Kolega z pracy

Żyjemy od kryzysu do kryzysu,od zawsze. Nie kochałam go,jak wychodziłam za mąż. Ale myślałam,że kiedyś może pokocham. A potem,że może jakoś przeżyję życie skupiając się na czymś innym. Są dzieci,zobowiązania finansowe. Nie chciałam się zakochać w kimś innym,tylko przyzwoicie,jakoś żyć z mężem.

Jakaś epidemia chyba...

I co, oczekujesz, że ktoś teraz napisze:
Polecam romans... to rozwiązanie Twoich wszystkich problemów?

czytalam z pól roku temu pewna ksiązke i az mnie sciska ze nie moge sobie przypomniec tytulu. W kazdym opisywała on dwie kobiety z tej samej firmy które uwikłaly sie w romans ze swoimi kolegami/szefami w pracy.  Ksiązka swietnie przedstawila sytuacje ze romanse w pracy nie koncza sie dobrze.  Na koncu opowiesci z tej ksiązki obie dziewczyny utracily swoje posady i musialy od nowa ukladac sobie zycie. Ty w dodatku jestes męzatką.  Coś sie dzieje zlego w twoim malżenstwie ze ciagnie cie do innego męzczyzny? Zasatnow sie zanim wykonasz jakis krok. Żebyś pozniej nie zalowała.

Rozmawiamy w pracy o życiu prywatnym, tylko ja w domu,po pracy,kiedy mam ochotę porozmawiać z kimś,a jestem sama,piszę do niego. Z mężem nigdy nie rozmawiałam. Nawet jak było lepiej. On potrafi siedzieć w pokoju pół dnia i nie odezwać się ani słowem do mnie,czy dzieci. Od męża nie mam dokąd odejść-nie utrzymam się sama. Natomiast zdanie moje na temat romansu w pracy,przelotnych uniesień i seksu bez zobowiązań zna mój kolega doskonale.Jest takie samo jak Wasze. Chcę mieć spokojne życie. Ale nie mogę przestać o nim myśleć.

Różo, a gdybyś całą swoją energię, całą sympatię, jaką darzysz tamtego spróbowała przekierować na męża? Jakie mąż ma zalety, dlaczego go pokochałaś? Czy nie ma w nim już nawet odrobinki chłopaka sprzed lat? Czy wszystko to, co kiedyś ceniłaś w nim umarło? Czy wasze małżeństwo rzeczywiście jest nie do odbudowania? Wejdziesz w romans, a wszystko wskazuje na to, że wcześniej czy później pękniesz, przestaniesz się opierać (bo masz głód tego, czego nie dostajesz od męża), a po jakimś czasie docenisz to, co straciłaś. Bo zawsze coś się traci.
A co do odejścia, kiedy nie ma dokąd. Jeśli się chce, to się to zrobi, znajdzie się lepszą pracę, lokum... Ale teraz jest ci po prostu wygodnie. Poszukaj wątku kroteczki - jet taki na forum. Przeczytaj. Warto.

To, że milczy wcale nie znaczy, że nie ma nic do powiedzenia! Boże... Kim Ty jesteś kobieto?!

Nie potrafiłabym wyjsc za mąz bez uczucia, nawet gdyby facet byl bogaty. A pozniej co, na stare lata rozmawiac bym mogła chyba tylko ze scianami, z reszta nie potrafiłabym kochac sie bez uczucia, ty swojego meza chociaz lubisz? jak mieszkac z kims pod jednym dachem skoro sie go najparwdopodobniej nie lubi, a moze on kochal ciebie i to bardzo ale gdy zorientowal sie ze ty go uczuciem nie darzysz przestal sie odzywac? Gdyby wasze malzenstwo rozpadlo sie w trakcie jego trwania to rozumiem duzzooo, ale jak ty nigdy nic do niego nie czulas...Ale ludzie sa rozni na prawde, no to siedzisz dziewczyno w bagnie po same uszy, i to w wiekszosci na wlasne zycznie....
wiesz co ja tez jestem troche alezna od partnera, ale zaczelam odkładac kase by jak sie cos kiedys zepsuje bede mogla sie spakowac i wyprowadzic i duzo lepiej sie z tym czuje, bardzo bardzo dobrze nawet. Mam swiadomosc tego ze nie bede musiala na sile trzyamc sie kogos z kim szczesliwa moge juz nigdy nie byc gdy okaze sie ze cos sie psuje. Zrozumialam ze jest zwiazek jest ale zawsze moze sie cos wydarzyc, z czasem moze zaczac sie okazywac ze cos sie dzieje zlego, kiedys myslalam ze jak sie z kims i darzy sie go uczucie to nic nas nie zlamie teraz widze ze zycie weryfikuje nas samo i wiele sie moze zdarzyc.

