Jak uspokoić ten związek?

piękne!u mnie było bardzo podobnie tyle że nie dochodziło do przepychanek tylko cichych dni:D jestem ciekawa komentarzy i opinii

A czy mogłabyś bardziej rozwinąć swoje spostrzeżenia? Co dokładnie masz na myśli pisząc, że wszystko zaczęło się psuć wcześniej?

Rozumiem, że wina może leżeć po mojej stronie, tylko my prawie wszystko robimy tak jak on chce... Wynika to z tego, że to jest mężczyzna, który prowadzi ten związek (oboje preferujemy taki układ), ale z moich obserwacji wynika też, że najlepiej jakbym w ogóle o nic się nie upominała, bo zaraz złość, agresja, że wszystko rozwalam, jestem egoistką...

Co do tego planu: to były jego pomysły. Na punkcie wspinaczki ostatnio zafiksował (w domu o niczym innym się nie mówi, staram się mu towarzyszyć, pomimo, że na ściance się boję, ale przełamuję ten dyskomfort, strach wspinaczki), a teatr zaproponował, bo uznał, że od nowego roku będziemy częściej chodzić do teatru.

Naprawdę rozumiem, że mogłam tutaj w jakiś sposób zawinić, może źle się odezwałam, nie wiem, ale później ten cały jego popis jak to on bardzo jest niezależny, że może robić co chce, wrócić kiedy chce... A co jakbyśmy mieli dzieci... Też by się tak obraził i pojechał długą?

Brakuje mi tego, żeby on normalnie na mnie reagował, chciał też poznać mój świat, korzystał więcej z moich propozycji spędzania czasu, dostrzegał, to, że jestem inna, że się dla niego staram, robię z nim różne rzeczy...

Ustaliłaś plan, nie uwzględniając możliwości wystąpienia różnych problemów.
Mi na przykład ścianka + teatr jakoś się nie kojarzy razem.... )

Ja czy on tego nie uwzględnił? Mi też jedno z drugim się nie łączy, dlatego zasugerowałam, żebyśmy z tego zrezygnowali. Oczywiście zagniewał się na mnie na śmierć, jak śmiałam zmieniać plan...

"związek choleryka z histeryczką...nie wróży najlepiej"

Renata2104 - Ty masz rację... ja jestem histeryczką.. muszę się do tego przyznać. Tylko nie potrafię sobie poradzić z tymi jego nagłymi zmianami nastrojów. To mnie boli, nie mogę zrozumieć dlaczego osoba, która pokazuje mi jak bardzo mnie kocha, potrafi w jednym momencie zmienić się w smoka zionącego ogniem, odrzucić mnie, gniewać się na mnie, karać odrzuceniem... - wtedy ujawnia mi się moja histeria. Nie mogę się uspokoić, czuję się wtedy mocno zraniona, oszukana, wykorzystana, nieważna, lekceważona... Zamiast głupia wyjść wtedy, zostawić go w tym gniewie, złości, to ja wtedy nie odpuszczam, gadam, męczę, proszę aby przestał się tak na mnie gniewać, przytulił... Ja nie rozumiem, dlaczego on tak gwałtownie się zmienia...

Co ja mam zrobić...? Nasz związek już ledwo zipie. Ten schemat kłótni jest notoryczny. Proszę go, aby tak się nie zachowywał, bo wtedy powstaje u mnie silny stres, czuję się zraniona, odrzucona, ale i tak jest tak samo...

Czy my jesteśmy charakterologicznie skazani na porażkę? Kocham go bardzo i nie chcę go stracić...

Myślę, że gdyby mój partner:
- ignorował moje uwagi, obawy, propozycje
- nie dbał o mój spokój, bo znając mnie z pewnością wiedziałby po nieodebranych połączeniach, że umieram z niepokoju
- robił pokazówki, jak to równie dobrze może spędzić dzień beze mnie, jak i ze mną - pokazując w ten sposób jak bardzo go zirytowałam
- dręczył mnie i męczył
- unikał rozmów, aby lepiej zrozumieć mnie i moje zachowanie oraz pozbawiał mnie takiej samej możliwości w stosunku do siebie

To czułabym frustrację, smutek, złość i robiłabym wszystko, aby te trudną dla mnie sytuację rozwiązać.
Nie ma co tutaj nadmiernie racjonalizować: gdyby próby dotarcia do mojego partnera w celu pokazania mu ww emocji nie powiodły się i/lub nie robiły na nim wrażenie - odeszłabym. Z pewnym żalem, ale odeszłabym, bo nie potrafiłabym być blisko z kimś, dla kogo empatia to banialuki.
A Ty, Autorko możesz być z kimś, kto ma Twoje emocje głęboko w d...e?

