Moja pierwsza praca..

Nie poddaję się, nie pokazuję strachu, ani nie mówię nic o sobie(bo de facto nie mam co). Niektórzy wydają się zainteresowani faktem, że znam 2 języki i studiuję, ale nie mam na ten temat nic ciekawego do opowiedzenia, bo siedzenie w książkach to żadne osiągnięcie. A i tak inteligencją nie grzeszę, więc te umiejętności bardzo mizernieją. Wczoraj "dla jaj" pogadałam z jednym z klientów po angielsku, on sie mnie zapytał(oczywiście na żarty) "co Ty ku**a robisz w Polsce??". Na razie czuję się tam jak głupia c***, dla której to kwestia czasu aż szef powie "see ya".

Seymour czemu tak krytycznie siebie oceniasz? Nie ma ludzi bez wad, ci ludzie co ci tak odpowiedzieli nie mieli taktu i byli moim zdaniem chamscy, odgryzaj się za takie coś to zaczną cię szanować, każdy  z nas jest na innym etapie w życiu, nie zawsze każdy  z nas musi  mieć już odrazu jakieś zainteresowania, każdemu może zabraknąć czasem słów żeby coś powiedzieć, nie ty jedna jesteś z tym problemem. A w pracy sobie poradzisz tylko skup się na zadaniach,przychodź wypoczęta i wyciągaj wnioski z gaf, ja też mam za sobą takie gafy w pracy, i co i dalej pracuje, tak więc przez wszystko można przejść, moim zdaniem piszesz z sensem więc ja bym nie powiedział że brak ci inteligencji

najwazniejsze, ze zauwazylas jaki masz problem,masz tego swiadomosc. teraz mozesz to tylko zmienic na lepsze. wszystko zalezy od Ciebie.
rob wiecej rzeczy, ktore sprawiaja Ci radosc, moze wtedy polepszy Ci sie samopoczucie i nabierzesz wiecej odwagi i pewnosci siebie? realizuj sie a wszystko przyjdzie z czasem

Seymour to Twoja pierwsza praca, więc dopiero co się uczysz. Zawsze tak jest na początku, że się robi głupie błędy. Myślę, że to nie Twoja ostatnia praca i z czasem po iluś pracach okaże się, które Ci bardziej pasują, a które mniej. No i pod tym kątem będziesz szukać No i wydaje mi się, że jeszcze stres sprawia, że robiłaś błędy, bo blokuje takie myślenie "co powinnaś zrobić w tej sytuacji". Z czasem będzie coraz lepiej. Myślę, że większość z nas robi na początku głupie błędy. Ale chyba lepsi tacy co robią głupie błędy i się starają, niż totalne olewusy, którzy udają, że pracują. Będzie dobrze.
A z tym angielskim i innym językiem- to jest powód do dumy. Wiesz jak mało ludzi potrafi swobodnie rozmawiać po angielsku? Już byłam w kilku pracach, gdzie mało kto umiał ten język. Szachy? Facet Cię szybko pokonał, ale na co dzień interesujesz się szachami? Grasz w szachy? Ja też bym przegrała, bo nie lubię tej gry. To nie powód, żeby kogoś obrażać A zresztą, zawsze znajdą się takie mądrale, które wszystkich krytykują...
Powodzenia.

Cóż, czuję się wyobcowana. Weszłam w nowe środowisko, wszyscy się znają, mają swoje historie, ulubione żarty, ogólnie znają się jak łyse konie i już. Mam problemy z nawiązywaniem znajomości przez stres i nieśmiałość, ale szczerze? Mam to w dupie. Nie muszę poznawać dobrze tych ludzi ani się z nimi lubić. Z niektórymi rozmawiam mniej lub bardziej. Jak zamiast mnie pracuje druga barmanka to oczywiscie wszyscy do niej walą drzwiami i oknami, "jak ładnie dziś wyglądasz", "kochana, jesteś super" etc. Ostatnio jak przyszłam do pracy to szef jej robił zdjecia za barem i tak ciągle gadał, że powinien zrobić z tych fot reklamę pubu, bo zaje.bista. Ja stałam obok i oczywiście udaję, że wszystko OK, ale w duszy byłam wkurzona, że co ja tu właściwie robię? Jak pasztet dekoracyjny. Ale nie chodzi o to, właściwie od pewnego czasu mam wyje.bane na ten lokal i na jego klientów. A Pan Szachista zaczął mnie podrywać, poprosił o numer telefonu i pytał, kiedy mam wolne. Ciągle rzuca na mnie tęskne spojrzenia, ale jak przychodzi taka jedna koleżanka(wcześniej wspomniana Magda) zapomina o bożym świecie i leci z nią wesoło gaworzyć. I to i wszystko co sie dzieje w tym lokalu mam głęboko w du.pie - naleję piwo, zrobię drinki, posprzątam, pouśmiecham się i do domu.

