Czy związalibyście się z osobą,która...

Witam..
Komuś kto lubi beztroskie życie..odradzilabym taki związek , znajomość itp.. - bo ''wyzwanie'' dla drugiej polowki i to dość ogromne.
Dla kogoś , kto nie boi się ''wyzwań'' życiowych jest taki związek ..możliwy i nie wyklucza udanego życia we dwoje. Trzeba jednak wspierać partnera , ktory ma taką ''chorobe'', pomagać mu , być wyrozumialym. Wspoluczestniczyć w terapii.. Uważam także , ze dobra terapia dotrze do żródla nerwicy i malymi krokami takiego chorego wyciągnie z tej  '' trudnej przypadlości''..

To zalezy od co najmniej kilku czynnikow.
Czy taki facet sie leczy, czy jest z tych, co "sami sobie poradza". Czy bywa agresywny, klotliwy, nadpobudliwy, czy raczej jest osoba wycofana, spokojna i skryta. Czy choroba bylaby jedyna przeszkoda.

Nie mam doswiadczenia z osobami z tego typu nerwica wiec pewnie weszlabym w taki zwiazek bo nie mam pojecia "w co sie pakuje". Natomiast czy i jak dlugo bym wytrzymala odpowiedziec nie potrafie.

Ogólnie, to nerwica nie jest ciężką chorobą psychiczną, jak schizofrenia czy inna psychoza, więc nie powinna nasuwać AŻ takich obaw tym bardziej jeżeli ma dobrą opiekę fachową.
Człowiek z nerwica jest człowiekiem nadmiernie wrażliwym po prostu. Z przyjemnością bym się związała z człowiekiem wrażliwym, dla odmiany... Co do dzieci, skoro JESZCZE nie ma żadnego związku to za wcześnie o tym mówić... gdyby już zaistniały "poważne zamiary" zwyczajnie pogadałabym z jego lekarzem. Jako "kandydatce na żonę" i przyszłą matkę dzieci pacjenta, zapewne objaśniłby co i jak

Ja nie mam cierpliwości do osób z problemami emocjonalnymi, więc bym się w taką relację świadomie nie pakowała. Zależy też jak ciężki jest problem, jak się objawia i co najważniejsze - czy ta osoba się stara to jakoś ogarnąć, czy zrzuca odpowiedzialność za siebie i swój stan na drugą osobę.

gdybym ją pokochała - tak...

Jak ta osoba pracowałaby nad sobą,  chodziła do lekarza, to myślę,  że nie widzialabym przeszkód.  Sama nam epuzod nerwicowy, chodzilam do psychologa i nigdy nie wiadomo czy nie powtorzy się.  To uciążliwe owszem, ale właśnie myślę,  że jak ktoś idzie do lekarza, pracuje nad tym jak ja zrobiłam to nie miałabym dużych trudności związać.  Lepiej jednak, żeby nawet jak z nerwica to taki mniej wrażliwy choć nieco niż ja i taki jest właśnie mój facet, bo wtedy cechy się rownowaza. Ja jestem takim wrazliwcem i muszę nad sobą pracować,  jestem przez to bardziej podatna. Choć i plusy raczej to ma, np dużo empatii we mnie podobno. No ale dbać o siebie muszę mocni, bo przez to wrazliwsza i słabsza psychicznie, czasem potrzebuje wsparcia i po nue sięgam Nie uważam też,  bym z tego powodu miała rezygnować z posiadania dziecka/dzieci, to jest zaburzenie, ale nie jest powiedziane, że dziecko je przejmie. Nie ma co przesadzać.  Ważniejsze będzie moin zdaniem jak wychowamy to dziecko. Dlatego ja dziecko i tak chcę mieć i zrezygnować z teho powodu akurat nie zrezygnuje. Jakieś choroby genetyczne, to bym pewnie zrezygnowala możliwe,  ale tu nie. A i czasem miał może trudniej ze mną mój facet, ale potem już tak nue dużo nad tym pracowałam i pracuje. No i jest tu ok. To jest ważne.

