Kobiety pomóżcie - przerwa w związku, co oznacza?

Wtedy przez to odwołała ślub, ale jaka sama mi powtarza, coś wtedy się zmieniło, coś w niej pękło. To wyjątkowa kobieta, naprawdę poukładana, kulturalna, inteligentna i mądra. Nigdy mnie nie okłamała, widzę to po niej i po jej domu rodzinnym.

Ja sobie nie wyobrażam życia bez mojej ukochanej. Mam nadzieję, że wszystko się ułoży pozytywnie i będziemy razem, inaczej czeka mnie depresja, leki i nie wiem co jeszcze. Już raz to przechodziłem kiedyś, tyle, że wtedy nie czułem tego co teraz, ten związek jest dla mnie tym czymś, wiem co to kochać, być zakochanym, pierwszy i jedyny raz tak mam.

Chcę z nią spędzić resztę życia, a teraz wszystko zależy od tego co się wykluje w przerwie...

Liczę na pozytywne zakończenie i że będziemy ze sobą dalej. Po 3 latach nie da się od tak przestać kochać, tak mi się wydaje.

To normalne, że kobiety mają w zwyczaju korzystanie z takich przerw?

Jak mam się zachowywać, nie odzywać się do niej totalnie? czekać na jej krok?

Przez tydzień się nie odzywałeś...

Przez tydzień można sobie bardzo wiele przemyśleć.

Jeśli się nie odzywa, to mnie nie kocha, nie interesują go moje uczucia, chce mnie złamać, gdzie tu miłość, chce żebym mu się podporządkowała, zawsze byłam fair wobec niego  i okazuje się że nie ma to znaczenia, umie ranić, chce odejść, to już koniec czy jeszcze się naprawi, jak ma wyglądać wspólne życie gdy on nie będzie się odzywał, przez tygodnie, chcę mieć dzieci, mieć wspólny dom, a na niego nie mogę liczyć, on się nie liczy ze mną... Itd.

Jeśli ma się wątpliwość a małżeństwo ma nie być na trochę, lecz na całe życie, lepiej odpuścić. Lepiej dobrze się zastanowić.

Kiedyś zaproponowałem kobiecie 10 dni przerwy. Tak sobie. Jaka była reakcja? Dobrze, ale po tym czasie ja się już do ciebie nie odezwę. To będzie oznaczać koniec. Jak chcesz odpoczynku, to odpoczywaj sobie na wieki. Więc zrezygnowałem z propozycji przerwy.

Miesięczna przerwa to jakiś horror. Absolutnie bym się na to nie zgodził, bo to oznacza koniec związku. Poza tym uważam, że ona coś kręci - ta przerwa jest pretekstem tylko. Nie uwierzę, że ów tydzień twój tak ją psychicznie rozbił. Ona się wypaliła pewnikiem a ten tydzień był tylko jednym z elementów całej układanki.

Szczerze, mimo całego uczucia jakie bym w sobie miał, potraktowałbym to jako taki koniec. Zająłbym się sobą, rozwojem, jakimś hobby, siłownią, czymś nowym, spotkał z kumplami, bo na to właśnie ten czas. Jeśliby za miesiąc chciała wrócić - to ja namyśliłbym się również czy tego chcę, jeśli tak - to potraktowałbym to jako zaczęcie od nowa. A jeśliby nie chciała - cóż 1 miesiąc życia po niej już mam i jako tako było Więcej wiary w siebie. To również twoje życie, jedyne jakie masz i nie uzależniaj go od kobiety. One są zawsze.

I ty się dziwisz, że dziewczyna ma dość?

Fakt, że się kilka dni nie odzywałeś to dobra wymówka. To niczego nie zmieniło. To tamta kłótnia, jak i wcześniejsze coś zmieniły. Może właśnie zdała sobie sprawę, że potrzebuje mieć za partnera faceta silnego i pewnego siebie, który umie radzić sobie w życiu, a nie takiego, dla którego stanowi cały znany świat?

To bardzo niedobrze, że czujesz się tak staro, choć masz jeszcze kawał życia przed sobą. Może ta presja, którą wywierasz na niej tak podziałała?