Kobieto, świetnie podsumowałaś sytuację - właśnie tak zawsze wygląda pierwsza praca.
Wchodzisz w obce środowisko, wszyscy znają się jak łyse konie, a Ty czujesz się jak debil. Osoba wyobcowana. W każdej pierwszej pracy jest tak samo czy to pub, urząd czy korporacja. Każdy kto podejmował pierwszą pracę, przeszedł to na własnej skórze. Może to i dobrze. Młody człowiek zaczyna rozumieć jakie jest jego miejsce. Nie jest to przyjemne oczywiście ale to nie powód do stresów i jakiegoś poczucia niższości. Tylko idiota może pytać osobę 22-letnią jakie ma pasje i zainteresowania. A jakie można mieć pasje i zainteresowania jak człowiek ciągle ryje i  uczy się jak nie do matury to do egzaminów- jeszcze na dodatek musi zarabiać na siebie. Nie chodzi o to żebyś miała w dupie, tylko żebyś rozumiała na jakiej jesteś pozycji i co sobą reprezentujesz. A reprezentujesz na pewno znacznie więcej niż Ci knajpowicze. Jesteś tam bo zarabiasz i musisz. A knajpowicze zamiast żyć pełnia życia, realizować swoje "pasje" chleją piwo i siedzą w knajpie. No super życie...

I jeszcze jedno. Do pracy w knajpie nie wszyscy się nadają. Tak mi się wydaje. Trzeba lubić takie nocne, puste życie, umieć flirtować z pijaczkami, bajerować, gadać o niczym, jednym słowem czuć się w knajpie jak ryba w wodzie. Nie wszyscy mają taki charakter - Ty widocznie nie.
Nie zmuszaj się do niczego. Pracuj, zarabiaj pieniądze i ucz się.

Muszę powiedzieć, ze rozkręcilam sie w tej pracy. Ostatnio kolega mi powiedział, że "już pełen profesjonalizm u ciebie widze". Mimo to nadal jestem uważana za gorszą barmanke, bo ta druga jest z polibudy i rachunki trzaska od tak, a ja potrzebuję kalkulatora. No i właśnie, potrzrebuje kalkulatora, a gdy szef to widzi to zaczyna na mnie jęczeć, ze "no ręce opadają..". Ostatnio usłyszałamm od szachisty i jego kolegi, ze niepotrzebnie sie farbowałam na rudo, bo to przecież widac i nawet słychać, ze jestem blondynką. To przestałam sie do niego odzywać, wkurzył mnie solidnie. Potem przepraszał i nawet nie wiedział czego jestem zła. I dobrze, nie jestem tam od towarzystwa

W każdej pracy popełnia się błędy, większe mniejsze. Masz lepsze i słabsze strony. Skup się na swoich atutach. Taka praca jest przejściowa, a w barze rzadko kiedy można spotkać naprawdę wartościowych ludzi. Ja zaczęłam trenować, chodzić na jakieś zajęcia, metodą prób i błędów, i tam faktycznie poznałam super ludzi.

W gastronomii już jest taka atmosfera, że się marudzi na nowych...

Seymour,w Twoich słowach widzę dużo z siebie, też mam niskie mniemanie o sobie niestety

W pierwszej pracy zawsze może być trudno na początku. Trzeba nabrać do tego dystansu. Po pracy zajmij się czymś innym i nie poświęcaj ani minuty na myślenie o tym co było. Jesteś młoda baw się i spotykaj ze znajomymi. Zajmuj się budowaniem w sobie poczucia własnej wartości, wtedy poczujesz się pewniej i nie będziesz tak emocjonalnie reagować na głupie teksty.