Tsukuru, wydajesz się być dość rozsądną osobą, mam nadzieję, że różne punkty widzenia, jakie tutaj się pewnie pojawią pomogą Ci wybrać właściwą dla siebie drogę To czas próby dla Waszego związku. Motyle opadły, trochę czasu minęło no i pewne rzeczy zaczynają dokuczać bardziej niż dla początku. Tobie na tyle, że się tutaj zalogowałaś.

Zacznę od najprostszego, czyli przedstawionej przez Ciebie sytuacji. Mnie rzuciło się w oczy to, że żadno z Was nie szukało jakiegoś dodatkowego rozwiązania, które dopuszcza np to że część czasu spędzicie oddzielnie. Przecież Twój facet sam mógł iść na ściankę (BTW - taka teraz moda, nie tylko on jeden jest mega wkręcony), ty zrobić drobne zakupy, nie spieszyć się a potem razem mogliście iść do teatru. Wchodziłoby to w grę?
Bo być może część kłótni wychodzi z tego, że jednak jako dwie różne osoby ZA DUŻO rzeczy próbujecie jednak na siłę robić razem? To prowadzi do frustracji, chyba że ludzie mają bardzo pokrywające się i charaktery i zainteresowania i chęci. A to nie zawsze na raz jest spójne. Może odpuszczenie i robienie pewnych rzeczy "każd po swojemu" trochę rozluźni sytuację.
(Chyba że za każdym razem, słyszysz że jjesteś egoistką, tylko dlatego że proponujesz coś innego. Wtedy to już inna para kaloszy)

Natomiast spoglądajc szerzej to biorąc pod uwagę Twoje opisy, to ja bym powiedziała, że trafił Ci się facet lekko niedorobiony Niby sporo zalet, ale niestety chyba jeszcze nie do końca dojrzały. Opisane zachowanie wskazuje, że facet (pomijam aspekt bycia cholerykiem) potrzebuje się wykazywać (dużo, mocno, silnie) i do tego zaznaczać swoja pozycję, stawiając na swoim również w życiu codziennym w kontaktach z Tobą. Dla mnie potrzeba sprawdzania się jest typowo męska, ale jeśli ktos przegina, to znaczy, że musi coś sobie jesze udowadniać. Nie wiem, czy to już toksyk czy nie, bo na podstawie jednej sytuacji trudno osądzać.
O ile na początku jeszcze sama piszesz, że było stabilniej, o tyle teraz prawdziwa natura wychodzi.
Ty natomiast trochę jawisz mi się jako taki typ matkujący - to oczwiście tylko takie wrażenie. Dlatego, nawet zakładając jego niezbyt rozwniętą empatię, podejrzewalabym że po prostu Twoje lęki i obawy uważa za przesadzone i nie bierze ich na poważnie. A jeśli mam rację, co do Twojego faceta, to histeryczne reakcje na jego zachowanie sa po prostu wodą na młyn.
(A swoją drogą, czy była żona to była taka hetera i jego tryzmała pod pantoflem czy właśnie nie mogla go znieść i odeszła?)

Ja nie widzę w Twojej sytuacji gotowego rozwiązania.

Standardowo proponuję popracować nad sobą - jest to dużo łatwiejsze niż wymuszenie zmian na drugiej osobie . Jedna metoda, to po prostu pozwolić mu rządzić, korzysać z tego ile można, i na "choleryczność" po prostu mieć w nosie (dużo dziewczyn sie skarży, że faceci w ogole nudni i inicjatywy nie wykazują). W Twoim przypadku już chyba nie do zrealizowania, bo po pierwsze sama jesteś dość emocjonalna, a po drugie to jego dominacja zaczyna Ci przeszkadzać, skoro tutaj jesteś.

