święta razem czy osobno? co zrobić?

Na początek, dobrze, że teściowe mają daleko do Was. Jedyny plus z w tej sytuacji.
Założyliście nowa rodzinę. Może czas odłączyć się od cycków rodzicielskich i spędzić święta we dwoje, skoro nie wyobrażacie sobie rozłąki, a żadne z Was nie uznaje za kompromis propozycji partnera? Rodzinom będzie przykro, ale Wam będzie bardziej przykro, gdy przez tę sprawę wprowadzicie złe emocje do Waszego związku juz na starcie.

kompromis z tego żaden. A może Wigilia u Twojej rodziny, potem z samego rana wyjazd i reszta świąt u niego? Albo na odwrót, żeby było po równo, tu dzienń i tu dzień.

OCZYWISCIE ze to jest kompromis. Problemem jest jednak duza odleglosc. Poza tym wszystko potafi zmienic i uregulowac sie z czasem. Np. na poczatku mojego obecnego malzenstwa norma bylo to, ze zona chciala spedzic ten czas ze swoimi rodzicami niemal zawsze (podobnie jak ty) wiec wygladalo to tak, ze (poniewaz moja mama byla by sama) albo wigilnie robilismy u nas (dla wszystkich) albo np. spedzilismy wigilnie dzien wczesniej u rodzicow zony, albo na drugi dzien, czyli pierwszy dzien swiat jechalismy do tesciow. Potem bylo to tak, ze dzielilismy i jedne swieta tu drugie tam (mowa o Bozym Narodzeniu i Wielkanocy) ale tak ze bralismy pod uwage zeby mama nie byla sama. Obecnie wogole nie spedzamy czasu z tesciami (rodzicami zony) z roznych racji.

Takze,

Jesli sa roznice religijne, takie zachowanai jak opisalas to nie ma mozliwosci spedzanai czasu razem z obiema rodzinami, kolejne wesele (slub)? trzeba bedzie przebolec i tyle.

To co zapronowal Ci maz jest jakims sensownym kompromisem ale z poprawka. Wigilia u jednych, 1 dzien swiat u drugich zwlaszcza ze siostra meza bedzie tylko do 1 dnia swiat. W innym przypadku mozna by zrobic to tak, ze wigilia + 1 dzien u jendych, drygi u drugich i jeszcze 1 -2 dni. Z tym ze rozumiem Ciebie, bo swieta u Ciebie wygladaja normalnie a tam nie i bedziesz musiala zrezygnowac z tego co kochasz. Ale z drugiej strony nie jestes juz sama. Musicie spedzac czas razem, chyba ze wypracujecie sobie jakis dziwny uklad ze on sam jedzie do swoich rodzicow. Co moze miec rozne skutki potem. A kazdym razie problem ten sie rozwiaze w przyszlosci, bo jak dziecko, inne przeszkody moga wam przeszkodzic w wyjezdzie. Jednak to sa zarowno Twoi jak i jego rodzice. Mozecie tez zrobic wigilie u Twoich rodzicow dzien wczesniej. Nietypowo ale moze sie uda? Albo rano? Albo odwrotnie. U nich wczesniej, np. dzien wczesniej, potem rano powrot do was. Skoro nie sa przywiazani do tradycji to nie powinno byc z tym problemu. W zamian za to pobyt u matki meza do wtorku wlacznie (we wtorek wigilia u nich). Badzcie elastyczni po prostu.

Też uważam, że nie powinno im być przykro, ale jak to jest typ ludzi wiecznie z wszystkiego niezadowolonych, to cholera ich wie. Takim nie dogodzisz.

Powiem Ci, że u mnie też nikt nie jest specjalnie wierzący w rodzinie, ale święta obchodzimy - bez kolęd, pasterek itd. ale jedzenia dużo jest, choinka jest, uroczysta kolacja wigilijna też jest - po prostu dla mojej rodziny to jest sposobność do spotkania się, nacieszenia swoim towarzystwem. Prezenty też sobie robimy i opłatkiem się dzielimy, bo uważamy, że to fajny zwyczaj komuś życzyć czegoś dobrego.

Natomiast ja nie jestem jeszcze psychicznie gotowa na spędzanie świąt u kogoś, albo z partnerem (teraz jestem wolna, więc mi to nie grozi, ale jak byłam w dłuższym związku, to był niejednokrotnie z tego jakiś problem - spędzałam Wielkanoc i Wszystkich Świętych z moim facetem i moją rodziną. Cały czas odnosiłam wrażenie, że jest sztywny, skrępowany, coś mu nie pasuje i mnie się ten nastrój zaczynał udzielać. Ileż można dorosłego człowieka przekonywać, że wszyscy go przecież lubią i nie musi się spinać jak na przesłuchaniu na policji. Może to zależy od człowieka, ale ja póki co święta chcę spędzać z rodziną i nikim innym. Możliwe, że jak mi się przytrafi kolejny poważny związek to będzie inaczej, ale ja czuję, że jeszcze mam czas na takie przedsięwzięcia.

