Jak nakłonić chłopaka do wizyty u psychologa/psychoterapeuty?

Dziękuję za odpowiedź, XCL. Widzisz, zauważyłam, że z czasem gdy tak co jakiś czas wspominam o wizycie psychologa to myślę, że byłby w stanie zgodzić się pójść, że być może sam dostrzega powoli problem. Początkowo w ogóle o tym ze mną rozmawiać nie chciał, mówił, że do żadnego psychologa nie pójdzie i już. A ostatnio jak wspomniałam już - gdy z nim o tym rozmawiałam to przemilczał ale nie powiedział, że nie.
"Cóż, czy bierzesz pod uwagę, że te jego "przeżywania" i jakieś urojenia nie są ...skonstruowane tylko na użytek Waszej znajomości?"
Tzn.? Że kreuje siebie takiego bym miała się nad nim rozczulać czy jak? Nie do końca zrozumiałam o co mogło ci chodzić.

To prawda - jest bardzo specyficzny i przez to nasz związek również. Moim rodzicom się on nie podoba, jego zachowanie. O ile u mnie zachowuje się w porządku to przejawia zachowaniem braki manier, wychowania. Nie chciałabym tego pisać o swoim chłopaku, jednakże jest to bolesna prawda. Chłopak niemalże cały wolny czas swój spędza przy komputerze, z rodziną relacji nie ma (porozmawiają, ale nie jest to takie jak u mnie, że zejdę do rodziców porozmawiać o wszystkim i o niczym), moja mama uważa, że jest zahukany.
Uważam, że to jego wycofanie wzięło się z tego, że jego rodzice rozwiedli się gdy miał 3 latka, co wg mnie miało i ma ogromny wpływ na to jaki teraz jest. Natomiast wg niego nie miało to żadnego wpływu i on tego nie odczuł i nie da sobie przemówić, że odczuł ale tak wewnętrznie. Każde dziecko, niezależnie od wieku, przeżywa odejście rodzica, dlatego nie dam sobie wmówić, że tak nie jest. Tu uważam, że też pomógłby psycholog. No i kwestia nerwów. Gdy jesteśmy razem to jest spokojny, zabawny, czuły, troskliwy i właściwie to jest moją taką nadzieją na ten związek. No ale gdy coś jest nie tak jak on by chciał, to od razu zmienia ton głosu po czym wiem, że oho, coś mu się nie podoba. No i jest strasznie uparty. Przykładem może być chociaż ta sprawa z psychologiem.
Kiedyś była taka sytuacja, że przy mnie pokłócił się z siostrą. O ile u nich nie wiem, może to normalne, takie wyzywanie od najgorszych, o tyle ja roztrzęsiona nie umiałam przestać płakać wtedy bo się zwyczajnie bałam, że mnie uderzy albo ją albo coś innego głupiego zrobi. Z bólem to napiszę, ale ostatecznie uderzył psa - "bo się patrzał", który siedział wtedy na łóżku przy mnie i przy nim po tej całej sytuacji.
Nie uderzył mnie - okej. On wie, że gdyby to zrobił to byłby to ostatni raz jak się widzimy. Do takiego braku szacunku jestem strasznie... Nie wiem jak to określić... No wtedy nie ma zmiłuj. Raczej nie byłoby pewnie drugich szans a już na pewno nie trzecich. No a to, że uderzył psa (nie pobił, raz otwartą dłonią uderzył - dla jasności), to nie wiem, w zasadzie o tym nie myślę lecz wiem, że było to złe i nie powinien w ten sposób rozładowywać emocji. I dlatego uważam, że tu też potrzebny jest psycholog. We wszystkich trzech przypadkach - zaburzeniach lękowych i emocjonalnych (tak to chyba mogę nazwać) - mam nadzieję, że on by pomógł.
No właśnie... Tylko on sam musi tego chcieć i ja nie wiem jak go jakoś "rozjaśnić" by wreszcie dostrzegł, że potrzebna mu pomoc.
Moja mama sugeruje bym postawiła mu ultimatum - albo pójdzie do psychologa albo "zostańmy przyjaciółmi".