chore love story

Poznaliśmy się u lutym 2005r.
Wyszedł z mojego biura tak mną oczarowany, urzeczony, że jego żona która na niego czekała w samochodzie zauważyła jego ?nieziemski? stan czego  zresztą nie omieszkała wypowiedzieć głośno. On na to nie odpowiedział tylko pomyślał, że to właśnie ta poznana kobieta jest jego życiem. (to znam z jego relacji ).
Kilka dni później, to było 15 lub 16 lutego 2005r. zadzwonił do mnie do pracy z prośbą aby porozmawiać. Nie mogłam w tym momencie więc odpowiedziałam, że oddzwonię.
Oddzwoniłam.
Spotkaliśmy się, przy kawie rozmawialiśmy dość długo i bardzo wylewnie (z jego strony). Szczerze powiedział, że aktualnie jest w związku małżeńskim, ma dwoje dzieci. Opowiadał o swoim wypalonym związku, żonie która jest zimną kobietą, rozczarowaniu i zawiedzeniu w związku. O zdradzie jego żony, że po jej burzliwym romansie w Zakopanem jeszcze ją odebrał od koleżanki (bała się wrócić do domu) i przywiózł do domu. Stwierdził, że po tym wszystkim co przeżył ze swoją żoną nie widzi już dla nich szansy  i będzie się rozwodził. Pamiętam co wówczas powiedziałam: łatwo się tylko mówi, jesteście rodziną są dzieci, to jest bardzo trudne. Prawdziwe trudności dopiero się zaczną, to dopiero ?wierzchołek góry lodowej?.
Wiedziałam jakie to jest przeżycie. Sama byłam 3 lata po rozwodzie (mąż wyjechał za granicę i tam układał sobie nowe życie). Psychicznie już się pozbierałam po swoim małżeństwie. Czułam radość życia miałam 40 lat i wspaniałą 15 letnią córkę. Byłam niezależna finansowo, miałam dobrą pracę, byłam w trakcie studiów zaocznych. Życie we mnie kipiało. Ze wszystkim sobie radziłam, byłam szczęśliwa. Na to szczęście i codzienną radość  ?pracowałyśmy? obje: ja i moja wspaniała córka.
Spotkaliśmy się jeszcze może z 2-3 razy. Na którymś spotkaniu zapytałam się wprost ?czego Ty ode mnie chcesz, na co liczysz?. Odpowiedział ?nie chcę zaciągnąć cię do łóżka, myślę o Tobie poważnie?. Zbliżały się Święta Wielkanocne. On wyjechał do sanatorium. A ja zostałam z moją córką, świątecznym nastrojem i z Nim w moich myślach.  Wrócił z sanatorium i zaraz się ze mną skontaktował. Zaczęliśmy się spotykać. Pamiętam nasz pierwszy pocałunek ziemia się rozstąpiła, niebiosa otworzyły, krew pulsowała, serce waliło, w głowie wirowało, a ja drżałam z uniesienia, mało nie zemdlałam. Zresztą jego odczucia były podobne, przynajmniej tak mówił. Chciałam sprawdzić czy to uczucie czy pożądanie, dlatego do bliskości fizycznej pomiędzy nami doszło po 4 miesiącach.  Zakochałam się po uszy, jak nastolatka. On również szalał z miłości. Tym bardziej byłam szczęśliwa bo moja córka bardzo Go polubiła a on ją. 
Żonie powiedział, że poznał kobietę z którą planuje wspólne życie. Pozostała kwestia formalna rozwiązania ich małżeństwa.
W lipcu wyjechaliśmy na wspólny, tygodniowy urlop. We wrześniu zamieszkaliśmy razem. Nie mogłam uwierzyć we własne szczęście. Mój wymarzony mężczyzna, przystojny, pracowity, gospodarny, w towarzystwie oczarowywał wszystkich, no i to co najważniejsze kocha mnie, myśli o mnie poważnie. Wiekowo pasujemy do siebie. Przedstawiłam Go swojej rodzinie. Również bardzo Go polubili. Taki szarmancki wobec mojej mamy, zawsze jakieś czekoladki, a jednocześnie taki swojski chłop wobec mojego ojca ? jemu piwko.