Edit :Ja podobnie jak Nina miałam przy tym epizodzie objawy jak bym.miala coś z sercem. Bardzo się bałam,  nigdy wcześniej tak nie miałam,  więc szalalam ze strachu przy rodzucach. Potem już byłam u lekarzy i było wiadomo co i jak, wizyta u psychologa i potem jakiś czas, ale właśnie potem już po czasie uznała,  że jest ok i jak nie będzie się powtarzać to nie musze chodzić więcej.  No że taki epizod nerwicowy wytlumaczyla mi. No i póki się nie powtarza to nie muszę.  No ale tak podatna jestem ale pracowałam i pracuję nad tym. Na terapię jak chodzilam ti opowiadalam chłopakowi co i jak, parę razy byłam drazliwa przy nim, niemila czy histeryzowalam, że może jednak coś poważnego mi jest, ale potem już nie. Wzięłam się za siebie Dkatego uważam,  że potem też już to nie miało na niego większego wplywu. Nie każdy kto ma zaburzenie to obarcza tym druga osobę.  Takie twierdzenie jest tak krzywdzące jak mówienie że jak ktoś na schizofrenię to od razu jest nuebezpieczny dla innych. Choć wuadomo to zupełnie co innego niż schizofrenia, łatwiejsze w obycuu bo "tylk" zaburzenie a nue choroba. No i jak z tym walczymy to nie musi to wpływać na naszych bliskich naprawdę

Ja uwazam, ze to wlasnie kwestia podobnych osobowosci, temperamentow jest najwazniejsza - tutaj mamy rozroznienie w postrzeganiu roznych uczuc, wartosci czy potrzeb.
Podobienstwa w cechach negatywnych? Nie dziekuje. Chyba ze wyeliminowac. Co innego, by zrozumiec, to tak. Wtedy mamy kogos kto nadaje na tych samych falach i wyrzucamy samo pożądanie, ktore w pcha zwiazek z zapewnieniem tylko 1 sfery. Tej najbardziej prymitywnej.

Dziecko od najmlodszych lat podbiera energie rodzicow, emocje ktore wytwarzaja, wiec zwykle jest obciążone. Jak ojciec byłby rozny i akceptował nadwrazliwa matke, uczestniczył w wychowaniu i pokazywał jak sobie z tym radzic to szansa sie zmniejsza. Jak oboje przewrazliwieni, to efekt chyba nasuwa sie sam. Ta sama sytuacja z człowiekiem ktory ma lęki = jest przyblokowany. Jesli drugiej osobie to nie przeszkadza, to nie musi sie nad tym zastanawiac. Sama bierze na barki to wszystko i wie, ze zaraz przyjdą nowe obciążenia i ta osoba nie pomoże. Dla bardzo niezaleznych ludzi i do tego lubiacych sie opiekować to na pewno fajna perspektywa:) Pytanie na jak dlugo, gdy zacznie męczyć? Wiecej mamy przykladow, ze ludzie sie nie zmieniają niz na odwrot. Albo jesli zmieniaja... to na gorsze. Chocby dlatego, ze jesli wchodzisz z kims zwiazek to nie dlatego, ze będziesz akceptować za X czasu, jak się zmieni, tylko akceptujesz JUZ i liczysz sie z konsekwencjami. Jesli tej osoby nie akceptujesz dzis, to z automatu krzywdzisz dwie osoby. Ją i siebie.

Cechy negatywne-czyba nie chodziło Ci o wrażliwość?
Miałam na myśli,ze dobrze,jak maja zbliżona,a niezupełnie taką sama.Jeżeli jeszcze ktoś jest bardziej wrażliwy a druga osoba bardzo malo wrazliwa-to według mnie jest im trudniej się porozumieć.
Z pożadaniem- o co Ci chodziło,,bo niejasno jak dla mnie napisales

Dlaczego nie pomoże?Jeżeli ma gorsze okresy i nerwica wraca ,może nerwicowiec'też pomóc,ale sam będzie się w tych chwilach gorzej czuł,miał swoje dolegliwości,ale przecież nie będzie leżał i czekał na "obskakiwanie" przez druga osobę.Tak uważam.
Truskaweczko-no pewnie,że chcesz być jak najlepsza mamą,ale nerwica z reguły nawraca.Nie martwi Cie to,że w takich chwilach dziecko,jeżeli juz o tym mówimy,cos zauważy.Nie da się tak całkowicie ukryć przed dziećmi.
Jeśli mogę,to długo trwał Twój epizod z nerwica?

