sama nie wiem, ale chyba mnie zdradza....?

No mleczko same nie wylatuje. Skoro zauważyłeś zaspermione spodnie to zdradził bo jak inaczej to wytłumaczyć ? Szczególnie jak wspomniałaś, że zdradził już kiedyś. Dowód jest- spodenki. I ten jego szał. Gdyby tego nie robił nie zachowywał by się tak i nie wyzywał by, na pewno by inaczej zareagował. Nie krępuj się bo nie ma czego. A co do jego wyzwisk to chyba sam o sobie mówił bo Ty jego nie zdradzasz, ale on Ciebie.

Do nas możesz śmiało walić z każdym problemem

Bać się go???....raczej nie, choć człowiek w desperacji może wiele zrobić, a on czasem zaciskał pięści na mnie, ale myślę, że trochę się ograniczał, bo w domu są dzieci. Nie wiem jak byłoby gdyby ich nie było..... nie mam zamiaru sprawdzać, bo znam uczucie bicia, którym odbdarowywał mnie mój pierwszy mąż, bo ten jest drugim. Chyba nie umiem lokować swoich uczuć. .... Ale w tej sytuacji, chciałabym nakryć go na zdradzie, tylko nie wiem jak, bo bardzo dobrze się ukrywa, po tamtym zajściu zdrady. Myślę, że ma kolejny numer telefonu, który używa tylko w pracy i do domu nie przynosi, bo tamtą zdradę odkryłam poprzez sms-y na telefonie, który miał w domu..........

Właśnie przed chwilą zobaczyła, że w domu leży obrączka, wcześniej nigdy jej nie zdejmował.  Jak myślicie, czy to jest próba zastraszenia mnie, że odejdzie??? Mam strasznie mieszane uczucia, bo mamy obecnie 3 letnie nieuleczalnie chore dziecko, a ja jestem na wychowawczym (bezpłatnym) i trochę się boję, czy sama poradzę sobie z tą sytuacją, z drugiej strony myślę, że On to wykorzystuje przeciwko mnie..........

Droga Celio
Nie da się z mężem rozmawiać spokojnie, gdyż on mnie odrazu atakuje krzykiem, ucieka w ten sposób od jakiejkolwiek rozmowy! Kilka razy, może nawet wiele razy próbowałam rozmawiać z nim o jakichś problemach w związku, że czuję się samotna itp., ale on albo unika rozmowy, albo chce mnie zakrzyczeć, przy czym twierdzi, że jestem nienormalna!!!! psychiczna!!!! Myślę, że ja jako żona potrzebana jestem mu tylko do podania obiadu, kolacji, zajęcia się domem, dzieckiem, czyli co???? typowy robol !!!!!

Czasem sama się sobie dziwię, że jeszcze z nim wytrzymuję, ale całe moje życie to poświęcanie się dzieciom, a przynajmniej chcę, aby dzieci miały jak najlepiej. Przy tej okazji zapominam o sobie, poza tym nie mam dla siebie czasu, od rana do wieczora w domu, zajmując się nim i małym dzieckiem, nie mam nawet koleżanek, bo jak miałam sąsiadkę za bardzo dobrą koleżankę - nwet uważałam ją za przyjaciółkę, to okazało się, że jak z dzieckiem przebywałam w szpitalach, to mój mąż przesiadywał zamiast z nami w szpitalu, to u niej w domu, a nawet pomagał jej przy remoncie, dodtakowo ona się zmieniła jakość na korzyść dla niej, bo zaczęłą ładniej się ubierać, dbać o siebie, a potem dowiedziałam się, że mój mąż do niej wydzwaniał po nocach (rozmowy na moim bilingu w czasie mojego pobytu w szpitalu),,,,,, zerwałam z nią kontakt, bo doszłam do wniosku, że takie kontakty mogą lub doprowadziły już do zdrady mojego męża z nią, ale to mój tylko domysł.....
Obecnie biję się z własnymi myślami.........co robić?????????:((

rozumiem....wiem że cięzko jest odejść, wiem że chciałabyś przyłapać go na zdradzie zeby zadziałał bodziec który powie KONIEC.
oszukiwana Ty masz siły! Tylko Ty tego nie widzisz i nikt Ci tego jeszcze nie powiedział. Zobacz ile czasu męczysz się w tym małżeństwie, dbasz o dom o rodzine a to wymaga mega wielkich pokładów energii. Przez czas tego związku Ty nawet nie wypoczełaś fizycznie jak i psychicznie a fakt ze to wytrzumujesz i wiążesz jakoś koniec z końcem świadczy o sile jaką masz w sobie. Brakuję Ci tylko odwagi, napewno nie będzie Tobie z dziećmi samym źle bo gorzej być nie może. Wiem że i tak nie stac jeszczę Cię na podjęcie takiej decyzji ale proszę Cie wyjedź chociaż na kilka dni sama bez męża i przemyśl sobie wszystko na spokojnie