Już wtedy zaczęły się jego fochy. Nie pamiętam o co, bo to były pierdoły, ale foch był MEGA. Przepraszałam, tłumaczyłam, wyjaśniałam, dążyłam wszelkimi sposobami do zaniechania. Pragnęłam aby znów był radosny, widzieć jego uśmiech, szczęście, słyszeć ciepły głos, poczuć jak mnie przytula. Przepraszałam chociaż nie bardzo wiedziałam za co. Sama  usprawiedliwiałam jego nagłe, nieprzewidywalne wybuchy gniewu i złości. Wyjaśniałam sobie, że jest rozdarty zostawił rodzinę, dom, który sam budował. Że może nie jest pewny mojego uczucia, że się obawia, że i że i jeszcze raz że już sama nie wiem co mogłam wymyśleć aby Go usprawiedliwić. Kiedyś sam stwierdził, że nam się nie uda być razem. Zaprzeczyłam z całą stanowczością miałam w sobie taki ładunek miłości, że wydawało mi się że wystarczy go na 100 lat i to dla nas oboje. Prosiłam aby zechciał uwierzyć w miłość, że jest kochany, że myślę o nim na zawsze, a nie dla zabawy czy dla pieniędzy. Prosiłam ? zdejmij z siebie tą ciężką, stalową zbroję i otwórz serce. Jesteś bardzo dobrym, wrażliwym mężczyzną tylko uwierz, że możesz być kochany.
Pierwszy wspólny bal Andrzejkowy. Zauważam, że mój kochany mężczyzna dyskretnie przyjmuje do ręki coś od blondynki siedzącej z nami przy stoliku. Zapytałam się co Ci ta Pani dała, odpowiedz brzmiała: nic tylko mi się wydawało i mam przestać czepiać się, psuję zabawę. Na drugi dzień wieszając na wieszak jego spodnie w których był na andrzejkach z kieszeni wypadła serwetka (charakterystyczna, w serduszka, takie były na balu) na niej numer telefonu i imię Ania. Miałam wrażenie, że do mojego serca przyłożono żelazko- ale parzyło i parzy do dzisiaj. Jak wrócił z pracy pokazałam mu tą serwetkę i zapytałam czemu kłamał. To był błąd- dopiero się wściekł. Mało że mnie wyzwał, oczernił o kontrolowanie i szperanie, to jeszcze zaczął  się pakować. Stwierdził, że w takim domu co są sprawdzane jego osobiste rzeczy i czuje się osaczony on mieszkać nie może. Znowu przepraszam, tłumaczę, wyjaśniam że ręki do kieszeni nie włożyłam, serwetka sama wypadła. Proszę o rozsądek, opamiętanie, nie dajmy się pokonać na początku naszego związku. Błagam, przepraszam.  Od tamtego dnia gdy zobaczyłam jego reakcję na ujawnione kłamstwo zaczęłam się bać. Wyobrażałam sobie, że temat ? serwetki? przedyskutujemy, on przyzna się do gafy i na tym koniec. Na myśl nie przyszła mi taka reakcja.
Od tego dnia bałam się o  jego reakcje na wszystko. Stawałam na czubku głowy aby nie miał powodów do niezadowolenia. Jak wracał do domu ukradkiem oceniałam jego nastrój i emocje. Wszystko czym chciałam podzielić się z moim partnerem podporządkowywałam pod jego nastrój. Moje problemy, trudności, uczucia zostały zepchnięte na margines. To nie było ważne. Ważne było abym Go wysłuchała, zrozumiała i miała takie samo zdanie i opinię na każdy temat jak on. Jeżeli miałam inny punkt widzenia zaraz słyszałam: kobiety nie myślą, baby są głupie, to stworzenia do towarzystwa mężczyzn, do niczego się nie nadają ? całkowita degradacja.
