Co oznacza przerwa w związku

Zaszkodzi. Nie powinnaś robić żadnej przerwy tylko przemyśleć swoje zachowanie.

Kiedy sie kogoś kocha, w trudnych dla obus tron chwilach nie powinno się rozstawać. Bo inaczej czym jest stwierdzenie tak lansowane wśród oddanych sobie osób: "gdy jedno spada w dół, drugie chwyta je za rękę..."

Tak. To początek końca...

Przerwa czyli koniec-tak śmiem myśleć. Moim zdaniem nie ma czegoś takiego albo się jest razem albo nie. Proponuję szczerą rozmowę z partnerem. Lepiej wiedzieć czy godzić się z rozstaniem niż teraz wegetować i nie wiedzieć na co trzeba się przygotować. A rozłąka tylko pogarsza sytuację. Powodzenia!

Dokładnie tak jest. Wiem na własnym przykładzie. Po takich przerwach zazwyczaj jest tylko gorzej, jak chłopak już zasmakuje wolności. Nie chcę Cię martwić, ale gdyby Cię naprawdę kochał a nie tylko o tym mówił, to nie proponowałby takich rozwiązań. W związku jest się ze sobą na dobre i na złe, nie tylko w tych słodkich chwilach gdy wszystko się uklada. Jak zacznie się sypać dwie osoby powinny chcieć to poskładać, sama nic nie zdziałasz.

Cześć dziewczyny, piszę tu pierwszy raz, ale u mnie dość podobna sytuacja

Jesteśmy ze sobą 2.5 roku, od około 9 miesięcy mieszkałam u niego w domu rodzinnym, ponieważ nie układało mi się z rodzicami. On jeździ za granicę do pracy, jest tam praktycznie od początku naszej znajomości. Miałam go mało, ale szanowałam to, bo wiedziałam, że zarabia na naszą przyszłość. Niestety, kiedy w grudniu był troszkę dłużej na święta, to postanowiłam ruszyć temat naszej przyszłości, chciałam wiedzieć na czym stoję, ponieważ od jakiegoś czasu nie widzę u niego zainteresowania tym tematem. No i kiedy ruszyłam, to zaczęło robić się nieciekawie. Zdążyłam zauważyć, że jego mama ma na niego ogromny wpływ, okazało się, że wcale nie ma zarobionej kasy, tak jakby rozpłynęła się w powietrzu. Postanowiłam dać mu jakieś ultimatum: jeśli do końca moich studiów nic z tym nie zrobi, to się pożegnamy. Załamał się tym, porozmawialiśmy, było przez jakiś czas ok, do wczoraj Pojechałam na kilka godzin do domu rodzinnego, wydaje mi się, że rozmawiał wtedy z mamą i nie spodobało im się to, że tam jadę (jego mama chce mieć nade mną wpływ), wróciłam, zaczęłam się uczyć, a on nagle do mnie z tekstem, że moim zadaniem jest się domem zajmować, a nie nic nie robić (zbliża się sesja, mam tyle zaliczeń, że już nie wyrabiam, ale zawsze im pomagam nawet w takim stopniu, że już zawaliłam kilka zaliczeń, więc nie wiem o co mu chodzi), że ma dość moich humorów, że na niego naciskam, że to, że tamto... Kiedy emocje minęły pogadaliśmy, wyjaśniliśmy sobie, ustaliliśmy kompromis, powiedział mi, że mnie kocha, że mu na mnie zależy i żebym nie przejmowała się tym co powiedział wcześniej (że musi się zastanowić czy ze mną być itp), bo to było powiedziane w nerwach. Byłam już tak szczęśliwa... położyliśmy się, myślałam, że będzie ok, on jeszcze poszedł pod prysznic i oczywiście natknął się na mamusię, słyszałam, że coś mu na mnie mówiła, przyszedł znowu jakiś markotny i poszedł jak nigdy spać do innego pokoju, ale powiedział, że jutro już będzie lepiej, bo musi pobyć sam. No to w porządku. Rano wstałam, on jeszcze spał, cała jego rodzinka normalnie do mnie, jem sobie śniadanie, a jego matka nagle z tekstem, że skoro zaczęłam się z rodzicami dogadywać, to może pojadę na weekend w rodzinne strony, mama się na pewno ucieszy itp. Mi jedzenie aż w gardle stanęło, bo ona zawsze była miła dla mnie, a tu nagle takie coś i zrozumiałam, że jest ogromną manipulatorką Kiedy chłopak wstał i oczywiście widział się z mamusią zamiast najpierw ze mną, to powiedział mi, że musi się nad tym wszystkim zastanowić, że mnie do domu odwiezie itp. Spakowałam manatki, ani łza mi się przy nim nie zakręciła, ale kiedy tylko odeszłam od auta, to zaraz załamanie straszne... Nie wiem o co mu chodzi, starał się okazywać mi miłość, dość często mówił, że kocha, a tu w dosłownie parę minut takie coś. Nie wiem co myśleć, co robić, nie chce mi się jeść, bardzo go kocham i chcę być jak najlepsza, tyle dla niego poświęciłam, a tu się okazuje być zwykłym maminsynkiem. Nie wiem ile będę musiała czekać na odpowiedź od niego, mam nadzieję, że podejmie samodzielną decyzję, bez udziału mamusi, i ciągle mam tą nadzieję, że mnie kocha, skoro już praktycznie mieliśmy kompromis podjęty... przepraszam Was za ten chaos, za tą długość, ale nie radzę sobie z tym

To już chyba 100tny taki temat tutaj. Przerwa w związku tak samo jak ciche dni sa zabójstwem dla związku bowiem istota związku jest bycie razem. Wszelkie problemy rozwiazuje się razem. Chyba jasniej nie można.

