Mam żal do swojej matki i niosę go w życie :(

Ty zwyczajnie nie zostałaś tego nauczona, więc skąd masz to znać, wiedzieć jak się zachować ? To nie Twoja wina - to Twoi rodzice byli odpowiedzialni za Twoje wychowanie, za ukształtowanie Twojego charakteru i osobowości - zadaniu nie podołali i jak sobie pościelili, tak się wyśpią, natomiast Ty, mając za sobą 23 wiosny i będąc już dorosłą kobietą, powinnaś oddzielić się od przeszłości grubą krechą, wybaczyć im nieudolność i zacząć nadrabiać braki. Zastanawiałaś się nad terapią ?

W Wysokich Obcasach był bardzo dobry wywiad z psychoterapeutką na ten temat, nazywał się "Dlaczego dorosłe dzieci zrywają więzy z rodzicami?" Jest bez problemu dostępny w sieci.
Sądzę że powinnaś go przeczytać, jasno i przejrzyście przedstawia wiele problemów w takich relacjach.

Hej, rozumiem Cię doskonale.
Nie jesteś złą córką, nawet tak o sobie nie myśl.
Wiem, że Ci ciężko ale na prawdę, możesz tą sytuację zmienić.
Musisz tak jakby wcielić się w 'dobrych rodziców' i dbać sama o siebie, dawać sobie to, czego nie dostałaś od swoich prawdziwych. Musisz samą siebie chwalić, motywować, być z siebie dumna nawet z drobnostek. Sama musisz tą swoją samoocenę podwyższyć. Próbuj, bo na prawdę to możliwe, a jeśli chcesz mieć wsparcie w drodze do 'poprawy siebie' to pójdź na terapię. Bardzo to pomaga, wtedy czujesz, że nie jesteś z tym sama, że jest ktoś kto walczy z Tobą i dąży tak samo do poprawienia Twojego życia.
Trzymam mocno za Ciebie kciuki
Poradzisz sobie!

Mam podobny problem:(
Wydaje mi się,że przyczyna mojej niskiej samooceny jest w dużym stopniu mama. Od jakiegoś czasu staram się zdystansować do tego ,ale to naprawdę trudne.

Bardzo kocham swoja rodzinę. Pisałam już tu kiedyś o babci.

Moja mama bardzo często mnie krytykuje. Ma takie swoje 'fochy',czyli nie odzywa się do mnie i patrzy na mnie jak na coś niefajnego. Nie ma ku temu powodów ,bo się staram, naprawdę. Coś sobie w głowie uroi i potem mnie ignoruje cały dzień ( tak zrobiła własnie dziś rano,dzisiaj już mnie dla Niej nie ma).

W moje urodziny przysłała mi życzenia smsem i potem cały dzień traktowała mnie jak gówno. Siedziałam w pokoju, słyszałam jak tata mówi(własnie wrócil z pracy),że idzie mi złożyć życzenia ,a Ona odp,że już do mnie pisała i nie będzie więcej ze mną rozmawiać.Bolało,nawet się poryczałam, tym bardziej,że w żaden sposób nie zawiniłam a cały dzień byłam beznadziejną córką. 

Ostatnio kupiłam sobie botki. Najzwyklejsze, czarne , zamek z boku. Naprawdę standardowe. Po prostu nie miałam już w czym chodzić.Moja mama powiedziała,że to najbrzydsze buty jakie miałam . Jak szukałam sukienki na 18nastkę mojego brata ( w zeszłym roku w sierpniu) i w niektórych sukienkach nie mogłam się dopiąć z tyłu, na wysokości biustu ( a biust mam duży) , moja mama przy wszystkich w sklepie stwierdziła,że mam grube plecy i to przez to.

Wiele razy słyszałam ,że mam mało koleżanek itp.Kiedyś jedna kumpela mnie olała, byłysmy blisko a ona zaczęła mieć mnie gdzieś. Moja mama stwierdziła,że to moja wina i mam ją prosić o spotkanie itp.

We wszystko się wtrąca,bo uważa,że robię źle. Jak posprzątam dom, to z ironią i 'niedowierzaniem' pyta czy ja NAPRAWDĘ TU sprzątałam? Czy TO uważam za posprzątane???? A ja całe dopołudnia na kolanach.

Jak byłam w gimnazjum też miałam 'młodzieńczy bunt'. Zakochałam się a facet mnie zdradził. Pierwsze takie przeżycie. Wtedy chyba się od Niej odsunęłam. Potrafiła tylko na mnie nakrzyczeć, dawać kary. Nie zapytała co się stało...Tak jak u Ciebie, nikt się nie zainteresował moimi problemami. I Ona do teraz się Nimi nie interesuje.

