Wspólne mieszkanie

Przede wszystkim pozew o alimenty na dziecko. I zacząć żyć od nowa. Powodzenia.

Jeżeli stać Cię na utrzymanie siebie oraz dzidziusia na Twoim miejscu zostałabym u rodziców w których masz wsparcie i którzy Ci pomogą, dodatkowo nie będziesz musiała się martwić o to, ze jesteś na minusie/masz długi. Bo u tego faceta najwyraźniej nie masz wsparcia. Niby jesteście w związku i chcecie mieszkać razem, a tak naprawdę każde sobie, ba nawet Ty jesteś traktowana jak piąte koło u wozu. "Mamy dziecko, więc skoro już musisz to się wprowadź, ale nie licz na to, że ja przygotuję dla Ciebie miejsce." - To jest wręcz śmieszne, że facet nie zrobi Ci miejsca w szafie, bo nie, a nowej dla Ciebie nie kupi.
Moim zdaniem w związku z nim będziesz się męczyła i o każdy grosz będziesz musiała się prosić, i Twoje dziecko zapewne również, znam to z autopsji mój ojciec jest taki sam, jak chciałam nową sukienkę czy bluzkę musiałam się o to prosić i moja mama tak samo. To męczące i po jakimś czasie człowiek ma tego serdecznie dość, a wykłócania się o to jeszcze bardziej.
Rozumiem, że to ojciec Twojego dziecka, ale musisz dobrze przemyśleć to czy jesteś gotowa na taki związek i taką sytuację.
Jeżeli zaś chodzi o to, że odbierze Ci prawa rodzicielskie to raczej straszenie, niż fakty. I jak ktoś napisał wyżej wystąp o alimenty.

Podpisuję się pod słowami Marmolady...
W sumie to z Twojej strony, Autorko, miał miejsce potężny błąd, i to podwójny: raz, że dałaś mu ponownie szansę pomimo cechy, która zaważyła na Waszym rozstaniu (delikatnie pisząc materializm...); dwa, iż zaszłaś z takim człowiekiem w ciążę...
Z Twojego opisu też żadna inna rada, jak taka sama, co u Marmolady wyniknąć nie może. To człowiek przesiąknięty do cna kultem pieniądza i wybujałym egoizmem - zachodzę w głowę, co sprawiło, ze zwróciłaś na niego uwagę...? To jest/będzie toksyczny i wyniszczający Cię i dziecko związek z kimś, kto nie jest psychicznie zdolny do życia z kimkolwiek.
Sugestie typu: rozmowy, przekonywania na nic sie zdadzą, gdyz podejrzewam, iz próbowałas tego nie raz i za każdym razem trafiałas w mur i wysłuchiwałaś krytycznych, aroganckich tekstów pod swoim adresem.
Jedyną - niestety piszę to z pełna świadomością - pozostać tam, gdzie Ci dobrze i wnieść sprawę o alimenty. I pod żadnym pozorem nie wracać, nie dac się omamić obietnicami jakiejkolwiek poprawy - tacy ludzie się nie zmieniają. Oni szanują tylko pieniądze i własną wygodę. Znam to już aż za dobrze...

Jedno pytanie: czy byłaś wcześniej z kimkolwiek innym w związku? Skąd takie pytanie? Bo odnoszę wrażenie, że nie zdajesz sobie sprawy z tego jak winien wyglądać normalny związek dwojga ludzi (szanujących się, ufających sobie, wzajemnie o siebie dbających i wspierających się, ...KOCHAJĄCYCH się).
To, w co się zaangażowałaś jest nienormalnym układem, kontraktem - związkiem bynajmniej...

