Samotność w Święta

Samotnym można być w gronie 30 osób. Pełno jest rodzin , gdzie mąż i żona nie żyją razem, ale obok siebie. Niestety...
Znam osobę, która jest zupełnie sama, po rozwodzie, bez dzieci, skłócony z rodzicami. Do mnie na wigilię przyjść nie chce, dlatego planuję sama do niego wparować z paroma smakołykami.

Nie wiem czy może być coś gorszego dla człowieka, gdy ma teoretycznie z kim spędzać święta... a czuje się samotny... mam rodziców, brata, w Wigilię już powinnam być w domu rodzinnym, ale czuję wewnętrzny opór, by nie jechać. Z drugiej strony nie mogę tego zrobić rodzicom...
Przeczytałam tu na forum post pewnej dziewczyny, która całą wigilię jeździła po mieście tramwajem... bo nie miała się gdzie podziać... w cywilizowanym kraju nie powinno się tak dziać.

czy to normalne, by czuć się samotnym w gronie teoretycznie najbliższych człowiekowi osób? pewnie powiecie, że powinnam się cieszyć, że mam do kogo wracać, a jednak... będę się czuła bardzo samotna, już mnie serce boli na samą myśl, a co roku jest co raz gorzej... bez kogoś bliskiego obok siebie, samotny sylwester w internetach... czuję się wykluczona z normalnego życia, i nie mogę, nie umiem się pogodzić z tym, że coś mnie omija i po prostu nie jest dane mi przeżyć...

A ja sylwestra spędzę w domu, oglądając telewizję:( Już drugi rok

To jeszcze nie tak źle Mój ostatni sylwester w gronie przyjaciół to rok 2005, a od tego czasu ciągle sam w tym chole*nym domu

Ja niby plany na Święta mam. Wiem, że razem z moją mamą i siostrą pojedziemy do cioci i wujka. Jednak bardzo się boję, że tak jak rok temu (i ogólnie wiele razy...) wyniknie między mamą i ciocią awantura i będzie dym. Jeżeli będę samotna i smutna, to wbiję do Was na forum.
Święta są piękne, gdy ma się je z kim spędzać. Pamiętam, że był czas, gdy spędzałam je jedynie z moją mamą i siostrą. Wiele przykrych wspomnień wiąże się z tamtym czasem. Niestety wciąż tkwią gdzieś tam głęboko i choć staram się nie myśleć o tych negatywnych rzeczach, to strach jest. Te Święta obligują do tego, by być szczęśliwym. Wszędzie w reklamach, filmach jest szczęście, a niestety konfrontacja z rzeczywistością bywa często brutalna. Zobaczymy, jak będzie w tym roku. Trzymajcie kciuki, bym miała okazję przełamać się spokojnie opłatkiem z bliskimi.

llillia, domyślam się, że jest to dla Ciebie przykre. Moja mama też jest po rozwodzie i wiem, że czasami jest jej ciężko. Masz dzieci?

A Sylwester? Raczej spokojnie, chyba spotykam się z przyjaciółką i będziemy oglądać filmy.

Jestem w trakcie rozwodu,nadal niestety mieszkamy z mezem razem,to moje pierwsze swieta niby razem ale juz oddzielnie  i tak sie zastanawiam jak to bedzie w wigilie,czy podzielic sie z nim opłatkiem i wogole czego moge mu zyczyc skoro tyle we mnie złosci i zalu.Juz chyba bym wolała sama byc w domu w tych dniach,bez tego sztucznego udawania i robienia dobrej miny .

Mam tak samo jak wy. Mnóstwo ludzi mi opowiada jak to święta uwielbiają a ja ich nie rozumiałam, bo ja nigdy tych świąt nie lubiłam. Nie dawno temu zrozumiałam, o co w tych świętach chodzi, czemu ludzie tak je wielbią ale ja tego nie mam. To są dla mnie najsamotniejsze dni w roku.
A co do sylwestra to ja jeszcze nigdy nie byłam na takiej prawdziwej imprezie sylwestrowej w całym moim 18 letnim życiu. No może dwa razy jako dziecko ale no właśnie jako dziecko, dziecko to inaczej odbiera. Noi kilka lat temu posiedziałam z kilkama koleżanki i to tyle. To dla mnie za mało ja bym chciałam na prawdziwą impreze a takie siedzenie i nic nie robienie mnie nie fascynuje a od tych kilku lat nawet tego nie mam.

Nie wiem ile masz lat , ale co Ty piszesz , ze w cywilizjowanym kraju nie powinno się tak dziać . Ale sie dzieje i tego nie zmienimy  i nie mamy na ,  to  wpływu  .Sama piszesz , źe nie chetnie wybierasz się na święta do Swojego domu rodzinnego , widocznie masz powody .  Piszesz  o dziewczynie  , która jeździła po miescie tramwajem całą wigilie , tak wybrała . Powodów nie znamy , ale przypuszczam , ze byla bardziej szxzęsliwa w tramwaju .

