Toksyczna matka - relacje matka córka

Czyli piszesz że teraz lubisz jeździć do mamy i ma ona pozytywny stosunek do dwojego dziecka? A wasze kontakty (mama-córka) poprawiły się?

Abra Absolutnie NIE! Powiem Ci coś z własnego doświadczenia i bliskich mi osób.
Rozumiem że Twoje relacje z matką sa teraz o wiele lepsze niż jak z nią mieszkałaś prawda? Tak jest praktycznie zawsze. Gdy widujemy się rzadko z rodziną (czy ogólnie kimś bliskim) zdajemy sobie sprawe z tego co dla nas znaczą i że ich nam brakuje. Dlatego gdy np. moi bracia przyjeżdzają do moich rodziców wszystko jest ok, jest miło i sympatycznie Ale pamiętam te kłótnie gdy mieszkaliśmy wszyscy razem. To był ich główny powód wyprowadzki. Gdybyś się ich teraz zapytała czy wrócili by spowrotem do mieszkania z rodzicami wyśmiali by Cię.
Staraj się odwiedzać często matkę, dużo z nią rozmawiać, wyjdźcie gdzieś razem (do kina, na kawe, czy gdziekolwiek) To fajnie że Twoja córka ma z nią dobry kontakt ale Zbliż się do niej sama. To dobrze że pomimo tego wszystkiego co Twoja matka Ci wyrządziła (może nawet ona sobie nie zdaje z tego sprawy) to nie odsunęłaś się od niej. Ona z pewnością bardzo Cię kocha choć nie potrafi tego okazać.
Dlatego podejrzewam że gdybyś w tym momencie się do niej wprowadziła to co przed laty by wróciło. Matka miała by Cię na miejscu więc nie czuła by potrzeby rozmowy z Tobą. Resztkę swojej uwagi przelewała by na Twoją córkę. Nie czułabyś o to zazdrości?
Takie jest moje zdanie. Myśle że jak się przeprowadzisz to będizesz tego żałować wcześniej czy później.

Masz rację czekolada-moja matka nie zdaję sobie sprawy z tego jak mnie skrzywdziła.Pomimo tego że nieraz co nie co jej wypominałam-dużym kosztem moich nerwów i jej ale czasami nie mogłam już wytrzymać.Uważam że to osoba równie skrzywdzona jak ja-tylko że ona przez mojego ojca,który jej nie kochał,poniżał,nie szanował.Została tak bardzo "skrzywiona psychicznie" że już chyba nie umiała odnaleźć się jako matka więc teraz odrabia jako babcia.Chciałabym czasem gdzieś z nią wyjść ale przy niej się po prostu spinam-w pewnym sensie nie potrafię być z nią sam na sam,ona chyba ze mną też-nie umiemy rozmawiać o sobie,jedynie o tematach nie związanych z nami,kiedyś chciałabym mieć w niej przyjaciółkę ale już teraz nie ma na to szans nawet ja już nie potrafię.A o moją córkę w ogóle nie jestem zazdrosna-bardziej o jej imprezki na które bardzo często wychodzi nawet jak do niej przyjedziemy-chyba jedynie potrafi wyluzować się przy znajomych i przy alkoholu a ja wtedy dostaje szału-nie znoszę gdy piję-bo przecież mój ojciec pił.  . .

Próbowałam normalnie,na spokojnie ale o dziwo wtedy moja mama miała mało do powiedzenia-albo milczała albo nawet raz mi coś tłumaczyła ale nie zmieniła w żaden sposób swojego zachowania wobec mnie i to było smutne.Chyba  muszę się z tym wszystkim pogodzić z przeszłością i tym stanem rzeczy jaki jest teraz (naszymi relacjami) .Dzięki Gorka, dobrze jest po prostu czasem napisać komuś co go boli , , ,

Myślę że rzeczywiście głupio jej się do tego przyznać bo to taki typ kobiety-udającą silną i zawziętą po tym jak ją życie "podeptało"  ale myślę że wie że wiele razy nie była fair. .  .

Chyba już się nie zastanawiasz się nad przeprowadzką do matki? Zgadzam się z kobietkami, które Ci to odradziły. Nawet gdyby między Wami nie było żadnych niedopowiedzeń, napięć - nie przeprowadzaj się. Powinnaś tworzyć dom sama, ze swoją rodziną - a Twoją najbliższą rodziną teraz jest mąż i dzieciaczek. Jeśli tylko warunki materialne na to pozwalają, powinniście budować klimat Waszego domu sami.

Odwrotnie,właśnie więcej oczekuj od życia,bo oczekując mniej,otrzymasz odrobinę.