Nastał grudzień i święta Bożego Narodzenia. Teraz nie pamiętam, czy to po świętach czy po Nowym Roku oznajmił mi, że się musi się wyprowadzić, że bardzo mnie kocha i tak będzie do końca życia, ale musi to zrobić dla dzieci, które go potrzebują bo jego żona (cały czas żona o rozwodzie przestał mówić. A ja nie chcąc wpędzić go w złość milczałam) nie zapewnia im wystarczającej opieki. Serce pękało mi z bólu, nocami nie spałam, nie mogłam jeść, dusiłam się z tym tak okropnie, nie potrafię wyrazić słowami. W głowie był tylko On. W pracy miałam trudności z koncentracją, a tu jeszcze uczelnia, pisanie pracy, przygotowanie się do obrony. Ale wówczas ?byłam silna?, rozumiałam wartość nadrzędną ? dzieci potrzebują opieki ojca. Nie lamentowałam, nie prosiłam, usłużnie rozumiałam i wspierałam Go w jego słusznej decyzji. Jego przygotowania do wyprowadzki trwały chyba 2 lub 3 miesiące. To była dopiero męka, wydaje mi się, że wręcz droga krzyżowa. Codziennie jak wracałam z pracy myślałam czy jeszcze będzie czy już nie. Kładłam się do łóżka i myślałam czy to nasza ostatnia noc czy może jeszcze będzie jakaś (nie rozpatruję tego w sensie fizycznym tylko emocjonalnym). Wówczas wytworzyło się we mnie coś takiego, że kilka razy w ciągu nocy, we śnie lub półśnie, ucałowywałam  jego plecy- spał odwrócony do mnie tyłem.  Nastał ten ostatni dzień, ale nic o nim nie napiszę bo go po prostu nie pamiętam. Nie pamiętam co mówiliśmy, jak się żegnaliśmy, jak wychodził, jak odjerzdzał. Nie pamiętam niczego. W tym wszystkim wspierało mnie moje dziecko. Mądra, ?dorosła?, 16 letnia ?kobietka?. Ona była sensem mojego życia. Rodzinie nic nie mówiłam, bo nie chciałam ich martwić  a znajomym wstydziłam się. Tym bardziej, że kontakty z sobą utrzymywaliśmy. Najkrótsza chwila z nim spędzona była wówczas wszystkim o czym marzyłam. Obroniłam się 20 czerwca 2006r. przyjechał mi pogratulować. Pamiętam, że podeszłam do okna i dopiero zauważyłam jak się zazieleniło (z okna pokoju widać nieduży miejski lasek), chwilę tak patrzyłam. On się podniósł i pożegnał. Widziałam po jego zachowaniu niezadowolenie. Jak się zapytałam co się stało- stwierdził, że go zlekceważyłam i poczuł się gorszy. Znowu przepraszałam i wyjaśniałam. W lipcu stwierdził, że jest na rozdrożu, nie może tak żyć, że ten powrót do domu nie był dobrą decyzją. Chciałby  być ze mną, ale musi to przemyśleć aby w imię miłości ponownie mnie nie skrzywdzić.
Stwierdził, że zrozumiał jak jestem wspaniałą kobietą, ile mam w sobie miłości i jak potrafię nią otaczać. Nie będę pisała o zaletach, które zaczął mi przypisywać a które dopiero teraz tak naprawdę docenił. Bo jego żona to?., bo jego żona to tamto? . Teraz gubię się co było prawdą a co nie. Ale musiało upłynąć 9 kolejnych lat.
Pojechałam pod jego zakład pracy, napisałam karteczkę co czuję, jak bardzo Go kocham i ile dla mnie znaczy. Że jest to miłość po sam grób. I jak tylko podejmie decyzję to niech wie, że Go kocham i w każdej chwili ma moje serce i drzwi mojego mieszkania otwarte.