I najgorsze,że Ona potrafi być 'przyjaciółka'. Ale nie dla mnie. Dla mojej kuzynki. ( dwa lata starsza ode mnie). Dzwoni do Niej,smsuje, rozmawia z Nią o Jej związakach, jak kuzynka przyjedzie to siadają z boku i chichoczą. Jak Ania sobie coś kupi/obetnie włosy to moja mama każe mi zrobić /kupić to samo. Po prostu Ją uwielbia. I nie, nie jestem zazdrosna. Nie chce żeby była przyjaciółka. Wystarczy,że nie będzie co jakiś czas traktować mnie jak gówno.

Kiedyś powiedziała,że nie wie jak mój chłopak może ze mną być...Na szczęście widzi we mnie coś czego nie potrafi dostrzec/docenić moja mama.

Moja mama czesto zachwala jaka to ta koleżanka jest ładna, jaka tamta jest super , jaką ma figurę. Ja nie słyszę takich słów w moim kierunku. I nie wymagam wielkich komplementów. Po prostu przykro mi kiedy kupię sobie coś nowego( z czego się naprawdę cieszę) a Ona mówi,że to brzydkie i niepotrzebne.

Ostatnio opowiadałam kumpeli o tym wszystkim. Zrobiła duuuże oczy i zapytała jaką ja muszę mieć samoocene po czymś takim. Cóż, dobrze nie jest.

Jestem na V roku i teraz mieszkam z rodzicami , bo dojeżdżam. Jak znajdę pracę to chciałabym się wyprowadzić. Póki co muszę znosić to wszystko. Staram się być twarda ,wychodzi różnie.

I to nie jest tak ,że ja się w sobie zamknęłam. Ja niestety jestem 'otwarta',dlatego każdy cios tak boli.

Czasem bywa dobrze,fajnie. Ale jest dużo więcej krytyki za każdy krok.

Nie chcę mieć do Niej żalu. Próbuję odbudować poczucie własnej wartości swoimi czynami, małymi sukcesami. Mozolnie ,ale do przodu. Uczę się ,że mogę polegać PRZEDE WSZYSTKIM na sobie.

Dużo siły Ci życzę :*

Moja matka tez nie jest dla mnie wsparciem.

Z tym że ja na silę zawsze udowadniałam
...że dam rade...
...jestem super...
...osiągnę sukces (?sic)...
w pewnym momencie mojego życia jak się wszystko posypało po prostu stwierdziłam ze nie warto zmuszać innych do miłości, albo "ktoś" mnie kocha taką jaka jestem albo nie.

Moja teściowa też nigdy ze mnie nie była zadowala wiec w pewnym momencie życia usiłowałam i ją zadowolić, pokazać jaka to ja fajna/mądra/zaradna/elegancka/właściwa jestem.

Życzę ci żebyś i ty to szybko zrozumiała, bo potem całe zycie będziesz nic nie wartym ludziom udowadniała ze TY coś warta jesteś

Zanim zostaniesz mamą, powinnaś ponaprawiać to co Twoi rodzice spartaczyli i nadrobić to, czego Ci nie dali, aby pewnego dnia nie stanąć przed swoim dzieckiem i dojść do wniosku, że tak naprawdę nie potrafisz być jego wzorcem, nie potrafisz ukształtować jego kręgosłupa moralnego, przekazać wartości, nie umiesz go wychować i zaopiekować się nim. Dlatego ponawiam pytanie: myślałaś o terapii ? Dobry psychoterapeuta - podkreślam dobry, a nie taki, który siedzi przed Tobą jakby za karę i tylko czeka na moment zapłaty za usługę - potrafi tak pokierować rozmową, że całe Twoje życie rozbija się na czynniki pierwsze, a Ty możesz każdą taką cząsteczkę wziąć do ręki i na spokojnie przypatrzeć się jej, poznać, zrozumieć.
Jedno jest pewne - Ty chcesz tej zmiany, a Twoja mama nie chciała / nie umiała / nie mogła.

* sprawdź skrzynkę.

Jesteś jedynaczką ?

No dobra, jesteś już duża, skończyłaś szkołę (czy ją kończysz), doszłaś do wniosku, że Twoja matka nie jest dla Ciebie wsparciem. Ok. Ale co dalej zamierzasz? Czy już się wpasowujesz jakby tutaj rozpocząć dozgonne jęki jak to Ci źle w życiu i nic Ci nie wychodzi, bo matka i będziesz się tak upajać swoim nieszczęściem, czy się ogarniesz, otrząśniesz i pójdziesz dalej?

