śmierć na własnych warunkach

Nie ma zadnego sensu tak naprawde, poza tym ktory sami nadajemy. Co znaczy, ze dla kazdego sens bedzie inny.
Ja zrobilabym to samo co ona i byc moze kiedys zrobie.
Chcialabym umrzec swiadomie i wiedziec ze umieram i umrzec bez niepotrzebnej brzydoty i cierpien , ktore sa do niczego nie potrzebne.

...ale nie ma.
Znam człowieka, który w pewnym momencie ucieszył się/odczuł ulgę, że jego matka w końcu umarła. Końcówka życia wyglądała tak, że chore organy odmawiały współpracy, więc szpital podłączał kolejny i kolejny aparat zastępujący ich pracę. Chora - to kobieta, która gdyby mogła wyrazić swoją wolę, na pewno nie zgodziłaby się na te wszystkie sprzęty podtrzymujące biologiczne życie. Nie miałam osobiście takiej sytuacji, ale widziałam wśród bliskich znajomych, jakie to wielkie cierpienie dla rodziny jest obserwować powolną, pełną bólu śmierć bliskiej osoby.

O ile mi wiadomo, nie możesz powiedzieć - pomóżcie choremu, skończcie jego cierpienia, odłączcie te aparatury. Lekarze są by ratować, życie, a osoby nawet bliskie chyba nie mogą decydować w takich kwestiach.

Dlaczego życie biologiczne jest ważniejsze od życia duchowego, od własnych wartości duchowych, niekoniecznie "oficjalny" wartości duchowych kościoła, czy moralności narzuconej przepisami prawnymi. Dlaczego np. buddyści (Braunek) nie mogą zostać pochowani zgodnie ze swoją wolą, czy komuś to zaszkodzi, coś zyska na tym? Dlaczego można wyrazić zgodę na pobranie organów, ale nie można skutecznie wyrazić woli co do własnej śmierci?

Vian - całkiem ciekawa wersja, na pewno warta rozważenia w omawianych warunkach ;-).
Ja myślałam jeszcze o hipotermii, podobnież jeden z lepszych opisów takiej śmierci to... "Dziewczynka z zapałkami", przed śmiercią ludzie mają bardzo przyjemne halucynacje, umierają z uśmiechem na twarzy, aczkolwiek, zanim do tego dojdzie można trochę zmarznąć

Wracając jeszcze do tematu: uśpianie ciężko chorego zwierzaka jest na ogół pozytywnie odbierane - skraca mu się cierpienie. Z ludźmi jest inaczej - podtrzymuje się życie biologiczne (takie samo jak u psa, czy kota), ale samego człowieka traktuje się niehumanitarnie, zadając mu niepotrzebne cierpienie przed śmiercią, wydłużając agonię. To chyba jest paradoks, bo nie można wówczas powiedzieć, że robi się to w imię wyższych moralnych, LUDZKICH wartości. Oczywiście ten argument nie miałby racji bytu, gdybym temat założyła w zakładce "Religia - duchowe poszukiwania", ale również niewierzący, czy wierzący inaczej umierają i mają te same przeżycia, różnica polega tylko na interpretacji jak ma sensu, jaką ma wartość życie w ostatnich chwilach.

Jestem za prawem do świadomej eutanazji. Jeśli wiedza ludzka i medycyna nie daje żadnych szans na wyleczenie, a śmierć jest nieuchronna, to człowiek powinien móc umrzeć na własnych warunkach. Bez grymasu bólu na twarzy, bez cierpienia, upokorzenia, obdarcia z intymności, bez poczucia bycia skazanym na pomoc, a jak życie pokazuje często też i łaskę, innych.

Historię Brittany Maynard śledziłam już od jakiegoś czasu, kiedy to zdecydowała się na podjęcie tak radykalnego kroku. Mówiła, że świadomość, że ma w zasięgu ręki fiolkę, z której w każdej chwili może skorzystać, daje jej poczucie spokoju i wpływu na to, co się z nią stanie. Nie wiemy ile dni czy tygodni mogłaby jeszcze żyć, wiemy natomiast, że odeszła tak, jak sama zdecydowała. Mało tego, mąż i najbliższa rodzina wspierali ją w swoim postanowieniu. 

