Witam, potrzebuję solidnego wygadania się, bo przechodze bardzo cięzkie chwile 
Jestesmy razem od lekko ponad roku, a dzisiaj mój ukochany facet właśnie poprosił mnie o to, "żebysmy zrobili sobie przerwę". Wszystko przez chorobę jego matki, o której się niedawno dowiedział. Jest to śmiertelna choroba, jego mama lezy cały czas w szpitalu i szanse na wyleczenie są praktycznie zerowe. Od kiedy dowiedział się o wszystkim (czyli kilka dni temu) maksymalnie staram się go wspierać, robię, co mogę, by czuł, że może na mnie polegać, że jestem przy nim. Czuję potrzebę pomocy, w końcu go kocham. Jednak dzisiaj chłopak stwierdził, że na razie chce być tylko z rodziną, nie może być w tej chwili ze mną, nie ma głowy do związków ani dla mnie. Jeszcze zanim dowiedział się o chorobie, było między nami świetnie, ciągle powtarzał, ze kocha, że jestem najwazniejsza, wychodził z inicjatywą. Nie jestem egoistką ani księżniczką, rozumiem, że matka i rodzina są w tej chwili najważniejsi, ale żeby aż się rozstawać? Nie musimy się czesto widywac, wystarczyłoby utrzymywac jakiś kontakt i związek...
To jest dla mnie nie do przełknięcia, strasznie kocham tego faceta, żyję jego problemami, dostałam w tej chwili cios w samo serce Nie chcę przerwy, chce być przy nim, nie wiem, co robić... Doradźcie coś proszę.
Podobne tematy
Może usłysz to, co on powiedział do Ciebie?
(...)Jednak dzisiaj chłopak stwierdził, że na razie chce być tylko z rodziną, nie może być w tej chwili ze mną, nie ma głowy do związków ani dla mnie. (...)
Najwyraźniej nie dotarło do Ciebie, że jego matka jest umierająca, a on każdą chwilę chce teraz poświęcić jej i rodzinie. Nie dotarło, bo napisałaś, że
(...)Nie musimy się czesto widywac, wystarczyłoby utrzymywać jakiś kontakt i związek... (...)
Nie chcę przerwy, chce być przy nim(...)
Jeśli usłyszysz, jeśli dotrą do Ciebie jego słowa, to spełnij jego prośbę.
Dotarło, dotarło naprawdę, zdaję sobie sprawę z sytuacji, przezywam tę chorobe razem z nim i martwię się o jego mamę. Po prostu widziałam jak zachwują się ludzie w takich kryzysowych sytuacjach: zazwyczaj liczą na wsparcie i obecność partnera/partnerki. A ja się naprawdę starałam, by czuł, że może na mnie liczyć. Słyszę, co do mnie mówi, ale ciężko mi się z tym uporać, bo naprawdę kocham tego faceta.
Myslicie, że istnieje szansa, ze za jakis czas, gdy pogodzi się trochę z tą sytuacją, zechce do mnie wrócić? Że to wszystko spowodowane jest załamaniem i dlatego chwlowo chce byc z tym sam?
Może się mylę, jeśli tak, to wybacz, ale mam wrażenie, że bardzo chcesz zaistnieć w tej sytuacji, że stajesz się lub już stałaś się kobietą-bluszczem.
Może ten czas przeznacz na to, byś zaczęła żyć własnym życiem, nie zaś problemami swego faceta?
Może mniej egzaltacji, a chwilę (albo i więcej) przytomnego spojrzenia na jego potrzeby?
Skoro tuż przed wiadomością o śmiertelnej chorobie matki zapewniał Cię o swej miłości, a Ty mu uwierzyłaś, to czemu nagle stracił Twe zaufanie? Czyżby dlatego, że powiedział prawdę o tym, że nie chce TERAZ zajmować się Tobą? Skończ tę rywalizację o jego uwagę.