Tak też się stało. Znowu byliśmy razem. Pojechaliśmy na mazury, zabrał z sobą swoją córkę, było fajnie za wyjątkiem jego paru fochów. Potem pojechaliśmy do najpiękniejszego miejsca  w moim sercu, gdyż tam byliśmy pierwszy raz. Bajki ciąg dalszy. Aż do września, kiedy poszliśmy na wspólną zakładową imprezę. Impreza była na wolnym powietrzu, za potrzebą czasami trzeba było postać w kolejce do toj-toja. Chwilę mnie nie było. Po powrocie do domu wyzwał mnie od najgorszych kurwa, bladz i zdzira to tylko część epitetów. Nie wytrzymałam podleciałam i strzeliłam go w policzek. Oddał tak, że się odwinęłam i padłam twarzą na duży stojący świecznik, jeden z bolców na świece wbił mi się w brodę. Polała się krew, nie wytrzymałam wyrzuciłam drania z domu. Zadzwoniłam do jego brata, poprosiłam o przyjazd i rozmowę. To co zobaczył i usłyszał przeraziło go. Nie mógł zrozumieć zachowania swojego brata, skąd takie metody. Stwierdził, że w ich domu rodzinnym nic podobnego się nigdy nie wydarzyło. Ojciec szanował matkę, więc jak on mógł dopuścić się wyzwisk i rękoczynów.
Zadzwoniłam również do mojej mamy, musiałam to z kimś przedyskutować.
To teraz parę słów o tym szacunku w domu rodzinnym ( dowiedziałam się po kilku latach od jego rodziny). Ojciec zdradzał matkę od zawsze, w domu ją poniewierał, szmacił jak się tylko dało, znęcał się nad rodziną, uciekali po wsi do sąsiadów, aby tyranowi zejść z oczu. Pił i się łajdaczył jak chciał i kiedy chciał. Żonę w zaawansowanej ciąży skopał po brzuchu. A do tego pranie mózgów, jaki to on dobry, kochający ojciec, jak na nich pracuje, jakie kobiety są głupie, nie maja mózgu, są nic warte, tylko do łózka i do roboty. Kobiety to narzędzie w rękach mężczyzny. Ta kobieta zapadłą na kilka lat w depresję. Mój partner zawsze twierdził, że to matka wyrządziła im wielką krzywdę bo przestała (w czasie choroby) się nimi opiekować. Dzieci musiały o wszystko zadbać same a ona kilka lat przeleżała w łóżku. (depresja). Mój partner miał do matki o to żal i pretensje, i jako 40 letni mężczyzna uważał, że ona robiła to specjalnie.
Po tym pobiciu mój mężczyzna zadzwonił do mnie z prośbą o danie mu możliwości porozmawiania o tym co zaszło. Oczywiście, że się zgodziłam chciałam znać powody i uzyskać odpowiedz Dlaczego, Za co, Jak mógł?. W trakcie naszej rozmowy powiedziałam mu, że nie rozumiem skąd takie zachowanie, że rozmawiałam z jego bratem, który stwierdził, że w waszym domu rodzinnym był szacunek. Matko, jak On się wściekł, kolejna kaskada pretensji co ja zrobiłam, jak mogłam zadzwonić i rozmawiać z jego bratem o tym zdarzeniu. Ostatecznie stało się tak, że to ja przepraszałam. Tak odwinął kota ogonem, że rękoczyny i wyzwiska nie były tematem ?dyskusji? tylko nadrzędnym tematem stało się to, że ja zadzwoniłam do swojej mamy i jego brata. Sprawczynią całego incydentu stałam się ja. Ile ja musiałam mojego mężczyznę przepraszać, jak dbać aby zabliźniły się jego rany, aby odbudował swoja psychikę i nasze relacje  wróciły do ?normalności?.  Córka po tym co widziała i usłyszała postawiła mi ultimatum ?albo on, albo ja?. Spędziłyśmy czas na długich rozmowach, starałam się za wszelka cenę wytłumaczyć mojej córce, że trzeba dać drugą szansę. Zrobiłam wszystko aby to dziecko wycofało swoje ultimatum i pozwoliło mi z powrotem przyjąć Go  do domu. Moja kochana ?forteca? puściła. Pozostał jednak warunek, że Ona go jedynie toleruje. Tak trwało kilka miesięcy, ale czas rany goi tym bardziej, że widziała mnie znowu szczęśliwą.