No właśnie..... i to nie poraz pierwszy..... a ja??? Ja zadaję sobie ciągle to samo pytanie - dlaczego? Dlaczego za moją miłość, poświęcenie, wierność, spotyka mnie to? W czym tkwi problem?..... czyżbym za bardzo chciała być szczęśliwa?.......Mam już za sobą jeden nieudany związek (pierwszy: pił, bił, robił różne rzeczy, aż wylądował w kiciu), a drugi choć zupełnie inny, to niestety egoistyczny samolub, pragnący doznań z innymi kobietami, wracający do domu jakby nigdy nic, udający wiernego, dla świata zwnętrznego, przykładny mąż, ojciec, bo pracuje i wraca do domu, bo robi zakupy, bo wydaje się być bardzo spokojny, rozważny i stateczny, ale to tylko pozór, w domu rozgrywa się ta cała farsa. To w domu wychodzi z niego egoizm, chamstwo, lenistwo, itd., bo nikt tego nie widzi i nie słyszy......Ironio losu! 
Czytałam tu dziś jeden post, w którym kobieta pisze, że zraziła się do mężczyzn po jednym nieudanym związku. Ja też tak myślałam wczesniej, dopóki nie poznałam swojego obecnego męża. I co? Przełamałam się, odważyłam, zaufałam, oddalam mu swoje serce..... i znów porażka!!!!!!!!!
Kurde! Jestem naiwna i łatwowierna, jak kochająca to oddająca siebie całą, a co w zamian?.........
Sorry, że się tak wylewam, ale jestem na tym forum zaledwie od dziś, mam doła, nie mam z kim porozmawiać, nie mam gdzie pójść, bo mam na głowie małe dziecko, a i nie mam gdzie wyjechać na dłużej, jak sugerowała mi "apoteoza23" we wcześniejszym poście, gdyż nie mam z kim zostawić dziecka. Jestem ugotowana i zamknięta "w czterech ścianach" mieszkania. Jak mąż wraca z pracy (chyba z pracy, bo teraz to już nie wiem, czy tak dlugo pracuje czy jest z inną) to jest już późno i ciemno, a ja po nocach to nigdzie nie chodzę, niebezpiecznie....

Gratuluję, że nadal z nim jesteś, naprawdę gratuluję. Zdradził, nie zdradził - co za różnica, skoro i tak nie ma już za grosz szacunku do Ciebie i traktuje Cię jak g.wno?

Poszukaj tej pomocy u psychologa. Jesteś już uzależniona od tego faceta, a to tak samo groźne uzależnienie jak alkoholizm czy narkomania. Masz zaburzoną ocenę sytuacji, bo nadal wydaje Ci się, że nie masz "namacalnego bodźca", a dla każdej zdrowej kobiety (nie mam tu oczywiście na celu Cię obrazić, pisząc "zdrowej" mam na myśli taką, która nie tkwi w toksycznym, uzależniającym związku) takim bodźcem już jest nazwanie Cię kurwą czy szarpanie. Jak najszybciej poszukaj pomocy specjalisty.

oszukiwana2, dziękuję za komplement - ale gdybym sama nie spędziła sporo czasu w gabinecie psychologa, pewnie nie byłabym teraz taka "mądra".
Nasunęła mi się taka myśl: czy nie możesz formalnie rozejść się z mężem, przestać być jego partnerką, wyprowadzić się (lub wyrzucić jego, nie wiem jaką macie sytuację mieszkaniową) z dzieckiem, ale nadal korzystać z jego pomocy dla dziecka? Ewentualnie, jeśli to niemożliwe, po prostu mieszkać nadal pod jednym dachem, ale wnieść o rozwód i co najważniejsze, nie wdawać się w dyskusje (tudzież kłótnie i szarpaniny). Tobie pomagać faktycznie nie musi, ale do pomocy dziecku jest prawnie zobowiązany, niezależnie od tego, czy pozostaje Twoim mężem, czy nie.

Oszukiwana2 Ty niestety też masz problem. Byłaś już raz w toksycznym związku, tak to jest że albo trzeba nad sobą pracowac albo drugi raz wchodzi się w taki sam związek.
piszesz że przecież go kochasz i wszystko dla niego robisz -jesteś NALOGOWCEM KOCHANIA, wasz związek jest związkiem toksycznym, nad którym napewno można pracować ale muszą chcieć dwie osoby,
ale najpierw musisz zacząć od siebie. Zgłoś się do jakiegoś terapeuty