Jak przetrwać okres dorastania nastoletnich dzieci i nie zwariować?

"Życie jest ciężkie i niesprawiedliwe i wszyscy inni na pewno mają lepiej.
W takich sytuacjach mówię o jej kolegach,koleżankach,którzy mają bardzo restrykcyjnych rodziców,którym wielu rzeczy nie wolno,które ona może ..."

Wtedy brak argumentów i kończy się na "wcale nie..."

Ech... Czasem chciałabym, żeby poszły już na studia, najlepiej w innym mieście, taka "wyrodna" jestem

Taaak, wyrodna matka z Ciebie... chcieć się pozbyć dzieci i mieć chociaż dzień dla siebie bez wiecznego "mamoooooo, bo..." - normalnie od razu trzeba by odebrać prawa rodzicielskie

Trzeba przeczekać... według mnie jak najmniej angażując się pomiędzy ich przepychanki. Bo i tak zawsze co najmniej jedna będzie się czuć pokrzywdzona
A w chwilach totalnej załamki wejść na jakieś artykuły lub fora rodziców trudnych dzieci i pocieszać się, że Twoje nie piją, nie palą, nie szukają sponsorów po galeriach.... no i właściwie ma się idealne dzieci

I odliczać czas jaki został do pójścia na te studia

Sama mam dwóch synów. Pomiędzy nimi jest dwa lata różnicy. I tak jak Twoje córki również "się nie lubią". Starszy właśnie zaczął studia i w ten weekend zjeżdża do domu po trzech tygodniach nieobecności. Jestem ciekawa, czy choć trochę bracia zatęsknili za sobą... będę obserwować...

Znajomi corek też mają faktycznie gorzej, no ale one tego nie dostrzegają, bo tak wygodniej .

Tak, taki dubel, ale myślę, że kiedyś mimo wszystko będą zadowolone, że mają siebie.

Cóż, nie można się poddawać

Nie. Nie trzeba ani robić STOP, ani znaleźć złotego (ani w żadnym innym kolorze) środka. Można.

Chcesz znaleźć? Odpowiedz sobie na pytanie "Co mam (jakie korzyści) z tego wtrącania się między wódkę a zakąskę?". Tak, wiem. Pierwszą odpowiedzią jest zaprzeczenie. Nie przywiązuj się do niej i poszukaj swych korzyści.

Pamiętam swoją determinację, by nie przejąć obowiązków moich dorastających wówczas dzieci. I pamiętam ich reakcje, gdy zorientowały się, że ich próby wciągnięcia mnie w rozgrywki spełzają na niczym.

Dzieci nie są po to, by sobie z nimi radzić.

A dla mnie Twój opis córek przedstawia typowe nastolatki. Normalne że się kłócą, ociągają ze wszystkim i ciągle narzekają.
I raczej nic z tym nie zrobisz.

Moje kuzynki (2 lata różnicy) całe swoje młodzieńcze życie się nie lubiły. Potrafiły się miesiącami na siebie gniewać, robić sobie na złość, bić się (raz jedna tyłek miała szyty bo wywaliła dupą w szybę w drzwiach, a innym razem druga  przecięła tętnicę w nadgarstku gdy leciała z nerwami do drugiej i myślała, że drzwi są przymknięte, a były zamknięte).

Wiesz kiedy się polubiły? Na studiach. Gdy młodsza dojechała do starszej.

Dzieci są mądre.

Rozumieją, że ponoszą konsekwencje za swe zachowanie, gdy... ponoszą konsekwencje; nie wtedy, gdy teoria i praktyka są ze sobą sprzeczne.