I myślisz, że utrzymywanie małżeństwa w takiej formie ma sens? Jak widzisz swoje życie za kilkadziesiąt lat? W związku z facetem, z którym nie ma o czym rozmawiać? Przecież tak się żyć nie da. Dla mnie są dwa wyjścia - albo starasz się naprawić tę relację, rozmawiać, obudzić w mężu coś, co w nim zasnęło albo robisz "pa pa" i odchodzisz. Chyba, że wolisz nie robić nic, bo tak łatwiej, po prostu marnować sobie życie.

A ten typ z pracy, skoro ma skłonności do picia to nie jest wart uwagi.

Jak facet śpi przed tv i nawet ust nie otworzy, żeby słowo powiedzieć, to w mężu.
W sobie swoją drogą.

Powiedzcie mi proszę,w jaki sposób obudzić mam w mężu i w sobie to "coś", żeby go pokochać? Skoro przez tyle lat próbuję z nim rozmawiać,angażuję się w nasz związek,staram się,a i tak mam do niego wciąż o coś żale,wciąż coś mnie w nim irytuje,wciąż mi coś brakuje.Czy da się w ogóle kogoś pokochać,skoro to samo z siebie nie przyszło?

Nie umiem cieszyć się z niczego w życiu osobistym,taki wpływ na mnie ma to,jak żyję z mężem. Jestem umęczona tym. Podejrzewam,że właśnie dlatego myślę tyle o koledze z pracy. A odnośnie jego picia-rozmawialiśmy o tym parę razy. Nie kryje ani tego ile,ani z kim,ani kiedy,ani czego wypił,ile go to kosztowało. Zapytałam dlaczego w ogóle pije? "Bo jestem sam,z nudów",nie mam co robić.". W pracy zawsze jest w dobrej formie. Nie wiem czy ma problem z piciem,jestem DDA,więc go o to zapytałam. Co dzień jednak jest wobec mnie bardziej ciepły,nie natarczywy,po prostu grzeczny. Nigdy nie zostawił mnie z jakimś problemem w pracy bez rozwiązania,nigdy nie wychodzi zanim ja wszystkiego nie skończę. A kiedy mam gorszy dzień,on też się nie uśmiecha. Wtedy po prostu jest cichutko i czeka,kiedy pierwsza powiem coś do niego. Ale zawsze jest gdzieś blisko.

No to różo co w takim razie chcesz/masz zamiar zrobić, poza pisaniem na forum? Jakie działania chcesz podjąć, żeby zmienić swoje beznadziejnie nudne życie u boku milczka po 6 klasach podstawówki? Wchodzisz w romans z alkololo ze wszystkimi jego konsekwencjami? Żeby jak się wyda zarzucić mężowi, że to w sumie jego wina była? Odchodzisz od męża i zaczynasz życie na własny rachunek bez obciążeń w postaci nieodpowiedniego faceta? Jestem pewna, że wybierzesz najłatwiejsze wyjście zamieniając siekierkę na kijek. A za kilka miesięcy, może dłużej będzie następny wątek pt. płacz i zgrzytanie zębów i co ja głupia narobiłam. Bo teraz to tylko szukasz wymówek i usprawiedliwień.

no ale czego oczekujesz,z boku tak to właśnie dokladnie wygląda,piszesz ze ty i twój mąż to dwa bieguny,on z sześcioma klasami ,ale zaradny życiowo czlowiek.....a ty wzdychasz do gowniarza alkoholika,co ty o nim wiesz,jak masz takie zdanie o mężu to odejdź od niego i pozwol mu znalesc kogoś kto go doceni,a siedzisz z nim z wygodnictwa i utyskujesz,moim zdaniem problem leży gdzie indziej,masz spokojne ,bezpieczne,monotonne pozbawione uniesień życie,bezpieczenstwo finansowe i zaradnego męża,to ze on milczy nie znaczy ze nie ma nic do powiedzenia.......moze uważa ze z tobą sie nie da rozmawiac ,moze czuje się przy tobie nikim,zapewniam cię ze nie dzieli was aż,taka przepadc skoro swoja edukacje zakończyłas aż na liceum,bez przesady ...

