Czy można stworzyć szczęśliwy związek z geniuszem?

To by się u mnie zgadzało. Mam siostrę, która jest wybitnym matematykiem, zrobiła doktorat, ma publikacje z matematyki naukowe i na prawdę ma taką wiedzę i umiejętności, których szczerze jej zazdroszczę. Ale ... jest i ale. Jest sama. Nie ma specjalnie koleżanek - jakieś luźne znajomości z uczelni. Nie potrafi wytrwać w związkach. Miała dwa, oba rok czasu trwały i się rozpadły, a ma już 32 lata. Jest skupiona na nauce i karierze, kiedy przychodzi do mnie ( mam dwoję dzieci ) też tylko opowiada o sobie co jest czasem męczące, chociaż wiadomo - jej kariera jest super i trochę jej tego zazdroszczę. Ale nie ma kontaktu z moimi dziećmi, nie cierpią jej twierdząc że jest nudna Generalnie ma z tym problemy, jak byłyśmy małe ona potrafiła nawet na urodzinach przy całej rodzinie siedzieć przy stole z książką ... Może to błąd rodziców , że jej na to pozwalali ? ( wtedy rodzice byli z niej dumni, że tak się dobrze uczy, taka zdolna, dziś są nią trochę załamani- że jest sama itd, ale czy przez swoje zachowanie i pozwalanie jej na olewanie innych ludzi jak była mała się sami do tego nie przyczynili? ) Moja cała bliższa i dalsza rodzina traktuje ją jak Dziwadło z którego już nic ( w sensie małżeństwo , dzieci ) nie będzie Ja zawsze jej bronię i biorę jej stronę, ale czasem tak się zastanawiam, czy ona jest sama ze sobą tak na prawdę szczęśliwa ...

Pola34,
a czy Twoja siostra wydaje się być osobą szczęśliwą? Skąd czerpie siły, zapał to pracy? Cieszy się ze swoich sukcesów naukowych, czy nie mają już one takiej wartości jak kiedyś? Jak spędza wolny czas, jak się relaksuje? Czy jest na co dzień osobą uśmiechniętą, optymistyczną? Czy mówi o swojej przyszłości, planach i marzeniach?

Myślę, że można być szczęśliwym, nie założywszy rodziny. Podobnie jak można być szczęśliwym, nie będąc aktywnym zawodowo. W obydwu przypadkach pojawiają się myśli "A może coś przegapiłem?", ale każdy ma swoją drogę. Z wielu źródeł można czerpać spokój, spełnienie. Mam nadzieję, że siostra znalazła to właściwe sobie.

Wpływu rodziców nie nazwałabym błędem. Siostra miała silną osobowość i rzeczywisty potencjał intelektualny, którego wykorzystanie jest sukcesem. Wychowując małego naukowca warto jednak dbać o jego rozwój społeczny. Nawet jeśli książki są bardziej interesujące niż granie w piłkę pod blokiem czy wyjście na urodziny kolegi - powinien poznać wszystkie możliwości i konsekwencje, jakie się z tym wiążą. Brak relacji koleżeńskich w dzieciństwie często odbija się na całym życiu.

Siostra jest młodą osobą. Nie straciła szansy na związek, macierzyństwo. Wiele decyzji i wyborów wciąż przed nią, warto jednak jej to pokazać. Czy siostrę ucieszyłoby np. poznanie Twojego grona znajomych, wspólny weekend za miastem?

Motylek79,
poruszyłaś bardzo ciekawy problem!
Czy "geniusz" może szczęśliwie związać się tylko z drugim "geniuszem", czy - wręcz przeciwnie - z osobą spoza branży, panującą nad przyziemnymi obowiązkami (zajmowanie się domem, gotowanie), z łatwością nawiązującą przyjaźnie?

Na jakiego typu mężczyznę Ty zwróciłabyś uwagę? Rozumiem, że wysoka inteligencja, oczytanie, ciekawość poznawcza są bardzo ważne. Czego więcej oczekiwałabyś?