Pomysł ze spędzeniem części świąt u jednej, a części u drugiej rodziny uważam za najbardziej trafiony pomysł. Nikt się z nikim nie będzie musiał użerać.

Sprawa zrozumiała, ale z tego co pisze autorka to wynika, że nawet niespecjalnie cokolwiek robią w tym czasie, więc jaki jest sens tam siedzieć skoro druga rodzina obchodzi na bogato. Ja też znam osoby niewierzące które w tym czasie świętują. W tej sytuacji jest jednak trochę inaczej. W zasadzie tych świąt nie ma. Ani katolickich ani żadnych innych.

Nie macie dzieci jeszcze wiec zaproponowany pomysl z podzieleniem swiat na jedna rodzine i druga jest najlepszy. Kolejnosc tego podzialu tez ma znaczenie. Wierze, ze z czasem sie dotrzecie. U mnie na poczatku tez byly z tym problemy. No moze nie problemy a dylematy. Z czasem sie dotarlo i wszyscy sa zadowoleni. Konkretnego rozwiazania nie podaje, bo kazde jest indywidualnie wypracowane, a na to potrzeba czasu: 2,3 Wigilie i 2,3 Wielkanoce.

Wazne jest abyscie w trakcie dylematowania nie zapomnieli, ze jestescie juz pelnoprawna rodzina - na podobnych (prawie) prawach co rodzice. Swieta to czas radosci, a nie moment gdzie trzeba 'zrobic dobrze' najblizszym.

Na początku wychodziłam z tego samego założenia. Wczoraj zaproponowałam mężowi najróżniejsze scenariusze, tj:
Wigilia u mnie, Wielkanoc u niego
teraz u mnie Wigilia za rok u niego
Wigilia u niego we wtorek u mnie w środę
Wigilia u mnie a Boże narodzenie u niego
wyjazd gdzieś tylko we dwójkę
(przyznajcie, że dzięki Waszym pomysłom było w czym wybierać)
na co usłyszałam tylko, że nie. On się musi z rodziną zobaczyć i że możemy do mnie jechać po świętach. Zaproponowałam mu, żeby urlop który planuje przed świętami spędził trochę u siostry trochę u mamy, skoro tak tęskni, albo żebyśmy tam pojechali w dwa nadchodzące weekendy, ale nie spotkało się to z odzewem pozytywnym. Święta u mamy i już. Jak grochem o ścianę.
Może byłoby inaczej, gdyby atmosfera u męża była radośniejsza, bardziej rodzinna i przede wszystkim świąteczna, skoro to Święta. a tak będzie smutno i ponuro. Niestety teściowa też mnie nie lubi i okazuje to na wiele sposobów. Zawsze przymykam na to oko, bo to starsza już osoba i jedyny rodzic męża. Ale nie chce się spędzać w takiej atmosferze Wigilii.
Milion razy bardziej chciałabym piec z dziećmi pierniki, śpiewać kolędy i dzielić się opłatkiem, niż przez 15 minut jeść kupnego śledzia, a potem oglądać film na komputerze.
Czuję się postawiona pod ścianą: jeśli chcę spędzić Wigilię z mężem to bez Wigilii w zasadzie, albo Wigilię bez męża...:-(

Dla mnie samej prywatnie wybór męża jest irracjonalny, bo jak można woleć święta, które niczym się nie różnią od zwykłego weekendu od świąt z reklamy czekoladek:-) ale oczywiście jestem nieobiektywna. Każdy kocha spędzać święta ze swoją rodziną i woli rodziców od teściów:-) Mąż nie tyle jest nieugięty, co to typowy charakter co sarenki zbłąkane musi ratować. Więc pozwala sobie na manipulacje ze strony swojej mamy.
Kiedy dzwoni moja mama, to mówi, że ma dla nas czerwony obrusik, żeby pasował do stroika i że najważniejsze żebyśmy byli razem i że zrozumie, jeśli nie przyjedziemy ale kocha nas mocno i mikołaj na pewno zostawi dla nas słodycze pod choinką:-) jak dzwoni mama męża to za każdym razem głośno i wyraźnie mówi, że jest stara i jedyne co ją uszczęśliwi to syn na weekend ( nie my, tylko syn) i że tęskni za nim i że zrozumie, jeśli się jej wyprze, bo woli obcych ludzi (teraz nie ściemniam tylko cytuję:-)) wiec nic dziwnego, że mąż czuje presję ze strony jedynego rodzica którego ma. Może i teściowa ma szkutny charakter i źle postępuje, ale ja na to patrzę tak: ma swoje lata, kiedyś jej zabraknie, to jedyny rodzic, który mężowi pozostał - więc po co mam ich skłócać. Nacieszymy się i ja i ona. Poza tym ma do nas daleko - sama nie przyjedzie:-)))