Śmierć osoby chorej na raka jest straszna. W ubiegłym roku patrzyłam na bezsilność i cierpienie mojej, bardzo mi zresztą bliskiej, cioci. Pod koniec życia była tak przeraźliwie chuda, blada i wyczerpana (choć wcześniej zawsze pełna radości i energii), tak niepodobna do siebie, nie potrafiąca samodzielnie nawet zmienić pozycji na łóżku, z łysą głową i pampersem, z krótkimi migawkami świadomości, że nie sposób było stwierdzić, że to cierpienie ma jakikolwiek (!) sens. Nie tak powinna wyglądać godna śmierć!

Aż boję się pomyśleć, bym mógł być powalony przez chorobę i przykuty do łóżka w oczekiwaniu na powolną śmierć w cierpieniu.
Byłbym za pozwoleniem na moje odejście, bez bólu i poczucia bezsensu trwania w takim stanie.
Ale w naszym kraju będzie to możliwe dopiero wtedy, gdy ustanie to nasze  załgane "polskie piekło",  czyli chyba nigdy.

Rok temu moja Mamitka miala udar krwotoczny z wylewem do pnia mozgu.W drugiej dobie przestala oddychac-reanimacja, podlaczenie pod aparature.Godzinami siedzialam przy lozku wpatrzona w monitor, gdzie cisnienie szalalo a maszyna oddychala.Lekarze powiedzieli, ze drugiego cudu nie bedzie-pierwszy juz byl-przezyla.Prosilam...nie wiem kogo, zeby walczyla.Wenflony, kroplowki, stany rzucawkowe.Byly proby odlaczania od maszyny, nie podejmowala oddechu.Przelom nastapil po tygodniu-zlapala oddech.Na kilka dni.I znow maszyna.Wylam z bolu, bezsilnosci.Mama sie nie poddawala, kolejny raz zaczela sama oddychac.I to tyle co potrafila zrobic-paraliz obukonczynowy, brak odruchu polykania, brak ruchu powiek, bez kontaktu...ale wedlug lekarzy stabilna.Krotko przed Swietami zalozono PEG-a do zoladka i po zabiegu kolejny raz byla akcja reanimacyjna.I kolejny raz Mama wrocila do samodzielnego oddechu.Na Swieta Bozego Narodzenia zanioslam malenka choinke, patrzyla na nia niewidzacym wzrokiem z trudem walczac o kazdy oddech.Umierala a ja razem z nia.Nie mogla dluzej zostac w szpitalu, do domu nie moglam zabrac, bo w kazdej chwili moglo nastapic zatrzymanie oddechu, potrzebny byl ssak, karmienie przez PEG-a.Dostala miejsce w Orodku Opieki Lekarskiej.Patrzylam jak niknie w oczach, opowiadalam, tulilam...nie wiem co czula, czy ja cos bolalo, nie wiem, czy wiedziala, ze jestem.Odeszla  9 pazdziernika.

Wiem, ze lekarz musi podejmowac akcje reanimacyjna, do niedawna jeszcze uwazalam, ze tak byc powinno.Tylko jak patrzalam na moja Mamitke, tak bezbronna, nie mogaca nic powiedziec, na jej rozbiegane w oczoplasie galki oczne, na rece poklute, posiniaczone, na poczatki odlezyn to zaczelam sie zastanawiac-po co?W tym akurat przypadku?Tyle razy?Wiem, ze gdyby mogla cokolwiek powiedziec-nie chcialaby tak zyc.Bo czy to nadal bylo zycie?

Chcialabym miec prawo do smierci w momencie o ktorym sama zadecyduje.Chcialabym oszczedzic mojej corce tego wszystkiego, co przezylam ja przez 11 miesiecy.To bylo 11 miesiecy bezsilnosci, bolu, rozpaczy, lez , cierpienia a takze i zlosci.Czlowiek powinien umierac godnie.Gdzie jest godnosc w takich przypadkach?

chcę mieć prawo decydować o własnej śmierci
jestem za eutanazją
chory człowiek powinien mieć prawo do godnej śmierci

Też widziałam ten reportarz i to nie jest wg mnie żadne samobójstwo, to ulżenie sobie samemu w cierpieniu,kiedy wiadomo, że nie ma żadnego ratunku,a wszystkie metody leczenia zostały wyczerpane. Brittany na tę decyzję szykowała się od dawna,oczywiście,że chciała żyć,bo sama o tym wspominała, ale wiedziała, że dla Niej ratunku już nie ma,a zdawała sobie sprawę,  że Jej cierpienie może być  stokroć gorsze niż było. 

http://wiadomosci.wp.pl/kat,1356,title,Wstrzasajace-nagranie-w-sieci-Brittany-Maynard-umre-na-wlasnych-warunkach,wid,16950898,wiadomosc.html?ticaid=113cdb