Sponiewierana ma rację, tłumaczysz go. Moim skromnym zdaniem jak mam za małą szafę, a mam zamiar mieszkać z partnerem idziemy wspólnie do sklepu i kupuję większą, bo razem zaczynamy wspólne życie, zaznaczam WSPÓLNE, a nie ja sobie on sobie. A tutaj wygląda jakby przyjmował Cię do siebie z łachą, bo macie dziecko to trzeba coś zrobić. A o aucie już nie wspomnę tym bardziej, że nieużywana rzecz też się niszczy to że używa go od święta nie znaczy, że będzie stał nie wiadomo ile. Nie musi nawet sprzedawać auta, niech da to gorsze Tobie i dziecku.
Ja bym się czuła niego poszkodowana i byłoby mi bardzo przykro, ponieważ jednak nie jestem sąsiadką, czy współlokatorką, a partnerką. A jeżeli chodzi o podział kosztów to powinien być sprawiedliwy i przez sprawiedliwy, nie mam na myśli równy. Twój facet powinien wziąć pod uwagę to, że jednak zarabiasz mniej(?) oraz masz inne wydatki.

Nie zgadzam się, to jednak jest jego problemem. Pół na pół nie znaczy sprawiedliwie jak powiedziałam wyżej, a jednak są związkiem i facet też powinien zrozumieć autorkę, że w takim układzie musi liczyć każdy grosz. Jednak powinna mieć trochę dla siebie chociażby na tego niespodziewanego dentystę, bo już widać, że dlatego faceta będzie problem, żeby jej dać, bo niby z jakiej racji? On przecież nie ma żadnych zobowiązań wobec niej.

Może przy okazji ja skorzystam z jakiś rad dawanych Tobie

Cóż, znając Twoją historię to raczej Autorka, bo ma szanse zobaczyc jak to wszystko będzie wyglądać...
Polecam: www.netkobiety.pl/t81632.html

Ja bym aż tak nie odsądzała chłopaka od czci i wiary. Przecież on się nie każe autorce utrzymywać, tylko chce równego wkładu. A tu widzę tak - on chce po równo - ŹLE, autorka chce, żeby on sprzedał samochód na jej rzecz, on nie chce - ŹLE. Nie rozumiem, facet nie może chcieć równego wkładu, a autorka może żądać od niego większego niż jej własny?

Nie zrozumcie mnie źle, nie twierdzę, że zawsze musi być po równo, jak się para dogada, to ich sprawa. Tyle że tutaj nie mogą się dogadać i nie powiedziałabym, że to wina tego chłopaka. Ja sama jestem za rozdzielnością majątkową, jak ślub, to tylko intercyza i to niezależnie od tego, które z nas będzie zarabiało więcej. I - tak jak chce partner autorki - jestem za wkładaniem jednej sumy na wspólne wydatki (bo jednak bez przesady, żeby rozliczać się za zakupy ). Owszem, ze strony kobiety taka chęć wygląda może trochę "lepiej", ale to dla mnie tylko stereotyp - tzn. że niby facet ma za zadanie zarobić na rodzinę, bla bla. Wg mnie nie. Facet MOŻE utrzymywać rodzinę, ta samo jak MOŻE utrzymywać sierotkę z Afryki. Musi dokładać się do utrzymania dziecka i musi utrzymać siebie. Kobieta jest tak samo zdolna do pracy i może się utrzymać. Jeśli obojgu odpowiada inny model - nie ma sprawy, nie narzucam. Ale punktem wyjścia powinno być to "równo", a do odchyłów w którąś stronę powinna być zgoda obu stron. Jeśli jej nie ma - zostać przy równo.

A przy okazji, w życiu by mi nie przyszło do głowy, żeby powiedzieć facetowi, żeby sprzedał swoje auto, żebym ja nie musiała spłacać kredytu za swoje... Boże...

I żeby było jasne, ja nie mówię, że nigdy bym nie pomogła finansowo partnerowi. Oczywiście, że bym pomogła, ALE gdyby była taka konieczność, tzn. partner nagle traci pracę i "chwilę" potrzebuje na znalezienie albo ma wypadek i jest niezdolny do pracy. Bywa. Pomogę sama z siebie, bez żadnego wypominania i czekania na prośbę o tę pomoc. Nie mam problemów z takim dzieleniem się. Ale jednocześnie uważam, że w większości sytuacji każdy powinien być sam za siebie odpowiedzialny i sobie radzić, a nie zrzucać to na innych.