Mąż wie ile Boże Narodzenie dla mnie znaczy. i pod względem religijnym i tym komercyjnym. Nasz dom wygląda jak świąteczna wystawa sklepowa, pachnie piernikami i czekoladą. Myślę, ze zdaje sobie sprawę z tego jak trudno mi by było zrezygnować z Wigilii u rodziców, którą ja co roku organizuję (dla 17 osób), ale kocham to nad życie. Dzieci już od początku grudnia pytają jak będziemy dekorować pierniki i jakie nowe ozdoby na choinkę nauczę je robić:-) to musi być dla niego trudne - wybór między matką, której nie che porzucić w świątecznym okresie a młodziutką żonką:-) myślę, że tym bardziej nie che jej zostawić bo widzi jak u mnie radośnie, a u niego nie. tak jakby miał przeczucie, ze bez niego będzie jeszcze smutniej. Pewnie ma rację: mama z siostrą się nie dogadują i tylko maż zje tego przysłowiowego kupnego śledzia, bo siostra gotuje tylko dla siebie:-/

Matka Twojego męża paskudnie nim manipuluje, bo chce mieć wyłączność na uczucia syna, a i dlatego, że nie chce nad nim tracić kontroli.

Jest to chora, toksyczna sytuacja- powinnaś to mu uzmysłowić. Matka jest w podeszłym wieku, ale nie daje jej to przyzwolenia na emocjonalne szantaże. Zapewniam Cię, że jak teraz mąż się daje jej wmanewrować w latanie na każde zawołanie, BEDZIE GORZEJ. Każde Swięta, każde Wasze wakacje, każde rodzinne spotkania z Twoimi ziomkami będą sabotowane, po to tylko, żeby Was skłócić, rozbić Was i sprawić, żeby przerażony, pełen poczucia winy syn ze łzami w oczach leciał do mamy.

Zdaję sobie sprawę, że może jest samotna, może czuje się niepotrzebna, ale tego typu interwencje i gierki z jej strony są niedopuszczalne. Jak się nie postawicie, to ona Wam po prostu rozwali małżeństwo.

Maniek, nie rzucaj farmazonami. Rodziców można odwiedzać cały okrągły rok. Tu problem nie na tym polega. Matka męża szantażuje go emocjonalnie, bo chce dopiec synowej, chce jej pokazać kogo syn "ma się słuchać", dlatego na upartego prze na Wigilję u niej, bo wie, że albo uprzykrzy małżonkom życie, jeżeli się będą musieli rozdzielić na ten czas, albo zatruje Swięta synowej.

dobrze jest posłuchać opinii rozsądnego mężczyzny. dziękuję!
racja, ze nie chciałam Wigilii tam spędzać - masz rację. tylko bałam się, że psychicznie tego nie zniosę: jak teściowa mi dokuczy, to się popłaczę, nie wyjdę i do domu 800km nie pojadę, więc utknę tam na święta z żalem do męża, który będzie Bogu ducha winny. chciałam tego uniknąć. Bo byłoby ponuro przez moje fochy. Zastanawiam się na ile we mnie samej jest kompromisu, żeby męża uszczęśliwić. i tak, jak radzisz np teraz u niego za rok u mnie.
najbardziej podobał mi się pomysł Twój właśnie i od niego zaczęłam swoją listę propozycji, ale mąż nie nacieszyłby się wystarczająco rodziną, więc chce całe święta spędzić z nimi. i nie, nie może pojechać tam wcześniej, bo to się nie liczy - tak jak mówisz, oboje jesteśmy młodzi głupio uparci. Każdy kocha swoje święta i za nimi tęskni.
Mój mąż nie jest typem takim, który lubi rozmawiać o czymś w kółko. przedstawiłam swoje zdanie, krótko i rzeczowo. on też. Mam nadzieję, ze dojdziemy wspólnie do porozumienia. choć jedyne jakie widzę w tym momencie, to nie jest to, które uszczęśliwi nas oboje. ale kompromis, to kompromis;-)

Obym był złym prorokiem: to nie kompromis Autorko, a Twoje poddanie się z nadzieją, że za rok on wykaże dobrą wolę i wspaniałomyślnie przyzwoli Ci spędzić święta tam, gdzie pragniesz... I nie zdziwiłbym się, gdyby zdecydował, iz spędzisz je za rok ...sama. Teraz łudzisz się nadzieją, że on za rok...
Kompromisem jest wspólne i obustronne dojście do konsensusu na zasadzie "coś za coś" z w miarę równymi zyskami i stratami po obu stronach. To jak sugeruje teraz maniek jest Twoim PODPORZĄDKOWANIEM SIĘ niekorzystnej (dla obojga) niepodważalnej i bezrefleksyjnej decyzji męża...

