Toksyczny związek - czy dawać mu ciągle szanse?

hey, zmiany nie bedzie, taki typ faceta. i albo juz tak przezyjesz zycie, na takim toksycznym związku i przywykniesz ,albo musisz wyrzucic go na Zawsze.

Problem w tym, że już nie wytrzymuję i tak bardzo chciałabym, żeby był taki jak z początku małżeństwa, teraz jestem wrakiem człowieka z kobiety, która była pewna siebie, czuła się atrakcyjna dla siebie nie zostało nic, drżą mi ręce, mam nerwobóle, garściami wypadają mi włosy i nic kompletnie mi się nie chce, zmuszam się, żeby cokolwiek w domu zrobić, są dni, że nie wychodze spod kołdry i ciągle płacze i chociaż wiem, że powinnam odejść to nie mam na to siły...nie wiem boje się, że będzie mnie tak niszczył jak w trakcie rozowdu, wiem, że się nie wyprowadzi...mam ochotę zasnąć i się nie obudzić...

Starszy syn, nawet marzy o tym, żeby odejść, nie znosi go. Młodszy jest za nim strasznie ... wiem, że wtedy dałam radę, ale wtedy byłam silniejsza - inna, teraz czuje, że z tamtej mnie nie zostało już nic....a tak bardzo bym chciała, żeby było inaczej, kiedyś każdy nam zazdrościł, On był cudownym mężem, ojcem... z czasem to się zmieniło, kiedys jego zazdrośc była na małym poziomie, z czasem stawała się coraz większa... wiem ,że nie widział pozamną świata ...kiedyś....

Rozwód rodziców nie oznacza, że ojciec przestaje być ojcem, a matka matką.

Marzenia w Twej sytuacji o tym, by mąż zachowywał się wobec Ciebie tak jak przed 15 laty, są co najmniej niepoważne. Po co marzysz o czymś, co jest nierealne?

W momentach kiedy między nami jest dobrze, mam siłe, potrafie się uśmiechać , pomalować, wszystko robić, szukam pracy ....wtedy przychodzi następna awantura, wtedy spadam w dół znowu jestem wrakiem i nie mam na nic siły i tak w kółko

Tak czytałam dużo, dlatego wiem z czym mam do czynienia, wiem, że jestem uzależniona, ale nie potrafię znaleźć w sobie tej siły, która pozwoli mi odejść, nie wiem już co musi sie stać zebym w końcu dała sobie spokój...

Zanim do niego wróciłam, zaczęłam tęsknić, śmieszne to jest ale gdy zostawiam u siebie w pokoju koszulkę to przytulalam ja do twarzy wdychając jego zapach, kiedy cos mu podawałam to tak żeby nasze ręce sie dotknely , kiedy przechodziliśmy kolo siebie to tak, żeby sie dotknąć...niby niechcący ,potem gdy Np jechałam pociągiem, lub gdzies bylam widziałam szczęśliwe pary z dziecmi i tak bardzo zapragnelam tego spowrotem, pomyślałam ze tak na prawde go kocham nadal... Później doszlo tez do mnie ze nie zdzierzyłabym myśli, ze jakas obca kobieta mogłaby sie zajmowac naszymi dziećmi, gdy one bylyby u niego, ze one moglyby ja polubić... To chyba chore, ale tak czuje... Wróciłam i byłoby pięknie, gdyby nie wrocila jego zaborczosc, zazdrość, bo potrafi byc naprawde cudowny... Ale przez okres rozwodu doszla mu nastepna wada, fikcyje konta, pisanie z innymi, choc ostatnia wiadomość byla z lata tamtego roku... Moze rzeczywiście przestał z tym... Ale zostaje cala reszta...gardze sobą gdy pomyślę ze udalo mi się zapomnieć o tym co zrobil mi przed rozwodem i ze poczułam to co poczułam. Moze wszystko byloby inaczej gdyby on w trakcie rozwodu sie wyprowadził a tak zawsze tu byl, na noce ale byl i chyba to mnie zgubiło.

Ty odeszłaś?

Tak.Odeszlam prawie dwa lata temu i ...nadal cierpie.