O to mi chodziło
Jak kto za bardzo różny to też niedobrze.

Ok to oczywiste,tz ta pierwsza część wypowiedzi .

Zależy od okoliczności.przecież jeśli druga osoba nie ma lęków,ale ma okresowo inne problemy: np zachoruje na grypę,będzie mieć zatargi z szefem,skręci nogę,może mieć dołek psychiczny,to ta osoba może przecież wysłuchać,doradzić,zaparzyc herbaty,zrobić zakupy....
Komuś może być jej  łatwiej pomoc niż sobie.
Partner mógłby też chodzić na terapie,aby zmniejszyć swój poziom lęku.
Mógłby się wtedy udać taki związek.

Jesli kochasz jak najbardziej...warto jest kogos kochac wspierac i mu pomagac jesli facet jest stabilny leczy sie nie warto go przekreslac tylko dlatego ze ma nerwice.

Ostatni akapit to do mnie? Nie nie sądzę,  on nie czuje się temu winny. Wiele rozumiemy i rozumie co do tego mogło doprowadzić.  Nerwica czy epizody jej są częste u wielu ludzi i tutaj nie ma winnego.

Rossanko, to było prawie rok temu i póki co nie powraca. Wiem jednak, że może,  rozumiem. Ja jestem tutaj trochę zbyt wrażliwa,  słabsza psychicznie, ptoblemy potrafią dać mi w kość,  ale praca nad sobą wiele mi daje, radzę sobie lepiej. Mam za to dobra cechę optymizm ona mi pomagała i nawet jak było ciężko jak był epizod nerwicy to podskornie mimo smutku ciężkich chwil czulam, że w końcu będzie musiało być lepiej. Cały epuzod itp parę miesięcy,  a spotkanua i terapia z psychologiem niecały rok, by podtrzymać efekty. To akurat jeszcze u mnie nie tak długo. Uznała ze bez leków można u mnie. Dobra terapua, wiele mi pomogła i sama dalej nad sobą pracuję jak pisze. Chyba tez myślę,  że psycholog dobrze dotarła do źródła moich problemów i pokazała mi jak sobie z nimi lepuej radzić. Wiem, racja, że dzieci coś mogą zauważyć ale jak.mowie nie sądzę by to był w moim przypadku wielki problem skoro nie poddaje się,  mam sporo optymizmu. To tak jakby powiedzieć,  że nerwowy rodzic nie da stabilnego domu. A może dać spokojnie, ale oczywiście niech pracuje nad sobą,  a ja to właśnie czynię.  Nie przenosilam moich lęków itp pora kilkoma sytuacjami na innych. Nie jestem też typem osoby, która hy obarczala. Co inneho u psychologa to jest pomoc i wiedziałam,  że muszę z niej skorzystać.  Nie przecze nie da się tego uniknąć i może kiedyś dziecko wyczuje jeśli nerwica by mi powróciła ale skoro nad tym pracuje to nie sadze by tak bardzo. Znam siebie walczę z tym, więc wiem, że nie obarcze jego tym na pewno nie zaniedbam go też przy tym. Może zauwazy kiedyś przypadkiem, że akurat mam gorszy nastrój wszystkiego może nie da się ukryć,  ale to nie myślę,  by było tak często no i może tak się zdarzyć w każdym domu. Ja osobiście mam di tego pozytywne nastawienie, nie można się tym zbyt mocno przejmować,  bo właśnie wtedy wraca lub wraca mocniej. A z pozytywnym nastawieniem wierzę,  że może do mnie nawet nue wróci (kto wie) albo pewnie w delijatniejszej formie. Co ważne wiem jak sobie z nią radzić lepiej, więc myślę,  że nie ma co się martwić Nie że to bagatelizuje, ale myślę,  że mój optymizm jest dobry i ten epizod nawet jeśli kiedyś wróci to nie sadze by miał wpłynąć negatywnie na założenie przeze mnie rodziny. Wiele jest tu kwestią podejścia. Rodzice głównie mogą źle wpływać na dzievko niekoniecznie dlatego, że akurat mają nerwice ale dlatego że jej nie leczą itp. Jak leczą to może być zupełnie inaczej. Te tenaty gdzie dziecko czy partner czuje się odpowiedzialny to jak widziałam wtedy, gdy ta druga strona się nie leczy. A jak się lexzy to można żyć jak każdy ppraktycznie Wiadomo są różne nasilenua choroby ja jeszcze nie miałam tak silnej to nuecaly rok leczeniu a to ma e tak długo i wiadomo,  że ktoś może mieć silniejszą i dłużej,  ale determinacja i leczenie się myślę,  że w końcu efekty przyniosą.  Uważam,  że taki partner właśnie jak nad tym pracuje nie jest w niczym gorszy tal samo ja nie uwazalam się i nie uważam za gorszą partnerkę Co innego jak ktoś się być e leczy ale to już wiadomo