A czy to nie jest choć trochę wyjątkowa sytuacja Twoim zdaniem? Autorka jak napisała jest w ciąży. Wiesz, ok, ktoś może chcieć, by partner zarabiał podobnie, ale jednak jest bardzo niefajne, że autorka w ciąży i ona ma płacić tyle, że będzie jej bardzo ciężko, a on będzie żył jak pan. Jasne, on zarabia, ale ciąża to jest jednak pewna sytuacja wyjątkowa, nie powinno tak być, że z racji tego, że kobieta mniej zarabia, to w ciąży ma się prosić o każdy grosz, denerwować czy on da jej pieniądze jak jej zabraknie. No albo szafa i jego sugestie, że ona ma się pozbyć jakiś rzeczy. Czy tak wygląda kochający się związek? Można mieć różne ustalenia, ale jednak uważam, że dojrzała, kochająca osoba raczej tak nie powie. Oni będą tam mieszkać razem, to dlaczego ona ma się pozbywać rzeczy. Nie sądzę, by ona miała wygórowane oczekiwania. Dobrze napisał pitagoras w wątku marteczki - podobna sytuacja, że takie wyliczanie pieniędzy, jak kobieta jest w ciąży choćby to naprawdę chamstwo. Zamiast zadbać o kobietę i ich wspólne dziecko, bo to jednak wtedy zawsze jakaś pomoc może być potrzebna, to on tak od razu stawia sprawę. Rozumiem, gdyby nie była w ciąży czy po połogu, to można coś powiedzieć, jeśli np on chciałby, by ona zarabiała podobnie i miała wkład, ale w ciąży no moim zdaniem niezbyt. Ona raczej nie zmieni w ciąży nagle pracy, a facet chyba po prostu liczy, że ona będzie żyć na bardzo niskim poziomie, co z tego, że w ciąży, ma być po równo i już... To jest właśnie szczególna sytuacja.

Wiecie, mi nie przeszkadza to ze ma dwa samochody. Cały czas miał. Niech ma sobie i 5 dopóki ja nie czuje sie krzywdzona nie ma problemu, a w tej chwili czuje ogromna dysproporcje... I nie oczekuje żeby mi kupował, pracuje i wezmę sobie kredyt. Tylko jeżeli w tym momencie na opłaty przeznaczę tyle ile on chce, opłacę resztę rzeczy (Szkola, paliwo itp) nie zostanie mi nic. Nie chce być całkowicie zależna od niego, zwłaszcza ze on ma takie podejście do życia i już wiele razy usłyszałam ze jak mam kłopot to jestem dorosła, mogłam oszczędzać albo zmienić prace skoro mi mało. Prace mam bardzo dobra, naprawdę nie zarabiam mało. I stać mnie żeby utrzymać sie samej, nie dlatego ze dam tacie grosze, lecz dlatego ze rachunki w mieszkaniu rodziców są niższe. Swoją droga, jeżeli jest tak jak to przedstawia i na być równo, to kto z was płaci A mieszkanie(czynsz i media) 2000 zł? I to nie jest wynajem. Mnie widocznie nie stać na tak drogie mieszkanie. Druga rzeczą jest fakt ze na utrzymywanie dwóch samochodów tez mnie nie stać, a jego owszem... Zawsze byłam samodzielna osoba i wszystko co w życiu osiągnęłam było moja zasługa, skończyłam szkole, zmieniłam samochód, rozpoczęłam druga szkole, itp itd-nikt mi na nic nie dawał pieniędzy. I dam sobie radę bez darowizn, ale sztywna kalkulacja pokazuje, ze niestety ale tych warunków nie jestem w stanie spełnić... Nie pozwolę sobie na to, żebym musiała prosić o to żeby cokolwiek kupić, kiedy w tle mam sytuacje, ze np otwarłem w lodowce nie ten serek który miałam a to kosztuje..
Kombinuje jak mogę, żeby dla nas pieniędzy było więcej, pracuje chociaż mi cieżko i brak mi sił często bo prace mam bardzo stresująca i odpowiedzialna żeby pieniążków było jak najwiecej. Mam żal ze gdy była z jego strony możliwość otrzymania dodatkowych to nie potrafił sie odezwać, a ze mną szarpie sie o każda złotówkę... Wiecznie słyszę ze on zapewnił mieszkanie a ja mam tylko oczekiwania i nawet zł nie włożyłam w remont ... Po pierwsze dlaczego jeżeli nie mam żadnych praw, a po drugie wiele razy prosiłam żeby pomógł z męskimi pracami u mnie - słyszałam ze niby czemu skoro to dom moich rodziców...
Kwestia sporna jest tez temperatura tego mieszkania które tak zapewnił. Ogrzewanie jest gazowe. To wychodzi drogo. Jestem ciepłolubna ale nawet gdybym nie była to temu poniżej 18 st byłaby za niska... Słyszę ze jemu jest ciepło, a ja nam wymagania. Jak sobie zapłacę za gaz to będzie cieplej... A co z dzieckiem? Tez ma sobie zapłacić?
A wiecie p co walczę? Żeby mi zostało chociaż 400 zł za które to ja będę mogła zdecydować co kupię do lodówki. Żebym mogła sobie kupić szampon gdy sie skończy. Żebym mogła kupić cos do dzecka co ja uznam za słuszne. Żebym mogła odłożyć na prezent urodzinowy dla kogoś z mojej rodziny. Żebym mogła jego zaprosić do kina... Czy naprawdę oczekuje dużo?