Ja za geniusza sie nie uważam, ale lubie jak mam mozliwosć rozwijać się. Myśle, że mam określony typ facetów na których zwracam uwagę. Liczy się przede wszystkim ciekawa, ispirująca rozmowa i umiejętność jej prowadzenia na każdy temat. Jak facet ma duża wiedzę ogólną to mogłby mi zaimponować, ale nie może być to wiedza na tematy tak banalne jak sport czy samochody, lecz wiedza naukowa. Na pewno zwracam uwage na facetow ktorzy tkwia z nosem w ksiazkach, a omijam tych typowych dyskotekowych imprezowiczow. Nie moglabym zwiazac sie z kims kto nie ma nic wiecej do powiedzenia jak tylko przyziemne tematy - w ogole mnie taka relacja nie interesuje i nie daze do takiej.

Byłam w związku z pewnym doktorantem 1, 5 roku i pomimo ze byl b inspirujący i ciekawy to się nie udało. To ja zerwałam z bólem serca bo moj partner bujał w obłokach tak szaleńczo, ze nie był w stanie wypelnić formularza w banku, na poczcie i inne podobne rzeczy. Zupełnie nie radzil sobie z codzinnością. Mowił mi niekiedy ze obydwoje potrzebujemy kogos, kto to wszystko trzymal w "kupie" - załatwil papierkowe sprawy,  jezdzil autem, naprawiał rzeczy w domu itp. Ani on ani ja tego zbytnio nie umieliśmy, choć ja chyba bardziej stapałam po ziemi. Bylismy tez chyba za mlodzi i niegotowi na trwały związek.
Nie wiem czy miał rację. Ale ja nie mogłabym się zwiazać np z ekonomistą, bankowcem czy policjantem....to tylko przyklady, nie obrazajac tych przydatnych zawodow...

Bardzo ciekawy temat! Tak się składa, że jestem w takiej sytuacji, ponadto zajmuję się dziedziną związaną z naukami spolecznymi i twórczością. Również jestem twórcą.
Mój partner jest wybitnym specjalistą w swojej dziedzinie, z uznanym dorobkiem, w 'rozkwicie swoich móżliwości'- w średnim wieku. Dziedziną w której się specjalizuje zajmuje się od wielu lat.
Robiłam na nim, eksperymentalnie (w ramach ćwiczeń na studia) testy twórczego myślenia, testy osobowości- wszystko się zgadza. Tak jak twórca, opisany przez Nęckę ('Psychologia tworczości', GWP 2001- polecam!!) jest nonkonformistą, oryginałem, miewa huśtawki nastrojów, jest bardzo wrażliwy na ocenę zewnętrzną- w kontekście swoich wytworów oczywiście. Co więcej- moje testy wykazały podobne wskaźniki, co potwierdza codzienne życie.
Niewątpliwą i wyjątkową zaletą związku pary- móże nie geniuszy- ale ludzi związanych usilnie z pracą twórczą ( w jakiejś dziedzinie- tworczość może być naukowa, artystyczna, polityczna czy wynalazcza ) jest wzajemne zrozumienie. Dajemy sobie bardzo dużo akceptacji, przestrzeni i zaufania. Nie wisimy na sobie jak huby, prowadzimy równoległe życia, w których osią są pasje- w naszym przypadku wspólne, chociaż mamy też swoje własne zainteresowania. Wybaczam partnerowi jego 'nieobecność' nieraz duchem, nieraz ciałem- ale kiedy mam przyjemność obserwować go przy pracy czuję się naprawdę dumna i zafascynowana, daje mi to znacznie więcej inspiracji, niż gdyby był 'na każde skinienie'. On też wiele mi wybacza i akceptuje, głównie te cechy, które moich poprzednich partnerów doprowadzały do szewskiej pasji.
Niestety, taka relacja ma też swoje pułapki- pojawia się ryzyko współzawodnictwa i konkurencji, która móże być zdrowa, ale może też przekroczyć granice i zacząć rzutować na relacje czysto partnerskie.
Znam (niestety, głównie kobiety) partnerów rozmaitych tworców i artystów, którzy, pomimo fascynacji, miłości a nawet wspólnie założonej rodziny czują się 'zepchnięci na drugi plan'. Partnerki bywają zazdrosne- chociaż na początku mojego związku również bywałam, teraz już mniej. Mój partner lubi 'zabłysnąć', skupić uwagę na sobie w towarzystwie, imponuje paniom oraz panom (!), jednak wiem, że, no cóż...potrzebuje tego. Wiem też, że na dłuższą metę z 'fanką'- partnerką wpatrzoną w niego jak w obrazek i bezkrytycznie go chwalącą nie wytrzymałby w związku.
Taka relacja jest bardzo ciekawa, bogata w doświadczenia- jednak nie dla każdego. Tak, zresztą jak w każdej relacji, należy bardzo troszczyć się o zachowanie własnych granic, posiadanie własnego świata- jednym słowem- silnej osobowości.
Co do moich poprzednich relacji- niestety psuło się z tego powodu, że partnerzy nie mogli zaakceptować mojego nieuregulowanego trybu życia, skoków nastroju, frustracji i zwyżek. Pojawiala się zazdrość, niekoniecznie męsko- damska, ale też zazdrość o osiągnięcia czy zaangażowanie.
Jestem zwolenniczką tezy, że najsilniejsze związki- przyjaźnie i relacje partnerskie- utrzymują się między osobami podobnie myślącymi i funkcjonującymi, o ile jesteśmy w stanie zachować suwerenność w kilku kwestiach, coby temperatura relacji nie gasła i żeby można było się nieustannie (najlepiej- twórczo) spierać.
Jestem bardzo ciekawa innych wypowiedzi!
Pozdrawiam- K.

