Przed chwilą wielka kłótnia, a nawet rozstanie

Minęła godzina, od wyjścia Jego z domu... i od tego wszystkiego po raz setny

Dziewczyno...

Jak możesz pisać "Jego" z dużej litery??!!! Gdzie Ty masz rozum??? On Cię wyzywa, poniża i lada chwila Cię uderzy. Bądź silna, dlaczego robisz z siebie szmatę i ofiarę???

Widzę na każdym kroku ( oczywiście poza tym wszystkim co mnie zabija), że jest człowiekiem tak wartościowym, że marzyłam o kimś takim...jest moim ideałem -  po prostu. Wiedziałam tylko, że ma problem, ale zawsze myślałam, że damy sobie radę, skoro 7 lat dawaliśmy...jednak to co teraz się dzieje...chyba już zaczynam widzieć, że nie udźwignę swoich problemów i jego... Jestem głupia, że pozwoliłam sobie na to, wiem...

To nie kwestia głupoty - jesli już tak rozważać - a braku poczucia własnej wartości (to akurat widać mocno) i braku siły... I z czasem to narasta i narasta... Po siedmiu latach bycia z ...tak "wartościowym" (jezu...) człowiekiem stałas sie już tak wyzbyta samej siebie, że gonisz "w pietkę".
Czas najwyższy już wiecej tego "warrrrrrrrrrrtościowego" nie wpuszczać na powrót do swego życia.

Dziękuję, że mi pomagacie, przerywam chociaż płacz na chwilę, by poczytać Wasze słowa i brać sobie je głęboko do serca.
Masz rację i to mówi mi co druga osoba. Nie wierzę w siebie, ani w swoją siłę. Od dziecka nie miałam łatwo... Mimo, że teraz słyszę " Boże dziewczyno...20 ustawi się pod Twoim domem i będzie czekało na chociaż jedno słowo, a Ty kochasz drania". No taaak, ale ja dalej swoje... Jak banalnie myślę - jak ja będę mieszkała sama, żyła, jadła, spała...jak mam sobie poradzić SAMA.

Co do definicji miłości - mogłabym o niej mówić bardzo dużo, jednak wszystko staram się skrócić.
Na ile jestem silna? Hmmm... Szczerze powiedziawszy, w swoim życiu przeżyłam tyle, że sama się dziwie, że tyle siły mam w sobie, jednak z drugiej strony jestem totalnym upadkiem, totalnym załamaniem i totalnie nie mam sił.
Facet, o którym piszę, raz mnie zostawił...ponad rok temu. Po 5 miesiącach stwierdził, że dzięki mnie, trzymał się dobrze, że jak mnie nie ma jest złym człowiekiem i nic nie osiągnie, że kocha mnie tak, że dla mnie jest w stanie zrobić wszystko, że zostawił mnie po to, abym była z kimś innym, bo on nie nadaje się do kochania, że zrobił to DLA MOJEGO DOBRA (i to akurat jest prawda...możecie mi nie wierzyć, jednak w tym całym szaleństwie jedną prawdę widzę). Czekał, aż kogoś sobie znajdę, aby mógł z daleka widzieć mnie szczęśliwą. Jednak nie wytrzymał i wrócił i jak się okazało, dalej ze swoim największym problemem.
Bez niego te 5 miesięcy, żyłam tak, aby żyć..uśmiechałam się czasem, jednakże w nocy płakałam, że chcę do niego, gdy mijałam jego dom potrafiłam beczeć na ulicy... Wiedziałam, że będę żyła dalej...ale czułam, jakbym była tylko połową siebie

Jak mnie nie ma jest złym człowiekiem, a jak jestem to przecież każda kłótnia i jego agresja jest moją winą, hehe...:(

Serio? Ze tobie jeszcze zależy? Przecież to jest NIKT ten facet, to jak się zachowuje KOMPLETNE DNO ZERO!!!!! On nie zasługuje NA NIC!!!!!!!
A ty jeszcze masz wątpliwości....ehhhh

Czekam, aż one miną i mam nadzieję, że szybko się tego doczekam

Jesteś niereformowalna... Wątpliwości Ci miną i będzie jak dotychczas...
Wybacz, ja umywam ręce - sensu pisania tu juz nie widzę...

Czarny kot ma rację.
Wątpliwości szybko miną. Pragniesz tego uczucia szczęścia, gdy jesteś z nim jak jest dobrze między Wami ( rzecz jasna, to iluzja) i zamkniesz temat w sobie do następnej akcji...i tak w kółko do końca życia.

Nerwicę serca już masz, jesteś jeszcze  młoda, masz ogrrrooooomną szansę na normalne życie bez patologii. Jeśli nie znajdziesz siły w sobie i nic się nie zmieni, idź do psychologa, bo przegrasz swoje życie.

Teraz to do mnie dociera, bo widzę po sobie, że ja dla miłości byłabym w stanie panować nad sobą..bo kocham to kocham, nie ma żadnego "ale"

Wiem, że trochę źle to ujęłam, jedynie musicie, a raczej możecie mnie zrozumieć, że piszę to w szoku, smutku, płaczu i ciężko mi trochę układać tak zdania, aby wszystko było zrozumiałe i dokładne.