W zasadzie to chyba nie ma już tu czego rozważać, skoro cos takiego od niego usłyszałaś (to co wytłuściłem). No masakra... Dziwę Ci się, że po takim stwierdzeniu nadal z nim byłaś...
Związek oparty na takich zasadach jakich oczekuje Twój "partner" to - z całym szacunkiem Eileen i LUSILJU - związkiem nie jest, a tym bardziej "rodziną" tylko układem bliższym wspólnemu życiu współlokatorów niż dwojgu bliskich sobie osób...

Dziewczyno - już odpuść tego kolesia.

Dokładnie... Obecna sytuacja obnaża priorytety, wyrachowanie i specyficzny egoizm "partnera" Autorki. Pokazuje zaledwie skrawek jego prawdziwej natury, skrawek, na którego podstawie można - według mnie - ze stuprocentową pewnością stwierdzić, iż na tego człowieka Autorka liczyć nie może. Tu mamy - póki co - tylko poruszaną kwestię wspólnych (dość dziwnie brzmi w kontekście niniejszego wątku słowo "wspólnych", nieprawdaż?) pieniędzy i wydatków. Co byłoby w momencie jakiejś choroby, czy innych problemów jakie weryfikują "zaangażowanie" i poczucie jakiejś więzi emocjonalnej? Autorka w takich sytuacjach (potencjalnych) będzie pozostawiona sama sobie. Powtórzę więc: czy nie szkoda życia na tak specyficzne bycie "z" takim człowiekiem, który żadnym wsparciem nie jest?
Po co?

Ponieść tą opłatę stać mnie jak najbardziej, ale nie obejmuje ona, raty za samochód, paliwa, oc, kredytu za mamę, szkoły, ewentulanej choroby itp.

Koszty mieszkania u rodziców - czyli czynsz + media nie wynoszą 1000 zł - są niższe, to mieszkanie poprostu jest tańsze...

Dlaczego ja mam ponosić ryzyko, że będę wkładać, nie mając żadnej gwarancji że mnie wystawi za drzwi - a nie działa to w drugą stronę, bo on mi w niczym nie pomoże?

, A to dziecko nie jego, że nie powien się nim opiekawać czy utrzymywać?

Przed ciążą obiecywał mi złote góry ... a teraz jak jest widać ... mam za swoje... a poradzę sobie i bez jego alimentów ...