Nadeszła jesień 2006 roku i pora grzybobrania. Pojechaliśmy do lasu, który obfitował w grzyby i On dobrze go znał. Po jakimś czasie wspólnego grzybobrania stwierdził abym została w tym wskazanym miejscu a On szybko poleci w jakieś tam inne miejsce i sprawdzi czy nie ma prawdziwków. Zostałam jak On kazał, czekałam pół godziny nie wraca, godzinę też nie wraca. Zaczęłam nawoływać, nic tylko w oddali szczekanie psów. Jak później stwierdził szczekanie słyszał, ale mojego wołania nie. Postanowiłam wrócić do samochodu i tam zaczekać na mojego mężczyznę. Niestety nie trafiłam do samochodu, błąkałam się po tym lesie, aż znalazłam drogę do wsi. Tam poprosiłam ludzi czy by nie mogli zawieźć mnie do domu, byłam przemoczona, zziębnięta, mało tego cała w błocie. Las był pomorenowy więc miał niezłe górki. Jak wchodziłam na jedno z wzniesień  to na mokrym terenie  nogi się rozjechały i ześliznęłam się na brzuchu z tej góry.  Ale wiadra z grzybami trzymałam w rękach, nie pogubiłam już uzbieranych grzybów. Trafiłam do domu, usiadłam na schodach (klucze od mieszkania miał On). Przyjechał . Jego szał nie znał granic. Ja głupia wyobrażałam sobie, że się ucieszymy, padniemy sobie w ramiona, że wszystko zakończyło się dobrze. A tu łup kolejna salwa obraźliwych epitetów, oskarżania, poniżania i wpędzenia w poczucie winy. Jak się skończyło to wiadomo, przepraszanie, ocieranie łez, tulenie do serca- tak go skrzywdziłam, że odechciało mu się ze mną małżeństwa (jeszcze nie miał rozwodu z żoną, nawet złożonego pozwu) i wspólnego dziecka.
Może trochę przyśpieszę swoją historię. Dodam, że od listopada 2006  do maja 2008r między nami było różnie. Przede wszystkim bardzo się hamowałam ze swoimi emocjami ( jeszcze wówczas potrafiłam je kontrolować) z uwagi na obecność córki (w listopadzie 2007r  na stałe wyjechała z kraju) . Dodam, że w tym czasie mój mężczyzna sporo pił. Wówczas wytłumaczeniem wszelkich nieporozumień był jego stan nietrzeźwości no i oczywiście moje błędy i potknięcia. Ale zdarzało się, że przyznał się do winy. Skrucha, przeprosiny,  oczywiście przypisanie mi współwiny  bo gdybym go nie sprowokowała tym czy tamtym, nie obraziła nie byłoby tego. Zapewnianie jak to On  bardzo mnie kocha.  I wybaczałam zapominałam, moje całe serce znowu było jego.
