Mamo, tato, dlaczego mieliście dla mnie tak mało... ?

Moje problemy z nawiązywaniem kontaktów z ludźmi wynikają z reacji pomiędzy rodzicami w dzieciństwie. Choć mam tego świadomość i mimo pracy nad sobą nadal jest mi trochę ciężko. Rodzice nie poświęcali mi zbyt dużo czasu uwagi. Zwykle panowały chlodne relacje. Musiałam sama nauczyć się wypowiadać słowo kocham cię. Na pewno wiem że mnie kochali i kochają jednak nie okazuje się tego w mojej rodzinie. Zwsze byłam gdzieś z boku a moje problemy dla nich nie istniały. Ale na pewno woleli trzymać się z daleka. Depresję w liceum przeszłam sama. Natomiast zawsze mi najbardziej brakowało wiary mojej mamy we mnie. Pozdrawiam. Ps. Fajne imię ???? Olinka

Ja nie narzekam, oboje moi rodzice pracowali na pełen etat, dużo zajmowali się mną dziadkowie, ale nie mogę powiedzieć że rodzice nie poświęcali mi czasu, tata jak tylko miał chwilę to ze mną grał, jeździł ze mną kawał drogi gdzie było ładne boisko do kosza, mama chodziła ze mną na plac zabaw który też był daleko od domu bo był ładniejszy niż nasz. Uważam też że dużo zależy od dziecka ja np chcąc spędzić więcej czasu z mamą kiedy byłam już podrośnięta, to dzwoniłam że po nią wyjdę na przystanek i razem szłyśmy za zakupy, kawałek z przystanku do domu był więc była okazja by sobie pogadać.

Ps. Jeśli szczęśliwie doczekam dnia w którym sama zostanę rodzicem, na pewno nie powielę shematu moich rodziców. Najważniejsza jest świadomość i wyciągnięte wnioski ????

moi rodzice idealni nie byli, ale dali ile mogli.
wychowali jak umieli, reszte oddali niedawno, teraz oddaja. duzo bledów zaluja, ale w latach 80-90 kazdy lał dzieci pasem.taki byl model wychowania.

ja jestem tym typowym dzieckiem z tematu. Może nie to, że rodzice nie poświęcali mi czasu, za to nie było żadnego zrozumienia dla moich potrzeb:

MATKA - zawsze zarabiała na dom (ojciec z różnych względów o których nie chce się tu rozpisywać nie może pracować. Nie że nie chce, tylko nie może). Oprócz tego jest to fanatyczka religijna, więc jej życie kręci się w materii: kościół-praca, kościół-praca i tak w kółko. Do domu przychodzi zjeść tylko obiado-kolację (z obiadem czekamy zawsze na nią więc tzw. "danie obiadowe" jest podawane kiedy inni mają już kolację, godzina 18-19) i przenocować. Praktycznie nie mam jej z nami - z rodziną, z mężem.

OJCIEC - typ nieomylnego despoty. Nigdzie nie był, nic nie widział, ale jest ekspertem we wszystkich możliwych tematach. Jego ego tak ubóstwia pochwały, że omal nie eksploduje kiedy je pochwalisz, a postaw mu się czy powiedz, że nie ma racji, to zaraz wyzwiska, obelgi, kłótnie. Planuje każdą sekundę twojego życia z dziesięcioletnim wyprzedzeniem. Żadnej polemiki, żadnej alternatywy, nic do tego człowieka nie dociera. Wspomina tylko jak to było wspaniale za PRL-u, a teraz to się ludziom w "d**ach poprzewracało". Jest człowiekiem wąsko-myślącym, który zamiast się rozwijać i iść na przód tkwi mentalnie w latach kiedy był w moim wieku czyli latach 80-tych W wakacje po dwóch latach nauki na studiach rzuciłem szkołę. Ile ja się musiałem nasłuchać wtedy głupkowatej paplaniny. Do tej pory z ich strony są przytyki.