Druga metoda to jednak zawalczać o swoje, ale z rozsądkiem. Czyli wiedzieć, co jest dla Ciebie naprawdę ważne a resztę odpuszczać (pewnie są jakieś sposoby, żeby lekko opanować histeryczność bo to po prostu emocjonalna reakcja na stresową sytuację, czyli może jakiś poradnik walki ze stresem? bo obdzwanianie znajomych, że nie odzywa się pół dnia to dla mnie trochę przesada... tylko sobie niepotrzebnie nerwy popsułaś. a można było iść w tym czasie do kina. obiad zawsze można rozgrzać a jak się ma najgorsze wydarzyć, to się wydarzy niezależnie od tego, czy ty dzwonisz czy nie. Chyba że to najgorsze jest instruktorką Krysią z siłowni ).

I nauczyć się pewne rzeczy w jego zachowaniu po prostu olewać w ramach akceptowalnych granic. W końcu do kłótni trzeba dwojga. I możę zająć bardziej swoim życiem, bo odnoszę wrażenie (sprostuj, jeśli się mylę), że sporo rzeczy robicie z jego inicjatywy i w ramach jego zainteresowań, a nie Twoich. Napisałaś, że to on "prowadzi", co ja uważam jest kwestią jak najbardziej do dogaania w parze, to jedank nie musi być władcą absolutnym w odniesieniu do Was dwojga zawsze i wszędzie. Jak będziesz miała swój świat, który jego zaciekawi, to wierz mi, sam się będzie do niego wpraszał  

Natomiast w praktyce okaże się, czy taka subtelna metoda coś da. Wiesz, jak się pewne rzeczy ciągną kilka miesięcy, lat, to ich zmiana zajmuje jednak trochę czasu. I może się okazać, że mimo deklarowanej przez Ciebie miłośći po prostu nie będziesz mogła wytrzymać, bo niektórych ludzi nawet stając na rzęsach nie ruszysz.

Natomiast na pewno nie ma co za długo czekać. Tak z pragmatycznego punktu widzenia, to Ty jesteś akurat jeszcze w takim momencie, kiedy zawrócenie będzie kosztowało mniej niż za cztery czy pięc lat. Jak poczytasz na tym forum, to miłość też może być niszcząca i sam fakt, że człowiek kogoś kocha nie gwarantuje szczęścia w związku. Więc póki masz ochotę, to coś rób, ale nie miej wyrzutów sumienia, jeśli przestaniesz tę ochotę mieć. (On w analogicznej sytuacji, zapewnie bardzo konsekwentnie zrealizuje swoje cele)

To na serio jest ?

Moim zdaniem stawianie na emocje (u was obojga) dziala na zasadzie ze czujecie "ze zyjecie" ale w efekcie dlugofalowym mozecie sie poczuc "zmeczeni" takimi klotniami i sytuacjami. Opisane zachowanie Twojego facea nie bylo powazne, nalezalo by osiagnac jakis kompromis. Moze juz na etapie wczesniejszego planowania? Albo zgody na 2 rzeczy a odrzucenie 3ciej? I jakos to uzasadnic np. chce wiecej czasu spedzic z Toba w domu. Poza tym oboje musicie nauczyc sie rozmawiac. Nie moze rozmowa i wymiana pogladow, ktore moga byc sprzeczne, prowadzic do klotni.

Tskuru, problem polega na tym, że Ty mu na początku pozwalasz sobą dyrygować, on myśli, że plan jest ustalony, a Ty potem robisz 180 stopniowy zwrot, wpadasz w fochy, wymuszasz na nim poczucie winy i masz za złe.

A rozwiązanie jest proste- jeżeli chcesz by Twoja opinia była brana pod uwagę, to nie stawiaj faceta na piedestale, w roli przywódcy, tylko po to żeby nim później manipulować, ale OTWORZ SIE na opcję rozmowy i partnerstwa. Gierki to marny substytut prawdziwych relacji.