W marcu 2008 mój mężczyzna znowu pojechał do sanatorium. I z czym wrócił ? z sanatoryjnym romansem kontynuowanym smsami i telefonami. Było to bardzo zauważalne po jego zachowaniu. Stał się opryskliwy, bardziej chamski, szydził ze mnie i poniżał do granic wytrzymałości. Zauważyłam, że ukrywa się z smsami. Postanowiłam sprawdzić jego telefon. Uwierzcie mi zrobiłam to pierwszy raz po jego powrocie z sanatorium. Nigdy wcześniej nie przyszło by mi to do głowy. Tym bardziej że kobiety mają ten dar i potrafią wyczuć kiedy zaczyna w ich związku być ktoś trzeci. Sanatoryjny flirt kwitł pod moim bokiem, a ja od czasu do czasu dorwałam jego telefon i czytałam te smsy, w których tematem również  była moja osoba. Czytałam i bolałam nad tym. Bardzo dużo rozmawiali z sobą telefonicznie (lista połączeń). Nauczona przykładem serwetki z balu andrzejkowego milczałam. A miałam świadomość jakiego dopuściłam się przestępstwa ? sprawdzałam jego telefon. Czekałam kiedy to się skończy, że umrze śmiercią naturalną. Wówczas dowiedziałam się, że w czerwcu ma przyjechać moja córka. Zacisnęłam zęby i czekałam , aby to dziecko jak przyjedzie zobaczyło, że u mamy jest wszystko dobrze. Przyjechała córka, zaczął odstawiać taki chamski popis, że się spakowałyśmy i wyjechałyśmy w Góry Świętokrzyskie. Wówczas powiedziałam córce co tak naprawdę się dzieje, przeczytałam jej te smsy- miałam je wszystkie spisane na kartce z data i godziną. Oczywiście była w szoku, ale decyzję pozostawiła dla mnie.
Po wyjeździe córki okrzepłam i wzięłam się za swojego mężczyznę. Pokazałam mu kartkę z numerem telefonu i inicjałami jakimi się ta Pani podpisywała. Zapytałam  kto to jest wyparł się, powiedział, że nie zna. Wtedy wykrzyczałam mu wszystko co wiem. Treści tych smsów, które przecież znałam na pamięć. To one od pół roku  były moim pokarmem w dzień i snem w nocy.  Jakim trzeba być człowiekiem, aby zdradzać, flirtować, popełniać takie niegodziwości i się nie przyznać. W oczy zapierać. Napisałam do tej kobiety smsa. To proszę sobie wyobrazić, że się dowiedziałam, że jestem niezrównoważona psychicznie, że nawet mnie opuściło moje dziecko i tak dalej. Wściekłam się. Wyzwałam ją i jego od najgorszych. Z szafy powyrzucałam wszystkie jego rzeczy. Kolejny raz kazałam się wynosić. Dzisiaj z perspektywy czasu wiem, że to były ten momenty odwagi, żeby mu się zacząć przeciwstawić, wykrzyczeć swoje zdanie, do którego nigdy nie miałam prawa. Zaczęłam walczyć o siebie.  No ale cóż mistrz skruchy, wołania o litość, powoływania się na naszą wielką miłość, zapewnień o swojej miłości, oraz tego, że to co przeczytałam to wcale nie tak. Wygrał. Został. Nie mogłam i nie mogę się z tym pogodzić jaki trzeba mieć tupet. Mnie wyzwał, upokarzał, doprowadził do parteru ludzkiej godności a sam nic wart. Ale czułam, że staje się silniejsza zaczynam walczyć o swoją godność. Kazałam draniowi przy mnie napisać smsa do tej kobiety, że to koniec. Napisał, kochaliśmy się, ja szczęśliwa, że zrozumiał i mamy problem za sobą. Oj  bardziej głupiej nie ma. Na drugi dzień rano jak poszłam do pracy, zadzwonił do tamtej kobiety i odwołał wszystko co wieczorem napisał, powiedział jej, że to na nim wymogłam.  Tamta nie omieszkała mi o tym powiedzieć. W domu zaczęło się piekło. Kłótnie, krzyki, moje obraźliwe słowa kierowane pod jego adresem. Widział, że to nie przelewki. Był zaskoczony tym, że na jego wyzwiska i obelgi wezwałam policję, że już sobie nie pozwoli na tyle co dotychczas. Twierdził, że był przesiąknięty takim życiem, że żona mu pozwoliła na łajdactwo. Że przy mnie dopiero uczy się uczciwego życia.
Przestał zdradzać, ale nim przestał to jeszcze były: fryzjerka, sklepowa, i jakaś nie zidentyfikowana profesja.