Droga wiosenko miałam podobny problem do Twojego a mój problem był spowodowany właśnie odepchnięciem przez moją matkę. Ja również miałam ojca alkoholika i miałam żal do Matki że od niego nie odeszła ale całe życie na niego pracowała i mu nadskakiwała, przez co jej dla dzieci nie starczało troski ani czasu, ja również nie usłyszałam od niej że mnie kocha. Kiedy miałam 11 lat urodziła się moja młodsza siostra, nie chciałam żeby miała równie przykre dzieciństwo. Sama się nią zajęłam i dałam jej tak dużo uczucia jak prawdziwa kochająca Matka. Dzisiaj mała ma 12 lat i jest całkiem inna niż ja, jest pewna siebie, mówi o swoich uczuciach, przychodzi do mnie z każdym problemem i z każdą nowinką. Ja w jej wieku nigdy bym się nie zdobyła na żadną rozmowę z mamą nawet tak błahą. Skupiam się na tym że właśnie to mi się udało jej komfortowe dzieciństwo, że byłam dla niej dobrą prawie mamą, to mi podwyższa samoocenę zniszczoną przez wieczną krytykę mojej matki. Pomogła mi jeszcze bardzo konkretna rzecz, ale nikomu takiego rozwiązania nie życzę... Moja mama była bardzo chora i kiedy przez 2 lata jeździłam z nią po szpitalach i jej pomagałam powiedziała mi że gdyby nie ja umarłaby od razu, na dzień przed śmiercią rozmawiała ze mną tak jak nigdy, tak jakby chciała jak njawięcej się o mnie dowiedzieć, wiedziałam wtedy że mnie bardzo kochała przez całe życie ale nie umiała tego okazać. Teraz staram się naprawić całą moją samoocenę którą zniszcyła, wierzę w komplementy, skupiam się na moich zaletach i nie rezygnuje z marzeń. To jest droga aby uwierzyć w siebie

Dziewczyny jak czytam wasze posty to placze bo mam taka sama sytuacje... Z moja matka nie rozmawiam od prawie roku i szczerze to nie chce jej znac Odkad pamietam nie mialam matki ona byla bo byla ale nigdy nie uslyszalam od niej ze mnie kocha za to czesto slyszalam ze zaluje ze mnie urodzila, w pierwszej klasie podstawowej oddala mnie do domu dziecka bylam tam dwa lata potem mnie zabrala ale jak miala kiedys przyjechac po mnie na weekend a ja od piatku czekalam ze lzami w oczach bo szczerze nie nawidzilam tego miejsca ona poprostu zadzwonila w niedziele i powiedziala ze zapomniala ze miala przyjechac... Potem bylo troche lepiej ale od 16roku zycia mieszkam i pracuje na siebie jak urodzilam pierwsze dziecko i zadzwonilam jej o tym powiedziec to powiedziala ze jej to nie interesuje potem byl moj toksyczny zwiazek potem nastepny az o dziwo moja ,,mama'' przypomniala sobie o mnie i wnuczkach taka byla zakochana w nich tak strasznie ich uwielbiala tylko ze w momencie kiedy zobaczyla ze wkoncu ja jestem szczesliwa zaczela rzucac mi klody pod nogi i niszczyc mnie moj zwiazek moje zycie... nie wiem czy z zazdrosci ale wiem jak bolalo nie raz slyszalam od niej ze jestem kur... narkomanka alkoholiczka i powinnam sie leczyc bo jestem chora psychicznie rok temu jak sie ostatni raz widzialysmy przy mojej najstarszej corce zaczela mnie bic uderzyla mnie w twarz raz drugi trzeci i wtedy powiedzialam dosc moje dziec sie jej boja nie chca o niej slyszec a ona ta kochajaca babcia od roku nawet nie zadzwonila nie napisala nic... Wiem ze to nie brzmi zbyt ladnie ale ja nie mam juz matki nie chce miec. Mam kochana tesciowa ktora kocha mnie tak jak nigdy nie kochala mnie moja matka. Niedlugo wychodze za maz a z mojej rodziny nie bedzie nikogo procz moich dzieci przykre lecz niestety prawdziwe. Czasami o niej mysle ale zaraz przychodza jej slowa ze ja jestem ta najgorsza ze mnie nie nawidzi ze jestem tak samo popier... jak moj ojciec (nigdy go nie mialam poznalam go przez przypadek 4lata temu i jest ok ale nie utrzymuje z nim kontaktu bo nie umiem). Sorry musialam to z siebie wyrzucic

Abra nie wprowadzaj się do matki. Na pewno nie... Po co Ci to? Odwiedzaj ją, ale nie wprowadzaj się do niej.

