Mam dość mojej toksycznej matki!!!

Pomimo tego, że jestem dorosła, cały czas użeram się z toksyczną mamusią. Od rozwodu było tylko coraz gorzej. Ta kobieta postanowiła, że mnie zniszczy. Przez nią nie mam znajomych, jedynie chłopak mnie wspiera. A dlaczego znajomych nie mam? A no mamusi bardzo przeszkadzałam kiedy wychodzę. Od 13go roku zycia na wieść o tym, że wychodze robiła się naburmuszona i wyręcała oczami. A jak wołałam pieniądze, nawet głupie 5zł bo się z koleżankami gdzies wybierałyśmy było jeszcze gorzej. Koleżanki oczywiście nie mogły mnie odwiedzać, jedynie w moje urodziny i to jeszcze najlepiej te, która mamuśka w miare akceptowała. Oczywiście zanim ktokolwiek do nas przyszedł musiałam posprzątać każde pomieszczenie. "Bo jeszcze ktos powie, że my brudasy" - mówiła za każdym razem. Dziś jestem dorosłą kobietą a mama nadal wtrąca się w moje życie jak może. Nadal uważa, że koleżanek mieć nie powinnam, bo ona miała i ona wie, że koleżanki są wredne i obgadują. Kiedy miałam 18 lat poddałam się i ograniczałam wyjścia tylko po to, żeby nie mieć awantur z mamą.
Oczywiście moje życie codzienne nie obyło się bez krytyki, "ty nic nie umiesz", "jak ty to kroisz, tak się nie kroi", "jesteś syfiarą, nie umiesz sprzątać" - to była norma. Miałam w salonie na podłodze trudne do czyszczenia drewno. Kiedyś postanowiłam dla mamy dokładnie na kolanach drewno umyć dwoma środkami, najpierw wyczyścić a potem umyć środkiem ochronnym. Salon był połączony z jadalnią, była to dosyć pokaźna przestrzeń. Kiedy kończyłam myć mama wróciła z pracy, gdy tylko mnie zobaczyła przeszła się po salonie w ubłoconych butach mówiąc "Co ty robisz? Przecież na tej podłodze jest syf!". Nie, nie było. Pod koniec mojego nastoletniego życia odzywki "ty szmato" lub "ale z was dwie dziw*i" były normą. Normą były codzienne awantury o nic.
Kiedy królowa mama wracała z pracy w salonie i kuchni musiało błyszczeć. Ona do dziś dnia jest święcie przekonana, że skoro ona pracuje dzieci powinny sprzątać, prać, gotować i załatwiać sprawy urzędowe. Kiedy to robiły - były grzeczne, cacy, zabierała nas na zakupy i siłą wręcz wciskała drogie rzeczy. Kiedy chciałam iść na studia,a nie podobał się jej kierunek, nie odzywała się 4 miesiące. Odmawiała pomocy finansowej. Z racji tego, że od dawna skłócona jest z całą swoją rodziną a mój ojciec ma nas gdzieś - było mi ciężko. Pomocy finansowej z żadnej strony a sami wiecie jak u nas się żyje. Czasami nie miałam co do buzi włożyć.
W moim rodzinnym domu racje miała tylko moja matka i to ona wiedziała najlepiej co jest dobre a co złe. Wszystko złego co się wydarzyło jest przez nas. Kiedyś zgubiła portfel - oczywiście przeze mnie i przez siostre. Chociaż ani jej ani mnie wtedy w mieście nawet nie było. "Bo ona przez nas ma nerwowe życie" - tak się usprawiedliwiała nam i wszystkim dookoła. Nigdy nie zostawiała na nas suchej nitki, zawsze opowiadała jakie z nami ma ciężkie życie. Z siebie natomiast robiła ofiare. Nigdy nie przeprosiła, że zraniła moje uczucia. Czasami płakała na pokaz, tak, żeby brały mnie wyrzuty sumienia. Nigdy psychicznie nie wspierała. Od małego uzależniała mnie od siebie finansowo.
Nieraz jej pyskowałam, już pod koniec życia z nią dostawałam napadów złości, histeryzowałam, nie spałam po nocach, bolały mnie okolice tarczycy. Cały komentarz mamuśki w sprawie to: "Matka to jedyna świętość na ziemi. Trzeba ją szanować. Ja się do swojej w życiu tak nie odezwałam jak ty."
Dziś jestem dorosła a mama wchodząc do mojej sypialni nadal czuje się jak u siebie. Otwiara szuflady tylko po to by pokazać swoją wyższość. Sama nie dam rady się uczyć i utrzymywać, ona mi troche pomaga finansowo. Mojego chłopaka oczywiście nigdy nie zaakceptuje, myśle głównym powodem jest to, że on zabrał jej "własność". Właściwie to tylko mój chłopak i wizja lepszej przyszłości z nim trzymają mnie przy zyciu. Gdyby nie on, nie wiem co by ze mną było.