Nie narzucaj się, usuń się na jakiś czas jeśli Ci to sugeruje, nie miej do Niego pretensji. To jest dla Niego wyjątkowa sytuacja. Nie rozpaczaj nad utratą kochanej osoby, bo może to za wcześnie. Widzisz, nie wszyscy mężczyźni potrzebują tego wsparcia w ciężkich sytuacjach, kobiety są inne, chcą mieć w takiej sytuacji kogoś bliskiego przy sobie. Może on teraz nie jest w stanie poświęcać Ci uwagi, nawet tej minimum jaką byś chciała, dlatego woli taką "separację", bo będzie mógł całą swoją uwagę poświęcić matce, bez wyrzutów sumienia, że Ciebie zaniedbuje. Bądź wyrozumiała. Jeśli Cie kocha to Cię znajdzie.
6 2013-09-16 17:27:39 Ostatnio edytowany przez Katarzynka82 (2013-09-16 17:38:57)
- Katarzynka82
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
No właśnie matka jest w tej chwili osobą najważniejszą, chyba wytrzymasz ten okres bez przesady.
Warto mieć trochę zdrowego egoizmu ale w tym przypadku byłby to czysty egoizm zmuszać go by był z tobą miast z umierającą matką, może byś mu pomogła wsparła.
Wiesz, roznie ludzie różnie reagują - są tacy, co będą potrzebowali partnera/partnerki i wszystkich przyjaciół naraz a sa tacy, którzy przez ciężkie sytuacje wolą przechodzić sami. Jesli facet ma takie życzenie to się nie narzucaj, powiedz mu tylko, że może na Ciebie liczyć i poproś, żeby się jednak z Tobą kontaktował co jakiś czas, bo pewnie będziesz się martwić.
Ja może co prawda nie miałam dokladnie takiej styuacji, ale mama mojego chłopaka była cięzko chora przez jakiś czas i tez opierał się co do pomocy. A ja zastanawiałam się i mi przykro było bardzo, że tak się opiera. Po prostu taki charakter. Postaraj się to zaakceptować w takiej formie w jakiej on tego będzie chciał, myślę, że w tym momencie tak Ci powiedział, pewnie jest też w szoku i przeżywa swoją tragedię... przeczekaj jakiś czas, wątpię żeby się nawet nie odezwał do Ciebie...
Może się mylę, jeśli tak, to wybacz, ale mam wrażenie, że bardzo chcesz zaistnieć w tej sytuacji, że stajesz się lub już stałaś się kobietą-bluszczem.
Może ten czas przeznacz na to, byś zaczęła żyć własnym życiem, nie zaś problemami swego faceta?
Może mniej egzaltacji, a chwilę (albo i więcej) przytomnego spojrzenia na jego potrzeby?Skoro tuż przed wiadomością o śmiertelnej chorobie matki zapewniał Cię o swej miłości, a Ty mu uwierzyłaś, to czemu nagle stracił Twe zaufanie? Czyżby dlatego, że powiedział prawdę o tym, że nie chce TERAZ zajmować się Tobą? Skończ tę rywalizację o jego uwagę.
Nie, to nie tak, ja jestem z tych anty-bluszczowych. Nie lubię sie narzucać nikomu, to moje wspieranie nie polegało na tym, ze na siłę wpychałam sie do szpitala albo kazałam mu informować mnie o sytuacji co godzinę. Po prostu byłam przy nim myślami, dostawał wiadomosci z zapewnieniem o tym, nawet nie nalegałam na spotkania, bo wiedziałam,ze całymi dniami siedzi w szpitalu i pewnie nie ma na to siły.
Staram się przytomnie na to patrzeć, ale te uczucia do niego i emocje przysłaniają mi wszystko w tej chwili
I nie chcę, by zajmował się mną, on musi opiekować sie w tej chwili matką, to normalne i jak najbardziej to rozumiem, tylko staram się zrozumieć jego postepowanie. Jak juz mówiłam, przez jakis czas nie musielibysmy się spotykac i dzięki temu miałby wiecej czasu dla rodziny, ale od razu zrywanie ze mną kontaktu jest bolesne. Przeciez sms czy telefon wieczorem nie kosztowałby go wiele energii, a dla mnie kontakt z nim jakikolwiek bardzo dużo znaczy.
