Myslalam ze jestem samotna lecz teraz wiem jak bardzo sie mylilam.
Skonczylam szkole podstawowa ,zaczelam zawodowke rozpoczely sie zabawy,kolezanki,koledzy i inne zabawne rzeczy w zyciu 16-latki. I w tym czasie doszlam do wniosku ze to tylko zabawa lecu nie rzeczywistosc..Lecz nie myslac dlugo postanowilam isc do innej szkoly by podniesc sobie kwalifikacje lecz te czas tez minal nawet nie ogladnelam sie za siebie jak to szybko minelo raz dwa i juz znowu moj swiat zmienil sie na szary niepotrzebny i nijaki.A w tym czasie wydazylo sie to co myslalam kilka lat wczesniej za ogromna bzdure dostalam prace za granica.Nie powiem na poczatku podobalo mi sie bardzo poznalam inne obyczaje,inne Zycie,inne jedzenie,inne zycie sie tutaj toczylo lecz mi mlodej dziewzynie to nie wystarczalo chcialam cos od zycia wiecej. A nie zajmowac sie 2 starych ludzi i nie byc szczesliwym,po dlugim juz powrocie do domu poznalam wspanialego czlowieka poznalismy sie na stronie dla samotnych(w zyciu nie przypuszczelam ze zagladne na ta strone ),okazal sie wspanialym czlowiekiem, w tym krotkim czasie spodkalismy sie moze 2 razy,pisalismy do siebie na komputerze,dzwonilismy prawie codziennie,i tak narodzila sie nasza milosc.Ja w koncu postanowilam zrezygnowac z wyjazdow i znalalam prace w polsce niedaleko nawet gdzie mieszkam i nie moglam sie doczekac w koncu sie znowu zobaczymy walczylismy z tym czasem 2 lata. Az wkoncu postanowilismy ze razem zamieszkamy,ja zgodzilam sie bez wachania choc byla to odwazna dla mnie decyzja wyjechac do innego kraju do niemiec,lecz moge z reka na sercu powiedziec ze nigdy nie pozalowalam te decyzji czekajac tak dlugo na niego i wyjezdzajac z polski.Obecnie mieszkamy razem i juz od roku jestesmy wspanialym kochajacym sie malzenstwem.