Nie.
NAJGORSZE jest to, że upierasz się ŻYĆ albo dla pełnej akceptacji matki ALBO znajomych...
KOBIETO masz żyć dla siebie samej i własnego szczęścia - nie po to "by zasłużyć" na atencję matki czy znajomych. Niemniej - jeżeli masz potrzebę ZWIĘKSZENIA grona znajomych (niektórzy, w tym ja, uważają, że NIE ILOŚĆ a JAKOŚĆ... ale nie o tym rzecz) i MASZ ŚWIADOMOŚĆ, iż ODPYCHASZ ich swym narzekaniem... PRZESTAŃ narzekać
Nie tyle poczucie humoru tu ważne (humor wisielczy też humor. A nie daj Bóg zaraz za nim podąża kolejna porcja labidzenia ) co ZACHOWANIE... Odpychające. Słyszałaś o tzw. "wampirach energetycznych". Może poczytaj - może SPOJRZYSZ z boku... jak to może się innym "odbijać czkawką"
POWODZENIA w przemyśleniach

"Podobnie inne charaktery (...), zawsze są pewnym kompromisem między samorealizacją i doświadczeniem pełni siebie, a rzeczywistością. Jedyną skuteczną drogą zmiany jest konfrontacja z prawdą ? zawsze bolesną i rozczarowującą. Nie każdy jest w stanie przez nią przejść i to też należy uszanować.

Zmienić się, znaczy spotkać się z prawdą. Frederik Perls, twórca psychologii Gestalt, stworzył nawet tzw. paradoksalną teorię zmiany. Głosi ona, że człowiek staje się tym, kim jest ? a nie tym, kim chciałby być. Prawdziwa zmiana jest zrozumieniem i akceptacją siebie samego, a dopiero ta akceptacja jest warunkiem osiągania zmian przez świadome decyzje. Dla przykładu ? osoba nieśmiała nie ma szans stać się odważniejsza przez to, że tego chce. Najpierw musi zaakceptować swoją nieśmiałość, uświadomić sobie jej podłoże i głęboko przeżyć związane z tym emocje.

Jednak, aby spostrzec siebie i swoje problemy w innym świetle, zwykle potrzeba nam nowej perspektywy i wyjścia poza schematy, w których dotychczas się poruszamy. Do tego służy właśnie psychoterapia. Jest ona nie tyle drogą do zdrowia psychicznego, ale do samorozwoju i samorealizacji. Mimo wszystko w polskim społeczeństwie dominuje głupie przekonanie, że psychoterapia jest dla ludzi chorych i kompletnych świrów. Trochę jest to pokłosiem ignorancji, a trochę zarozumiałości  ? w końcu, jeśli ktoś wierzy, że tylko on sam jest w stanie zrozumieć siebie najlepiej, to jest to postawa co najmniej zarozumiała, żeby nie powiedzieć? narcystyczna. Tymczasem psychoterapia to po prostu samorozwój ? trudny i często bolesny, ale zwykle konstruktywny. A zdrowa osobowość i poczucie spokoju czy szczęścia są dopiero pokłosiem tego wewnętrznego dojrzewania. Musi być to jednak proces oparty na prawdzie. A prawda wymaga wyjścia poza schemat konserwatywnych przekonań moralnych i ograniczeń, które nam narzucono"
znalazłam dziś polecone na naszym blogu
JAK znalazł i dla Ciebie
zaproponowane ze strony: 3dno.pl/odzyskać siebie/