Masz absolutną rację

Ale wiesz jak to dalej idzie???

Oni zaczynają mówić o dzieciach, o małżeństwie ( to jest egoistyczna realizacja ich planów, nie myl z miłością) i co wtedy???? On zacznie nalegać, Ty powiesz : jaki on dojrzały, chce mnie na zawsze, będzie lepiej. Wtedy zaczyna się koszmar... dla dzieci. Będziesz mogła patrzeć na ich cierpienie? Teraz to tylko odejście " ukochanego" frajera. Będziesz w stanie patrzeć na cierpienie dzieci? Na swoje cierpienie i patologię jaką stworzyłaś?? Ty sama wszystko kreujesz...

Większość z tu piszących takie "straszne" rzeczy, a moze i jeszcze bardziej straszne przezywało i wciąż żyje
Skoro masz w obecnej chwili takie emocje i taką świadomość swojego "związku" - to nie pozostaje nic innego jak ZAPAMIĘTAĆ i nie pozwolić, by to gdzieś wyparowało. Skończ z tą toksyną, jaką sączył Ci ten "wartościowy" facet, zmień spojrzenie na niego: dojrzyj jakim był i jest gn..., i walcz o swoje normalne zycie, w którym z pewnością poznasz kogoś może bardziej ...wartościowego, ale w tym lepszym tego słowa znaczeniu. I wówczas zrozumiesz może, co znaczy być w związku i ...być szczęśliwą.

Witam...

A ja się zastanawiam jaką granice czlowieczeństwa musi przekroczyc ktoś tak toksyczny, żeby autorka zrozumiala , ze to nie zadna milośc... Bo milośc to "motylki w brzuchu" a nie gorycz.. i lzy..?..

Może trochę cię to pocieszy, jeśli powiem, że wiem dokładnie jak się czujesz. Rozumiem ciebie, twoje myślenie, twoją wciąż odżywającą nadzieję, trwanie u boku oprawcy i kochanie go... Rozumiem to wszystko, bo przechodzę dokładnie przez to samo. Wiele razy słyszałam od mojego męża, że mnie kocha, że nie chce mnie stracić, że jestem dla niego najważniejsza na świecie. Widziałam łzy w jego oczach, kiedy mówiłam, że chcę odejść. A mimo to nie ma w nim współczucia, gdy coś mnie boli, gdy jest mi źle. Potrafi zamknąć mnie w pokoju płaczącą, ledwo łapiącą oddech. Tuż przed ślubem, kiedy po kolejnej awanturze powiedziałam, że ślubu nie będzie i odmówiłam wyjścia z auta (staliśmy pod plebanią, mieliśmy tego dnia ustalić termin), spoliczkował mnie, a potem przez ponad godzinę trzymał zamkniętą i zapłakaną w aucie przepraszając, błagając, przysięgając, że się zmieni. I co? I uległam. Jak zawsze. Też w życiu nie miałam lekko, wiem, że robię z siebie ofiarę, że pozwalam na złe traktowanie, ale nie znajduję w sobie siły, by to przerwać. By po prostu odejść. Dlaczego? Bo wciąż staram się dostrzegać w nim pozytywy i przymykać oko na to, co złe. Wiem, że nie tędy droga, ale ta wiedza donikąd mnie nie prowadzi. Żyję z dnia na dzień ciesząc się z dni, które są spokojne i dobre, zapominając szybko o dniach, w których było źle. Byłam u psychologa. Prawdopodobnie zdecyduję się na terapię. Próbowałam namówić męża, ale nic z tego. On uważa, że jesteśmy w stanie sami rozwiązać swoje problemy. To nic, że próbowaliśmy już tyle razy... Nie zmienię go. Po 12 latach już to wiem. Teraz muszę po prostu zacząć coś zmieniać w sobie. Życzę ci powodzenia, a jeżeli będziesz chciała pogadać, wyżalić się, to pisz śmiało na priv lub email. Pożalimy się wspólnie, razem zawsze raźniej...

Obawiam się, że na próżno szukać tu logiki. Mojemu mężowi wszyscy dookoła (rodzina, przyjaciele) wciąż powtarzają, że szczęściarz z niego i że powinien szanować to, co ma, bo może to pewnego dnia stracić. On na to zawsze odpowiada: "Tak, wiem", po czym przytula mnie, całuje, a jak przychodzi co do czego, to dalej robi swoje... Przydałby mu się taki porządny kopniak od życia, ot co. Znam przypadki, kiedy mężczyźni nagle stali się samowystarczalni, uczynni i pracowici, ale dopiero PO TYM, jak zahukana i zarobiona żona od nich odeszła.

do Ącka.dziewczyno pomyśl logicznie czy warto być z kimś kto cię poniża i upokarza-nie warto.nie zasługuje na ciebie.zostaw drania.