Nie przeczę - moim oczekiwaniem jest chęć bycia niezależną od niego, wydaje mi się, że każdy ma do tego prawo. A godząc się na te warunki - jestem całkowicie zależna, bo nie zostanie mi nawet grosz. jeszcze mi braknie. I tu o każdą rzecz będę musiała prosić - a jakie ma podejscie do moich potrzeb - widać doskonale na przykładzie szafy - stąd moje obawy ...

maniek no nie rozumiesz ze ON ma spełniać JEJ oczekiwania a nie ona jego,trafila kosa na kamien,oboje są roszczeniowi,ja sobie nie wyobrazam jakby mi facet przed ślubem KAZAL sprzedac drugie auto i jemu kupić ,żeby bylo wiecej kasy CO TO WOGOLE jest za pomyśl,skąd sie jej wzial,echh te dzisiejsze dziewczyny,nie rozumiem natomiast kwoty jaka maja placic oboje na rachunki ,każde po 1000 zloty oprócz jedzenia,hmm bez wynajmu,cos tu nie gra ,no ale mozna zarzadac rachunków,dzieli sie kwotę na pól i gra,facet twierdzi ze on będzie kupowal jeszcze jedzenie,cóż no to albo chce ,,naciągnąć,,ta co sama chętnie by go naciagnela????albo .......

tak czy siak facet jest uczciwy w pewnym sensie zaraz na początku określił ze zarobki byly jednym z kryteriów dla których sie z nią związał,a panna teraz zdziwiona,przecież nie oklamywal jej ,taki byl od początku,nie ma sie co obrażać,oboje maja zupelnie inne oczekiwania wobec partnera,,i nie po drodze im,wiec najlepiej będzie jak będą zyli osobno,kompromisu w tym wypadku nie będzie napewno

Dobrze tutaj powiedziałaś. Uważam, że skoro on tak stawia sprawę, to nie powinnaś się przeprowadzać. Teraz chodzi też o dobro Twojego dziecka, a z tego co piszesz facet oszczędza nawet na ogrzewaniu, bo ma być oszczędnie i już, bo jemu pasuje, a że np dla małego dziecka może być za zimno go nie obchodzi. Masz całkowitą rację, też uważam, że tak nie postępuje dojrzały i kochający się facet. Z tego co mówi wynika, że będziecie razem tylko wtedy, gdy wkład będzie taki sam, a jak noga Ci się powinie, to od razu widać, że jego to nie obchodzi i że nie masz co na niego liczyć. Moim zdaniem nie da się z kimś o takim podejściu zbudować szczęśliwej rodziny. Ty nie chcesz wisieć na facecie, tylko mieć wsparcie, normalna sprawa w kochającym się związku, że tak jest.

Co do auta, jasne, to auto faceta, mogła autorka tego nie mówić, no ale cóż, tutaj o wiele bardziej roszczeniowy jest facet, który nie rozumie, że sytuacja jest inna albo inaczej: rozumie, ale lekceważy to.

Zgadzam się z Tobą kow-nor, ja bym faceta odpuściła, chodzi o dobro dziecka teraz też to tym bardziej, takie wyliczanie się nie byłoby związkiem dla mnie. Co nie chodzi o to, że chce się wisieć na facecie, bo mogą oboje zarabiać, radzić sobie, ale po prostu też pomagać sobie także finansowo w trudniejszych momentach, a autorka nieźle zarabia, ale mniej niż jej facet, więc oczywiste, że zaproponował jej niesprawiedliwy "układ". Nie myśli o niej, o dziecku, tylko o sobie. Nie chodzi o to, że ma wszystko on kupować, ale o pewną troskliwość, pokazanie, że druga osoba jest dla nas ważna i że nie pozwolimy, by żyła w biedzie. A niestety on tak na to nie patrzy, tylko na siebie i jak autorka by na to poszła, to żyłaby biednie, a od niego pomocy by się nie doczekała, nawet w ciąży jak widać - dla mnie to dalekie od miłości. Ciąża to nie choroba, owszem, ale ona nagle nie będzie więcej zarabiać, a on o tym wiedział, najwidoczniej ma to gdzieś i bardziej go obchodzi by było po równo niż dobro jej i ich dziecka. Bardzo słaby materiał na męża i ojca. Lepiej odpuścić, zdecydowanie, moim zdaniem.