Zagubiona-Duszo, doskonale Cię rozumiem. Też miałam podobną sytuację w dzieciństwie i uważam, że to m.in. jest powodem tego jaka byłam i po części jestem do dziś, ponieważ nigdy nie miałam przy sobie osoby, która naprowadziłaby mnie na poprawne myślenie i dała wiarę we własne możliwości. Kiedy jesteśmy dziećmi, to rodzice są naszą wyrocznią i wpływają na nasze zachowania. Ja doszłam do takiego wniosku - ponieważ moi rodzice zawsze dużo ode mnie wymagali i zawsze oni mieli rację, nie udało mi się stworzyć własnego "ja" i własnych zasad w życiu. A co gorsza oni nawet nie uzasadniali swoich wyborów, mówili, że tak ma być i koniec, nie tłumaczyli, że to będzie lepsze dla mnie, bo... Moja mama była opiekuńcza (w sensie fizycznym), materialnie też było dobrze, ale wsparcia psychicznego nigdy od rodziców nie otrzymałam. Ojciec kompletnie niczym się nie interesował, mama głównie czy zjadłam obiad i byłam w kościele. Czasem podśmiewali się ze mnie jaka jestem nieśmiała, przestraszona w pewnych sytuacjach, a ja dzisiaj pytam: czyja to jest do cholery wina? nieudolność wychowywania odzwierciedliła się w tym, na kogo wyrosłam. Na szczęście przyszedł czas, kiedy się obudziłam i powiedziałam temu wszystkiemu nie, kiedy sama zaczęłam o siebie dbać, oderwałam się od mamusinej spódnicy i sama zaczęłam kształtować swoje życie na nowo. Jest to możliwe oczywiście i Ty też na pewno dasz sobie radę, ale niestety człowiek potrzebuje kontaktu z ludźmi, nie może iść przez życie sam, relacje z innymi są bardzo ważne, a bez wsparcia bliskich jest ciężko...Tyle mogę powiedzieć. Niestety podobnie jak Ty, nie mam zbyt dużo znajomych. Ludzie nie lubią osób wycofanych i zamkniętych w sobie, smutasów, a taka byłam. Dzisiaj jestem inna, ale jakoś nie ma okazji poznać kogoś nowego, ludzie w moim wieku mają swoje rodziny, przyjaciół i ciężko jest znaleźć prawdziwą przyjaźń. Ty jesteś młodsza, więc dam Ci taką radę - skoro nie masz wsparcia w bliskich, szukaj go u obcych. Ale zanim to nastąpi, musisz popracować nad sobą i swoim zachowaniem. Musisz sama uwierzyć w siebie, a przynajmniej na początek znaleźć argumenty ku temu, musisz kreować własne życie i własne zdanie i umieć się obronić. Dzięki temu będziesz bardziej optymistyczna, wesoła i pewna siebie, to Ci ułatwi szukanie bratniej duszy. O swoich problemach i przemyśleniach rozmawiaj tylko z zaufanymi ludźmi, kiedy już takie grono będziesz posiadać. Ale też nie można wiecznie narzekać. Trzeba doceniać to co się ma i cieszyć się z małych rzeczy, nauczyć się wyrażać swoje emocje i nie wstydzić się ich. Nie wstydzić się być sobą. I radzę Ci jak najszybciej wyprowadzić się od rodziców, tylko nie wpakuj się w jakiś toksyczny związek. Jeśli będziesz miała możliwość - kup, wynajmij mieszkanie i pracuj na siebie w każdym tego słowa znaczeniu. Nie wiąż się z nikim na siłę, faceci lubią wykorzystywać nieśmiałe i uległe dziewczyny do czego tylko się da. Nie daj sobą rządzić nikomu, sama zawsze decyduj o sobie. Zmień się i szukaj bratniej duszy podczas nowych sytuacji w Twoim życiu. Znajdź w sobie pasję, ciekawość życia, dzięki temu zawsze będziesz miała o czym rozmawiać z ludźmi. Powodzenia!

Nie każdy człowiek jest stworzony do roli rodzica a mimo wszystko decyduje się na dzieci potem są takie efekty że totalnie nie radzi sobie z potomstwem, często gruboskórność i chłód emocjonalny jest przekazywany z pokolenia na pokolenie. Ja np. miałam okazywane miłość i szacunek i obecnie mając dzieci okazuje im miłość każdego dnia wielokrotnie bo chce budować w nich pewność siebie. Wiem do czego prowadzi taki brak okazywania uczuć i ciągła krytyka ze strony rodziców bo mój mąż miał i ma to na co dzień. Ciągła niepewność i brak wiary w siebie, nieumiejętność okazywania uczuć to są konsekwencje negatywnego nastawienia do dzieci. Ale to można zmienić krok po kroczku budować swoje poczucie własnej wartości bardzo pomocne na pewno jest obecność kogoś bliskiego przyjaciela, ukochanego,cioci itp. kto widzi w nas coś więcej niż wady. Każdy na pewno znajdzie kogoś takiego ja dobrze się rozejrzy a najważniejsze  jest kochać i akceptować samego siebie, jak masz z ty problemy potrenuj weź kartkę i zapisz 10 swoich zalet rób tak codziennie znajdując ciągle nowe. Poza tym zastanów się czy nie warto ograniczyć kontaktów z matką do minimum przynajmniej na jakiś czas by zbudować fundamenty  miłości własnej osoby. pozdrawiam ciepło i pamiętaj że jesteś wyjątkowa bo każdy z nas jest o przeszłości zapomnij i zadbaj o przyszłość.

Teź kiedyś miałam źal do matki bo ewidentnie to drugie zaciąźenie było dla niej koszmarem - zaczeła palić papierosy ,a imię które mam nadała mi ciotka.
Moze nawet lepiej bo nie wiem jak znosiłabym imie Cecylia.
Mam jej za złe za teksty które głosiła "kobieta jest niewolnicą męźczyzny" i sama jest uzaleźniona od swojego męźa a mojego ojca.

Gdy powiedziałam matce źe chce się rozwiesc z męźem to powiedziała źe zabiorä mi dziecko i zamkną w szpitalu psychiatrycznym.Wykrzyczałam jej kiedyś ze ojciec mnie molestował to chciała mnie spoliczkować.Skończyło sie na wyzwiskach od szmat itp.

Teraz wiem z opowieści źe moja mama teź nie zaznała miłości  matki.