Nie potrafie byc z kims nie czujac nic do tej osoby-dlatego jestem i bede sama.Poza tym,ja juz nikomu nie zaufam.To byla milosc,ale chora milosc-z przemoca,zdradami,itd.Nikt nie dal mi tego co on i nikt mnie tak nie upodlil jednoczesnie.I ta potworna zazdrosc o jego kolejna babe-straszne...pzdr.

przeczytaj sobie moj watek "On bedzie mial dziecko z inna!".To byl dopiero toksyczny zwiazek!pzdr.

Wczoraj wrocil po 21... Juz lezakam w łóżku, wykapal sie i polozyl za mną wtulajac sie w plecy, bez słowa, a dzis rano wstal i pojechał do pracy. Gdy tak lezalam czułam potworna zlosc aż momentami wytrzymać nie moglam i zaciskalam piesci, ciężko oddychalam, czułam ze zaczynam go chyba nienawidzić, w końcu przeniosłam sie na 2 stronę lozka i poczułam cholerna ulgę gdy mnie nie dotykal.

No nie. NIE i jeszcze raz nie. Az mnie zmroziło jak przeczytałam
A dalszy ciąg jest nawet gorszy..

Słuchaj, ja nie mam potrzeby czytać całości. Na tej podstawie mogę z całą odpowiedzialnością powiedzieć Ci, żeście się dobrali 'jak w korcu maku' (nie mylić z 'trafnym wyborem').

Napisałaś, że chodziłaś do psychiatry, więc zakładam, że przynajmniej nazwał Twój główny problem. Mąż na moje oko jest podręcznikowym przykładem psychopaty ze źródłem w dda (w jego rodzinie ktoś pił? nadużywał przemocy? ..ale to raczej pytania pro forma).
Ty też jesteś dda, tylko u Ciebie przeszło to w obciążenia innego typu - na zasadzie przeciwwagi: współuzależnienie i bierność.

Nikt tak nie zrozumie i nie 'zakocha się' w dda jak drugie dda: "No z kim będzie Ci tak źle jak ze mną? - znasz to I tak to działa. Wzorce są jak podskórne chipy - takie osoby namierzą się wszędzie i zanim pokażą prawdziwa twarz, zanim zacznie się prawdziwa jazda bez trzymanki to podświadomość już dawno wie kto zacz i to jest moment 'przyćpania' po raz pierwszy. Uzależnienie postępuje, aż do momentu gdzie trudno rozróżnić gdzie kończę się 'ja' a zaczyna partner.

Teraz krótki opis dla Ciebie, jak to działa od str. podświadomości - w ogóle zasada dobierania się w pary:

Każdy z nas przychodzi na świat jako Istota względnie 'pełna' tj. z nie okaleczonym jeszcze ciałem emocjonalnym , a przynajmniej jeśli jakieś okaleczenia są, to nie pochodzą z obecnego wcielenia. 
Od tego momentu zaczyna się względnie krótki (do 4 max 6 r.ż.) etap, gdzie mózg dziecka funkcjonuje na poziomie fal delta, co praktycznie oznacza funkcjonowanie zbliżone do pół-snu, czyli jeden z dwóch najlepszych stanów dla kodowania podświadomości. Oczywiście kodowanie to nie odbywa się w sposób zaplanowany w typowym rozumieniu tego słowa, ale w praktyce nie robi to różnicy o tyle, że dziecko w tym okresie jest jak chłonąca wszystkie bodźce i postawy z otoczenia gąbka, można to porównać do robienia milionów 'kopii zapasowych' z bieżących obrazów i doznań, które upycha się i przechowuje w podświadomości. wiadomo, że w tym okresie z wielu źródeł tych bodźców 2 są najważniejsze: Mama, Tata i stosunki między nimi plus mój stosunek z każdym z nich z osobna i najbliższa rodzina.
Od jakości tych stosunków zależy jak bardzo przez ten krótki okres dzieciństwa ucierpi 'ciało emocjonalne' - a będzie to 'stempel' na resztę życia.

I teraz: rany na ciele em. tworzą coś w rodzaju blizn, które przechodzą w zapisy w podświadomości - tzw.wzorce (obciążenia). Jest tego multum rodzajów, ale w najogólniejszym podziale wzorce dotyczą relacji, innymi słowy są to 'obciążenia relacyjne'. Przy czym sprawą zupełnie nieistotną z punktu widzenia uruchamiania się i działania wzorców jest to, czy zdajemy sobie z ich istnienia sprawę czy nie. Możemy być tego faktu kompletnie nieświadomi, a one i tak będą znakomicie działać -to jest autopilot.

