Jak odejść od bordera?

Ale ja nie jestem już na tym etapie. Mi klapki z oczu spadły, teraz odzyskuję swoją sprawczość, krok po kroku idę do przodu. Jeszcze rok temu nie miałam tej świadomości.

No jest mi szkoda, i nie chcę już go marnować. Nie mam czasu. Wiesz, jak się jest w takiej relacji, to żyjesz w takiej matni, tracisz zdrowy osąd, nie wiesz co jest prawdą, a co nie. Trochę zajmuje wykaraskanie.

Koszty emocjonalne są zbyt duże. Dysproporcja pomiędzy braniem, a dawaniem jest olbrzymia. Zaczęłam szukać nowego mieszkania, potem znajdę inną pracę (pracujemy razem). Jak się czułeś po rozstaniu, jakie emocje Ci towarzyszyły? Ona dzwoniła do Ciebie, kontaktowała się z Tobą potem?

tak, chyba. tzn jak opisałam psychologowi jak wyglądał mój związek to dowiedziałam się, że z racji że jest DDD to stwierdził że wygląda mu to na narcystyczną osoobowość+border. mój ex nie jest tego świadom, on to nazywał m.in "wahaniami nastroju", "zmiennymi humorami", "cieżkim charakterem".
połączenie BDP i narcyza jest ciężkie bo taka osoba w zyciu nie przyzna, że to z nią jest coś nie tak.ale nie o mnie.
słuchaj, ja to zrobiłam tak, że spakowałam się i odeszłam gdy go nie było. wiem, że może i było to szczeniackie i powiedzmy chamskie, ale to nie był normalny związek (dla [rzykładu z moimi innymi byłymi zachowuje do dzis przyjacielkie relacje). wiedziałam, że gdybym to zrobiła przy nim to bym nie dała rady i nie odeszłabym. nie miałabym siły, wymiękłabym. zabrałam wszystkie rzeczy (dla pewnosci, bez drogi powrotu. oddałam klucze do domu jego tacie). już następnego dnia gryzłam ściany. detox.ten związek to wielkie uzaleznienie- poza emocjonalnym u mnie także było finansowe, mieszkaniowe. otoczyłam się rodziną i przyjaciołmi którzy przez kolejne kilka miesięcy ratowali mój tyłek (mogłam  u nich mieszkać, byli przy mnie, wspierali i tłumaczyli że to byla najlepsza decyzja). oczywiscie tez to forum mi duzo dalo. nie wiem jak to opisać inaczej, dziś już emocjonalnie do tego nie podchodzę choc jeszcze się składam a minął prawie rok. jednak wiem, że to byla dobra decyzja bo ten związek skonczyłby sie predzej czy pozniej. jestem z siebie cholernie dumna, że potrafiłam odejść od toksyka. wiem, że jestem naprawde silną babeczką i jak przezyłam tamto (bo za tym poszła cała masa innych problemów m.in z kasą, miejscem zamieszkania w obcym miescie, choroba i kilka innych) to wiem, że przetrwam wszystko a byłam na emocjonalnym dnie.

Gratuluję lifrinat odwagi

Jestem facetem, który boryka się z problemem bycia z Borderką. Ma bardzo zmienne nastroje, zmieniają się z godziny na godzinę. Potrafi o godzinie 16 powiedzieć "jak dobrze, że Cię mam" a 3 godziny później wrzeszczy, że na pewno ją zdradzam i okłamuję. Nic nie jest w stanie wyprowadzić Borera/rki z jego zdania- wie i koniec i wszystko na skrajnościach. Nie pomagają tłumaczenia, wyjąsnienia, chociaż i tych już za dużo. Jak się uspokoi to mija trochę czasu i brnie dalej, że okłamuje ją, że zdradzam, że jestem podły beznadziejny i że mam sobie iść, bo ma mnie dosyć. Pokłóciła się ze wszystkimi przyjaciółmi, ze swoim bratem, rodziną. Denerwuje ją byle co, po czym twierdzi, że to ja jestem nerwus. Problemu oczywiście nie ma,jeżeli już to ja mam problem. Każda sprzeczka kończy się szukaniem winy we mnie i kierowniem mnie do terapeuty, bo sobie ze sobą nie radzę. Poszła raz do psychologa i stwierdziła, że nic jej nie pomogła. Do tego jest bardzo dokładna i skrupulatna. Ma przemożną chęć kontrolowania. Działa na zasadzie "chcę Cię, potrzebuję - mam Cię dosyć"