Nie powinnas się do niej przeprowadzać, ja miałam bardzo podobną sytuacje w domu, alkohol kłótnie i zero czasu dla dzieci, zero czułości i słowa kocham cię, dziękuję, byłam tylko po to zeby tam sprzątać gotować itd..  dlatego się wyprowadziłam bo miałam dość. Mój ojciec strasznie pił, ja miałam wtedy 2 latka to nic nie pamiętam, ale mama znalazła sobie innego młodszego od siebie, od zawsze mówiłam do niego tato i tak jest teraz, ale to tylko zwykłe słowo, bo czułości to ja od niego nie miałam, może dlatego teraz mam starszego faceta od siebie i 6 lat.
wracając do tej przeprowadzki to ja nie jestem za tym. Teraz jak chodzę do domu to jestem kochaną córcią, ale wiem, że jakbym wróciła tam mieszkać to było by to samo wiec wole na odległość, odwiadzam ją średnio co 2 dni i jest tak dobrze

Widzę że wiele osób przeżywa podobne problemy jak ja-to bardzo smutne że tyle mam tak słabo spełnia się w tej roli;(
Na razie temat przeprowadzki jest zamknięty.Wiem że nie mogę tego na razie zrobić dla tego że nie umiem jeszcze być ponad te nasze sprawy z przeszłości.Wiem że by mnie zdominowała i jej obecność utrudniałaby mi rozkwitnięcie jako matka i żona.Powiem wam dziewczyny że od ponad miesiąca chodzę na psychoterapię i bardzo się cieszę że w końcu to zrobiłam.Za każdym razem jak stamtąd wychodzę wiem że muszę jeszcze wiele pojąć,przepracować.Wątek relacji z matką jest bardzo często poruszany w tych rozmowach i wiem że większość moich problemów jakie mam teraz są skutkiem nie odpowiednich relacji z moją matką.Ostatnio psycholog powiedział  mi że uważa że nie miałabym ataków lęku gdyby mój ojciec nie pił a matka była bardziej kochająca. Też planuje zacząć chodzić do DDA ków.Dziewczyny jeśli możecie chodźcie na terapie bo to bardzo pomaga a naszym mam nie zmienimy.

Co do relacji z moją.To bardzo często ze sobą rozmawiamy-prawie codziennie (wiem to dziwne)
Ale to są rozmowy głównie o moim dziecku lub o jakiś pierdołach.Krótkie kilku minutowe rozmowy.Często do niej dzwonię i się jej chwalę jaką ma zdolną,cudowną wnuczkę.W ten sposób chcę by ze mnie była dumna . . .

Chloe987 jak Ty wytrzymujesz w takim domu? Szukaj pracy i pakuj manatki. Ja już bym dawno oszalała i była kłębkiem nerwów! Jesteś młoda, nie marnuj sobie życia pod jednym dachem z człowiekiem, który nie ma do Ciebie szacunku!
PS. zastanawiałaś się może dlaczego tak się zachowuje?

a może jakaś narada rodzinna... mam na myśli to, abyś najpierw porozmawiała z tatą, a później razem przedstawicie sytuacje mamie. ona może nie zdaje sobie sprawy z tego, jak jest okropna. albo rozmowa z babcią i ciocią, które mają wpływ na Twoją mamę. pójdź też do psychologa. w wieku 23 lat powinnaś tryskać energią, miec plany na przyszłość, cieszyć się młodością! twoja matka obniżyła Twoje poczucie wartości, a rolą matki (tak mi się wydaje) jest podtrzymywanie dziecka na duchu i wspieranie. twoja matka nie była gotowa na macierzyństwo. jako dziewczyna z dobrego domu gra pozorami przed innymi, pokazując jaką jest dobrą gospodynią i matką, a po zamknięciu drzwi staje się  "potworem". być może sytuacja ją przerosła. jeśli zawsze była poukładana, miała kontrolę nad swoim życiem, to wpadka musiała być dla niej szokiem. wiedziała, że teraz ona staje się panią domu, żona i matka, musi być jak najlepsza, musi pokazać otoczeniu, ze daje radę. a tak faktycznie czuje się bezbronna. dlatego wszystko załatwia "twarda ręką". jest oschła, niemiła...