Boże.. nie bądź egoistką, on przeżywa ciężkie chwile, umiera mu matka...
Potrzebuje czasu.
Zrób to, o co Cię prosi, skoro tak go kochasz, powinnaś to zrozumieć.
Moim zdaniem powinnaś przy nim być okazywać mu wsparcie i skupiać się na nim, swoje sprawy powinnaś odłożyć na bok. Niech związek póki co trwa, nie musicie się rozstawać ale chyba nie możesz liczyć na poważną rozmowę z nim w tej chwili na ten temat. Daj spokój z poważnymi rozmowami w takich chwilach. Bądź przy nim, wspieraj go, poprawiaj mu humor i jednocześnie czasem bądź ramieniem do wypłakania się. Ogarnęło go zrezygnowanie po prostu... Nie wymuszaj spotkań, sama je inicjuj i cóż, bądź przy nim do końca życia jego mamy (i nie tylko). Jemu chodziło o to (gdy mówił, że chce przerwy), że po prostu nie będzie przykładnym facetem i nie będzie mógł skupić się i pielęgnować związku. Ty póki co rób to za niego - sądzę, że to będzie najlepsze rozwiązanie. Buziaki 
Moim zdaniem powinnaś przy nim być okazywać mu wsparcie i skupiać się na nim, swoje sprawy powinnaś odłożyć na bok. Niech związek póki co trwa, nie musicie się rozstawać ale chyba nie możesz liczyć na poważną rozmowę z nim w tej chwili na ten temat. Daj spokój z poważnymi rozmowami w takich chwilach. Bądź przy nim, wspieraj go, poprawiaj mu humor i jednocześnie czasem bądź ramieniem do wypłakania się. Ogarnęło go zrezygnowanie po prostu... Nie wymuszaj spotkań, sama je inicjuj i cóż, bądź przy nim do końca życia jego mamy (i nie tylko). Jemu chodziło o to (gdy mówił, że chce przerwy), że po prostu nie będzie przykładnym facetem i nie będzie mógł skupić się i pielęgnować związku. Ty póki co rób to za niego - sądzę, że to będzie najlepsze rozwiązanie. Buziaki
Tak, inicjuj spotkania na siłę, mimo, że chłopak ich nie chce. Super.
Rób tak, a doprowadzisz do całkowitego końca tej relacji.
Tak, inicjuj spotkania na siłę, mimo, że chłopak ich nie chce. Super.
Rób tak, a doprowadzisz do całkowitego końca tej relacji.
Nie zamierzam inicjować. Pisałam wyżej, że nie nalegam już w ogóle na spotkania, od kiedy sie o wszystkim dowiedział, bo wiem, że siedzi w szpitalu i nie miałby na to siły ani pewnie ochoty. Po prostu to, ze całkowicie chciał zerwać na razie kontakt bardzo mnie zabolało, bo nie wierzę, że tak by mu moja osoba zawadzała. Jestem z tych niewymagającach dużej uwagi i nieksiężniczkowatych 
Nie jestem egoistką. Czy kontakt telefoniczny/smsowy wieczorami to aż tak wiele? Pytanie retoryczne, być moze dla niego to wiele...
Cynicznahipo napisał/a:Tak, inicjuj spotkania na siłę, mimo, że chłopak ich nie chce. Super.
