Czy kobieta z dzieckiem ma szanse na miłośc?

Bujałem się z niewiastą z pięcioletnim dzieckiem.
Sam fakt, że jest dziecko w żaden sposób nie przeszkadza.
Ale często gęsto miałem wątpliwości, czy owa niewiasta postrzega mnie jako faceta dla siebie, czy bardziej ojca dla swojego dziecka.A to już nie jest fajne.
Nie jest fajne natrętne i zbyt szybkie zaprzyjaźnianie dziecka z nowym facetem.Nie jest fajne organizowanie randek pod kątem, żeby dziecku się podobało przede wszystkim.
Jest sprawą oczywistą i zrozumiałą, że ''biorąc'' sobie dzieciatą kobietę, bierze się też dziecko.Jednak warto mieć świadomość, że mężczyzna interesuje się kobietą właśnie, a JEJ dziecko traktuje, jako dodatek do niej a nie priorytet.Kurde, nie wiem czy jasno się wyrażam.
Konkluzja jest taka, że przynajmniej w początkowej fazie znajomości trzeba pamiętać, że facet interesuje się Tobą, a nie Twoim dzieckiem.I jeśli wie, że je masz, to już nie trzeba w co drugim zdaniu tego podkreślać, uwzględniać i zauważać.
Takie moje luźne refleksje.

To  zależy od mężczyzny wszystko ,od razu będziesz widziała który może być dobrym partnerem i ojcem dziecka. Niestety zawsze jest obawa że biologiczny ojciec dziecka będzie chciał wrócił i zająć się swoim dzieckiem  a to dla faceta  z którym się spotykasz jest poważnym  problemem.

Jak przyjmuje do wiadomości to jednocześnie akceptuje i wie na co się pisze.
Co nie zmienia faktu, że ja czułem się bardzo nieswojo, jak na trzeciej randce już byliśmy we trójkę.
Nie wiem jak to nazwać...Chyba jakiś rodzaj nieprzyjemnej presji.''Zobaczę, czy podpasujesz mojej córce''.Coś w tym stylu.
Głupie uczucie, że w kwestii relacji między mną a kobietą osobą decydującą jest właśnie jej dziecko.Równie dobrze, mogłaby na randkę zabrać swoją matkę.Komfort psychiczny porównywalny.
W moim odczuciu należy zachować kolejność: najpierw układa się relację między kobietą a facetem.Jak już będzie w miarę jasne o co chodzi, to dokładamy dziecko.
Jeśli chodzi o ojca dziecka, to jedyna myśl jaka mi się nasunęła w trakcie trwania tego związku, to to , że w razie wspólnego mieszkania bardzo niechętnie patrzyłbym na jego widzenia z dzieckiem w MOIM domu.Poza tym w ogóle nie zajmowałem nim myśli.

Nie, rozstanie nie miało chyba nic wspólnego z dzieckiem.Prawdę mówiąc ''problem'' zaczął się po rozstaniu.Z rzeczoną panią jesteśmy na chłodne''cześć''.
Natomiast mała z jakiegoś powodu bardzo mnie polubiła i jak mnie widzi na ulicy to leci, przytula się itp.To bardzo mocno krępujące, zwłaszcza jak idę z jakąś nową potencjalną wybranką...

No rzeczywiście, widocznie masz podejście do dzieci skoro tak cie polubiła, dzieci poznają dobrych ludzi ;-)

Bo rodzic to ten który kocha wychował. Moja koleżanka uważa za tatę swojego ojczyma, który ją całe życie wychowywał, kochał, uczył , dbał.   Ojciec biologiczny przypomniał sobie o niej niedawno, jak go starość dopadła i o alimenty się upomniał. Bo przecież on ma dziecko, to niech toi dziecko na tatuńcia płaci...

Na szczęście trafiło na normalnego sędziego i nie musi. Wysoki sąd uznał, że zasądzenie alimentów byłoby wbrew zasadom współżycia społecznego, po prostu niemoralne.

Nie mam nic przeciwko wspomaganiu rodziców w potrzebie, ale to nie jest ojciec, to zaledwie dawca genów.

Vinnga dobrze mówi...

Ślubny od razu na 1 spotkaniu powiedział, że ma dzieci, ale tez nie epatował tym że je ma.

Na szczescie,bo gdzie sprawiedliwosc jesli szanowny rodzic uciekal od placenia alimentow na dziecko ,a potem po latach cudowna mysl,aby dziecko utrzymywalo rodzica.

Lilia, on będzie miał je gdzieś przez baaardzo długi czas.I dobrze, bo to naturalne, że najpierw musi stworzyć jakąś więź z Tobą.
Akceptacja to uznanie faktu; bez wkładu uczuciowego.

Znam dziewczyny które maja dzieci i są w kolejnych związkach i przede wszystkim sa szczesliwe.

Moje dziecko wychowałam od urodzenia sama i jesli kogoś poznawałam zawsze juz przy pierwszym kontakcie jasno oświadczałam ze mam córkę lat tyle i tyle.
To wszystko, poznałam naprawde kilku, kilkunastu;) fajnych mężczyzn , żadnemu to nigdy nie przeszkadzało, ja nawet posiadanie dziecka traktuje jako zaletę , jestem dumna ze udaje mi sie jako samotnej matce.
Natomiast moja córka poznała tylko tych mężczyzn z którymi wiązałam jakaś dalsza przyszłość , czyli dwóch. Mojego byłego i obecnego partnera.
Ale ja tez nie jestem modelowa matka, kocham moje dziecko, ale kocham tez siebie i mojego parnera i to właśnie ten partnerstwo jest dla mnie ważne i ja sama.
Czyli czas dla siebie, dla partnera, dla dziecka, dla nas;)
Wychodzę tez z założenia ze dziecko mnie kiedyś opuści , z partnerem chciałabym do końca i o ten kiatek trzeba dbać .;)