Rossanko, nie znam się na rodzajach i odmianach nerwicy. Chodzi mi o to, że gdyby po danej osobie nie było widać jej problemów psychicznych - wtedy mogłabym się z nią związać. Gdyby było widać - nie. Po prostu w roli partnera widzę tylko osobę stabilną emocjonalnie. O ile w przypadku koleżanek czy znajomych zupełnie mi to nie przeszkadza (bo i tak dopasowuję relację do charakteru i zachowania danej osoby) - w związku bym nie mogła. Nie wyobrażam sobie codziennego życia z osobą, której się nastroje zmieniają bez uzasadnienia, która boi się czegoś, czego ja zupełnie nie rozumiem, lub nawet taką, która ma zaniżone poczucie własnej wartości. W związku bardzo ważne jest dla mnie tzw. "porozumienie dusz" - a jak mam osiągnąć porozumienie z duszą, której nie rozumiem?
Tak samo nie weszłabym w związek z trzeźwym alkoholikiem (przed taką decyzją akurat stałam). Jak dla mnie - za duże ryzyko. Wiem, że kazdy człowiek zasługuje na szansę, ale ja mam prawo wybrać komu chcę ją dać.

Oczywiście, rozważam tu sobie czysto teoretycznie, w dodatku biorąc pod uwagę tylko początek znajomości i decyzję i wejściu w związek. Tu jestem wygodna - jeśli na początku widzę problemy to się w nie nie pakuję. Zupełnie inaczej sprawa wygląda kiedy już w tym związku jestem. Jeśli wtedy pojawiają się problemy - nie rezygnuję, czasem nawet zbyt długo

czekaj, ale jabybyło widać, to co ta osoba miałaby robić jakby się zachowywać aby nie było to akceptowalne?Nie wiem  coś w stylu rzucania się na podłoge etc??

Z jeżeli taka osoba zdawałaby sobie z tego sprawę i pracowała nad sobą, jeśli czasem by tego sytuacja wymagała brała leki, co wtedy?
Prawda, dyskusja staje się teoretyczna, może się ktoś wypowie , kto już jest w takim związku?
Nie wierzę, że związek taki tak zupełnie jest skazany na niepowodzenie.Może kwestia dobrania osobowości, charakterów, postaw/?
Wątłusz - to może coś więcej z tego życia?Jak to wygląda?

aaaha.Tylko wtedy  ktos nie musiałby być nerwicowcem tylko smęcić, umartwiać się i tak dalej, ale i tak byś się z nim nie związała?
To chyba nie do końca odrzucasz osobę z nerwicą, tylko taka osobę, która ma takie a nie inne cechy charakteru i podejście do życia.
Jeden woli ludzi głośnych, aktywnych, wesołych, inny natomiast najlepiej się czuje w towarzystwie osób wyciszonych, poważniejszych, kwestia preferencji jak myślę.
Także nie tyle odrzuciłaby Cie nerwica , ale podejście do życia.Nie trezba miec nerwicy żeby być czarnowidzem, czy pesymistą.

Czyli nerwica=życie samamu i na zawsze?Niefajnie.:(
Nie no, musiało się komuś przecież udać.Chce w to wierzyć.

Hm mimo tych stanów lękowych, wspierania, zarywania się z pracy,rezygnacji ze spotkań ze znajomymi-hm dlaczego jestes wciąz z tą osobą, nie męczy Cię to?Macie dzieci?
To wytłuszczone zdanie- myślę , że to jest klucz, to już jest dużo i czasem tylko to wystarczy.
A gdyby ta osoba miała np lęki, bóle brzucha, duszności, nudności ale nie wymagałoby to Twoich zwolnień z pracy, anie robienia wszystkiego w domu na 100% , jakby bylo?Lepiej?