Rób tak, a doprowadzisz do całkowitego końca tej relacji.Nie zamierzam inicjować. Pisałam wyżej, że nie nalegam już w ogóle na spotkania, od kiedy sie o wszystkim dowiedział, bo wiem, że siedzi w szpitalu i nie miałby na to siły ani pewnie ochoty. Po prostu to, ze całkowicie chciał zerwać na razie kontakt bardzo mnie zabolało, bo nie wierzę, że tak by mu moja osoba zawadzała. Jestem z tych niewymagającach dużej uwagi i nieksiężniczkowatych
Fajnie, że sama sobie odpowiedziałaś.
zmeczonaONA napisał/a:Moim zdaniem powinnaś przy nim być okazywać mu wsparcie i skupiać się na nim, swoje sprawy powinnaś odłożyć na bok. Niech związek póki co trwa, nie musicie się rozstawać ale chyba nie możesz liczyć na poważną rozmowę z nim w tej chwili na ten temat. Daj spokój z poważnymi rozmowami w takich chwilach. Bądź przy nim, wspieraj go, poprawiaj mu humor i jednocześnie czasem bądź ramieniem do wypłakania się. Ogarnęło go zrezygnowanie po prostu... Nie wymuszaj spotkań, sama je inicjuj i cóż, bądź przy nim do końca życia jego mamy (i nie tylko). Jemu chodziło o to (gdy mówił, że chce przerwy), że po prostu nie będzie przykładnym facetem i nie będzie mógł skupić się i pielęgnować związku. Ty póki co rób to za niego - sądzę, że to będzie najlepsze rozwiązanie. Buziaki
Tak, inicjuj spotkania na siłę, mimo, że chłopak ich nie chce. Super.
Rób tak, a doprowadzisz do całkowitego końca tej relacji.
Nie napisałam, że ma inicjować spotkania na siłę i go wyciągać do kina, na imprezę itd. Ale osoba, której umiera rodzic przechodzi straszne męki i uważam, że wtedy trzeba mieć kogoś przy sobie. Dziewczyna może od czasu do czasu pojawić się w szpitalu, przynieść jakiegoś owoca, sok i tyle. Pogadać chwilę z chłopakiem, przytulić, to nie jest bezczelne i męczące inicjowanie spotkań. A jeśli chłopak tego nie chce to może w inny sposób ulżyć rodzinie, w czymś pomóc itd. SMSy wieczorem - cóż, wątpię aby miał ochotę przez łzy w samotności pisać smsy.
Ja sama też odtrąciłam chłopaka jak miałam inny problem ale dobrze, że nie dał się odtrącić bo bym tego żałowała do dzisiaj.
Oczywiście nie ma co się narzucać jeśli on nie potrzebuje regularnych spotkań ale świadomość, że ma dziewczynę, na którą może liczyć to dużo.
Cynicznahipo napisał/a:zmeczonaONA napisał/a:Moim zdaniem powinnaś przy nim być okazywać mu wsparcie i skupiać się na nim, swoje sprawy powinnaś odłożyć na bok. Niech związek póki co trwa, nie musicie się rozstawać ale chyba nie możesz liczyć na poważną rozmowę z nim w tej chwili na ten temat. Daj spokój z poważnymi rozmowami w takich chwilach. Bądź przy nim, wspieraj go, poprawiaj mu humor i jednocześnie czasem bądź ramieniem do wypłakania się. Ogarnęło go zrezygnowanie po prostu... Nie wymuszaj spotkań, sama je inicjuj i cóż, bądź przy nim do końca życia jego mamy (i nie tylko). Jemu chodziło o to (gdy mówił, że chce przerwy), że po prostu nie będzie przykładnym facetem i nie będzie mógł skupić się i pielęgnować związku. Ty póki co rób to za niego - sądzę, że to będzie najlepsze rozwiązanie. Buziaki
Tak, inicjuj spotkania na siłę, mimo, że chłopak ich nie chce. Super.
Rób tak, a doprowadzisz do całkowitego końca tej relacji.Nie napisałam, że ma inicjować spotkania na siłę i go wyciągać do kina, na imprezę itd. Ale osoba, której umiera rodzic przechodzi straszne męki i uważam, że wtedy trzeba mieć kogoś przy sobie. Dziewczyna może od czasu do czasu pojawić się w szpitalu, przynieść jakiegoś owoca, sok i tyle. Pogadać chwilę z chłopakiem, przytulić, to nie jest bezczelne i męczące inicjowanie spotkań. A jeśli chłopak tego nie chce to może w inny sposób ulżyć rodzinie, w czymś pomóc itd. SMSy wieczorem - cóż, wątpię aby miał ochotę przez łzy w samotności pisać smsy.