Postaraj sie porostu pisać bezpośrednio do posta nie w wordzie lub wklejaj w częściach a nie całość Worda ( może za długa jest treść )

Już dalej nie mogę nic pisać...

C.D.

Z tym robieniem wspólnych rzeczy. Wspólnie - robimy mnóstwo rzeczy, choć ja mam swoich znajomych, z którymi sama się spotykam, czasami wspólnie wychodzimy z nimi razem, on ma swojego kolegę z którym np. jeździ na basen, zje obiad w mieście, kolegów z którymi raz na jakiś czas spotyka się aby pograć w pokera. Latem wyjeżdżał sam w góry i nie było problemu. Jeśli chodzi o zakupy żywieniowe, sprawa jest lekko skomplikowana. Mieszkamy w dzielnicy miasta, do sklepów jest jakieś 1-1.5km w jedną stronę. Przez długi okres sama nosiłam zakupy dla dwóch osób z miasta (on często na kilka dni wyjeżdża służbowo) i ogólnie nie ma problemu abym robiła dla nas zakupy, ale już od bardzo dawna mam problemy z kręgosłupem, nie mogę dźwigać za bardzo, jestem po rehabilitacji (uczono mnie jak dbać o moje mięśnie kręgosłupa), on chyba po tym zrozumiał, że zakupy musimy robić autem, albo on sam. Ja nie mam własnego samochodu. Jest to problematyczne przy tej lokalizacji, temat też stał się trochę dla nas niewygodny (kiedyś się zgodził, że mi dołoży do auta, nawet zaczęliśmy go szukać, ale do finalizacji tematu nie doszło, pokłóciliśmy się o to, on wycofał się z deklaracji. Na chwilę obecną zamilkłam w tym temacie).

Z tym prowadzeniem, podziałem ról w związku: u nas często jest tak, że to on dużo proponuje działań, on nie ma problemu z wyrażaniem swoich potrzeb i ich realizacją (jak ma cel nauczyć się wspinaczki to jedzie na kurs, kupuje sprzęt, sukcesywnie trenuje, wspina się). U mnie moim zdaniem wyrażanie własnych potrzeb jest bardziej subtelne, być może, że jeśli chodzi o większe rzeczy, typu np. kurs narciarski, to nie mam tyle pieniędzy (małe rzeczy i moje pragnienia sobie zaspokajam i nie mogę od razu realizować tego, co bym na daną chwilę chciała. Mam też taką postawę, że jak się jest w związku, to powinno się starać towarzyszyć tej drugiej osobie w jej pasjach, sprawdzać czym ona się interesuje, jak to jest. Moim zdaniem to jest fajne, a po pewnym czasie można to traktować jak własne. No ale tak.., on jest osobą bardziej decyzyjną w tym związku... Ja jestem bardziej elastyczna, potrafię lepiej dopasować się do sytuacji. Jednocześnie mi z tym dobrze, a z drugiej strony obserwuję konflikt wewnętrzny: czuję, że potrzebuję większej niezależności. Aha - dla mojego mężczyzny, nadrzędną kategorią w życiu jest: "nie być zależnym od nikogo, nigdy".

Co do udowadniania sobie czy jest się w czymś dobrym, lepszym itp. Mój mężczyzna już taki jest. On ma bardzo dużo energii w sobie (takiej żywotnej, libidinalnej). Jego nosi czasami aż w domu, nie może usiedzieć! Poznałam go na tyle, że mogę śmiało powiedzieć, że to jest osoba zadaniowa, nastawiona na wynik, działanie, cel - świetnie to mu się realizuje w pracy, a jeśli chodzi o ten sport - to to jest właśnie kanał ujścia jego energii. Są czasami momenty, że ja nie potrafię odnaleźć się w tej jego zaciętości, z reguły jednak nam to wychodzi (ja jestem ambitna, też dążę do realizacji celów, jestem aktywna sportowo, staram mu się w tym towarzyszyć, ciągnąć z nim w jego stronę). Ale... tak, jak pisałam wcześniej... Tutaj też pojawia się konflikt... z jednej strony nie wyobrażam sobie innego mężczyzny (potrzebuję takiego przodownika, przecieracza szlaków) z drugiej strony chciałabym czasami mniej, bardziej po środku. Wiem, że to mój problem, bo on stara się też abym ja dobrze się czuła, dopasowuje się do mojego tempa życia, ale jak ogarnia mnie czasami taka frustracja (bo czegoś za dużo, albo chciałabym inaczej) to wybucham. Wiem - to ja muszę to w sobie zbalansować, mniej emocjonalnie do tego podchodzić.