wiesz chyba sama musisz zdecydowac co zrobisz, albo odejdz od meza prozmawiaj z nim o swoich odczuciach ze go nie kochasz bo nie wiem co bardziej boli odejsc od kogos bo sie go nie kocha czy zyc z nim i udawac w jakis sposob ze sie go kocha i rzucic sie w ramoina innego z czego pamietaj sama za wszystko bedziesz ponosic konsekwencje jezeli ten "nowy zwiazek" sie nie uda, lub... porozmawiac szczerze z mezem o wszystkim, doslownie o wszystkim, zapytac czemu milczy, chociaz mi sie wydaje ze maz wie ze nie dazysz go uczuciem czuje sie gorszy i niedoceniany bo te 6 klas...
troche mi zal twojego meza, mam wrazenie moze bledne ze on od zawsze cie kochal a ty..nawet nie probowalas sie z nim porozumiec, to ze ktos konczy 6 klas a mimo to jest zaradny jest godne podziwu w tych czasach moim zdaniem chociaz,
a i pamietaj tego czlowieka z pracy znasz narazie na tyle na ile on cie sie prezentuje a na poczatku zawsze kazdy stara prezentowac sie bez wad, pozniej maska opada i wychodzi prawda o czlowieku,
i pamietaj ze jak jestes dda to za przeproszeniem polecisz na kazdego kto da ci troche uwagi a faceci potrafia wyczuc osoby naiwne jakims kurde swoim 6 zmyslem i potrafia to wykorzystac, ale zanim bedziesz chciala wdac sie w ten "romans" zalatw sprawe z mezem

Nie kochane,nie obrażam się.Wszystkiego przecież nie jestem w stanie opisać w kilku postach. I przykro mi się zrobiło,że ludzie potrafią tak człowieka nie rozumieć,skreślić,wiedząc o nim tak mało. Nikt nie zapytał o więcej szczegółów pożycia z mężem...A o tym koledze z pracy wciąż mówią mi inni ludzie,którzy znają go długo,także prywatnie. Zawsze są to pozytywne słowa. Natomiast on szanuje mnie,na nic nie naciska. Kiedyś rzuciła go kobieta dla innego,on to zna. Rozmawialiśmy o tym,że to czas pokazuje prawdę o drugim człowieku i że trzeba długo i dobrze się poznawać.

tylko mi sie znowu nie ,,nafochaj,,...ja mysle ze ty koniecznie chcesz sie wladowac z deszczu pod rynne, to ze ludzie ci mowia ze ten,,nowy,, jest super to nic nie znaczy,fakty sa takie ze on NADUZYWA ALKOHOLU , to jest istotne,najbardziej....

maz to twoj problem numer jeden a nie tamten ,musisz poukladac swoje zycie ,potem myslec o INNYM,A NIE ODWROTNIE....

masz troje dzieci,pomysl o nich,chyba jednak z tym twoim mezem cos was laczylo skoro zdecydowałas sie na nie,przemysl swoje malzenstwo,ja mysle ze zaangazowalas sie uczuciowo w to NOWE  stad twoje dylematy
no oki nie kochasz meza,nie szanujesz go nawet,juz wczesniej ci napisalam dlaczego z nim jestes,moze warto byloby sie z mezem ,,zaprzyjaznic,, zamiast szukac kogos kto tylko bardziej skomplikuje ci zycie,bo sorry ale ewntualny zwiazek z tym twoim kolesiem z pracy dobrze nie rokuje

Różo, a z mężem chcesz być? Zapewne nie i to jest pierwsza rzecz, jaką wiesz o sobie. Ja też wiem, jak to jest zmuszać się do seksu, bo przez prawie dwa lata tak robiłam. I znam stopień odrazy do samej siebie, do własnej obłudy, kiedy udawałam, że mam ochotę w momencie kiedy miałam mdłości, bo eks mąż wydawał mi się po prostu obleśny. A zgadzałam się ze strachu przed awanturą, agresją i bólem. Tak się nie da żyć na dłuższą metę. Eks chciał ode mnie wszystkiego, żebym wyrzekła się siebie, moich przyjaciół, rodziców, żebym byłą jego zabaweczką, kukiełką, pacynką na sznureczkach, za które on ciągnął. W mojej sytuacji rozstanie było jedyną opcją i z tego co piszesz w twojej jest tak samo. Wcześniej pisałam o ratowaniu, ale teraz po twoim ostatnim poście widzę ucieczkę od tego typa jako jedyne wyjście.