Wątłusz,dajesz nadzieję.Twój glos jest ważny,bo już jesteś w takiej sytuacji wiec znasz ja od środka.
Faktycznie, to takie gdybanie,cobybyło gdyby...cobybyło tego nie wiemy.
Jak poznaliście sie z żoną już miała ta przypadłość?Powiedziała Ci,czy wyszło w praniu jak to się mówi?

Poznaliśmy się jak miała 14 lat

Problemy pojawiły się jakieś 4-5 lat później. Najpierw lekkie, na zasadzie "czuję się źle" później się rozwijały. Tak minęły jakieś 2 lata totalnego hardcoru. Jednak dobry lekarz , lekarstwa (odpowiednio dobrane, bo słaby lekarz + złe leki = dno, co też przeszliśmy), terapia jest wręcz koniecznością.

Przyznam, że jestem trochę zasmucony, ze pokutuje pogląd według którego z osobą ze stanami lękowymi, nerwicą czy depresją nie da się żyć i stworzyć związku. To pokazuje na jakim poziomie wiedzy o takich ludziach jesteśmy Spychamy ich na margines robiąc z nich sieroty a tymczasem często np. doskonały pan informatyk z naszej firmy może być gościem mającym lęki

Acha i rzecz ważna, o której już też tu było ale zawsze mówię o tym do znudzenia jeśli ten temat się pojawia. Taka osoba sama sobie nie pomoże. My będąc nawet najlepszym wsparciem pod słońcem nie wyciągniemy jej z jej problemów. Leczeni to KONIECZNOŚĆ i zawsze należy namawiać kogoś takiego na wizytę u specjalisty

Jasne. Niestety z taką przypadłością jest tak, że nigdy nic nie wiadomo do końca. Jednak takie kryzysy i nawroty można przetrzymać. Na prawdę są gorsze rzeczy niż nerwica i w końcu od czego jest się z kimś jeśli nie do tego żeby go wspierać w trudnych chwilach Wiążąc się z kimś liczymy na wsparcie gdy będzie nam trudno ale sami też jesteśmy gotowi to wsparcie dać czyż nie?

Co do dzieci to nie pomogę nasze jest jeszcze zbyt małe. Jak będzie zobaczymy, czas pokaże

Teraz jest bardzo dobrze. Żona jest świetną matką. Synek ma 7 m-cy. Jedynie początki były trudne i konieczna była wizyta u psychiatry tym bardziej, ze w ciąży odpadło przyjmowanie leków. Było trudno. Pierwszy miesiąc po porodzie był jak obóz przetrwania. Wziąłem 2 tyg. wolnego z pracy. Inaczej wiem, że byłoby bardzo źle. Asystowałem przy każdym karmieniu, każdej zmianie pieluchy, kupie, kichnięciu, kaszlnięciu dziecka. Kolejne 2 tyg. byłem w pracy cały czas pod telefonem. Leki plus wizyty u lekarza pomogły. Teraz żona cieszy się dzieciakiem i nową rolą mamy. Wróciła już do pracy, która jest jej pasją. Wszystko jest OK

Nasze relacje są teraz tak samo dobre jak zawsze. Chociaż fakt jest taki, że dziecko dużo zmienia i bardzo zbliża

Może i dlatego nie bójmy się osób z takimi problemami. Z nimi też można mieć fajny związek

A czytałaś jakie objawy ma człek z postu? Każdy ma inny stopien nasilenia, inny typ, powiązane choroby itd.
Ty masz praktycznie niezauważalne i tylko w konkretnych (trudniejszych?) sytuacjach.

Wiem że nie należy nikogo skreślać za to że jest chory i ma różne problemy emocjonalne i psychiczne ( i ja też tak zrobiłam) ale po wszystkich nieprzyjemnych doświadczeniach z moim byłym facetem, unikam i będę unikała takich osób...