maniek_z_maniek - masz tutaj rację. Ja też widzę, że my czasami nie potrafimy się w jasny sposób komunikować. Nie wiem z czego to wynika. Z nieumiejętności bycia asertywnym (w moim przypadku), stawiania granic, szanowania odmienności tej drugiej osoby. Mój mężczyzna też nie za bardzo chce tak normalnie rozmawiać, zawsze tylko ja gad am, przychodzę, jego to drażni, mówi, że w tym temacie go zamęczam, jestem też masochistką (moja tendencja: czasami więcej myślę, analizuję, niż żyję teraźniejszością i działam).

robingirl - bardzo chciałabym nauczyć się tej strategii odpuszczania. Nawet moja mama mi to powtarza. Myślę, że w ten sposób bardzo bym sobie pomogła zaleźć równowagę, jak i byłoby to dobre dla samego związku.

PS. Do reszty wypowiedzi odniosę się w następnym poście. Uff - udało mi się zapanować nad pisaniem tu .

Ja mam wrażenie ze Tobie ten układ przestał odpowiadać.
Zgadzasz sie na jego propozycje bo :
a) rzeczywiście interesują Cie rzeczy które on proponuje 
b) obawiasz sie jego reakcji sprzeciwu i kolejnych kłótni 

Wyczuwam u Ciebie Gniew na zaistniałą sytuacje
Zastanów sie czym ten gniew jest spowodowany??

Jesteś zła na siebie bo po raz kolejny nie potrafisz mu sie sprzeciwić i robisz wbrew sobie coś co ON zaplanował.?? Nie wiem może masz " poczucie winy" jeśli mu odmówisz ,  nie chcesz go ograniczać z jego planami bo wiesz ze jemu na tym zależy ale z drugiej strony  wolałabyś robić mniej intensywnie lub zupełnie coś innego co Ciebie bardziej interesuje ( taki wewnętrzny dyskomfort - jaki  wybór będzie właściwy )

Zwróć uwagę ze ten schemat jest od 3lat . Ty próbujesz wprowadzić swoje zmiany ale po czasie i tak ulegasz ....  Dla Ciebie normalna ( wyuczoną) reakcja jest histeria dla niego normalna ( wyuczoną) jest  lekceważenie Ciebie w takich sytuacjach. To jest jego bunt przed zmianami jakie chcesz wprowadzić bo i tak następnym razem ulegniesz .
Tak powstaje błędne koło ......   

Spróbuj najpierw popracować nad sobą

Nie odpowiada Ci ten układ ale boisz się mu przeciwstawić, więc sabotujesz jego decyzje i starasz się nim manipulować, zamiast normalnie rozmawiać i wyrażać opinie. Taka mała dziewczynka co jak nie chcee iść do szkoły, to udaje chorobę.

Dziękuję za Wasze wypowiedzi i podzielnie się różnymi punktami widzenia. Tak - muszę to powiedzieć: nie odpowiada mi w niektórych aspektach ten układ. Jest po prostu trudny, za dużo chaosu, a za mało mnie w tym wszystkim. W przyszłym miesiącu kończę 30 lat i zebrało mi się na podsumowanie.. Chcę wrócić do stanu kontroli swoim życiem, do własnej decyzyjności. Nie chcę za 5, 10 lat obudzić się z ręką w nocniku, być samotną kobietą z kotem albo psem (raczej to drugie).

Na chwilę obecną bardzo zależy mi na poprawie tej relacji. On napisał mi dziś z pracy, że jest bliski załamania, że czuje się człowiekiem, który postępuje źle. Nie wiem czego te przemyślenia dotyczą, czy nas czy jego w ogóle (nie dowiedziałam się, bo mnie pogonił w smsie za to, że jak dodał na końcu, że udaje, a ja zapytałam się przed kim? Przede mną czy w pracy, to odburknął: że w pracy, że zawsze muszę myśleć o sobie...że to jest wymierzone we mnie... - zostawiłam, nie pisałam. Postarałam się pomyśleć, że ma naprawdę zły dzień).