Bo w tym wszystkim chodzi o to, by robić coś, spędzać czas tak - by własnie czuć sie spełnionym i szczęśliwym. Odnaleźć to można nawet i w samotnosci. Czasem to lepsze i bardziej rozwijajace niż w towarzystwie nieszczerych, bądź nieprzychylnych ludzi...
A jesli ta "samotność" czasem i doskwiera? Zawsze mozna z tym cos zrobic, jak nie od razu, to za jakiś czas - nic nie trwa wiecznie.

Anhedonio, wzięłaś mnie z zaskoczenia.

Jeżeli chodzi o samotne spędzanie Świąt, tak jak np antykobieta, nie mam nic przeciwko i nie uważam tego za dziwactwo. Jeżeli on był szczęśliwy, to super. Pisałam raczej z punktu widzenia przeciętnego zjadacza chleba. Raczej większość ludzi lubi spędzać ten czas z bliskimi, ja też. Ale rozumiem mniej więcej sposób w jaki postrzegacie Boże Narodzenie, ponieważ ja podobnie patrzę na Sylwka. Nie mam spiny, by iść na imprezę życia. Prawdę mówiąc, satysfakcjonuje mnie nawet Sylwester z Polsatem.

Bójek nie było. Po prostu nie wspominam tego okresu dobrze. Nie mam ochoty o tym pisać.

A z trzecią częścią Twojej wypowiedzi jak najbardziej się zgadzam.
btw, dzięki za przypomnienie. Miałam obejrzeć Matrixa.

Tak, były z najbliższymi. To, że nie wspominam tego czasu dobrze nie wynika z tego, że spędzałam je z mamą i siostrą. Chodzi o inne rzeczy. "Jedynie" odnosiło się do tego, że nie było z nami pewnych osób, które kocham, ale sprawy potoczyły się tak, a nie inaczej. Wiem, że pokrętnie to napisałam, ale nie widzę sensu w rozdrapywaniu negatywnych rzeczy. Wolę się koncentrować na pozytywach.

Wydaje mi się, że nie chodzi o to "co ludzie powiedzą", tylko po prostu o chęć spędzenia czasu z rodziną. Jesteśmy istotami społecznymi, ale jak napisałam, rozumiem, że można nie odczuwać takiej potrzeby.

Najważniejsze jest, by spędzać je tak, żeby być szczęśliwym. A Ty jak zamierzasz je spędzić?

Ok, wybacz, Anhedoniu. Czytanie ze zrozumieniem się kłania.

To były takie słodko-gorzkie Święta. Byłam szczęśliwa, że spędzam je z mamą i siostrą, jednak na głowie miałyśmy tyle problemów, że trudno było zapomnieć o tym wszystkim. Zresztą nie chodzi tylko o te konkretne święta, to jest tylko kilka dni. To był "dłuższy" czas w moim życiu. Nierealistyczne oczekiwania? Może trochę, ale teraz dzięki temu wiem, że nie zawsze jest po naszej myśli, nawet gdy się staramy. "Co nas nie zabije..."

Sygnaturka bardzo mi się podoba.

kosmiczny, po protu tak to zrozumiałam. Odniosłam wrażenie, że w Twoim wypadku także jest to wybór, a nie konieczność. Nie popadaj w czarną rozpacz, jakoś to będzie. Jak mówiła Scarlett O'Hara "jutro też jest dzień".

A cóż znaczy ten usmiech? Miałbym rozumieć, że to komentarz do "podtrzymujacych" mnie na duchu słów daenerys7?
Jeśli tak - też miałem uśmiech
Za stary juz weteran ze mnie i za duzo miałem w życiu "zawirowań" by popadać w przygnebienie czy sie załamywać. Jakoś już dużo sytuacji mnie w życiu - miast "zabić - "wzmacniało"
Jak to się mówi? Bywało gorzej? Ot właśnie
P.S.
Dobrze, że przypomniałas mi ten film, daenerys7. Może w końcu dam radę obejrzeć go na spokojnie i w całości. Będzie to moje ...chyba trzydzieste podejście do "Przeminęło..."

Wystarczy, że ...jestem czarny, mam czarne poczucie humoru i bywam ...czarnowidzem

A nie czujecie się samotni w pierwszy dzień Ramadanu?
Uświadomcie sobie, że to jest DZIEŃ JAK KAŻDY INNY, różni ludzie z różnych powodów starają się (skutecznie) wmówić ludziom, że to jakiś szczególny dzień, a w rzeczywistości słońce tak samo wstaje i zachodzi, woda jest tak samo mokra jak w inne dni, a puszczane w tym czasie bąki nie są ani mniej, ani więcej śmierdzące. No, może to ostatnie zależy jeszcze od tego, co wcześniej zjedliśmy - ale na pewno nie od daty. Nie bądźcie niewolnikami martwych dat, oraz cudzych decyzji, który dzień jest ważny, a który nie. A zwłaszcza nie ulegajcie wyobrażeniom kreowanym przez media. To zwykły dzień i zwykła noc. Jak ktoś będzie miał ochotę, to sobie ustawi choinkę w połowie lipca i nikomu nic do tego

Mozna miec grono znajomych a byc samotnym .