I najważniejsza część: Od momentu powstania wzorca w naszej podświadomości wytwarza się coś w rodzaju wolnego połączenia, które mniej lub bardziej aktywnie podczas dalszego życia domaga się połączenia z 'wzorcem dopełniającym' - przy czym dopełniający nie musi oznaczać zupełne przeciwieństwo, bo one się ze sobą świetnie krzyżują w taki sposób, że u 1 osoby ten sam rodzajowo typ wzorca może ujawniać się w postaci biernej/autoagresja (współuzależnienie, skrajna uległość, syndrom sztokholmski, etc.) a u drugiej w postaci aktywnej/agresja wyrażana bardziej wprost (zachowania z pogranicza psychopatii, syndrom kata, ogólnie agresor, itd.) - tak jak w waszym z mężem przypadku.

Ale teraz, po co w ogóle wzorce chcą się łączyć, histerycznie szukając swoich dopełnień i znajdują je z taką precyzją?

Działa tu zasada jedności - wbrew teorii, że świat ma naturę dualistyczną (nie mylić z zasadą kontrastu). Gdyby tak było, gdyby wszechświat naprawdę dążył do tworzenia niezależnych i niepodzielnych bytów, człowiek i inne istoty nie miałyby w sobie palącej potrzeby poszukiwania 'swojej pełni' poprzez dążenie do zjednoczenia się z inna istota, która uzupełnia go o cechy, których nam brakuje, bo zostały podczas okresu dojrzewania wyparte i z tego powodu nie mogą być przejawiane.
To dlatego partner, pomimo że często wydaje się być 'lustrzanym odbiciem' w podstawowych aspektach, najbardziej imponuje nam cechami, o których wiemy, że ich nie posiadamy, tylko nie znamy przyczyny.

Najprostszym przykładem relacji opartej o wzorce, a jednocześnie 'uzupełniające się' cechy jest związek kata i ofiary. Partner w roli ofiary głęboko wyparł u siebie cechy takie jak: agresja, bezwzględność, bezpośredniość czy siła przebicia, a kat chowa na dnie podświadomości: delikatność, wrażliwość, strach czy ckliwość. Oboje POSIADAJĄ te wszystkie cechy w tym samym stopniu, ale różnica polega na tym, że zostały -adekwatnie do sposobu radzenia sobie z dawna traumą - wyparte do podświadomości. A to co wyparte nie może się przejawiać.
Człowiek jest wtedy w 'potrzasku' - pragnie odczuwać pełnię, ale żeby tak się stało musi "odzyskać" wypartą część swojej natury. Ponieważ nie może tego uczynić w sposób otwarty i bezpośredni, szuka partnera, który nie ma problemu z ich przejawianiem. W ten sposób, przebywając w bliskim towarzystwie partnera, może - niestety tylko w określonych momentach - odczuwać swoja 'pełnię'.
Ale w ten sposób to odczucie jest całkowicie zależne od utrzymania takiego partnera przy boku -pryska w sytuacji rozpadu związku, dając wrażenie 'rozpadania się na części', 'utraty części osobowości' i tak jest w istocie skoro byliśmy 'cali' tylko w konfiguracji z dana osobą.

Jest to oczywiście mocno skrótowe przedstawienie działania tych mechanizmów, ale mam nadzieję, że oddaje istotę wikłania się w związki oparte na obciążeniach i brakach relacyjnych.

Jeśli chciałabyś autorko poznać sposób w jaki można się z tych zależności wyplątać, to droga jest tylko jedna: "opatrzyć" dawne rany, odkazić blizny na ciele emocjonalnym - innymi słowy uzdrowić wzorce i uwolnić wyparte cechy, pozwolić im się przejawiać. Tylko wtedy, szukając partnera, szukamy istoty,z którą mnożymy poczucie szczęścia, a nie istoty -plastra, 'opiatów', które uśmierzą nam tzw. ból istnienia.