O objawach ciężej mi pisać Rossanko, ale napisze. To była głównie lekowa, miałam jak Nina uczucie jak opisują przy zawale, bardzo bałam się,  że umieram. Bylam potem na pogotowiu, bałam się (teraz wiem, że niepotrzebnie), że chyba umieram i muszę na pogotowie. Bardzo siny i szybki puls, tak mocny, że bicie serca było wręcz jakby widoczne przez koszulkę,  na tle nerwowym jeszcze uczucie stawania i przeskakiwania serca- takie uczucie miałam pierwszy raz w życiu wiec wiadomo, że bardzo się bałam i miałam dokładne badania. Potem jeszcze przez parę miesięcy jak już miałam terapię to miałam czasem te lęki ale powoli radzilam sobie z niki lepiej. Chociaż ns początku oczywiście były i ciężkie ch w ile, gdy jeszcze nie wiedziałam co robić,  prawie nic nie moglam spać i plakalam ze strachu i bezsilności.  No, ale potem już wiedziałam z czym się mierze i było łatwiej.  Czasem też było uczucie kuli w gardle, nogi jak z waty i uczucie omdlewania, drżenie ciała,  problemy z oddychaniem. To tak mniej więcej.  Takie objawy psychosomatyczne. Wiadomo, że osłabialo to na początku jeszcze moją koncentracje, było ciężkim okresem.  No aoe potem było coraz lepiej, a pod konirc już te ataki robiły na mnie małe wrażenie.  Dlatego jeśli kiedyś powróci to raczej będzie łatwiej.  Tak, chłopak był już ze mną sporo, bo 4 lata wtedy, teraz jesteśmy 6 lat. To była taka pierwsza sytuacja w moim życiu.  Wiem, że to inaczej jak juz się z kimś jest spory czas, bo 4 lata to już niemało,  ale ja sama myślę,  że jak ktoś nie ustaje w staraniach, leczy się,  to i wejście w zwiazek jakieś bardzo trudne nie będzie.  Oczywiscie rozumiem jak ktoś nie chce i nie wejdzie w zwiazek ale pewnie dla wielu osób nie byłoby to tez wielką przeszkoda skoro druga strona pracuje nad sobą,  nie chce się uwiesic na drugiej osobie. A jak tak szczerze rozmawiamy to zdradzisz może czy vhodxi o Ciebie czy o Twojeho potencjalnego faceta? Chcesz chyba konkretnych porad a wtedy znając lepiej te sytuacje będzie łatwiej.  Mnie nie jest łatwo pisać o tym epizodzie nerwicy dotąd nie pisalam o tym na forum wiadomo jest to mocno osobiste, ale teraz napisalam,  bo chcę doradzić, pomoc.

Watlusz z tymi lekami to różnie.  Czasem lepiej je brać a czasem nie trzeba. U mnie uznano, że nie trzeba. Potem po tej terapii powiedziała kiedy w razie czego będę musiała do niej się zgłaszać,  ale póki vo prawie rok nie wraca i oczywiście sama pracuje też nad sobą i teraz jestem zdrowa (tzn nerwica może wracać ale prawie rok jest dobrze, nie ma objawów jest tak jak przed chorobą to myślę że w yym momencie mogę nazwać się zdrowa,  jest dobrze). A nerwica może wrócić ale z tego co eiem to nie musi, może być tak, że nie wróci też podobno jak najbardziej.  No, ale jakby co to wiem co robić. Jesli wróci to też sobie poradzi No i Rossanko nie bierz tego wątku tak do siebie. To, że więcej osób opowiedziało się na nie, to nie znaczy, że i w życiu tak jest. Owszem jak pisze Watlusz i tu pokutuja może pewne stereotypy.  Niektórzy nie chcą po prostu takiego związku na start rozumiem, a niektórzy pewnie błędnie uważają,  że osoba mająca nerwice ciągle się nad sobą uzala itp. A to jest naprawdę różnie.  Ja jestem optymistka rzadko narzekam ale wrazliwa mocniej i miałam ten epizod różnie bywa.Jednak nerwica nie jest nnaprawdę zaburzeniem, które zmienia nas w inne osoby. Może niektórzy mają obraz człowieka,  który ciągle narzeka,  potrzebuje mamusi a nie partnerki lub partnera. A to zależy od charakteru a numie od tego czy ktoś ma nerwice czy nie. Nerwica nie wyklucza też nijak partnerstwa owszem będą chwile że może bedziemy potrzebować więcej pomocy, ake ogólnie gdy pracuje się nad sobą partnerstwo w związku generalnie może być.