Jak już będziesz sama, to na spokojnie przemyślisz, czego i kogo chcesz od życia. Bo na razie twoja psychika działa jak w sytuacji zagrożenia, nie potrafisz jasno i spokojnie myśleć.

Witam ponownie. Dziś odbyłam długą rozmowę z mężem. Nie rozmawiamy od 4 miesięcy,nigdzie razem nie chodzimy,jak dwa cienie.To była straszna rozmowa. Wszystko powiedziałam,łącznie z tym,że nic już do niego nie czuję i nie chcę z nim żyć.Płakałam,czuję się wyprana z wszystkiego.Jego jest mi tylko żal,widzę że się załamał,bo liczył,że będziemy dalej szczęśliwie żyć.Ale nic nie robił w tym kierunku. Czuję się strasznie,jestem z tym sama.
Kolega z pracy jest dla mnie jak balsam na całe zło. Poprosiłam go,żeby odsunął się ode mnie na czas załatwiania spraw z mężem,ale on się nie odsunął. Widzę,że też cierpi. Nie posunął się jednak nigdy nawet o jeden krok za daleko wobec mnie. W pracy nawet nie raz nie muszę nic mówić,a on jest i wie czego potrzebuję. Kiedy piszę mu na fb o wszystkim,czyta i nic nie odpisuje,ale w pracy,kiedy nikt nie słyszy,coraz swobodniej o tym rozmawiamy. Wczoraj w nocy napisałam mu o awanturze z mężem-kazał mi się wynosić z domu,chciał zabrać auto,odciąć internet. Dodałam,że chcę go chronić przed tym wszystkim i że nie wiem jak to przetrzymam,po czym życzyłam mu żeby też się trzymał. A on nagle odpisał-że na pewno przetrzymam,że dam sobie radę,że wszystko będzie dobrze i zapytał dlaczego chcę go przed tym chronić. Odpisałam,że przecież nic między nami nie zaszło,więc nie chcę,żeby mój mąż zrobił mu krzywdę,bo nie zasłużył.I żeby nie musiał bać się mojego agresywnego męża. I że dlatego chcę,żebyśmy się nie kontaktowali. I że mój mąż nie pozwoli,bym kochała innego. Nigdy. On się nagle wyłączył.Jesteśmy na długim urlopie,w pracy nie spotykamy.
Czuję się jak rzecz.Nie wyobrażam sobie co dalej.Mogę się wyprowadzić,ale jak zapłacę pół raty za dom i na dzieci,to nic mi nie zostanie. A jeśli zostanę w domu,a mąż się wyprowadzi,nie utrzymam dzieci i domu.Mieszkając razem,ale obok siebie,tak jak teraz,nic nie zmienię i nie osiągnę spokoju. Nawet nie mam osobnego pokoju,ani łóżka.Co dalej? Czy ktoś porozmawia ze mną?