Inną kwestią jest to, że odwiedziłam dziś panią psycholog, która po opisie moich i jego zachowań postawiła diagnozę: on jest borderline, a ja przez swój wdrukowany schemat wybrałam mężczyznę, który jest dla mnie wyzwaniem. Podobno będziemy pracować nad pokazaniem mi innych schematów, innych scenariuszy.

oj oj, jak dla mnie jesteś na początku drogi, zaczynasz dostrzegać że coś jest nie tak z twoim związkiem i partnerem ale myślisz, że da się to ogarnąć, naprawić. obawiam się, że na końcu nie czeka cię nic dobrego. moim zdaniem teraz będzie akcja: DEMASKACJA. czyli ciebie olśni, że z nim jest coś nie tak, oczywiście jest ci zle (jest to uzasadnione) i bedziesz chciala to naprawić (próby rozmowy, krzyk, płacz, foch -wybierzesz sobie metodę tzw "prośbą i groźbą") ale nie bedziesz rozumiała jednego: MU JEST DOBRZE, on nie chce z tobą współpracować, on nie chce się zmienić, on nie widzi problemu ze sobą. za to ty widzisz. zaczynasz dostrzegać. i stajesz się tym samym jego wrogiem. on jak się połapie, że już nie jesteś taka solidarna tylko zaczynasz walczyć o swoje szczęscie w tym związku to dopiero ci pokaże. i będzie niefajnie. nie życzę ci tego oczywiscie ale przerabiałam podobne schematy.

Czyli tak: byliście na coś umówieni, Ty jednostronnie zmieniasz te plany, po czym jak on proponuje rozsądny kompromis koniecznie chcesz pokazać kto rządzi. Jest takie powiedzenie: jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz...

Ciekawe, któryś raz na tym forum spotykam się z taką sytuacją: z diagnozowaniem przez psychologa na podstawie opowieści innych. Są tu psycholodzy, może któryś odpowie jak to się ma do profesjonalizmu i etyki zawodowej?

Niby każdy jest inny, ale człowiek to pewien schemat zachowań... Pewnie jak się tak napatrzy taki terapeuta latami na ludzi.. Nie wiem, zapytała się po prostu czy jestem świadoma, że jego zachowania to typowy bordeline... Ja mówiłam mu to już ponad dwa lata temu, kiedy próbowałam zrozumieć, o co w tym wszystkim chodzi, dlaczego on jest taki gniewny, tak się zmienia...

Nie ważne. Zwał jak zwał. Po prostu myślę, że zbliżyłam się do tego etapu, gdzie uczucie samo się już wypala... Byłam przekonana, że to nie może mnie, nas dotyczyć... A jednak. Zaczynasz czuć obrzydzenie, niechęć, marzysz tylko o wykaraskaniu się z tej całej sytuacji, o nowym życiu. Jeszcze nie wiem jak, ale czuję, że to wkrótce nastąpi.

To jest etap, kiedy przestajesz już wierzyć i żyć złudzeniami... To jest etap, kiedy patrzysz już tylko na fakty. Przychodzi zobojętnienie, nie chcesz już razem przebywać, spędzać czasu, ta druga osoba cię męczy, jest obca, na tyle, że mało cie już interesuje... Nic już nie wspominasz, przestajesz już nawet cierpieć, nie masz ochoty rozmawiać, a tym bardziej o cokolwiek się kłócić... No nic, dziękuję Ci mar3 za przesłanie pozytywnych myśli. Nie ja jedna, nie ja ostatnia. Ciekawa jestem tylko, czy będzie jeszcze jakiś zwrot w naszej relacji, czy to już równia pochyła..