Rozumiem No ja szukam pracy, pewnie bym już ją miała wcześniej ale tu zawalilam przez lenistwo. No ale na pewno wkrótce znajdę już się nie lenie tak. Nie ma co, bo nic samo się nie zrobi Widzisz, skori pozbieralas się pi związku to ja nie widzę przeszkód.  Radzisz sobie, więc naprawdę jak się facetiwi spodobasz to ja sądzę że to może nie mieć wcale znaczenia. Nerwica to pewna część,  ale nadal jesteś sobą,  osobą na pewno ciekawą z pasjami i to na pewno bedzie ważne.  Przecież "nie składamy się" tylko z nerwicy, nadal fajne z nas osoby. Mamy nadal dużo do zaoferowania,  nie osiadlysmy na laurach, pracujemy nad sobą.  Jesteśmy też dzięki temu bardziej świadome siebie. Znajomym to nie trzeba mówić,  ja nie mówię za bardzo, wolę tym najblizszym. Oni właśnie predzej zrozumieją.  Twoja znajoma nietaktownie, pewnie nie wie nic o nerwicy.

Gdyby ktoś "uciekł" od Ciebie bo masz nerwicę to jeszcze mu daj kopa w tyłek żeby szybciej leciał. Co jest wart człowiek, który w takiej chwili daje dyla od partnera? Co będzie jak się pojawią gorsze problemy? Też ucieknie - proste. Szkoda słów na takich

Tak jak piszesz leki nie zawsze są potrzebne. Jednak gdy nerwica jest na prawdę silna to z tego co wiem nie obejdzie się bez nich. Moja żona przyjmuje je już od 10 lat. Z przerwami ale niestety bardzo krótkimi. Dawki oczywiście się zmieniają - na szczęście ostatnio zmniejszają

U znajomego, przyjaciela, szczególnie jak byłby bardzo interesujący, nie przeszkadzałaby mi nerwica.

Natomiast w związku- absolutnie nie ma mowy.

Mam za sobą małżeństwo z mężczyzną ze schizotypowym zaburzeniem osobowości i nigdy więcej nie chciałabym do takiego układu wracać Ciągłe zmiany nastroju, paranoja, napady złości, nadużywanie alkoholu- dzięki, ale dzięki nie. Nigdy nie wiedziałam czy jak wrócę z pracy czy mąż będzie "normalny" czy na przykład ogarnięty podejrzeniami o tym, że go nagminnie zdradzam ( "widziałem jak patrzyłaś na listonosza"- tak, do tego stopnia), a może przestanie się odzywać bez powodu na kilka dni, a może będzie wydzierał się na mnie przez kilka godzin po nocy, a może płakał o szóstej rano. Mój mąż był pod obserwacją lekarza i brał leki, jak zarówno chodził na terapię. Aż mi ciarki po plecach chodzą jakby się zachowywał gdyby odmówił pomocy lekarskiej.

Oczywiście taki ciężki przypadek zaburzenia osobowości z cechami schizofrenii (okazyjnie słyszał głosy) to nie jest jakaś umiarkowana nerwica lękowa, ale mimo tego raczej nie zdecydowałabym się na związek z kimś, kogo stany emocjonalne są rozchwiane. Mój dom to mój zamek- nie chcę tam chaosu.

Rossanka, ale jak partner by reagował nieproporcjonalnie do tego co mu się przydarzyło każdego dnia, to by mnie to bardzo męczyło. Nie mam ochoty wysłuchiwać ile biednych babć targa siatki na ulicy, ile jest bezdomnych psów i jak wredna była pani w kolejce- godzinami. Szczerze, taka nadwrażliwość denerwowałaby mnie nawet w przyjaciółce.

