mamusie, też tak macie?? :(

Ubieraj dzidzie i spacerki . W domu w czterech ścianach za długo , to moźna nie świadomie doprowadzić się do smuuuuuutku .

A co zrobi z dzieckiem? Zrzuci ten obowiązek na kogoś innego? Do żłobka odda i będzie całą swoją wypłatę na owy żłobek przeznaczać?

Autorko, wytrzymaj do czasu, aż dziecko skończy 2 latka. Wiem, że jest Ci ciężko (mój syn ma półtora roku), bo też obecnie siedzę w domu, choć był czas, że pracowałam.

Są takie chwile kiedy każda matka ma dość siedzenia w domu. U mnie zdarza się to zazwyczaj jak długo siedzę i nie wychodzę bo np pogoda nie sprzyja, jak tylko coś mnie łapie od razu idę się dotlenić i jest o wiele lepiej a mieszkam na wsi i nawet żywej duszy nie spotykam jakoś do tego przywykłam i daję radę chociaż marzę by iść w końcu do pracy do ludzi

Ja też to przeżywałam... Ahh, jak sobie to przypomnę, to od razu we mnie wzbiera złość i żal na przemian. W tym momencie mój synek ma 3 lata, chodzi do przedszkola, ale po urodzeniu jego aż do jakiejś połowy tego roku, to się czułam tak, jakbym miała jakąś depresję, albo coś w tym stylu... Chodź niby nie mam takiego problemu, że mieszkam w innym mieście, bo ciągle mieszkam w tym samym, to od czasu, gdy się młody urodził, to nagle wszystkie koleżanki przestały się ze mną spotykać, dzwonić.. urwały się wszelkie kontakty... nikt już o mnie nie pamiętał, żadna z koleżanek nie była nigdy ze mną i z dzieckiem na spacerze, zawsze chodziłam sama ( bo oczywiście mąż w pracy, a jak przychodził, to zawsze był wielce zmęczony ;] )  nie miałam nawet komu się wygadać, jak mi było naprawdę źle. Jednak wszystko się zmieniło w tym roku, w lipcu jak poszłam do pracy, ale niestety krótko trwało bo do końca października... i teraz znów dostaję depresji, czuję się nikomu niepotrzebna, płaczę po kątach. Nie wiem, ale mam nadzieję, że kiedyś to życie będzie normalne...