Ale dziś spałam dobrze . Oczywiście śpimy osobno, bo mamy ciche dni. Z tego co zauważyłam, one powstawały po takim schemacie: mówię mu wprost, że źle się zachował, żeby tak nie robił, bo mnie to rani, powiedziałam co wiedziałam i idę sobie, bo co mam jeszcze gadać. On nie odnosi się do tematu (bo przecież trzeba było przedstawić jakąś linię obrony, no i może pomyśleć, jak przeprosić, albo jak rozwiązać ten problem, żeby było dobrze) więc z rozmowy nici. Każdy idzie w swoją stronę. Ja podświadomie czekam na jakąś rozmowę wyjaśniająca, odniesienie do tematu... Mogę zapomnieć i czekać.

Najczęściej on wtedy robi co chce (pewnie myśli: obraziła się, znów jakaś pierdoła, zajmę się sobą). I jak to może się skończyć: przychodzi on: "może porobimy coś razem?" - zero odniesienia się do tematu.Ja czuję ulgę, mówię ok (bo doceniam, że przyszedł, on nie potrafi rozmawiać, już na pewno na nasz temat) i wracamy do normalności. Albo ja przychodzę do niego, mówię: "może pogadamy", mówię jeszcze, ale go to wkurza. I albo przestaję (czuję się znów odrzucona) albo zamiatamy temat pod dywan. W obu przypadkach zamiatamy temat pod dywan. Oczywiście ta sprawa pod dywanem rośnie, ale co tam, lepiej o niej nie rozmawiać, bo przecież można znów usłyszeć "ile ja już z tobą przegadałem, chyba pół życia!".

No i idziemy tak w las. Bomba tyka. Zawsze wybucha.

Tym razem z mojej strony jest inaczej...  Mi się już nie chce z nim rozmawiać. Ja rozumiem już, że jemu tak dobrze, że on nie chce rozwiązywać spraw, że dla niego to strata czasu. Dla niego nie ma współpracy, nie ma takiej rzeczy jak dobro związku, "my", dobre/lepsze dla "nas". Ja rozumiałam, że nic tu po mnie.

Pierwszy raz mam też tak, że staje mi się obojętny, obcy. Czuję wręcz wewnętrzny spokój i jakąś taką dziwną siłę, która pozwala mi działać na co dzień podług tego co uważam za słuszne i ważne. Dziś przyjeżdżają do nas znajomi na obiad, kiedyś bałabym się, że może to nie najlepszy moment, bo my tacy pokłóceni, goście to wyczują. A teraz..., czy on będzie z nimi przy stole czy nie, czy pomoże coś w przygotowaniu obiadu czy nie, jakkolwiek się zachowa, jest mi to obojętne. Tak jakbym nie była już z nim połączona, byłby mi obojętny, nie ma na mnie wpływu. Ja się cieszę na ich przyjazd. Będzie fajnie.

Poza tym, znów poczułam dziś zapach. Pierwszy raz zdarzyło się to po wyjściu z gabinetu pani psycholog. Ten zapach czułam w momencie kiedy go poznałam. To uczucie.. to było wtedy kiedy byłam w okresie zasadniczych zmian. Nowa praca, pożegnanie się z długoletnią przyjaźnią, pojawił się on - mężczyzna w moim życiu. Może to zwiastuje, że teraz też idą zmiany... .

Tak, tak, idą zmiany.. Zrozumiałam, że pewne rzeczy mi nie służą, pewne wdrukowane we mnie wzorce mnie ograniczają, że w niektórych aspektach chcę czegoś innego. Coraz częściej potrafię zwerbalizować swoje pragnienia, rozumiem co mną kieruje. Zobaczymy jak zakończy się to dla naszego związku. Uczuć jest dużo, czy się zgramy?

Dlaczego chcę z nim być? - Bo mi w wielu aspektach odpowiada. Jestem ekstrawertyczką, nie tłumię emocji w sobie, bardzo dużo od siebie i innych wymagam, nie ma ze mną lekko. Mam w sobie też dużo cech neurotycznych. Jak bym miała porównać - jesteśmy bardzo podobni. Bardzo. Mój tato był typem mieszanym, choć z przewagą wybuchowego charakteru. Mogłabym zatem rzecz, że dużo ze mną ciekawego życia można przeżyć, ale też trudności, np. w komunikacji, nie jestem łatwa.