Ja sama też odtrąciłam chłopaka jak miałam inny problem ale dobrze, że nie dał się odtrącić bo bym tego żałowała do dzisiaj.
Oczywiście nie ma co się narzucać jeśli on nie potrzebuje regularnych spotkań ale świadomość, że ma dziewczynę, na którą może liczyć to dużo.
A ja uważam, że należy mu dać to, czego chce. Ma prawo do świętego spokoju.
zmeczonaONA napisał/a:Cynicznahipo napisał/a:Tak, inicjuj spotkania na siłę, mimo, że chłopak ich nie chce. Super.
Rób tak, a doprowadzisz do całkowitego końca tej relacji.Nie napisałam, że ma inicjować spotkania na siłę i go wyciągać do kina, na imprezę itd. Ale osoba, której umiera rodzic przechodzi straszne męki i uważam, że wtedy trzeba mieć kogoś przy sobie. Dziewczyna może od czasu do czasu pojawić się w szpitalu, przynieść jakiegoś owoca, sok i tyle. Pogadać chwilę z chłopakiem, przytulić, to nie jest bezczelne i męczące inicjowanie spotkań. A jeśli chłopak tego nie chce to może w inny sposób ulżyć rodzinie, w czymś pomóc itd. SMSy wieczorem - cóż, wątpię aby miał ochotę przez łzy w samotności pisać smsy.
Ja sama też odtrąciłam chłopaka jak miałam inny problem ale dobrze, że nie dał się odtrącić bo bym tego żałowała do dzisiaj.
Oczywiście nie ma co się narzucać jeśli on nie potrzebuje regularnych spotkań ale świadomość, że ma dziewczynę, na którą może liczyć to dużo.
A ja uważam, że należy mu dać to, czego chce. Ma prawo do świętego spokoju.
Tak się właśnie kończą związki. Jedna osoba w przypływie emocji nie będąc sobą coś powie, a druga jak z klapkami na oczach słucha rozkazu. Miłość to coś więcej. Uważam, że powinna mu dać odetchnąć ale powinna też być w pobliżu i mu pomagać, tyle z mojej strony.
Cynicznahipo napisał/a:zmeczonaONA napisał/a:Nie napisałam, że ma inicjować spotkania na siłę i go wyciągać do kina, na imprezę itd. Ale osoba, której umiera rodzic przechodzi straszne męki i uważam, że wtedy trzeba mieć kogoś przy sobie. Dziewczyna może od czasu do czasu pojawić się w szpitalu, przynieść jakiegoś owoca, sok i tyle. Pogadać chwilę z chłopakiem, przytulić, to nie jest bezczelne i męczące inicjowanie spotkań. A jeśli chłopak tego nie chce to może w inny sposób ulżyć rodzinie, w czymś pomóc itd. SMSy wieczorem - cóż, wątpię aby miał ochotę przez łzy w samotności pisać smsy.
Ja sama też odtrąciłam chłopaka jak miałam inny problem ale dobrze, że nie dał się odtrącić bo bym tego żałowała do dzisiaj.
Oczywiście nie ma co się narzucać jeśli on nie potrzebuje regularnych spotkań ale świadomość, że ma dziewczynę, na którą może liczyć to dużo.
A ja uważam, że należy mu dać to, czego chce. Ma prawo do świętego spokoju.
Tak się właśnie kończą związki. Jedna osoba w przypływie emocji nie będąc sobą coś powie, a druga jak z klapkami na oczach słucha rozkazu. Miłość to coś więcej. Uważam, że powinna mu dać odetchnąć ale powinna też być w pobliżu i mu pomagać, tyle z mojej strony.