Nie można uzależniać swojego szczęścia od losu, od tego czy ona się zdecyduje, czy nie. Bo jak nie - to koniec twego życia?
Masz 31 lat, prawie 32 lata. W twoim wieku dopiero zaczynałem rozumieć jakie są kobiety, czym jest tak naprawdę miłość, czym jest prawdziwy związek. W twoim wieku poznawałem kobietę, z którą miałem wielkie plany i marzenia. Czas pokazał że te plany i marzenia nasze runęły w piach. Byłem starszy niż ty i stałem na gruzach nie widząc sensu i przyszłości. Bo to miała być właśnie ta, a ja dla niej również tym. Pozbieranie po tym zajęło mi prawie rok, bo nie wiedziałem jak się zabrać za to, jak patrzeć i co robić. Nauczyłem się jednak. Z czasem powrócił optymizm, bo zawsze wraca. Raz jesteś na górce a raz masz pod górkę - takie życie. Z czasem poznałem kogoś, kogoś wyjątkowego, być może gdyby nie to wszystko nie poznałbym i jestem szczęśliwy. I bogatszy o wiele doświadczeń, po prostu lepszy.

Życzę by było dobrze, by się udało z nią, ale jeśli nie uda, to świat się nie skończy. Łatwiej ci będzie po prostu jak zajmiesz się czymś innym niż myślenie o niej, uzależnianie siebie od niej, widzenie w czarnych kolorach świata bez niej. Każdy człowiek zasługuje na szacunek, tak ona jak i również ty.

jeżeli zgodzisz się na ten miesiąc przerwy to powinieneś się odzywać do niej ale minimalnie,jak będziesz czekał aż ona się odezwie to się nie doczekasz a co najgorsze ona może pomyśleć że skoro ma wahania co do waszego związku i ty milczysz to również masz swoje ALE

Przerwa oznacza definitywny koniec związku. Nic poza tym.

Potrzeba "przerwy" w związku to nie domena kobiet, ja wręcz powiedziałabym że to może być taka "elegancka" forma wyjścia ze związku zwłaszcza w wykonaniu męskim. Czasami żal powiedzieć drugiej osobie że to koniec, nie umiemy dobrać słów, wydaje nam się że "tak powoli" będzie tej drugiej osobie łatwiej pogodzić się z rozstaniem. Dla mnie to kompletna bzdura. Dla mnie nie ma gorszej rzeczy niż zawieszenie, niepewność. Takie przedłużanie agonii związku rami jeszcze bardziej i wierzę że niektóre osoby może doprowadzić do depresji.
....."Dodała, że uczucie się dawno już rozwaliło, ale chce zobaczyć co dalej. "..... to Twoje słowa z początkowego postu. A więc nie łudź się że jest to związek pełen miłości aprobaty z perspektywami na przyszłość. Mam wrażenie że nie o wszystkich waszych relacjach mówisz. To że przez tydzień z takich czy innych powodów nie odzywałeś sie......to tylko pretekst. Wiele osób zapomina o tym że ta druga strona musi mieć taki mały krąg własnego życia-świata, gdzie nikt nie ma wstępu.
Wydaje mi się również że przemyślenia typu - brak wiadomości od Ciebie przez tydzień to zagrożenie przyszłego związku, że to brak odpowiedzialności jest trochę na wyrost. Owszem, nie uznaje t,zw, cichych dni, jestem za wyjaśnianiem wszystkiego od razu, a przede wszystkim rozmową, rozmową, rozmową.
Przemyśl sobie wasz związek, bo z tego co piszesz perspektywy na przyszłość są żadne.

przerwa=koniec w 99%, niestety

Nic dodać nic ująć!

Witam,

Dzisiaj jest 7 dzień przerwy w naszym związku. Co robić? Po głowie chodzą mi już różne myśli. Odezwać się do niej, zapytać coś, jak się zachować? Telefon, sms, facebook? Co zrobić. Jak wchodzę na FB, to widzę, że jest online, ale ani ona, ani ja nie zagaduje. Chciała przerwy, czyli uważam, że mam czekać na jej znak, prawda?