Dokładnie marena. Masz rację. Można być niezależnym, warto też, jasne, ale też jak się kocha, to raczej oczywiste moim zdaniem jest, że nie zawsze jest możliwe dać po równo i raczej dojrzała osoba to zrozumie i w takiej sytuacji nie będzie tego wymagać. Jeśli same 1000 zł za mieszkanie, to faktycznie naprawdę drogo, ale wydaje mi się, że może on tak naprawdę część wziąć na mieszkanie, a resztę na jedzenie dopłacić z tego, bo gdzie tam będzie wydawał na jedzenie dużo... No i masz rację, jedzenie pewnie też kupi najtańsze, bo skoro już na ogrzewaniu tak oszczędza... Jasne, autorka powinna się z nim wcześniej rozstać, skoro wcześniej chyba pokazywał jaki jest, no ale skoro nie, to może zrobić to teraz.

Nie, ciąża nie jest dla mnie wyjątkową sytuacją, chyba że jest zagrożona i przyszła matka musi leżeć plackiem. Ja nie chcę, żeby partner zarabiał podobnie - w nosie mam, ile zarobi. Ma zarabiać tyle, żeby się utrzymać. Inaczej jest niesamodzielną ciapą, sorry, skoro ja jako kobieta mogę na siebie zarobić, to on nie?

On będzie żył jak pan, bo na to zarabia. Pokażę na swoim przykładzie: ja np. ile napiszę, tyle zarobię. Jeżeli ktoś by sięgał po moje pieniądze pod pretekstem swojego dobra itd., to wolałabym pracował o połowę krócej (sama decyduję) i zarobić połowę mniej. Wtedy zarabiamy tyle samo, a ja mam o wiele więcej wolnego czasu. Dla mnie to nie jest kwestia "mam pieniądze, ale nie dam" tylko "jeśli chcesz coś mieć, to poświęć na to SWÓJ wolny czas, a nie MÓJ". Przez taką formę pracy zarabiam tyle, ile mi potrzebne. Jakbym potrzebowała więcej, pracowałabym więcej, jakbym potrzebowała mniej, pracowałabym mniej. Więc oddając partnerowi, bo on nie ma, mam jednocześnie więcej pracować, bo on sam nie może, biedniutki?

Ale czym Ty się czujesz krzywdzona? To przez partnera zarabiasz mniej? Jego wina? Jeśli nie, to czemu krzywdzona przez niego, na litość boską, przecież Cię nie okrada, że nie masz... Dysproporcje czujesz, bo to facet, który stoi na własnych nogach i zarabia dużo, a Ty nie. Tylko to nie tak, że zarabiasz mniej przez niego, żeby Ci coś miał rekompensować, natomiast on zarabia właśnie tyle, bo taką ma pracę. Ma zmniejszyć swoje zarobki, bo krzywda Ci się dzieje, jak zarabia więcej? A może powinnaś myśleć odwrotnie, spiąć się i sama zacząć zarabiać na siebie?

Szczerze mówiąc, to ja nie rozumiem oburzenia, że ktoś kogoś nie chce utrzymywać. Ja np. nienawidzę pracować, jestem leniem i robię to wyłącznie po to, żeby mieć to, na co mam ochotę. Z jakiej racji miałabym sobie jeszcze brać na głowę kogoś, kto mnie będzie nazywał materialistką, jeśli mu swoich pieniędzy nie oddam?

Wszystko fajnie tylko dopóki się współnie nie zamieszka. Powiedzmy on utrzymuje siebie, ty siebie i jest elegancko. Ale nagle pękają wam rury i ogólnie trzeba wyremontować mieszkanie. Tyle, że albo ty albo on nie macie oszczędności i co wtedy?

Ja może super mądrości tu nie sprzedam - byłam w 10 letnim związku, w którym od samego praktycznie początku miałam poczucie, że wszystko jest NASZE, także wspólnota była TOTALNA. Osobiście wydaje mi się to dość męczące - wszelkie skrupulatne rozliczanie, jeśli się razem mieszka. Albo no nie wiem - załóżmy wyjazd wspólny i co ja w 5 gwiazdkach a on w 2 gwiazdkach, bo go nie stać.. No nie wiem, nie kumam tego...