Szczerze, też nie chciałabym być twoją córką, dziewczyna ma pecha Znam twoje podejście. W ogóle rodzic nauczyciel to dziecko nie ma  nie ma życia, dzieci nauczycieli też są bardzo specyficzne i to nie tyle. Ale kto normalny ingeruje w ubiór i każe wkładać jakieś obciachowe adidasy, zamiast porządnych lakierków. Szczerze żyć się odechciewa. Jak jest aura nie na sandały to ujdzie ale że koślawi o litość, kiedy się nauczy chodzić na obcasach jak teraz? W gimnazjum obcasy to dla niektórych codzienne buty, chcesz żeby twoja była wyśmiewana? Zabraniać komuś coś założyć, hmmm można go tym cholernie wk.... Bo zachowanie jak stara ciotka klotka.  Już uważam lepiej odradzać, typu jeżeli mogłabym Ci coś doradzić lub eee co ty włożyłaś ale kit, łoooo., e w tym to Cb wyśmieją, nie modne to, tak po młodzieżowemu postawić na sowim żeby obyło się bez kłótni. Moje córki zawsze lubiły i nadal lubią ,,pożyczać'' moje szpilki. Dziecko ma prawo marudzić i trzeba tego cierpliwe wysłuchać i  nie brać do siebie. Poza tym wspólnoty typu: pokój, laptop, jedna łazienka( to nie dotyczy tylko dzieci), to zawsze dolewania benzyny do ognia. Moje miały osobne pokoje, osobne laptopy, nigdy nie było ,,podzielcie się'' tylko zawsze równo dzieliłam na pół. Sama jestem jedynaczka i szczerze ja nie chciałabym rodzeństwa a ich mam dwie więc staram się żeby mogły na siebie liczyć i nie myślały o sobie że są dla siebie ciężarem że przez siostrę mam mniej zawsze jest po równo.
Ale ,,strażak'' typu bo inni mają gorzej to coś odrażającego. Gojka naprawdę da się gorzej niż u Cb nie no bo gdy rodzic przesadza z obowiązkami i ciągle marudzi daje wiele zakazów i mówi że inni mają jeszcze gorzej, to już chyba jeszcze gorzej to tylko skrajna patologia.  J tylko z moimi miałam jeden problem: palenie, ich ojciec palił jak mu nauczycielka powiedziała że dziewczyny palą to się ośmiał i powiedział, ,,wiem bo sam im papierosy kupuje'' Cóż palacz palacza zawsze zrozumie. Ale serio ja mam negatywne podejście do palenia, tu chodzi tylko o zdrowie. Ale gdyby krzyczała, coś zabraniała to pewnie efekt byłby odwrotny. Ja wpadła na taki pomysł w tym czasie ktoś znajomy chorował na raka płuc, (też palacz od dzieciństwa) i już jego dni były policzone. Wzięłam dziewczyny do niego w odwiedziny, to było umówione z lekarzem, lekarz też podszedł zrobił krótki wykład na temat palenia przy łóżku chorego, no a sam chory mówi: dziewczyny nie palcie, palenie to straszny nałóg... chyba ta wizyta na oddziale płucnym, Ci chorzy, słowa lekarza, śmierć tego znajomego, wpłynęły tak, że same nie palą a palaczy ganiają po kontach to przecież one sprawiły, że ich ojciec rzucił palenie. Gdybym krzyczała zabraniała, to pewnie efekt był by odwrotny, myślę że młodym ludziom nie należy wyjeżdżać z obciachami typu: inni mają gorzej, tylko pokazywać żywe obrazy, uczyć odpowiedzialności i tego żeby przewidywali skutki działania, najlepiej na przykładach z życia. Myśle, że zle się uważa że te 14-17 lat to najgorszy okres, najgorszy to chyba 2-7 jak to minie to jest tylko lepiej 100 razy wolę młodzież gimnazjalną niż przedszkole. Tylko, że do dzieci trzeba mieć podejście, i to kwestia wychowania.