Zaglądam tu często,ale nikt mi nie odpisuje. Bardzo na to liczyłam...
Potrzebuję komuś opowiedzieć o tym, co aktualnie dzieje się u mnie. Mąż ma wybuchy złości na przemian z okresami ciszy i wtedy zwraca uwagę na dzieci-próbuje z nimi zagadywać,ale one nie za bardzo chcą. Podczas ataków złości wyzywa mnie od najgorszych i wyrzuca z domu,nie mogę spokojnie spać,przyjmuję leki uspokajające. Jak robot wykonuję codzienne domowe czynności,ledwo żywa.
Chodzę do pracy. Z kolegą widuję się codziennie.W pracy rozmawiamy normalnie.Niedawno byliśmy cały tydzień tylko we dwoje,on chwilami zapominał się w tym co mówił,zdradził się słowami parę razy że myśli o mnie.Pięknie było nam razem-spokojnie,wesoło. Na koniec tego tygodnia przydarzyło nam się małe nieszczęście w pracy,przez jego nieuwagę mogłam mieć brzydki wypadek,a on mógł stracić pracę. Na szczęście nic złego mi się nie stało,ale on wpadł dosłownie w szał.Wszyscy nasi współpracownicy to widzieli.W szoku nakrzyczał na mnie,że będzie wszystko robił sam,za mnie,a ja mam tylko stać i patrzeć.I że tak odtąd będziemy pracować. W nerwach robił głupie rzeczy,z dala ode mnie,a ja się popłakałam.Widział to,w pewnej chwili zauważyłam,że stał oparty plecami o ścianę,patrzył w dal...Sam...Po pracy codziennie do niego pisałam o wszystkim co myślę i czuję.On odczytywał.Tamtego dnia zalogował się od razu po pracy,ale nie napisałam nic.Chciałam zebrać myśli. Zrobiłam to dopiero pod wieczór,prosząc go o spotkanie. Odebrał tą wiadomość dopiero po godz.22. Kiedy napisałam następną,że nic mi nie jest i że wszystko będzie dobrze. Następnego dnia był jak cień,nawet na mnie nie patrzył.A wieczorem zmienił swój status na fb na taki,że trzeba zapomnieć pewne sprawy i cały tydzień,trzeba się odchamić i że idzie na imprezę.
Po kilku dniach w pracy zdawało się być między nami znów dobrze.Napisałam mu,że jestem w nim zakochana i że w myślach poukładałam sobie z nim życie na nowo.Że dla niego mogłabym zacząć wszystko od nowa i że jestem nieszczęśliwa patrząc na niego całymi dniami w pracy,przebywając z nim i marząc o nim dniami i nocami.I że ja widzę w nim,że jest zakochany,ludzie to widzą.Zresztą to prawda,bo nasi współpracownicy coraz częściej sugerują,że chyba coś nas łączy i że jesteśmy parą. I żeby dokonał jakiegoś wyboru,podjął jakąkolwiek decyzję,bo ta miłość mnie zabije albo zniszczy.I jeśli nie kocha mnie i jeśli wie,że nigdy nie będziemy razem,niech nie patrzy nawet na mnie i niech zachowuje się tak,żeby stał mi się obojętny,żebym już nie cierpiała. Odczytał. W poniedziałek rano wszedł do pracy z daleka patrząc mi prosto w oczy,zachowywał się jak zawsze jak najlepszy facet na świecie.Przestałam logować się na fb całkowicie,chwilowo pracuję na innym dziale z innymi ludźmi. Ale dziś rano nagle podszedł do mojej koleżanki,z którą teraz pracuję,żeby porozmawiać o czymś tam związanym z jego szkołą.Spojrzał na mnie długo i wymownie,smutnym wzrokiem.Ugięły mi się kolana,odeszłam. Potem jednak poszłam do niego na chwilę.Rozmawialiśmy o naszej pracy.Na koniec zapytałam jak mu jest beze mnie.Nie wiedział co odpowiedzieć,coś tylko mruczał i rozglądał się wokoło,bo kręcił się nasz kolega. Po godzinie przyszedł do mnie w sumie nie wiem po co i poszedł.Potem ja znów do niego,też nie wiem po co.
Jesteśmy dorosłymi ludźmi.Widzę,że oboje przeżywamy skrajne emocje.Nigdy jednak nie zrobił mi najmniejszej krzywdy,traktuje mnie jak księżniczkę w pracy,wszyscy to widzą.Nigdy nic ode mnie nie chciał...Zakochałam się i nie umiem dalej żyć...A on zawsze jest dla mnie jak najlepszy mężczyzna na świecie-zawsze czuły,wrażliwy,delikatny,zawsze na czas i zawsze robi to,czego potrzebuję.I nic ode mnie nie chce,choć ja dałabym mu całą siebie...

Dziękuję Ci za racjonalny komentarz.Potrzebuję tego. Moje córki są już prawie dorosłe.syn 15 lat. Chciałabym,aby zostały w domu,w swoim środowisku. Byłabym w stanie zostawić wszystko co mam,wszystkie rzeczy materialne,dom,mieć tylko nieograniczone prawo kontaktu z dziećmi gdyby mnie potrzebowały.

Przepraszam, rozumiem, że jesteś nieszczęśliwa, ale pomysł z pozostawieniem dzieci z ojcem chyba jest dość ryzykowny.
Czy naprawdę nie możesz się rozwieść. Jeśli córki są prawie dorosłe, to być może wkrótce się usamodzielnią, mąż przecież będzie musiał póki co, płacić alimenty.
Czy nie lepiej zacząć dokonywać zdecydowanych zmian, a nie czmychać, pozostawiając dzieci?