Ale on tego chce. Chwilowego końca związku.
zmeczonaONA napisał/a:Cynicznahipo napisał/a:A ja uważam, że należy mu dać to, czego chce. Ma prawo do świętego spokoju.
Tak się właśnie kończą związki. Jedna osoba w przypływie emocji nie będąc sobą coś powie, a druga jak z klapkami na oczach słucha rozkazu. Miłość to coś więcej. Uważam, że powinna mu dać odetchnąć ale powinna też być w pobliżu i mu pomagać, tyle z mojej strony.
Ale on tego chce. Chwilowego końca związku.
Ale co to znaczy "chwilowy koniec związku" - nie ma w związkach czegoś takiego jak PRZERWA. Można sobie dać czas na przemyślenia itd. ale nie istnieje pojęcie "chwilowe zerwanie". No i co dalej? Ona w tym czasie może wejść w związek z innym a jak się prowodyrowi rozstania odwidzi i zechce wrócić to ona powinna rozstać się z nowym i wrócić do poprzedniego bo "chwilowa przerwa" dobiegła końca? Przecież to idiotyczne. Autorko możesz stracić wartościowego faceta, nie pozwól na to. Nie naprzykrzaj mu się ale nie pozwól aby to dobiegło końca bo zazwyczaj po "przerwach w związkach" nic już nie ma.
On cie kocha ale matka to matka, więc zrozum. Sama pewnie postąpiłabyś tak samo jak on gdybyś się znalazła w podobnej sytuacji... On cię kocha ale daj mu się nacieszyć tymi chwilami z kobietą, bez której nie byłoby jego na świecie. USZANUJ jego decyzję.
Gdyby poszła z innym, to by oznaczało jedynie, że warto było zrobić przerwę...
Sorry, kolesiowi umiera matka, mówi, że chce na razie mieć spokój - jeśli się kogoś kocha, trzeba czasami pozwolić odejść.
Gdyby poszła z innym, to by oznaczało jedynie, że warto było zrobić przerwę...
Sorry, kolesiowi umiera matka, mówi, że chce na razie mieć spokój - jeśli się kogoś kocha, trzeba czasami pozwolić odejść.
Mam inne zdanie - w miłości trzeba się wspierać na dobre i na złe, wiadomo że resztę czasu chce spędzić z matką i autorka to szanuje i rozumie. Ale jeśli go kocha to jak pisałam, powinna być w pobliżu i GO WSPIERAĆ BO BĘDZIE TEGO WKRÓTCE POTRZEBOWAŁ. Nie wiem, jak można patrzeć tak krótkowzrocznie na pewne sprawy i jak można zostawić ukochaną osobę w ciężkich dla niej chwilach, gdy nie myśli racjonalnie i górę biorą bardzo silne emocje. Nikt tu nie mówi o narzucaniu się wbrew woli ale przerwa na śmierć w rodzinie - to już nawet brzmi głupio ale od tego faceta w takiej chwili ciężko wymagać lepszych pomysłów. No ale ok, każdy ma prawo do własnego zdania.
Cynicznahipo napisał/a:Gdyby poszła z innym, to by oznaczało jedynie, że warto było zrobić przerwę...
Sorry, kolesiowi umiera matka, mówi, że chce na razie mieć spokój - jeśli się kogoś kocha, trzeba czasami pozwolić odejść.Mam inne zdanie - w miłości trzeba się wspierać na dobre i na złe, wiadomo że resztę czasu chce spędzić z matką i autorka to szanuje i rozumie. Ale jeśli go kocha to jak pisałam, powinna być w pobliżu i GO WSPIERAĆ BO BĘDZIE TEGO WKRÓTCE POTRZEBOWAŁ. Nie wiem, jak można patrzeć tak krótkowzrocznie na pewne sprawy i jak można zostawić ukochaną osobę w ciężkich dla niej chwilach, gdy nie myśli racjonalnie i górę biorą bardzo silne emocje. Nikt tu nie mówi o narzucaniu się wbrew woli ale przerwa na śmierć w rodzinie - to już nawet brzmi głupio ale od tego faceta w takiej chwili ciężko wymagać lepszych pomysłów. No ale ok, każdy ma prawo do własnego zdania.