Długo by pisać czy opowiadać. Czy z taką osobą da się żyć? I nie piszcie proszę pierdół w stylu "gdybyś chciał odejśc, to już byś to zrobił" . Czy wypowie się ktoś z podobmą sytuacją? Czy można taką osobę skłonić do terapii? Naprawdę kocham Tę Kobietę i nie chcę się rozstawać. A jeżeli będzie taka konieczność....Chociaż jest to ostatnia rzecz jaką bym zrobił, to jest to chyba jedyne rozwiązanie.

niedawno pisalem o tej samej sythuacji
coraz wiecej kobiet prezentuje zachowania borderow
znak czasow czy moze nieswiadomy test sprawdzajacy twoja meskosc?
zazwyczaj na borderki trafiaja "mili chlopcy" ktorych ona rujnuje

takie osoby są nie do wyleczenia
to ich decyzja byc złymi osobami
chec kontroli i władzy to jakis lęk

da sie zyc z takimi osobami ale trzeba sie nie przejmowac nimi
trzeba miec wysoka odpornosc

one szanuja tylko tych ktorzy sami torturują ludzi

Witam wszystkich,jak patrze na te wypowiedzi to jest masakra.Ja bylem z borderka 7,5 roku,tyle czasu walczylem o nia ale wszystko na deremne,ciagle zwalala wine na mnie nawet wizyta u psychologa nic jej nie pomogla i wiecej kozystac nie chciala bo powiedziala ze dobrze sie czuje i ze to ja musze isc,a psycholog z nami dwojgiem rozmawial osobno i dokladnie stwierdzil kto ma problem.
Zeby bylo malo problemow na dodatek walczylem z rodzina o nia,tam sa same siostry i maja podobny problem ale dobrze im z tym.Bylem klebkiem nerwow,winilem sam siebie ze moze za malo uczuc jej daje albo co,ze moze zlym czlowiekiem jestem,w kazdym badz razie winilem siebie niewiedzac czemu.Moje posty ktore pisalem byly trudne(ciezkie do przeczytania bo wpadlem w taki dolek ze nawet pisac nie szlo)Nowe proby naklonenia jej do terapi konczyly sie klutniami,wysmiewaniem mnie,aczkolwiek powiedziala mi sama ze wie ze ma taki problem ale zbywala mnie,dalem sie kiwac.Byla w domu dziecka bardzo dlugo za mlodosci i nie ma wizerunku normalnego zycia,chcialem jej podac reke i wyciagnac z tego ale niestety potem od niej rodzina robila swoje,rodzina dla niej jest jak balast ale ona tego nie widziala.Minelo tyle czasu i wbrew siebie mimo tego jak wiele do niej czuje musialem ja zostawic.
Mija juz 2 miesiac odkad nie jestesmy razem i walcze z pomoca znajomych o moje dobro,nie ukrywam ze codziennie o niej mysle bo ja kocham ale tak nie moze byc bo kiedys zostane z niczym,z zniszczona psychika.Jej znajomi sa zli na mnie ze ja zostawilem,fakt dla znajomych jest dobra ale co ja mialem w domu to o tym sie nie mowi,ja jestem teraz BE i tyle.Przez 7 lat schodzili sie do niej koledzy do domu,tez z tym walczylem(wieczne jej tlumaczenie ze nie wyzuci nikogo ze to koledzy)ale nawet najwieksze zaufanie tutaj nic nie pomoze jesli facet jest za granica i zarabia bysmy firme otworzyli a ona sobe lata po dyskach i z kolegami.Jakby nie moja rodzina to chyba bym jej juz pozwalal na wszystko tak bylem zmanipulowany.Wnioski sa takie bynajmniej z mojej strony dla tych ktorzy maja taka sama sytuacje co ja mialem
-dajcie sobie i partnerce troche czasu i postarajcie sie isc z nia do psychologa(ciezko przekonac bordera ze ma problem)jesli sie nie da to juz wasza decyzja czy chcecie isc w masochizm,,uciekaj z tego zwiazku
-naprawde uwazajcie jak daleko wchodzicie w zwiazek bo bedzie z wami na koniec bardzo zle
Zreszta trzeba to przezyc zeby ocenic,po 2 miesiacach zycia osobno mam koszmary,w snach mnie wola itp po czym wstaje zly na siebie ze moglem z nia dalej byc,ale do czego by to doprowadzilo?Walcze z tym i zrobcie to samo,dosc juz tej walki zrobcie cos dla siebie bo bedziecie nikim.Mnie wyzwala od cweli bo jej wybaczyc nie chcialem czegos co zrobila zle a puzniej przeprosila(jej tlumaczenie ale ja cie przeprosilam a ty dalej o tym) bo to rani,slowa i czyny ale myslala ze jak powie przepraszam to jest ok,a jak sie dalej nie odzywalem to powiedziala ty CWELU jestes bez uczuc i tak mi ryla psychike.Juz podswiadomie uciekalem od niej wiec byl czas ze po klutniach sie nie odzywalem by miec spokoj.Co na koniec sie okazalo jak z nia skonczylem to mowiac krotko olala mnie,nie starala sie o mnie aby wrocic bo jak twierdzi juz dosc dla mnie zrobila i tak se osobno zyjemy,a jak postawilem sprawe jasno na koniec albo lekarz albo koniec to odpowiedziala cytuje
-pierw ty sie zmien a potem ja,ale narazie nie mam ochoty sie zmieniac!jak chcesz to poczekaj na mnie bo musi mi sie zachciec wracac do tego zwiazku
Zakonczylem to i mam spokoj i nie wroce tam chocby nie wiadomo co sie dzialo,wole byc sam i cierpiec ze nie jestem z nia ale kiedys to minie
Sami ocencie swoje zwiazki bo tylko tracicie wlasna wartosc ludzie

