Myślę jak by opisać swój problem. Podobno to jakimi jesteśmy ludźmi kształtuje nasza rodzina. I zastanawiam się w jaki sposób moja rodzina wpłynęła na mnie jako człowieka? Od czego zależy to jak się zachowujemy?
Na pierwszy rzut oka byliśmy normalna rodzina. Tata od zawsze pracował za granicą, był wielkim nieobecnym. Gdy przyjeżdżał do domu, na święta, Wstydziłam się chodzić normalnie po mieszkaniu gdyż czułam i traktowałam go jak intruza. Poprostu nie mieliśmy żadnych relacji ale tęskniłam za nim poprostu jak za tata...
Mama... teraz z perspektywy czasu staram się ją tłumaczyć ze zawsze była sama,że nie miała wsparcia i musiała się jakoś wylądować i tak to wychodziło ze padało na nas. Od najmłodszych lat w domu było bicie, byłam wyzywana, meczona psychicznie. Traktowana jak śmieć. Chodziłam z siniakami, z podbitym okiem, rozcieta warga ale wolalam żeby to na mnie mama wylewala ta swoją złość niż na moja młodsze rodzeństwo.i zawsze ja krylam bo się tego Wstydziłam. Ze to moja wina, że to ja jestem tą zła. mam czworo rodzeństwa.
Gdy miałam 18 urodziny mama wyrzuciła mnie z domu, poprosiłam wtedy o pomoc tatę ale niestety nie doczekalam się pomocy. Powiedział ze nie może jej się narażać. A ani ja ani moje rodzeństwo nie byliśmy źli jak nas przedstawiała dookoła. Uczyłam się nieźle, wiadomo że jak miałam te naście lat to wpadły mi do głowy głupie pomysły ale " w granicach rozsadku".
Oczywiście nikt nic nie widział, nikt nic nie słyszał. Sąsiedzi udawali głuchych. Rodzina ślepych. Dopiero teraz w rozmowach z moja ciocia wiem ze wiedzieli ale nie widzieli jak zareagować. Na plecach do tej pory mam ślady po kablu za 3 z matmy w szkole średniej.
W czym tkwi mój problem? W żalu który mam do moich rodziców i strachu ze będę taka sama jak ona. Nie potrafię zrozumieć jak mogła tak nas traktować , czym byliśmy jej winni całej tej sytuacji. Z drugiej strony mam swoją rodzinę a i tak nie potrafię uwolnić się od strachu przed tym co ona powie, co ona pomyśli, czy będzie zadowolona. Czy kiedyś się od tego uwolnie?
Boję się że któregoś dnia stanę się jak ona i będę się wyzywać na własnym dziecku. Przecież nie sądzę żeby ona zawsze była taka. Ze zmęczona życiem, przygnębiona zacznę ponizac swojego syna i się nad nim znecac. Podobno przecież " mam to we krwi. .."
1 2014-12-27 17:12:09 Ostatnio edytowany przez samajasobie (2014-12-27 17:18:19)
Podobne tematy
- Volver
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Z drugiej strony mam swoją rodzinę a i tak nie potrafię uwolnić się od strachu przed tym co ona powie, co ona pomyśli, czy będzie zadowolona. Czy kiedyś się od tego uwolnie?
Boję się że któregoś dnia stanę się jak ona i będę się wyzywać na własnym dziecku. Przecież nie sądzę żeby ona zawsze była taka. Ze zmęczona życiem, przygnębiona zacznę ponizac swojego syna i się nad nim znecac. Podobno przecież " mam to we krwi. .."
Daj spokój... sama wiesz, że ten strach o humor mamusi jest irracjonalny. Co takiego może się stać, kiedy ona się na Ciebie dziś obrazi ? Dostaniesz lanie albo nie da Tobie na kino ? Zafunduje Ci "ciche dni" ? Trudno. Nie jesteś już tą mała dziewczynką zdaną na jej łaskę, czy też raczej niełaskę. Przecież dziś w razie czego bez niej przeżyjesz 
Walka z demonami dzieciństwa nie jest prosta, ani też łatwa ale na pewno do wykonania 
Niczego też nie masz we krwi. No, proszę Cię... Nie będziesz chciała popełnić błędów własnej matki, to ich nie popełnisz. Moja matka stosowała kary cielesne, chociaż w jej domu rodzinnym takich kar nie stosowano. Mój ojciec był dzieckiem bitym, doskonale znał ten rodzaj upokorzenia... dlatego nigdy mnie nie uderzył. Geny to nie wyrok, to ewentualne predyspozycje, czy też pewne skłonności... no, ale od czego mamy rozum...
Velver wiem ze to irracjonalne ale nie potrafię się od tego odciąć. Ta myśl prześladuje mnie w każdej sprawie. Potrafię xos zataić w obawie przed jej reakcja Chociaż teraz mamy relacje w miarę poprawne.
Poza tym przecież ona tez nie zakładała ze taka będzie, myślę że świadomie nie podjęła takiej decyzji ze będzie traktować nas tak a nie inaczej i boję się że któregoś dnia pęknie coś we mnie i poprostu będę jak ona a od zawsze powtarzam ze taka być nie chce.
Samajasobie, proponuję przeczytac bardzo dobrą książkę w tym temacie "Toksyczni rodzice".
Chyba nie masz się czego obawiac, że staniesz się taka, jak Twoja matka.