LonelyM - twoje dziewczyny nie odbiegają od standardów w tym wieku co nie znaczy ,ze  niektóre zachowania  nie wnerwiają
O ile się wydzierają na siebie i  szamoczą za wsiarz w  osobnym pokoju to pal licho- selekcja naturalna, ale  tego typu pyskówki do ciebie jak wyżej napisałaś przykład to do żywnego wscieku zapewne doprowadzić mogą
Nasza  dopiero wczesnonastolatka a już wariacji  można dostać  zwłaszcza jak ją cos kopnie, wstanie w  upiornym humorze i na wszystkie groźby, prośby , kary , nagrody ma wywalone . Para z uszu leci , a w środku krew zamienia się w lawę. Jedyne pocieszenie ze nie ma rodzeństwa ,bo chybaby miazgę z nich zrobiła w akcie furii

To musiała  zadek sobie bardzo poważnie rozciąć  , bo jak Pchla kiedyś z całym impetem wleciała na szklany stolik i się wtedy tez pociachała ostro upadając na szkło będąc w samych majtkach to nam lekarze powiedzieli , ze  pośladków nie zszywają ,opatrunki skomplikowane  z przemywaniem rany porobili, ale udko już pozszywali  ,mimo ze było mniej poważne rozcięcie niż powyżej na półldupku, choć tez paskudne. Nadgarstek tez zszyli ,bo był rozciachany  o szkło w okolicach żył. Ani jednej łezki nie uroniła
Młoda  w pełni podekscytowana i nie potraktowała to jako nauczki, bo za jakiś czas maż znów jechał z nią na urazówkę jak przywaliła skronią o schody zjeżdżając na stolnicy  po poręczy. Małpiego rozumu  dostaje kiedy ma szlaban i musi siedzieć  w domu, tak wiec już z doświadczenia nauczeni jesteśmy, aby  aresztu domowego nie nakładać ,bo ją nosi

Uważam się za normalną i nie uważam się za "ciotkę klotkę", a jednak ingerowałam w ubiór córki w okresie gimnazjalnym gdy uważałam to za konieczne.
Już prędzej przeżyłabym pogodę (glany w lecie, trampki w zimie ), ale na pewno nie zgodziłabym się na buty wykoślawiające nogi.
To jest odpowiedzialne, a nie pozwalanie na wszystko.

Iceni - na tak długo, to się chyba nie dasz rady wyprowadzić

Najgorzej rano, jak się zbierają do szkoły. Nie wiem, może za mały metraż? ;D
Ale czasem przyłapuję je, jak razem chichoczą, jak coś tam szeptają, więc jakaś schowana więź jednak jest. No, ale oficjalnie żadna się nie przyzna do większych uczuć względem drugiej.
Kiedyś zachciały mieć piętrowe łóżko, byłam zdziwiona, ale OK, niech mają. Szybko pożałowałam, bo zaczęły sobie robić na złość. Jedna drugiej zacżęła trząść barierkami tylko po to, zeby tamta się irytowała i awantura gotowa, na szczęście od dłuższego czasu nie pamiętają już o tym.

LonelyM - ja już lubię Twoją młodsza córkę
Moim zdaniem fajne są takie nastolatki z własnym zdaniem wynikającym z wysokiego poziomu inteligencji. Co prawda są czasem mega wkurzające, bezczelne itp, ale też (przynajmniej we mnie) wzbudzają coś na kształt podziwu i sympatię. A po cichu sobie myślę, że nauczyciel, który nie potrafi sobie poradzić z argumentami takiego nastolatka w dyskusji trochę traci na moim szacunku...

wiesz, coś mi to trochę przypomina, mnie samą
tyle, że z tej drugie strony nie jest to już takie fajne

martwi mnie to, że ja jednak miałam jakieś granice, ten instynkt samozachowawczy a ona niestety nie.

I sytuacja obecna.
Od wczoraj jest obrażona za całokształt. Na dodatek została przyłapana za łamanie przez nas zakazu; nie nosi kolczyka nad wargą do odwołania. Nie było nikogo w domu, więc hulaj dusza piekła nie ma. I chyba zaliczyła wtopę, bo nie zdążyła ukryć dowodu zbrodni, wróciliśmy za szybko.