Ale co chciałam powiedzieć..., najważniejsza jest teraz dla mnie demaskacja mechanizmów, które mnie ograniczają. Muszę to rozpoznać, w końcu dać sobie luz na to życie: mniej od siebie i innych wymagać, rozumieć, że nie muszę błagać o miłość, uczucie, że ja muszę na to zasłużyć. Nie muszę w każdym małym geście rozpoznawać braku dla swojej osoby zainteresowania, że ktoś na pewno celowo chce mi coś zrobić, że mnie już nie kocha, nie ceni. Koszmarne jest takie życie, naprawdę, jeśli się bez przerwy tak myśli. No ale cóż.., dam radę sobie z tym. A związek, zobaczymy czy przetrwa. Mam nadzieję, że każdy będzie z nas na tyle mądry, że będzie chciał tę wspólnotę budować.

Problem tylko w tym, że większości przypadków to tylko siedzi w mojej głowie. Rzeczywistość może być super dookoła, zaangażowany partner, a ja wymyślam sobie, że to nie to, że czegoś w tym brakuje. To jest bardzo destrukcyjny, męczący sposób odbierania rzeczywistości. Takim czymś zajeżdżasz ludzi dookoła (nie potrafisz często dostrzec, że ktoś się kocha, jest z tobą, stara się o ciebie - wciąż ci mało, cały czas odczuwasz niedosyt) i samego siebie. Nie chcę taka być, nie chcę w taki sposób kierować swojego życia. Idealizm, przynajmniej mnie, prowadzi na manowce.

Co innego, kiedy partner zrobi Ci przykrość - wtedy się nie wypiera, nie trzeba się na to godzić .

Wiesz, ten sposób ich postępowania w kłótni trzeba jakoś zaakceptować, zrobić tak, żeby aż nas tak nie dotykało, bo sama kłótnia to fragment związku (u mnie w tym aspekcie najbardziej objawia się moje i jego niedopasowanie - totalna sprzeczność w podejściach) i mi oprócz tej zasadniczej rzeczy dużo w nim pasuje, naprawdę jest mi z nim dobrze. Ty zdobyłaś się już na mądrość, która wynika z doświadczenia - przyszło dziecko na świat, wolisz oszczędzić mu hałasu, więc się strofujesz, wycofujesz. Bo tak naprawdę, oni też by mogli usiąść na tym forum i napisać: moja kobieta jest wariatką podczas kłótni, co ja mam zrobić? Ja w chwili obecnej szukam innych rozwiązań dla siebie, jak trawić tę kłótnię lepiej, mądrzej, zostawić go w spokoju jak potrzebuje. Kurakiem walczącym o swoje nie muszę zawsze być. Wręcz przeciwnie, to co robię czasami przynosi mi i jemu straty. Więc po co.

A nie piszę teraz nic, bo nie mam mu nic do zarzucenia. Wolę skupiać się teraz na własnym rozwoju. W przyszłym tygodniu kolejne spotkanie z panią psycholog. Bardzo go wyczekuję.

I jak tu zrozumieć kobiety.. . U mnie będzie dobrze, mam nadzieję, że u Roberta też. Kibicuje mu.

u mnie jest tak samo Z byle powodu wychodzi wielka afera. Wczoraj wieczorem wrocił do domu i naniósł błota w mieszkaniu , bo nie zdjął butów od razu tylko przespacerował sie do pokoju . Zdjął buty i na boso zaczął chodzic to tym błocie Wiec zwrocilam mu uwagę mówiąć Kochanie uważaj bo wejdziesz w błoto i sie zaczeło. Od razu nerwy, krzyk , ze sie do niego przyczepiłam ze pobrudził podłoge , że co ma fruwac? Ze jestem nienormalna itd. Wyzywał . i tak jest prawie codziennie Bez powodu robi awantury.o wszystko ma do mnie pretensje Póziej nie dozywa sie do mnie caly wieczor W nocy nie przytula . Straszy że mnie zostawi, ze mial spokoj jak byl sam, a gdy pytam czy chce sie rozstac mowi że nie. Jak mu przejdzie to przeprasza, mowi ze kocha bardzo i nie wyobraza sobie zycia beze mnie. i o co w tym chodzi?