Marmolada, dlatego mi się podoba opcja wspólnego odkładania co miesiąc jednej sumy na wspólne wydatki i wydawania razem. Tzn. nie chciałabym się rozliczać z tego, że ja kupiłam żarówkę, więc ma mi oddać połowę, ALE wolę być materialistką i wymagać jednakowego wkładu, niż pluć sobie w brodę po rozstaniu, że we wspólne mieszkanie, które jest teraz do podziału, włożyłam X razy więcej niż on.

A co do wyjazdu - jeśli miałabym tyle pieniędzy, to chętnie bym faceta zabrała. Sama z siebie. Jak bym miała tylko na siebie, to i pod namiot mogę jechać. Nie ma problemu. Kwestia taka, że wakacje to jest jednorazowe coś i może nawet chętnie za nie zapłacę. Ale wychodzi to ode mnie, ja decyduję, czy chcę zapłacić za hotel czy za 10 par butów po 1000 zł. I nikomu nic do tego, po prostu nie zamierzam dyskutować o własnych pieniądzach. Nie chcę, żeby ktoś miał równe prawa do decydowania na co wydam coś, na co ja zapracowałam. A wakacje a dokładanie do utrzymania to inne sprawy - pierwsza to jednorazowy wydatek, akurat mi teraz pasuje, to kupię, za rok mam inny wydatek, to nie. W dokładanie się bym się nie bawiła, bo to jest bardziej długofalowe i co, jak będę chciała nagle kieckę czy inną bzdurę, to mu powiem, że sorry, skarbie, kasy nie będzie? Lubię jasne sytuacje i uważam, że każdy powinien mieć to, na co zapracuje, a cała reszta - to już dobra wola drugiej strony, a nie obowiązek.

Może Cię pocałować w d*** jeśli chodzi o prawa rodzicielskie. W Polsce, żeby odebrać prawa rodzicielskie kobiecie, musiałby mieć naprawdę solidny powód, np Twoj alkoholizm, czy coś podobnego. O to się nie bój.

Zostań przy rodzicach, dobrze zrobiłaś, że się wyprowadziłaś.

Nie wiem, co taki facet by zrobił, gdyby Cię np wylali z pracy, zostałabyś bez pieniędzy... Albo jakby Ci się skończyły pieniądze, a okazałoby się, że Ci kozaki przemakają - chodziłabyś w dziurawych. To niby nie są wielkie rzeczy, ale na co dzień za dużo jest sytuacji, które mogą spowodować problem.

Powtarzam co innego gdy jesteśmy w związku (zabawa w dom), a co innego gdy jesteśmy w małżeństwie. Nie umiałabym normalnie funkcjonować wiedząc, że mój mąż ma dziurawe buty, czy problemy z kredytem przez które funduje Sobie stres, a JA MAM MOŻLIWOŚĆ POMÓC. No ale chyba jestem za mało oschła i wredna na te czasy .

Pozwij go o alimenty, dziecka sama sobie nie zrobilas wiec jego obowiazkiem jest lozenie na nie i nie boj sie grozb ze odbierze ci prawa rodzicielskie i nie pozwol by tak cie traktowal. Zwiazek dwoch kochajacych sie osob tak nie wyglada. A na pampersy dla dziecka to z twoich pieniedzy czy z jego zaplacicie? Bo moze jeszcze uslyszysz ze z twoich bo to przeciez ty to dziecko urodzilas

Tak dziewczyny , jesteście normalne !!! tylko trzeba by ustalić definicję tego !

Gdyby świat mógł tak funkcjonować , że każdy po pół .. na równo..to ja po pierwsze sobie życzę żeby panowie mogli mieć okres, zachodzili i chodzili w ciąży.. mieli kilku..ah... kilkunastogodzinne porody naturalne !! karmili dzieci. I  jeszcze byli samowystarczalni jako praczki/sprzątaczki/ opiekunki/ kucharki... minęłam coś ?????

Związek, rodzina to przede wszystkim wsparcie - sama jestem zwolenniczką partnerskich związków, i nie lubię i nie daję się wykorzystywać finansowo  .. bo mam dziecko ! I o ile ja sama mogłabym z jedną walizką dać sobie radę .. o tyle los i rozwój mojego dziecka jest dla mnie priorytetem .
A ten los to bezpieczeństwo !! stabilizacja .. i stety lub niestety kasa jest ważna by to zapewnić.