A gdzie autorka pisze, że chce zostawić ukochana osobę w ciężkich chwilach?
Piszesz, że chłopak nie myśli racjonalnie? A skąd Ty możesz o tym wiedzieć co On myśli?
Przyjmij do wiadomości fakt, że są osoby, które nie chcą i nie potrzebują w takich chwilach nikogo.
Autorka, jeśli go kocha to poczeka, nie wpadnie od razu w ramiona innego. Prawdziwa miłość przetrwa nie takie kłopoty i rozstania.
Radzisz autorce nie puszczać faceta, bo go może stracić - co to za rada?
Ręce opadają 
zmeczonaONA napisał/a:Cynicznahipo napisał/a:Gdyby poszła z innym, to by oznaczało jedynie, że warto było zrobić przerwę...
Sorry, kolesiowi umiera matka, mówi, że chce na razie mieć spokój - jeśli się kogoś kocha, trzeba czasami pozwolić odejść.Mam inne zdanie - w miłości trzeba się wspierać na dobre i na złe, wiadomo że resztę czasu chce spędzić z matką i autorka to szanuje i rozumie. Ale jeśli go kocha to jak pisałam, powinna być w pobliżu i GO WSPIERAĆ BO BĘDZIE TEGO WKRÓTCE POTRZEBOWAŁ. Nie wiem, jak można patrzeć tak krótkowzrocznie na pewne sprawy i jak można zostawić ukochaną osobę w ciężkich dla niej chwilach, gdy nie myśli racjonalnie i górę biorą bardzo silne emocje. Nikt tu nie mówi o narzucaniu się wbrew woli ale przerwa na śmierć w rodzinie - to już nawet brzmi głupio ale od tego faceta w takiej chwili ciężko wymagać lepszych pomysłów. No ale ok, każdy ma prawo do własnego zdania.
A gdzie autorka pisze, że chce zostawić ukochana osobę w ciężkich chwilach?
Piszesz, że chłopak nie myśli racjonalnie? A skąd Ty możesz o tym wiedzieć co On myśli?
Przyjmij do wiadomości fakt, że są osoby, które nie chcą i nie potrzebują w takich chwilach nikogo.Autorka, jeśli go kocha to poczeka, nie wpadnie od razu w ramiona innego. Prawdziwa miłość przetrwa nie takie kłopoty i rozstania.
Radzisz autorce nie puszczać faceta, bo go może stracić - co to za rada?
Ręce opadają
Nie widzę dalszego sensu dyskutowania z Tobą. Autorce życzę głowy na karku i aby wiedziała co robić bo niestety jej facet teraz myśli tylko o mamie (ciężko się dziwić) i aby pamiętała, że pomimo jego słów powinna być w pobliżu, gdyby się okazało, że jednak chłopak będzie jej potrzebował bardziej, niż zakładał (gdy jego matki już zabraknie).
Buziaki i trzymaj się autorko.
izis1973 napisał/a:zmeczonaONA napisał/a:Mam inne zdanie - w miłości trzeba się wspierać na dobre i na złe, wiadomo że resztę czasu chce spędzić z matką i autorka to szanuje i rozumie. Ale jeśli go kocha to jak pisałam, powinna być w pobliżu i GO WSPIERAĆ BO BĘDZIE TEGO WKRÓTCE POTRZEBOWAŁ. Nie wiem, jak można patrzeć tak krótkowzrocznie na pewne sprawy i jak można zostawić ukochaną osobę w ciężkich dla niej chwilach, gdy nie myśli racjonalnie i górę biorą bardzo silne emocje. Nikt tu nie mówi o narzucaniu się wbrew woli ale przerwa na śmierć w rodzinie - to już nawet brzmi głupio ale od tego faceta w takiej chwili ciężko wymagać lepszych pomysłów. No ale ok, każdy ma prawo do własnego zdania.
