To nie ja jestem w ciąży

Powiem tak. Jak ktoś chce i ma poukładane w głowie to sobie poradzi. Twój brat ma dużo ludzi wokół siebie, którzy mu pomogą- rodziców, Ciebie. Gdy czytałam Twój post miałam wrażenie, że dobry przykład z Ciebie dla niego. On oczywiście musi wziąć się w garść, stanąć na wysokości zadania. Piszesz, że kończy teraz maturę tak ? Do tego czasu dziecko się jeszcze pewnie nie urodzi, prawda ? Zawsze może wziąć sobie rok przerwy i później pójść na studia. To nie jest żaden problem ani nic gorszego jak niektórzy myślą. A w ciągu tego roku poukłada sobie wszystko, maleństwo się urodzi, on znajdzie pracę.
A ona ? słuchaj, nie ona pierwsza i nie ostatnia jest w takiej sytuacji. Do końca tego roku pewnie dochodzi, bo dużo nie zostało. A jak się boi, że sobie nie poradzi, to zawsze może sobie załatwić indywidualne nauczanie, choć wtedy jest bardzo dużo do nadrobienia samemu. Ale i to idzie ogarnąć. Takie malutkie dużo hałasu na początku nie robi, więcej śpi.

Dadzą sobie radę. Młodzi ludzie może i na pierwszy rzut oka nie myślą racjonalnie, ale jak zostaną rzuceni na głęboką wodę to sobie świetnie radzą. Wiem to z własnego doświadczenia. Jako 18- letnią dziewczynę wyrzucono mnie z domu, rodzina w ogóle nie interesowała się tym, co się ze mną dzieję, czy mam gdzie spać, czy mam co jeść. Oczywiście pieniędzy żadnych, no bo bez pracy byłam. I co tu teraz ? Koniec roku za pasem, następny rok to matura, jak ja to zrobię ? Przez jakiś tydzień spałam u koleżanek, do szkoły chodziłam z walizami. Poszłam potem do odpowiednich instytucji, załatwiłam sobie jakieś pieniądze, wynajęłam sobie malutki pokoik, skończyłam jeden rok szkoły, zdałam maturę- i to całkiem wysoko w między czasie od państwa załatwiłam sobie kurs prawa jazdy, po maturze zamieszkałam wraz z chłopakiem, teraz chodzę na studia i spodziewam się dziecka. Jak widzisz, jak ktoś chce to z najgorszych opresji wyjdzie. Twój brat i jego dziewczyna potrzebują tylko kogoś, kto ich nakieruje, pokaże różne perspektywy, a to już jest wasza rola.

Trochę się rozpisałam, ale mam nadzieję, że pomogłam.

Witaj lizotte,
Nie bardzo rozumiem o co dokładnie Ci chodzi. O to jak sobie poradzą? Nie oni pierwsi i nie ostatni, nie są znowu aż tak młodzi. Koleżanki się od niej odwrócą? Dlaczego z góry zakładasz jakieś scenariusze?

Wydaję mi się, że przemawia przez Ciebie zazdrość - sam tytuł bardzo mocno to akcentuje, do tego zaznaczyłaś, że jesteś w związku 5 lat, że dziecko będzie oczkiem w głowie Twoich rodziców.
W zasadzie nie wiem jakich wypowiedzi oczekujesz - to czy sobie poradzą zależy tylko i wyłącznie od nich, jeśli mogą na siebie liczyć to dadzą radę. Ty możesz ich wspierać, ewentualnie porozmawiać z nimi lub spytać jak konkretnie możesz im pomóc.