I tak to u mnie wygląda. Matki nie ma a ojca można streścić jednym zdaniem: "Póki jesteś pod moim dachem robisz co ci mówię i koniec". Tak było przez lata i nadal jest. Efekt tego jest taki, że ludzie którzy powinni być dla mnie najbliżsi, są dla mnie zupełnie obcy. Nie powiem, że ich nienawidzę, ale na pewno nie mają mojego szacunku. W tajemnicy przed nimi zbieram pieniądze na własne mieszkanie. Nie chcę się tłuc po stancjach czy coś w tym stylu, chce mieć własne cztery kąty. Miejmy nadzieję, że do końca najbliższych wakacji mi się to uda

Czemu w tajemnicy? Hmm, nie wiem. Może jako element asekuracji. Nie chcę się z nimi ciągać póki tego mieszkania "nie będę miał na ręku" gotowego do zamieszkania. Nie boję się im powiedzieć, ale wolę na razie zaoszczędzić sobie niepotrzebnego bólu makówki

Mój ojciec- nie ma co i o kim wspominać. Nie zasłużył, na nic z moje strony.

Mama niepotrzebnie była nadopiekuńcza i się dla mnie poświęcała, zamiast dać do żłobka przedszkola to sama mnie wychowała, do pracy poszła jak miałam coś około 15 lat. PRZESADA! Uważam, że zle zrobiła, i marnowała czas na własne życzenia zamiast robić karierę, ja nie ukrywam, że zamiast czasu wolałabym pieniądze i mamę bizneswomen. Chociaż muszę ją pochwalić, że sie wyrobiła skończyła studia, poszła do pracy, pracuje do dziś na dość fajnym stanowisku, ma normalnego męża.
A w mojej ocenie mama popełnia dużo błędów, przede wszystkim wiążąc się z ojcem, poświęcając życiu rodzinnemu. No ja nauczyłam się na jej błędach i takich nie popełniłam, ja jako matka jestem odwrotnością mojej mamy.

Zadałam pytanie, to samej również wypadałoby się wypowiedzieć .

Czułam się w domu ważna i kochana, rodzice liczyli się z moim zdaniem, ale brakowało mi słów i zwykłej, szczerej rozmowy. 

Tata zawsze cenił mnie za ambicje (to są jego słowa), ale raczej nigdy wprost mnie nie chwalił, jeśli już, to zwykle robił to za placemi, a ja dowiadywalam się o tym od osób trzecich. Dopiero w dorosłości usłyszałam jakże wyczekiwane "kocham cię" i "jestem z ciebie dumny". 
To, za co do dziś jestem mu niezmiernie wdzięczna, to za to poczucie bezpieczeństwa, które zawsze mi dawał - wiedziałam, że cokolwiek zrobię czy cokolwiek się zdarzy, to nie zostanę z tym sama. Niemniej codzienność nie była tak kolorowa. Pokazałam, że umiem o siebie zadbać, jestem odpowiedzialna, samodzielna, więc w zasadzie nie trzeba się mną zajmować, więc choć miało to swoje dobre strony w postaci ogromnego zaufania i ogromnej swobody, to jednak brakowało mi pytań i zwykłego zainteresowania moimi sprawami.

W moim domu mama pełniła rolę opiekunki domowego ogniska, tata na to wszystko zarabiał. Stać było nas na wiele, ale za to ojciec w domu był niemal gościem. Brak jego obecności odczuwałam dosyć dotkliwie.

Moja mama do dziś jest ciepłą, kochającą, wyrozumiałą i serdeczną osobą, która wszystkim przychyliłaby nieba, nigdy się nie skarży i nie marudzi, ale jest też dosyć zamknięta. Być może dlatego tak trudno przychodzi jej rozmowa o emocjach, uczuciach, różnego rodzaju problemach, a mi z kolei bardzo tego brakowało.
Być może zresztą właśnie dlatego ja ze swoim synem rozmawiam otwarcie i niemal o wszystkim. O uczuciach mówię wprost. Nie tylko pokazuję, ale też werbalne wyrażam, że go kocham, zależy mi na jego szczęściu i zawsze może liczyć na pomoc. Widzę, że to bardzo procentuje we wzajemnych relacjach, a przede wszystkim buduje u dziecka poczucie własnej wartości oraz daje mu potencjał na przyszłość.