Napisałaś, że chodziłaś do psychiatry, więc zakładam, że przynajmniej nazwał Twój główny problem. Mąż na moje oko jest podręcznikowym przykładem psychopaty ze źródłem w dda (w jego rodzinie ktoś pił? nadużywał przemocy? ..ale to raczej pytania pro forma).
Ty też jesteś dda, tylko u Ciebie przeszło to w obciążenia innego typu - na zasadzie przeciwwagi: współuzależnienie i bierność.

Nikt tak nie zrozumie i nie 'zakocha się' w dda jak drugie dda: "No z kim będzie Ci tak źle jak ze mną? - znasz to I tak to działa. Wz

Jego rodzinę znam 16 lat, nie wiem co działo się, gdy mąż był mały, gdy poznałam rodzinę, to z moich obserwacji: Nikt nie nadużywał alkoholu, żeby się upijać itp, to rodzina na poziomie z własnym biznesem, wieczorny drink po pracy i tyle ( chyba, że codziennie to też problem?). Matka - kobieta twarda, nie ustępliwa, fałszywa, musiało być jak ona chce. Teść- był o nią strasznie zazdrosny, dużo mi nie opowiadała , skrótowo, że jak był młodszy to ją wyzywał , w wieku 50 lat nawet potrafił robić sceny na weselu, gdy teściowa tańczyła z własnym kuzynem. Jednak myślę, że sobie nie dawała, jakby miała go też pod pantoflem, bo tańczył jak mu zagrała nie jeden raz.

U mnie alkoholu nie było. Tata zostawił mame, gdy miałam 2 latka, bił ją i zdradzał, ale ja nic nie pamiętam, byłam mała. Potem mama poznała mojego ojczyma (złoty człowiek) i się przeprowadziła z nim, mnie i siostre zostawiając u babci, a może inaczej, bo doskonale pamiętam, mama chciała nas wziąść, ale babcia nie pozwoliła, twierdziła że byłyśmy jej i koniec bo u niej sie wychowywałyśmy, nie było gadania , pobiły się nawet, mama odchodziła z ogromnym płaczem, roztrzesiona, nie panowała nad sobą wtedy, od tamtego momentu jest do tej pory na antydepresantach. I tak wychowywała nas babcia. Myśle, że nas kochała, cięzko pracowała, żeby nas utrzymać , dbała o nas, czasem dostałyśmy w dupe za jedynke  w szkole, ale pamiętam też że w wieku 15 lta poszłam z znajomymi do pabu i nie wróciłam na czas do domu, to na początku osiedla czekała na mnie z paskiem, nie uderzyła mnie bo się buntowałam i nie pozwoliłam na to . Z mamą miałyśmy kontakt, przychodziła do nas, zabierała na weekend. Mój tata gdy miałam 8- 9 lat zechcial mnie poznac, przychodził przez jakis czas może rok póltora, przewrócił mój świat do góry nogami, Zakochałam sie w nim.Ale potem przestał, trafił do więzienia , po dłgim czasie gdy miałam 14 lat znów się zjawił ale bałam się go i uciekłam , krótko po zginął w wypadku.

Znam cały ten popaprany mechanizm chyba już na pamięć, chciałabym poczuć to co przed rozwodem, żeby poszło mi tak łatwo jak wtedy, prosciej jest mi jak on jest zły , jak się zaczyna przymilać albo nie robi nic to mi już odbija w drugą stronę . Uważam, że fizycznie mnie juz nie zrani, nie zrobił tego odkąd wróciliśmy do siebie , założyłam mu niebieską kartę- może się boi... ale rany psychiczne bolą tak samo, jak nie bardziej.

Postaram się wejśc z innego komputera i przesłac Wam to jak wyglądało nasze życie przed rozwodem. Też myślę, że to co tutaj jest to juz wystarczy, ale mam jakąś wewnętrzną ochotę to wyrzucić na cały świat...może mi ulży

Jesteś okaleczona emocjonalnie. Jedynie praca nad sobą i zauważenie problemu to droga wyjścia na prostą. Autoagresja jaka pojawia się w Tobie w momencie gdy on np. "przytula Cię" oznacza, że po prostu tego nie chcesz. Sama wiesz jak jest w depresji, karmią ją takie działania wbrew sobie.

Tu potrzebne są drastyczne cięcia, niestety.