Nie wyobrażam sobie zakładanie rodziny z podobnym typem jak ten - i mam w rodzinie doświadczenia jak to się kończy.

Niestety , coraz częstsze są takie "zjawiska " - związek .. a zasady jak współlokatorzy... jak jeden nie wydala finansowo ..to bierzemy kolejnego, byle dochody były ok...

Wysłała mi zeskanowany wydruk z zamazanymi nazwami, adresami itp. Trafiłem po treściach dzięki Google.

no ja tez nie rozumiem,ale ja stara jestem ,ciesze sie ze ktos kto moze byc moja corka mysli podobnie,osobiscie nienawidze pijawek i nie chce mi sie juz wiecej komentowac tego watku

A tak poza tym - nic od ciebie nie chce, poza tym Ze będziesz partycypował w kosztach utrzymania dziecka. Utrzymam sie sama. Wiec o co ci chodzi? Dlaczego grozisz mi odebraniem dziecka? Dlaczego kłamiesz ze tego nie powiedziałeś?

kłócicie się o kasę.. przecież ją macie ...trzeba tylko rozsądnie uzgodnić....
czyżby to temat zastępczy ???? nikt nie ma odwagi powiedzieć że poza dzieckiem nie łączy żadne  uczucie...bo nie wierzę że kochający ludzie takie numery sobie robią .. zamiast skupić się nam małym dużym szczęściem które leży w łóżeczku...

Czekam z zniecierpliwieniem, aż Pan ustosunkuje się do przytoczonych przeze mnie słów.

Powiem tak sama znam pewnego Pana co na zewnątrz grał kochającego i dbającego o rodzinę męża/ojca (tak to przedstawiał i pamiętał WSZYSTKO co do jednej rzeczy co dobrego robił - złych rzeczy wcale), a w domu cieczka. Niestety owy Pan do rozwodu utrzymywał własne zdanie, do rozwodu . Właśnie niektórym trzeba łopatologicznie POKAZAĆ, aby zrozumieli, że ich czyny są nienormalne. Nie muszę wspominać, kto wygrał.
Mam nadzieję, że u Was nie jest aż tak źle i dojdziecie do porozumienia jak dorośli ludzie! Jestem w podobnym wieku do Pana! Na litość boską, czy potrafi Pan cokolwiek zrobić dla kogoś kogo Pan kocha bez liczenia pieniędzy i własnych zysków!
Takie życie. Nie zawsze każdy pomimo podobnego wkładu pracy w Swoje działania dostaję podobną posadę oraz podobne zarobki i może Sobie pozwolić na podobne wydatki. Dla mnie to niepojęte, Pan ciągle liczy, liczy, liczy, liczy, liczy... tak psycholog potrzebny, bo Pańskie życie kręci się wokół wartości pieniądza, a nie szczęścia osoby, którą się kocha.
Każdy wkłada tyle ile może.

Ściemniam? Może niech sie sam pan wypowie o swoich wycieczkach na izbę... Zreszta już powiedziałm, wszystkie moje słowa sa udokumentowane...
Nie chciałam poruszać tego tematu... Ale trochę zmienia sytuacje, prawda?

Obiecał zmianę zachowania... Obiecywał przez rok czasu... Nawet podjął trapie... Przeprosił mnie za wszystkie zachowania wcześniej, te materialistyczne także... Myślalam ze naprawdę sie zmienił... Właśnie do teraz... Teraz okazało sie, jak dobrze udawał...
Sylwester który wyżej wypomina miałbym przeprosinami za cały rok cierpień z jego strony ... A teraz sie okazuje ze oczekiwał prezentu ... Ahh mówił ze mam sie o nic nie martwić ... I co? znowu wypomniane ....dziękuje za takie przeprosiny...

Ja uważam ze problem jest złożony i to jest pewna jego cześć.
Nie tyle... Chociaż mam pewne zastrzeżenia... Podobno czepiam sie... Ekspertem nie jestem...