Dzieli nas odległość...

Ponad dwa miesiące temu poznaliśmy się przez internet. Od tej pory piszemy ze sobą codziennie, non stop, dniami i nocami i zawsze brakuje czasu. Ja się w nim zakochałam on raczej też tylko jest problem dzieli na ponad 400 kilometrów. Chcemy się spotkać jak najszybciej, bo gdy ze mną nie pisze to tęsknię za nim, czasami są takie dni, że zastanawiam się czy to wszystko ma sens? Odległość to nie jest jeden problem on ma bardzo niską samoocenę o sobie i twierdzi, że zasługuje na kogoś znacznie lepszego od niego, na kogoś kto będzie mnie wspierał i był przy mnie w trudnych sytuacjach. Tylko ja chcę jego nie innego, on jest wyjątkowy, jest inny niż wszyscy faceci, jest nieśmiały, potrafi mnie pocieszyć w trudnych sytuacjach, dowcipny, pracowity jednym słowem taki kochany, że zależy mu tylko na moim szczęściu. Teraz mamy dylemat zadałam mu konkretne pytanie czy mam na niego czekać, bo ja chcę na niego czekać. On odpowiedział, że lepiej będzie dla mnie jak nie będę na niego czekała, żebym znalazła sb kogoś bliżej. Powiedział, że gdybym mieszkała bliżej nie wypuścił by mnie ze swych ramion i to wszystko jest po to abym ja była szczęśliwa. Między nami jest uczucie, mamy wiele wspólnych tematów i zainteresowań zdarzają się odmienne zdania, ale dochodzimy do złotego środka. Pomóżcie,  co o tym sądzicie? Czy to ma szansę przetrwać? Spotykali byśmy się od 10 do 20 dni w roku, ale myślę, że jest wart tego poświęcenia, te uczucie które jest między nami jest warte poświęcenia. Aaaa i jeszcze jedna ważna sprawa, czym powinien się kierować podejmując decyzję czy mam na niego czekać sercem czy rozumem?  Sercem on chce bym na niego czekała,  ale rozumem myśli o moim szczęściu i twierdzi, że lepiej będzie jak znajdę sb kogoś bliżej.