A ja bym na miejscu autorki była dalej "głupio uparta". I w ogóle doliczę sobie chyba święta jako kolejny punkt listy "do omówienia przed ewentualnym ślubem". Miałam takie same święta jak autorka - kilkanaście osób, rodzinnie, kilkudniowy zjazd. I nie wyobrażam sobie, żebym miała z tego zrezygnować na rzecz spędzenia całych świąt w 4 osoby w ponurej atmosferze. Okej, pół na pół, Wigilia tu, po śniadaniu w 1. dzień świąt wyjeżdżamy do drugiej rodziny, zostajemy tam do końca, za rok - odwrotnie. Nie ma opcji, że ktoś mnie stawia pod ścianą i mówi, że święta u niego, koniec, kropka. Dlaczego chęć autorki ma być mniej ważna niż męża? Ona przedstawiła przynajmniej kilka rozwiązań, mąż ma swoje jedyne słuszne i koniec. Idiotyzm. I obawiam się, że mój upór przerodziłby się w spędzenie świąt osobno... od męża.

Brzmiałoby normalnie, gdybyś miała za męża myślącego i czującego mężczyznę, a nie obojętnego na Twoje pragnienia i bezwolnego syna teściowej...
W świetle tego - ponosi Cię fantazja.

Przychylam się do tego zdania.

Chciałabym też zwrócić ponownie uwagę, że matka jego się zachowuje mega manipulacyjnie- takie histerie, że "jak nie przyjedziesz, to mnie porzucasz" są bardzo toksyczne i w obliczu tego, że mąż bez cienia wątpliwości zawsze staje po stronie maminych życzeń, wróżą bardzo źle dla małżeństwa.

Zastanawia mnie też czy jego siostra ma oprócz psów kogoś w życiu, czy też jest drugim, oprócz męża Autorki, służącym mamusi.

No tak, ale skoro plan był taki, że spędzacie święta wszyscy razem, tzn. obie rodziny i tak się dogadaliście, a matce Twojego męża to nie odpowiada, to nie widzę najmniejszego powodu, żeby wszystko ustawiać pod nią.

Zgadzam się w 100%

jak dla mnie, to największą egoistką jest teściowa, bo wiadome jest, że o wiele łatwiej przyjechać dwóm osobom do domu wypełnionego ludźmi... Dziwi mnie jej nastawienie tym bardziej, że na co dzień mieszka sama, więc chyba kilka dni w roku mogłaby spędzić z ludźmi zamiast gnuśnieć i gnić w czterech ścianach. Umówiliście się z mężem, że Wigilię będziecie spędzać razem z obiema rodzinami, ale gdzie? Zawsze u ciebie w domu? A jego matka wiedziała o tej umowie przed ślubem? Zaaprobowała a potem jej się odwidziało?

Zapytaj może męża o to, jak wcześniej wyglądały u nich Święta, bo może być tak, że po śmierci jego ojca matka się zmieniła, a i obchodzenie Świąt uległo zmianie. Mówisz niewierząca, może nie zawsze taka była, a Boga zaczęła obwiniać po tym, jak umarł (zginął w nieszczęśliwych okolicznościach). Jak na moje, to ona ma w swoim mniemanie ciężkie życie, żyje sama, przeżyć tego nie może, zajęcia żadnego nie ma, bo na starość pocieszenie znajduje się we wnukach (a ty mówisz, że córka jest sama, wy dzieci nie macie)

Zastanawiam się tylko, ile ona ma lat. Bo ty nazywasz ją starą, a jednak, żadne z jej dzieci swoich jeszcze nie ma, ty mówisz że jesteś młoda, sugerujesz, że twój mąż też jest młody... może ona po prostu jest wygodna, a nie stara?

Oczywiście każdy ma inne powody i inną sytuację. Będę trzymała jednak kciuki, żebyś  Święta mogła spędzić zgodnie ze swoimi marzeniami i oczekiwaniami.
Z jednej strony: w takim momencie chcesz być z kimś bliskim Twojemu sercu. Ale z drugiej: tak jak powiedziałam - powodów może być mnóstwo.

Niech ktoś wystrzeli w kosmos tych spamerów, plisssss.

Zakładam optymistycznie, że tak:))