Kłótnie były często, z mniej lub bardziej błahego powodu. Jeżeli nie udało mu się mnie wkręcić w jedno zarzewie konfliktu, szukał tak długo aż znalazł.
Przepraszanie i za chwilę robienie tego samego zła. Nie chciałam już jego przeprosin, ulewało mi się to przepraszanie- wiedziałam, że zaraz albo w bardzo niedługim czasie będzie to samo.
Tak umiejętnie manipulował moją mamą i mną przeciwko sobie, że doszło do bardzo przykrych incydentów. Zrobił z nas wrogów. Na szczęście zostało wyjaśnione i zapomniane. Gdzie tylko mógł to mnie oczernił. Przedstawiał mnie w świetle niezrównoważonej, chorej psychicznie kobiety. Wykrzykiwał co inni mówią o mnie i jakie jest ich zdanie ( na podstawie jego opowieści). Chodził i rozpowiadał innym a ja miałam siedzieć i milczeć.
Stawałam się coraz bardziej uparta na jego przeprosiny.  Tłumaczyłam, że takie postępowanie to jak u niepoprawnego dziecka a ty jesteś dorosłym mężczyzną- wszystko jak grochem o ścianę. Ale zaprzeczyć nie mogę. Przepraszał, błagał, klękał na kolana, płakał a nawet szlochał. Powoływał się na wielką miłość i gdyby nie ona to dawno ?kopnął by mnie w dupę?. Że jest w tym moja wina bo w porę go nie studziłam, nie umiałam wyłagodzić sytuacji. ?jesteś mądrą kobietą, wykształconą to ty powinnaś umieć mnie wyciszyć i nie doprowadzać do ?dna?.  W jednej chwili byłam mądrą kobietą a w następnej pierdolnięta, głupia, kwalifikująca się na leczenie psychiatryczne. Zawsze była moja wina źle zrozumiałam-dosłownie masz amputowany mózg. Każdy magister jest pierdolnięty. Jesteś  ślepa, i to zawsze ja odnosiłam się do niego ze złością i furią w oczach. Twierdził, że  jestem złą kobietą co najszybciej rozpoznał jego brat, nota bene który ma faktycznie zdiagnozowaną chorobę psychiczną i był kilkukrotnie leczony. Kolejnym argumentem, że jestem nienormalna jest mój wiek menopauzalny, bo jego siostrę menopauza doprowadziła do samobójstwa. Dochodziło  do tego, że drobne starcie przeradzało się w wielką wojnę- faktycznie sięgającą dna ludzkiego zachowania i godności. Z czasem stawałam się taka jak on. Nie przebierałam w słowach i obelgach. Wstyd się przyznać, ale doprowadził mnie do takiego stanu, że wpadłam w jakiś szał, furię i na jego oczach wyrzuciłam bluzkę, którą mi kupił oraz rozbiłam dwa doniczkowe kwiaty, które też były prezentem od niego.
27 grudnia 2014r. zaczęło się od drobiazgów -wyrzucam go z domu. Kocham Go i myślę, że szansą jest wspólna terapia,  teraz jestem rozklekotana psychicznie, przy nim zaczęłam zmieniać się na gorsze  stałam się znerwicowaną kobietą nie mającą czasu dla siebie. Wyrzekłam się wszystkiego w imię wielkiej miłości. Na jego rozwód czekałam 8 lat. Do kosmetyczki nie, u fryzjera za dużo zapłaciłam ( 2,3 razy w roku podcięcie włosów, farbuję sama), czytam głupie książki ? to przestałam (on nie czyta wcale), oglądam głupie filmy ? też przestałam (on ogląda takie gdzie krew się leje i na okrągło się biją). Ciągły strach przed krytyką. Ale twierdzi, że mi nie można zwrócić uwagi.
Przepraszam, że zajęłam tyle czasu. Ale jest to 10 lat mojego życia. Teraz mam 50 lat i ??.