Pani Justyno, zgadzam się, ze wielu ludzi szczegolnie uzdolnionych [tzw. geniusze] często mają mniejszą zdolność komunikacji społecznej, nawiązywania relacji itp. Czasami są zamknięci w sobie, w swoim świecie, tak pochłonięci nauką, że ich kontakty z innymi kuleją. Chociaż oczywiście nawet od tej reguły są wyjątki, kiedyś nawet w tv chyba pokazywano mężczyznę, który miał wielki talent matematyczny, geniusz to dobre określenie na niego, lecz jego kontakty z innymi jak na taką wybitną jednostkę można zaliczyć do dobrych.

Z racji na mój młody wiek nie znam bliżej bardzo wykształconych ludzi, którzy mogliby podzielić się ze mną swoim doświadczeniem. Jednak, gdy się stykam z takimi nawet na uczelni, to z jednej strony podziwiam ich, a z drugiej współczuje, bo często odnoszę wrażenie, że ich życie kręci się tylko wokół nauki. Jednakże nic do tego nie mam, skoro im to sprawia radość, to wspaniale i niech nadal doskonalą sie w tym. Ja na pewno nie należe do osób szczegolnie utalentowanych, czasem mówią, że do zdolnych to należe faktycznie, ale dodatkowo leniwych , dlatego czasem nie mam chęci na naukę, mimo że jest to np coś co lubię - górę bierze lenistwo. Ponadto nie mogłabym skupiać się tak na nauce, bo mam jako priorytet ustawioną miłość i rodzinę, bliskich i zawsze robię wszystko, by jak najwięcej być z nimi, a więc nawet takie konferencje naukowe nie dałyby mi radości, wrećz przeciwnie, radość odczuwam będąc z bliskimi. Nie jest dla mnie ważne też jaki stopień naukowy osiągnę, postanowiłam sobie, że gdy będę już w stanie założyc własną rodzinę, to jestem w stanie nawet przerwać studia, bo to dla mnie priorytet, no chyba, że mój chłopak bny wolał, bym dokończyła   Jednak dla mnie to nie jest arcy ważne