Ma do szkoły na 9:50 i nadal leży w łóżku.
Co ja mam zrobić?
Na siłę ją wysłać, potraktować jak gówniarza i prowadzić za rączkę? Czy to wychowawcze chronić ją od konsekwencji swoich czynów?
Czy dać jej przyzwolenia na te konsekwencje, niech sama podejmie decyzję?

Jest tylko jedno ALE. Ma tydzień na poprawę w szkole. O spóźnianie się też chodzi. A jak nie, to następnym krokiem będzie notka dyrektorska i co z tym idzie dalsze kłopoty.
I bądź tu mądra.

Ona jest teraz na etapie " mam to wszystko w dupie"
ciężko się chyba pogodzić, że świat nie kręci się wokół niej

Oczywiście, że sprawdza. Każde dziecko, oprócz tych poddanych tresurze, sprawdza granice.

Co pomaga? Traktowanie z szacunkiem. Co to znaczy? Informowanie dziecka o możliwych rozwiązaniach takiej sytuacji, konsekwencjach wynikających z każdego rozwiązania (konsekwencjach, nie karach) i... czekanie na decyzję dziecka. Kolejnym krokiem jest powstrzymanie się od dwóch rzeczy: prawienia kazań oraz ochrony przed konsekwencjami. Jeśli przyjdzie zaś uskarżać się na poniesione konsekwencje (a często dziecko przychodzi), nie mówić tryumfująco "Sama tak chciałaś", lecz wysłuchać, współczuć i zapytać "Co zamierzasz dalej?".

Jestem zwolenniczką usamodzielniania dzieci. Tak. Wiem. To baaaaaardzo trudne dla mam-kwok.

Wychodzi na to, że córka jest o niebo inteligentniejsza od nauczycieli, którzy ją uczą, skoro może się tak zachowywać i żaden sobie z nią nie poradził
Wiesz, co to wychodzi? Brak dyscypliny i konsekwencji w domu, bo ona wie, że może sobie fochy stroić i NIC z tego nie wyniknie, ani w domu ani w szkole. Czy nie uważasz, że to ostatni moment, aby zacząć wprowadzać dyscyplinę w domu?

Co to znaczy "bez kija nie podchodź"? Czy Ty też boisz się swojej córki jak strzeli focha?

Wiesz co... ja nie jestem "starej daty" i zaliczyłam gimnazjum, nastolatką byłam też całkiem stosunkowo niedawno, ale kolczyk nad wargą w wieku 13 lat? Obawiam się, że zbyt dużo wolności dajesz córkom i stąd teraz Twoja bolączka... Pozwalałaś chyba na wszystkie ich fanaberie, a teraz się dziwisz, że zachowują się tak, jak się zachowują?

Uważam, że nie ma nic gorszego niż popuszczenie nastolatkowi jeśli chodzi o naukę i obowiązki szkolne, bo to jest ten wiek, w którym on MUSI chodzić do szkoły i skończyć ją przyzwoicie, bo potem kaplica. To jest ten wiek, że on sam NIGDY się nie zmotywuje, a potem będzie płacz. Można powiedzieć "nie ponosi konsekwencje za swoje czyny", ale z drugiej strony to jeszcze dziecko i obowiązkiem rodziców jest jednak dopilnowanie, aby młodzieńczy leń nie zmarnował im życia.

Napisałam Ci post wyżej, co mi się wydaje, co powinnaś zrobić i jak zacząć traktować córki, to chyba go zignorowałaś, albo uznałaś za zbyt "brutalny" i dalej pytasz "co robić".
I to Ci pisze osoba, która niedawno była nastolatką, a jeszcze co jakiś czas ma odpały nastolatkowe

Wierz mi, NIC tak nie uświadamia jak brutalna rzeczywistość i wybór DWÓCH rzeczy, bo zbyt duży wybór powala nawet dorosłych.