ja powiem krótko polecam blog i książkę "moje dwie głowy" na blogu jest odnośnik "złota dwudziestka przemocowa" mnie rady autorki bardzo pomogły po odejściu od mega toksycznego faceta który zrujnował mi psychikę ,ale podniosłam się ,teraz jestem w szczęśliwym pełnym miłości i zrozumienia związku ,poczytaj warto.

Wszystkim tym ktorzy maja obok siebie taka osobe ktora jest BORDEREM zycze powodzenia.Czasem rozstanie moze pokazac czlowiekowi co stracil i wtedy moze pujdzie sie leczyc,ale na to bym usilnie nie liczyl.
Mecze sie z tym do dzis ale spojrzenie na te sprawe jest inne,ciesze sie ze odszedlem bo jestem wolny,poznalem kobiety ktore mnie doceniaja i powiedzialy ze na takiego czlowieka jak JA warto czekac a nadziei nikomu nie robie.I tak na was przyjdzie kolej by rozwiazac ten problem,rozumie straszne to jest ale co chcecie zyc tak dalej?dawac sie ponizac? niedlugo moze bedzie dziecko i co tez ma sie zachowywac jak wy? nie robcie tak ze zostajecie z kims tylko dlatego ze go KOCHACIE!!!nazwijcie mnie idiota albo pomyslcie:ale sie udziela a to nie takie proste......WIEM nie jest proste,rozumie,kochacie i chcecie byc kochane ale to wyjsciem nie jest,Nadejdzie taki dzien w ktorym naprawde sie wk....ie i powiecie mam dosc i potem tylko zal zostanie ze predzej tego nie zrobilyscie a dotego zryta psychika.LIFRINAT jesli moge ci jakos pomoc to chetnie staje za toba murem! Przemysl to wszystko,usiadz na spokojnie i zadaj sobie pytanie czy po to zyjesz aby ktos cie gnoil,z tego co piszesz widze ze tracisz wlasne wartosci i juz sama niewiesz jaka jestes.
Jeszcze troche i zostanie z ciebie obraz ktory ON teraz ksztaltuje,ciezko z tego bedziesz miala wyjsc zobaczysz
Pisze z swoich doswiadczen,moja rodzina wie jak mialem i otworzyli mi oczy,,,,dzis tesknie bardzo za nia,kochamm ja nad zycie ale wole nauczyc sie zyc bez milosci niz zyc z kims takim.Starasz sie a na koniec i tak g,,,o z tego jest bo jeszcze jestes najgorsza,ja bylem 7,5 roku z taka osoba ale moj instynkt jakis tam zostal i wiem ze do niczego by to nie doszlo..Rozmawiaj z ludzmi o swych problemach i wtedy zobaczysz co ci beda mowic a beda tez tacy co nic nie wiedza,a chca sie udzielac.Stan po jednej stronie mysli ktora wypracujesz w ciszy i spokoju i tego sie trzymaj.Puzniej jak odejdziesz to z czasem uda ci sie wyjsc z tego a i ja ci pomoge,no chyba ze przyjmujesz opcje WOLONTARIATU  na cale zycie dla partnera i prowadzic go za raczke(niechce pisac czym sie to skonczy dla ciebie i psychiki)