Myślę, że geniusz zazwyczaj ma cięzej by zbudowac relacje, zwiazek , malzenstwo. Moze to byc trudna relacja. Ja sadze, ze wlasnie z racji tego, ze tak wazna jest dla mnie rodzina, milosc, to nie bylabym szczesliwa z taka osoba. Uwazam, ze jak ludzie sa razem, to dobrze, by mieli wspolne priorytety. Nie wyobrazam sobie sytuacji, ze ja chce z nim byc jak najwiecej, a on poswieca sie nauce, na dluzsza mete to straciloby sens, bo oboje pragnelibysmy czegos innego. Jednak kobieta, ktora nzywa sie karierowiczka i czesto odwleka nawet decyzje o zalozeniu rodziny, bo kariera to dla niej priorytet i po prostu tez jest geniuszka w jakiejs dziedzinie, wiec mielibysmy cos co ich by laczylo, mogloby to ich spajac i mysle, ze mogliby stworzyc szczesliwy zwiazek. Lepiej tylko, zbey nie byli specjalistami w jednej dziedzinie, bo to czesto moze prowadzic do spiec w zwiazku .. lub np wspolna praca i ciagle spedzanie czasu przez to.

Co do nawet mojego zwiazku jestem z chlopakiem ,ktory tez studiuje, lecz do nauki za bardzo sie nie pali   Mimo wszystko jesli chcialby robic jakiegos doktora, to mysle, ze bym zrozumiala, bo mysle, ze i tak bym byla na 1 planie, ale watpie , zeby tak chcial, raczej nie mamy takich planow. A wiec sadze, ze dobralismy sie na podobnym poziomie   Moze zabrzmi to strasznie, ale oboje nie mamy wiekszych pasji. Mimo wszystko spedzamy cudownie czas wspolnie i nie nudzi nam sie
pozdrawiam

Motylku, wiem, przeciez nikogo nie dyskryminuje i sama napisalam, ze gdy bedzie dwohcbardzo utalentowanych ludzi , to maja duze szanse na wspanialy zwiazek

ania88 ja też rozwalilam niejedna relację, ale akurat zaluje tylko jednej-tak dlugo szukalam, a kiedy spotkalam faceta, ktory mnie zaskoczyl i czulam wlasnie to czego szukalam - pokrewienstwo dusz to nawet to rozwaliłam...:( Probowalam go odnalezc, nawiazac kontakt, ale nie udalo się.......:(

A czy przyziemny informatyk ma szansę stworzyć i utrzymać udany związek z kobietą? Myślę, że ich szanse są identyczne i zależą od tych samych elementów, m.in. od dojrzałości do tworzenia relacji międzyludzkich, umiejętności stawiania priorytetów czy komunikacji. A także od partnerki.

Czasem rozpadają się właśnie te "zwykłe" małżeństwa, podczas gdy zaskakująco długo trwają te "trudne" czy wymagające zmiany własnego postrzegania. Bo na pewno kobieta, która chce mieć tradycyjny związek, która widzi mężczyznę w roli kochającego i zaangażowanego męża i ojca, który wraca o 16:00 będzie musiała włożyć ogrom pracy w to, by dopuścić inne opcje, a co dopiero poczuć satysfakcję z takiej zmiany. O wiele prościej będzie tej kobiecie, która dopuszczała (z różnych przyczyn) inny model związku.

