Normalna? czy po prostu taki charakter..

Zanim podejmiesz jakieś działania, by zostać psychologiem... skieruj swe kroki do psychoterapeuty i rozpocznij własną terapię. Przy jej pomocy zmień sposób myślenia o sobie, o innych, o relacjach między ludźmi. Warto!

Nitka, ile masz lat? To istotne akurat.

nitka, moim zdaniem jesteś całkiem normalna, ale jeśli Twoje podejście do życia przeszkadza Ci na tyle, że się nad nim zastanawiasz i bierzesz leki, to może pogadaj z terapeutą?

Relacje z "teściami" nie muszą być serdeczne  od początku. Ważne, by starać się przełamywać lody. Masz ojca alkoholika, a rodzice chłopaka jawią Ci się jako szczęśliwa, kochająca się para. Możesz czuć się zagubiona, możesz zazdrościć. Takich emocji ludzie wolą unikać, a więc i Ty unikasz ich źródła i nie jeździsz w odwiedziny.

Wady, o których piszesz, wynikają chyba nie tyle z charakteru, ile z tego, co wpoiła Ci rodzina: "nie ufaj ludziom, walcz z nimi, nie dawaj sobie wejść na głowę".

To niedobrze, że wstydzisz się wsparcia finansowego od chłopaka. Ono też jest jakimś rodzajem bliskości. Jeśli zdecydujecie się na wspólne gospodarstwo, będziecie musieli brać pod uwagę swoje zdania na temat wydatków i prób "dominowania" będzie bardzo dużo.

Obawiasz się wspólnego mieszkania, bo myślisz, że jeśli coś zrobisz źle, chłopak Tobą wzgardzi. Obecnie przez niestabilnych domowników masz wrażenie, że jeśli nie przejmiesz c a ł k o w i t e j kontroli nad sytuacją, to wszystko się rozleci. Zapewne też mało kto chwali Twoje wysiłki, więc sprzątanie, pragnie, gotowanie nie kojarzy Ci się z niczym przyjemnym, co mogłoby zbliżać ludzi.

Może jednak Twój chłopak wcale nie oczekuje perfekcyjnej pani domu? Pocieszę Cię, że kiedy zamieszkałam z obecnym mężem, ugotować potrafiłam jedynie wodę na herbatę i bałam się, że przez różne moje nawyki uzna mnie za pomyloną i zarządzi wyprowadzkę. Tymczasem pobraliśmy się, ja nie gotuję do tej pory, bo nie lubię, a on twierdzi, że jakby potrzebował kucharki, czy sprzątaczki, to by wynajął a nie brał ślub. Każdy lubi mieć uprane i ugotowane, ale to nie stanowi o związku.

Czytam i czytam, ale urzekł mnie fragment na samym końcu  "taki mam charakter, którego już nie zmienię". W ten sposób piszą 16latki, które oznajmiają światu : jestem jaka jestem i się nie zmienię. Wszystko jest do wypracowania. Grunt to zrozumieć przyczynę jak ktoś napisał, zrozumieć co się zrobiło nie tak i mieć lekcję na przyszłość.

Przyznam, że zanim zaczęłam studiować byłam takim samym nieogarniętym dzieciakiem jak ty, dosłownie takim samym plus problem o jakim napisałaś. Wiesz co mi pomogło? Moje studia, poznawanie ludzi, radzenie sobie z nimi, rozwiązywanie problemów, nawiązywanie wielu nowych znajomości. Same moje studia miały dużo w sobie elementów psychologicznych, dotykały problemów rodziny, związków, itd (nie jestem psychologiem). Case study- bardzo dobre doświadczenie.

Obecnie pracując w szpitalu z pacjentami w ciężkim stanie nauczyło mnie bardzo dużo pokory.

Moim zdaniem musisz wyjść ze swojej skorupy, trochę zluzować, otworzyć się na inność i akceptować to. Czytaj książki psychologiczne i artykuły- bo zawsze coś ci z nich zostanie w głowie. I zastanów się nad psychoterapią.

To nie chodzi o studia, ale o podjęcie samodzielnego życia. W którym to Ty musisz sama decydować o wszystkim. Od pierdół typu gdzie położyć serwetkę - do rzeczy ważnych, jak np. przeżyć za najniższą krajową.
Poza tym, nie wiem czy obecnie pracujesz - ale podjęcie pracy również w jakiś sposób zmienia człowieka. Ma jakąś tam kasę i dodatkowo zajęte pół dnia, gdzie na ogół nie ma czasu nad rozmyślaniem o swoich wadach i kompleksach.
Co do gotowania i innych umiejętności nabytych - wszystko jest do nauczenia. Oraz trzeba się pogodzić z tym, że nie zawsze wszystko będzie idealnie. I że zawsze znajdzie się ktoś, komu coś się nie spodoba. I naprawdę trzeba nauczyć się to brzydko mówiąc "olewać". Pocieszę Cie, że to zazwyczaj przychodzi z wiekiem....

Różni są psycholodzy. Moja koleżanka - też DDA - zwierzyła się w gabinecie, a w odpowiedzi usłyszała "ten typ tak ma". Nic na siłę, ale warto podjąć więcej niż jedną próbę znalezienia dobrego specjalisty. Fora z opiniami n/t lekarzy bywają pomocne.

Oprócz tego nie możesz liczyć, że specjalista podejdzie do Twojego problemu bardzo serdecznie. Jego zadaniem nie jest rozczulenie się nad Twoją sytuacją tylko pomoc w dotarciu do źródła problemu.

Nie możesz oczekiwać, że Twoje podejście zmieni się po jednym grillu. Udanych imprez (i nie tylko) musi być o wiele więcej. Jest to jednak dobry początek.

A nie krytykowała Cię czasem za to, że bywałaś "miękka" lub "słaba"? Poza tym sama napisałaś, że bliscy zaszczepili Ci nieufność. Gdy myślisz, że świat na Ciebie dybie, trudno nie zamknąć się w sobie.

Zaryzykuję stwierdzenie, że boisz się po prostu, że rodzina chłopaka będzie taka jak Twoja. Dla Ciebie bowiem rodzice o rodzeństwo to ludzie, którzy rzadko wspierają, ale zawsze czegoś chcą. I źle znoszą Twoje porażki. Taka wieloletnia presja faktycznie mocno osłabia i może załamywać.

Nie wiem, w jakim kontekście Twój chłopak to powiedział. Może wyrażał swe życzenie, a może po prostu opisywał Wasze przyszłe szczęśliwe życie. "Zabawę w dom". Nie znam go, lecz optymistycznie zakładam, że w ten sposób po prostu Cię zachęcał do pójścia na swoje. Z nim.