Bo widzisz, ona nawet pewnie nie zastanawia się nad tym, że coś robi zle. Może taki jest jej sposób wychowania, czy relacji międzyludzkich.
Ty natomiast wiesz, że takie metody są złe, dla Ciebie niedozaakceptowania.
Wcale nie musisz powtarzac takich zachowac, wcale nie masz tego we krwi i tak ma już zostac.
Jesteś dorosła i sama masz największy wpływ na to, jaka będziesz wobec własnych dzieci.
Przeszłośc może nad Tobą ciążyc, ale to już minęło.
Teraz wszystko zależy od Ciebie.
Głowa do góry.
Pozdrawiam
- Volver
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Trudno mi odpowiedzieć na pytanie, co Twoja mama zakładała lub też nie... Wiem natomiast, że jako osoba dorosła i bardziej świadoma, to ona ponosiła główną odpowiedzialność za relacje jakie łączyły ją z dziećmi. Dziwne, że Twoja mama nigdy nie zastanowiła się dlaczego, czwórka jej dzieci taka jest "nieudana"... Bo, wiesz... jedno, dwoje dzieci... może się "wyrodne" urodzić ale tak cała czwórka... ?
6 2014-12-28 18:45:59 Ostatnio edytowany przez samajasobie (2014-12-28 18:46:56)
Volver największym naszym problemem było to ze w ogóle się urodzilismy bo przez to jej życie zostało zniszczone. Może nie potrafiła sobie poradzić z samotnością i obowiązkami które były na jej głowie i taki sposób wydawał jej się najlepszy. Chciałabym poprostu żeby zrozumiała kiedyś jaka krzywdę nam wyrządził swoim zachowaniem.
Nie umiałam okazywać uczuć, nauczyłam się dopiero przy mężu a potem przy synu czym są uczucia te dobre, jak miło jest kogoś przytulic i być przytulnym. Chociaż się bałam.
Teraz w chwilach gdy jestem zła i nie wiem co mam ze sobą zrobić boje się ze wpadnę w taką furie jak ona. Czasami mam chęć kogoś uderzyć, wyzwac. Nie robie tego bo każdego dnia powtarzam sovie ze taka być nie chce.
A co jeśli kiedyś to będzie silniejsze i się nie po hamuje? W końcu na uczona jestem takich wzorców.
Najgorsze jest w tym też to ze moj maz jest bardzo podobny do mojej mamy. Jakby to on był jej synem a nie ja córka.
I poszukam tej książki
- Volver
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Oj, tak... wiem jak to jest, być tylko "przykrym obowiązkiem" dla własnej matki Musze Cię też zmartwić, bo prawdopodobieństwo, że Twoja mama cokolwiek i kiedykolwiek zrozumie jest bliskie zeru. Odpuść jej i nie licz na szczere przyznanie się do "winy". W jej mniemaniu zmarnowała i poświęciła życie dzieciom które nigdy tego nie doceniły. Zawsze mnie zdumiewała taka postawa mojej własnej matki, która po dzień dzisiejszy przedstawia się jako ofiara swojego życia, a nie jego twórca. Tak jakby dzieci miała z gwałtu Kiedyś mnie to "ruszało". Dzisiaj już tylko śmieszy. Uwierz mi, że jeżeli tylko się chce można sobie poradzić z trudnym dzieciństwem i uzależnieniem emocjonalnym od rodzica tyrana. Mam nadzieje, że nastąpi taki dzień kiedy przeszłość odetniesz gruba kreską, zdystansujesz się do wspomnień i przestaniesz zabiegać o akceptację matki. Tego Ci życzę, bo wiem jakie to wyzwalające
Co do męża... też wybrałam sobie za partnera zimnego manipulanta, który winnych swoich życiowych porażek szukał wyłącznie w otoczeniu. Na szczęście to już mój eks...
- maniek_z_maniek
- Net-facet
- Nieaktywny
Dziewczyno. Mialas toskyczna rodzine i to jest fakt. Jak to będzie rzutować na Ciebie to jest Twój wybor. Cos tam przeniesiesz ale z czasem będziesz nad tym pracować. Najwazniejsze to żeby mieć przykład jak powinno być, jak powinno się zyc, jakiś przykład innych ludzi, innego domu. Jak się uwolnić? Nie ma innego wyjścia jak w 100% zerwac kontakt ale nie tylko z matka ale z cala rodzina. Z perspektywy czasu uważam ze to najlepsze wyjście. Nawet z rodzeństwem. Tak jakby wszyscy umarli. Jeśli tego nie zrobisz to stare sprawy ciagle będą wracac. Ja np. uwolniłem się dopiero po 3 latach po śmierci ojca a widze ze np. moja przyjaciolka nie uwolnila się do tej pory, mimo ze od 25 lat mieszka w innym miescie, rodzicow odwiedza tylko raz w roku. Musisz po prostu wybrać stare zycie, czy nowe zycie. To jest moja rada. Dla swojej rodziny, dla swoich dzieci. To jest tez wybor miedzy tolerancja dla tego co było (cala Twoja rodzina, ciotki również, tolerowali to, taka mieli postawe) a nietolerancja dla zla, które było. Może nawet z czasem wybaczysz pod warunkiem braku kontaktu z rodzina. Zauwaz ze tak naprawdę krzywdę robila nie tylko matka (dreczac) nie tylko ojciec (opuszczając) ale również dalsza rodzina (tolerując, wmawiając).