Nie czuję się raczej na siłach nazywać siebie geniuszem.
Jednak inni mówią, że jestem typem, który jest genialny i zawsze samotny nawet w otoczeniu ludzi.
Jestem poświęcona temu co robię do końca, ciągle się uczę, książki mam zawsze i wszędzie ze sobą.
Umiem ogarnąć zaskakującą ilość rzeczy na raz. Ale nie rachunki i pranie.
Nie mogłabym być z drugą osobą jak ja, chociaż mogłabym taką osobę kochać.
Ja muszę mieć kogoś kto dorównuje mi intelektem i wiedzą, kto ma pasje jak i ja mam pasje, kto ma zasady podobne do moich i wierzy w rzeczy podobne do moich, ale nie może być w taki szalony sposób ambitny, tak zawzięty, na tak wysokich obrotach. Musi być bardziej przyziemny, widzieć małe rzeczy. 
Musi umieć nie być na pierwszym planie.
Ja  nie umiem się odnaleźć w kontaktach z ludźmi. Umiem za to nimi rządzić i manipulować, albo pomagać jednak stać się jedną z grupy niestety nie. Zawsze stoję poza nimi , gdzieś naprzeciwko ludzi, albo za szybą.

Tak średnio to pięć razy dziennie

Moim zdaniem jak najbardziej, może stworzyć związek z inna osobą, która się pogodzi z tym, że bęzie na drugim miejscu, bo pasja geniusza zawsze będzie na pierwszym miejscu. Czy będzie to szcześliwy związek? Nie wiem, a są takie w ogole?

Raz spotykalam sie z gosciem o barzdo wysokim ilorazie  interligencji i rzeczywiscie bylo to meczace zwlaszcza dlatego ze przez caly czas probowal mnie poprawiac

mary20
"normalni ludzie" według Ciebie są "irytujący, wścibscy, nienawidzący Waszej <<nienormalności>>". Ciekawa jestem o czym takim nadzwyczajnym rozmawiacie z mężem, że tak nudzicie "normalnych", którzy chcą plotkować, pogadać o innych ludziach

Naprawdę nie ma tematu, który mógłby Was połączyć? Czasem można pogadać o poważniejszych sprawach, czasem o "bzdetach" takie jest moje zdanie. Poza tym to jest płynne, bo można uwielbiać np fizykę kwantową i uwielbiać o niej rozmawiać, przez co faktycznie będzie ciężko znaleźć towarzystwo, bo mało kto aż tak się tym interesuje, a można tez lubić rozmawiać o sprawach politycznych, ze świata, które też są poważnymi tematami, mogą być ciekawymi dyskusjami i na pewno dla wielu inteligentnych ludzi są ciekawe. A czasem i o zakupach chyba i inteligentni lubią pogadać No więc nie ma u Was żadnych ludzi, z którymi choćby można pogadać na tematy ze świata, społeczne, aktualne jakieś tematy, na temat jakiegoś Waszego hobby może?

Mi również w temacie nie pasuje słowo geniusz, geniusz to już na prawdę człowiek wybitny mający wpływ na świat.

Bardziej nazwałabym takich ludzi bardzo inteligentnymi, uzdolnionymi czy artystami.

Należę do jednej z tych grup, mniejsza o to do której. Faktycznie mam swój mały świat i nie jestem nadzwyczajnie uspołecznionym człowiekiem, raczej wolę spokój i własne towarzystwo, ale mam dobre relacje rodzinne jak i od hmm 5(?) lat jestem w szczęśliwym związku, ale jestem specyficzna i nie raz słyszałam że "jesteś dziwna bo..." i tu coś dotyczącego ilości znajomych, chęci wychodzenia gdzieś z nimi, wyjścia na jakieś spotkanie itp. Czasami się zamykam prawie wcale nie odzywam, umiem bardzo kochać ale wiem że jestem dość chłodna w relacjach.

Patrząc po innych przykładach to jest w jakimś sensie ciężej, zwłaszcza że druga osoba często oczekuje od nas dużego zaangażowania, ilości czasu, założenie rodziny to też cenny dla takich ludzi czas, ktoś kto chce być z taką osobą musi być gotowy na to że czasami ukochany przepadnie bo poczuje impuls do działania i łatwo się go nie oderwie, ba próbując można taką osobę spłoszyć

Podstawą takiego związku i nie tylko takiego jest uszanowanie własnych pasji i zainteresowań, a także własnej przestrzeni.