Brakuje mi jej, korci mnie, aby się odezwać, ale nie wiem czy nie zepsuje czegoś. Jak to rozegrać. Czy ona może czekać na sygnał ode mnie? Sprawdza mnie może, czy ja tęsknię? Co może być w jej głowie?

Nie piszcie mi, nie myśl o tym, wyjdź do ludzi, na siłkę, zrób coś z sobą, bo to nie dla mnie. Nie mam 16 lat.

Lilia86,

Chodzi o to, że przerwa jest po to, żeby ona zobaczyła co do mnie tak naprawdę czuje, bo coś w niej pękło już wcześniej, coś się wypaliło. To jest powodem przerwy oficjalnie. Ma być miesiąc przerwy, minął tydzień. Zero odzewu od niej. Czekać drugi tydzień bez słowa, czy wysłać jej jakąś miłą informację?

Jak kobiety myślą w ogóle w takich sytuacjach, co mają w głowie?

Napisałem z zapytaniem jak się czuje i co słychać. Odpisała, że nic ciekawego, że tak o, bo musi iść na noc do pracy. Dodała coś o urlopie i tyle. Zapytała na koniec co u mnie.

Odpisać jej czy lepiej zadzwonić i pogadac? Chciałbym się jej zapytać, czy nie brakuje jej mi, ale czy to dobry moment?

Dla mnie coś takiego jak przerwa to w związku kilkuletnim nie jest nic dobrego... tak samo jak rozstania bez emocji, bez przeżywania... takich ostatnio rzeczy nagle zaczął chcieć mój chłopak, kiedy pewne rzeczy poza domem wreszcie zaczęły mu się układać. A może i jest to możliwe bez bólu i emocji, ale chyba tylko pod warunkiem, że obie strony czują to samo, jeśli jedna jest "wypalona" a druga zdecydowanie nie, to raczej tej pierwszej łatwo mówić i podawać przykłady komu to na lepsze nie wyszło... Rozumiem to co czujesz, ale wiem też, że nikogo do niczego nie można zmusić... czasem brak ochoty do wszystkiego, te nagłe zmiany powodują poczucie winy, rozmyślanie, czego można było uniknąć i pytanie "dlaczego ja?". Spróbuj zrozumieć i po czasie tej przerwy z nią porozmawiaj SZCZERZE. Skoro się zgodziłeś, bądź konsekwentny, a nuż to wam wyjdzie na dobre... pozdrawiam i mimo wszystko powodzenia życzę

Chyba pisze w dobrym temacie chociaż moja sytuacja jest odwrotna. Jestem w związku prawie 6 lat, oświadczył mi się , wszystko niby ok ale czasami mam tego zwyczajnie dość. On ma 26 lat a zachowuje się moim zdaniem nieodpowiedzialnie i gorzej jak dziecko z podstawówki- oczywiście wcześniej się hamował. Potrafi biegać po domu i przy tym wydaje z siebie głośno jakieś dziwne odgłosy, puszcza bąki i się z tego śmieje, ostatnio rano wypił piwo i 2 kieliszki wódki a o 17 wsiadł do samochodu i przejechał 35 km do mnie bo wiedział że policja nie stoi bo na CB mówili. Oboje jesteśmy bezrobotni, ja mam rodzinę za granicą ale kontaktów nie utrzymuję, burmistrz to mój wujek i od kilku misięcy ciągle słyszę idź tu i tam może by prace załatwił zadzwoń, truj. A na końcu wychodzi że i tak pracy nie szukam bo za mało Cv rozsyłam, bo się nie staram itp. On lubi wypić  a ja nienawidzę go w takim stanie. Mówiłam prosiłam i nic. Jego zdaniem jest wszystko w porządku a moim nie. Zasugerowałam mu żebyśmy sobie odpoczęli od siebie bo muszę sobie wszystko przemyśleć ale on kategorycznie się nie zgadza bo przecież mnie kocha. Tłumaczyłam że skoro tak mówię to coś jest w naszym związku nie tak ale chyba nie wziął tego na poważnie. to było miesiąc temu i nic się nie zmieniło no może z wyjątkiem tego że dużo częściej mówi że mnie kocha. Jak mam mu uświadomić że coś nie gra?