A gdzie autorka pisze, że chce zostawić ukochana osobę w ciężkich chwilach?
Piszesz, że chłopak nie myśli racjonalnie? A skąd Ty możesz o tym wiedzieć co On myśli?
Przyjmij do wiadomości fakt, że są osoby, które nie chcą i nie potrzebują w takich chwilach nikogo.Autorka, jeśli go kocha to poczeka, nie wpadnie od razu w ramiona innego. Prawdziwa miłość przetrwa nie takie kłopoty i rozstania.
Radzisz autorce nie puszczać faceta, bo go może stracić - co to za rada?
Ręce opadająNie widzę dalszego sensu dyskutowania z Tobą. Autorce życzę głowy na karku i aby wiedziała co robić bo niestety jej facet teraz myśli tylko o mamie (ciężko się dziwić) i aby pamiętała, że pomimo jego słów powinna być w pobliżu, gdyby się okazało, że jednak chłopak będzie jej potrzebował bardziej, niż zakładał (gdy jego matki już zabraknie).
Buziaki i trzymaj się autorko.
Jak będzie potrzebował, to się odezwie. NIE DA SIĘ zrobić czegoś NA SIŁĘ. A jeśli Autorka będzie próbować, to stanie się jedynie kulą u nogi.
ale on przecież nie powiedział 'koniec' tylko 'przerwa' - Przerwa - w moim pojęciu czas na spędzenie (w tej sytuacji) czasu z rodziną i wyciśnięcia wszystkiego do ostatku żeby mama wiedziała, że jest z Nią do końca..na pewno Cię kocha, po prostu teraz się usuń w cień i czekaj aż się odezwie aż mu przejdzie. Nadgorliwością nic nie zdziałasz kochana, nie narzucaj się Mu. Cierpliwością wiele zdziałasz.
No nie wiem, mi by sie to nie podobalo. Ja sama mam taka osobowosc, ze jak u mnie byla sytuacje choroby bliskiej osoby i smierc to chce byc sama. No ale sorry wiaze sie z kims to rodzina jest moja juz. Co mam powiedziec 'sorry wynos sie z domu bo chce przerwy w zwiazku' ? do mojego meza?
Maz nie maz, jak zyje sie z kims to partner jest czescia rodziny i powinien byc tak traktowany. Jak moj dziadek umieral to nie zerwalam kontaktu z moja matka, chociaz dla niej to tesc a nie ojciec i nie jest tak bardzo zwiazana z ta czescia rodziny.
Nie wiem, dla mnie jest to jakies dziwne. Ja tez lubie byc sama, ale wyszlam z zalozenia ze skoro z kims zyje to powinnam zmienic swoje przyzwyczajenia i dopuscic go do siebie i pozowlic pomoc.
Facet każdą wolną chwilę spędza pewnie z matką. Z osobą , która była przy nim całe życie. W domu może tylko śpi ( o ile w ogóle sypia). A Ty droga autorko wymagasz jeszcze od niego żeby dzwonił czy smsował , bo TY NIE CHCESZ przerwy.
Oprzytomniej. Przeczytaj może jeszcze raz to co napisałaś. Bo dla mnie to bardzo egoistyczne podejście. On nie chce teraz zaprzątać sobie głowy związkiem z Tobą , bo najważniejsza kobieta w jego życiu umiera na jego oczach.
Jeśli naprawdę go kochasz to daj mu spokój. Głupi chyba nie jest i wie co czuje i czego potrzebuje prawda?
Rozumiem, ze wszystkie panie tutaj sie wypowiadajace w obronie partnera i rzucajace gromy na partnerke, rzuca meza i kaza mu spadac z domu, albo rzuca partnera jak ktos zachoruje w ich rodzinie?
Bo to jest jakas psychoza, ze nie ma czasu to jedno, ale zaraz sie rozstawac? Po co brac kogos i wlaczac go do rodziny, bo partner to rodzina skoro sie go rzuca przy kazdych klopotach w zyciu?