Zuzkaaa, ja myślę, że skoro twój chłopak przebywa długi czas za granicą, a ty w domu jego rodziców, to w końcu mamuśka, ale może i tatusiek, (matka miała może więcej odwagi) powiedzieli synkowi, że tak nie może być. Za co się utrzymywałaś przez te dziewięć miesięcy? Ja wywnioskowałam, że mieli cię tam za darmozjada. Niestety. Przykro tylko, że twój chłopak okazał się tchórzem.

Zuzkaa współczuję ci. Chłopak naprawdę trzyma się strasznie spódnicy mamusi. Nie ma uskładanych pieniędzy, bo pewnie im wysyłał. Tak myślę. Tak mamuśka pewnie się boi, że jej synio zamiast na nią to na ciebie będzie zarabiał. Zwłaszcza, że zaczęłaś drążyć temat waszej przyszłości. On pewnie o tym powiedział matce i ta zaczęła jątrzyć, bo się przestraszyła.
Nie wiem nawet co ci napisać. Kochasz go, on ciebie, a nie możecie być razem tylko przez jego tchórzostwo. I dodatkowo nie powiedział ci prawdy: dlaczego. I jeszcze tak nagle. Wieczorem daje nadzieję, a rano: fora ze dwora. Bardzo to bolące.

  bardzo fajnie, że pogodziłaś się z rodzicami i też uważam jak twoja mama, żeby poczekać na jego reakcję. Życzę ci, żeby twój chłopak tak bardzo zatęsknił, żeby postawić się swojej mamie. On musi poczuć, że cię stracił. Będzie dobrze.

Moja znajoma bardzo sobie chwali przerwy w związku w czasach jego kryzysu. Parę razy właśnie w ten sposób udało się odratować jej swój związek. Nie chodzi o to ,aby całkiem od siebie uciekać ,ale po prostu rzadziej się widywać, ograniczyć kontakt, zatęsknić np miesiąc-dwa. Czasami taka przerwa może nawet zbliżyć, niestety zbyt często kończy się rozpadem związku. Warto na początku ustalić jakieś zasady odnośnie przerw, aby nie wyglądało to w ten sposób ''mam przerwę ,mogę sypiać i całować się z kim popadnie'' ,ponieważ niektórzy właśnie tak rozumieją pojęcie odpoczęcia od siebie. Więc na Twoim miejscu porozmawiałabym z nim i ustaliła pewne normy, których nie powinniście przekraczać.

Trzymaj się. Jesteś młoda, masz przyszłość przed sobą, wartościowy mężczyzna się znajdzie. I żaden mamisynek   Ja to zawsze uważam, że nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. I pewnie, dobrze, że się stało teraz, a nie po ślubie. Trzymaj się, całe życie przed tobą .

Jezeli juz jest przerwa dluzsza, rzadziej rozmwawia sie,nie spotyka ,wtedy 2 bliskie osoby sie oddalaja od siebie,przewaznie oznacza to koniec zwiazku.Wina zawsze jest po obu stronach.

Hej, znowu przechodzę załamanie, dodał kilka zdjęć na nk, większość z nich robione były przeze mnie + na 1 widać mnie, chociaż wiem, że chodzi mu o to aby pochwalić się autem... dodał też jakieś dziewczyny do znajomych, jestem tak załamana jak nigdy, moja mama namawia mnie, żebym pojechała z nim porozmawiać póki jeszcze być może nie jest za późno, ale ja si.ę tak strasznie boję, że po raz kolejny zostanę odrzucona, że to mnie paraliżuje. Nie chcę też mu się narzucać Nie wiem co robić, cały czas ryczę

Ja bym nie jechała pogadać z nim. To on zerwał i to w bardzo niefajny sposób. Zuzkaa wiem, że ci ciężko, ale pomyśl sobie. Z tym chłopakiem nigdy nie będziesz sama. Będzie zawsze mamusia. Trochę czasu minęło i on nawet do ciebie nie zadzwoni, nie napisze. Jeśli masz przyjaciółki, wybierz się gdzieś z nimi. Teraz zbliżają się Walentynki i pewnie będzie ci ciężko w ten dzień, więc jeśli masz jakieś wolne koleżanki, wybierzcie się gdzieś, do kina, na pizze, do jakiejś knajpki. Zobaczysz, że znajdziesz jeszcze fajnego wartościowego i zakochanego w tobie chłopaka Trzymaj się.