Moja relacja z matką od kiedy pamiętam była toksyczna. wiecznie byłam tą złą córeczka bo nei chciałam robić tego co ona chce, za to brat był kochany bo robił dokładnie to czego ona sobei zarzyczyła. teraz taki jest tego efekt że moi rodzice mają długi finansowe i mój brat równiez, przez moją matkę, to ona wpakowała jego i moja rodzine w to bagno a najgorsze jest to że nawet nie potrafi się do tego przyznać, wziąść dupe w troki i zacząc zarabiać (nigdy w życiu nie pracowała i nei zamierza bo "podobno" ma nerwice, tylko nei wiedziałam że nerwica jest chorobą która zwalnai z obowiązku pracy)
Ja byłam ostatnio u psychologa bo już sobei nei radze z ich problemami, którymi teraz mnei obarczają, dowiedziałam sie o długach w maju, mamy listopad a ja non top o tym słysze. Już znalazłam kogoś kto im pomaga, ale to i tak mało ważne bo lepiej zadzwonić do mnei i się pożalić.
Pani psycholog poradziła mi całkowite odcięcie się od rodziców, zmieane numeru telefonu itp. mam napisać list do nich wyjaśniajacy moje odciecie się (lepiej list niż powiedzieć w oczy bo zaczną się przepychanki słowne, a tego nie chce). Numeru tel szkoda mi zmieniać bo za dużo uinstytucji go ma, za dużo znajomych, no ale jest zawsze możliwosc zablokowanai połączeń przychodzacych z konkretnego numeru. Jedynie bede miaal kontakt z bratem i juz dzisiaj mu zapowiedziałam o tym co zamierzam zrobić i że ma przekazać rodzicom żeby do mnei nei dzwonili bo jak będą mimo tego wydzwaniać to zmienię numer i wiecej mnei nie zobaczą.
To jest starszne co pisze, ale wiem że innego wyjscia nie mam, zresztą dzisiaj utwierdziąłm się w tym przekonani, wystarczyła chwilka rozmowy z moją matką przez tel. ja jej tłumacze że musze sie odciac, że musze sie pozbierać psychicznie, to mi wyjechała z tekstem że ja sie ich wyrzekam.hmmm.....no cóż, od zawsze było tak za każde zdanie przeinaczała sobei według swojego toku myślenie, szkoda tylko że nei zdaje sobei sprawy z tego że ten jej tok myślenia jest chory i toksyczny.

Cześc dziewczyny, nie doczytałam wszytskiego w tym watku, to pewne, ale wyczytałam cos co mnie poruszylo. I odczułam wielka chęć podzielenia sie swoim doswiadczeniem. Moja mama nie zyje od prawie roku, od tego momentu nie ma dnia bym nie wracala do niej myslami. I ciagle wraca do mnie to, czy moglam być lepszą córką. Czy mogłam zrobic coś, co spowodowalo by, ze dziś nie czułabym sie obciążona winą. Zawsze byłam bardzo blisko mamy, mialysmy staly kontakt, to ja byłam przy niej kiedy była chora, robiłam zakupy, rozmawiałam z lekarzami - padało zdanie ze nie odciełam pepowiny. Ale moja mama piła. To było powodem naszych spięć. Często rzucałam mamie to prosto , domagalam sie milości, ciepła takiego jak mają inne dzieci od swoich matek, dziś widze to inaczej, wiem, że bardzo mnie kochała, nie potrafiła sobie poradzić z problemem, ale miała dla mnie bardzo duzo miłości, dzis juz wiem, że nie usłysze jej głosu w telefonie, nie zadzwoni domofon i  nie pobiegne do niej na poranna kawe i nie cofne niczego co bylo. Dlatego piszę to do was - jesli od Was zalezy miejscie dobre relacje z własnymi rodzicami, bo jesli koleje zycia bedą nastepowały wg kalendarza, to oni pierwsi odejda a my zostajemy - pytanie z czym, i jak sobie z tym poradzimy. Mnie zycie uczylo i jakis rok przed śmiercią mamy mialam zrozumienie, ze mam wiele odpuścić, bo mogę potem żałować, i takie mysli miałam często w głowie, a jednak wiele żałuje.

A DLACZEGO  nie chodzisz do aal-anonu,dlaczego nie walczysz o sama siebie, moj tato tez byl alkocholikiem zmarl jak mnialam 2 lata, matka tak samo jak twoja wydaje mi sie k.k.z.b i wspouzalezniona zimna emocjonalnie osoba z zasadami 100 lat temu, masz jedno zycie i nie ratuj rodzicow przed katastrofa, pomocninco. powodzenia

witam,,,,no ja też tak jak i Wy kochane miałam takie same dzieciństwo---niestety do tej pory chociaż odwiedzam matkę i tak czuję się niekochana przez nią.........czasem mam takie wrażenie jakbym była najgorszym błędem w jej życiu,,,,,lęki będą i zostaną-bo to zrobiło nasze piękne dzieciństwo---ciężko poczuć się bezpiecznym--znam to uczucie:-(---------ale----możemy w sobie przełamać lęk choć na chwilkę,chociażby taką pozytywną energią że mamy dla kogo żyć(dziecko,mąż)i starać się być inną dla swojej własnej nowo stworzonej rodziny--obiecać sobie że nie będę taka jak matka:-))) na mnie to działa-chociaż w jakiś sposób,,,też mam lęki-nie miej się przez to za gorszą,to nie nasza wina w tej chwili---jak dopadnie cię lęk przytul się do męża i poczuj się bezpieczna,zrozumiesz że nic ci już nie grozi:-))