Wiem.Dlatego ja sobie tak tylko wewnętrznie myślę ale nikomu o tym nie mowie.Mogę raz cos wspomnieć,ale resztę zachowuje dla siebie.Bo zdaje sobie sprawę,ze to może być dla drugiej strony męczące.
Co nie znaczy ,ze z tym nic nie robię.Gdy mam problem dzialam,terapeutyzuje się,i tak zrobiłem juz duze postępy .Nie uznaje takiego " nic się nie da zrobić ,wiec nic nie robiue",chociaż możliwe są jeszcze potknięcia.
Wiem tylko,ze z ta wrazliwoscia do konca nic nie zrobię,denerwuje się gdy ktoś z bliskich choruje,umiera,ma wypadek,gdy cierpi jakieś zwierzę,gdy pokloce się z kimś.Staram się przynajmniej w miarę możliwości panować nad tym to jest nienakrecac się dalej,myśląc pozytywnie.Postępy juz są.Wrażliwość jednak jest wrodzona.Powiem tak wrażliwość swoja zostawiam ale pracuje nad nadwrażliwością.
O teraz jaśniej.
Wiem o co Ci chodzi,tez męczy mnie,jeżeli ktoś mi dzień w dzień jeczy o tym samym nic z tym dalej nie robiąc.
Moja nerwica mam wrażenie jest bardziej wewnętrzną,uderza głównie we mnie. Działać to może tak,ze nawarstwia mi się dużo spraw, dochodzi do psychosomatycznychy objawow i boje się ze właśnie te objawy odstrasza partnera.

Rossanko, zajrzyj do wątku "Niski wzrost = brak randek" i zamien kazde "niski wzrost" na"nerwicę" i masz swoj wątek ;P

Nerwica to tylko jeden z aspektów bycia takim, a nie innym. A ty zaczynasz się zafiksowywać na tym jednym aspekcie robiąc z niego zyciowy problem. I jeżeli on faktycznie urasta do rangi przeszkody, to tylko dlatego, że ty sam pozwoliłaś mu tak się rozrosnąc i przejąc dominujące miejsce.

Czy ktoś mógłby pokochać osobę z nerwica? A czy TY SAMA umiesz siebie pokochać taka, jaką jesteś?

Problemem nerwicy jest sama nerwica
Nie wiem,czasem myślę,ze ok mam ta nerwice,jest to jakastam moja przypadłość,jeden ma chore nerki inny trądzik,ktoś jest bez nogi inny jest za niski...Ja mam nerwice i jest ok.
Ale zaraz pojawia się myśl,ze to nie jest wina tych osób,bo nikt nie ma wpływu na wzrost,albo na chorobę serca,a że ja mam "to", wiec musi być to moja niejako wina,bo pozwalam na to i jeszcze za malo się staram.
Bywało o wiele gorzej,nie mam juz od dawna silnych napadów leków,objawy somatyczne- niektóre całkowicie ustąpiły,albo są o wiele,wiele mniejsze ,ale jakieś tam zdarzają sie.Kiedy wracają, jestem zła,ze znowu je mam,ze nawalilam,nie staralam się wystarczająco.Niewystarczająco dobra.Ciągle za malo(jeśli chodzi o nerwice).
W wątku Beyondblack bodajże rozmawialiśmy o robieniu czegoś na czas ,Ona odkłada wiecznie cos-ja jak u niej juz w wątku pisalam ,byłam zbyt zorganizowana,wszystko musiało być pod dyktando.Obecnie wrzucilam sobie w innych sprawach życia na luz.Nie muszę być zawsze punktualna,na czas,mogę się pomylić,mogę nawet przy parkowaniu zarysować auto,albo dostać mandat za złe parkowanie. Tu sobie odpuscilam i żyje mi się lepiej.
Z nerwica jest juz lepiej ale jeszcze niewystarczająco.
Niski wzrost faceta przeszkoda w związku?Tak jak nerwica?No nie wiem, on nie ma wpływu.Ja ,,nie wiem,nie dość dobra jestem,ze jeszcze ja mam:/

Karmel-i jak sobie radzisz?Co na to partner?

Tak chodze, chodze.Właśnie ten problem jest aktualnie na tapecie i tu utknelam.I ani rusz dalej na razie.
No i widzisz,Ty mówisz ze ja się nakrecam,ale teraz widzę,ze to mój problem a inni to bagatelizuja,nie widza,ze ja mam racje bo to duży problem-tak widzę z poziomu nerwicy.Jakąś tam moja bardziej realistyczna część widzi jednak,ze mogę się mylić i niepotrzebnie wyolbrzymiam.To tak:teoretycznie wiem,ze Wy,terapeuta macie racje,ale uczuciowo tego nie czuje.