One w swoim wieku mają wybór: lenisz się, więc do roboty, albo uczysz się i pracujesz na swoją przyszłość. Straszne i niesprawiedliwe? Każdy nastolatek Ci to powie, ale to minie, a potem będą Ci wdzięczne, wierz mi, mogą się nie przyznać, ale będą wdzięczne, ze w okresie głupoty i lenia nie pozwoliłaś im robić tego, na co miały ochote.

Zgadzam się, ale uważam z własnego i zaobserwowanego doświadczenia, że w kwestii szkoły, trzeba jednak "zbuntowanego anioła" przycisnąć. Ja jestem tym nastolatkiem nieco przyciśniętym i z perspektywy czasu widzę i wiem, że jakby tak nie było, to bardzo kiepsko by się to skończyło. Mam znajomych, którzy zostali zostawieni "sami sobie" i do tej pory nie mogą się pozbierać, bo nie zrobili w odpowiednim czasie tego, co powinni i teraz jest ciężko i wiele by dali, aby ktoś ich właśnie wtedy do pionu sprowadził.

Teo, jest znaczna różnica między pozostawieniem nastolatka samemu sobie a pokazywaniem mu różnych sposobów rozwiązania sytuacji, pozwalaniem na dokonanie rzeczywistego wyboru (czyli nie pytanie "wolisz ziemniaki czy kartofle?") i poniesienie konsekwencji.

LonelyM pisałam już tutaj że twoje córki zachowujasie jak ja i moja siostra w przeszłości, a moja młodsza 1,5 roku siostra jak twoja młodsza córka takie same zachowania tylko wiesz jak sobie radziła z nią moja mama? jak nie chciała wstać do szkoły to mowila , nie idziesz do szkoły to od jutra wstajesz o 4 rano i rowerem do tartaku do roboty:-P działało, ja mysle ze w tym wieku trzeba kontrolować dZieciaki nie zostawiać ich samamym sobie ze to niby ich decyzje, tak dac im wybór ale kontrolowany w końcu to twój dom do cholery!!i twoje zasady nie? a i taka ciekawostka moja siostra raz powiedziała mamie ze wolalaby mieszkac w domu dziecka bo tam nie ma rodzicow ze każdy ma swój pokój i kieszonkowe i ze nienawidzi jej. Wtedy mama zabrała ja do domu dziecka z wychowawczynią i zobaczyla jak dzieci płaczą ze chcą mame, od razu się przewartościowała hmmmm ale po czasie znowu wojowała ale tamatu domu dziecka już nigdy nie było, a to ze była zawsze taka bomba wszędzie się udzielala w gimnazjum to jej teraz tylko na dobre wyszlo, umie walczyc o swoje, jak cos musze zalatwic to zawsze ja proszę bo jej się ludzie boja bo wchodzi "z buta";-P a ja ta nieco starsza zawsze bylam obserwatorką i nauczyciele mnie lubili bo bylam (i jestem?) bardzo spokojna ale mama zawsze mowila : "Angela spokojna ale jak w końcu po długich obserwacjach się odezwala to wbijała nóż w serce" podobno to mi zostało ze jak już się odezwe to strzelam jadem az ludzie płaczą;-(.
Tak wiec ja mysle ze trzymaj dziewczyny niech wiedza ze jesteś tak jak moja mama nas, nie pozwalaj na żadne kolczyki jak ja sobie potajemnie przebilam ucho to mama od razu mi wyciagla i dziekuje jej dzisiaj za to.
Kiedys będą ci wdzięczne za to wszystko co robisz, dzisiaj nie wyobrażam sobie chociażby przeklnąc przy mojej mamie, kocham ja nad zycie ciagle robie jej prezenty jak jest okazja i jak nie ma, może tak chcem jej się odwdzieczyc za te lata nerwów? sama już mam syna 4 lata i już mi ciśnienie podnosi a jak będzie nastolatkiem??:-O zyczę ci po prostu wytrwałości, twoje corki się kochają a wojny będą trwac poki się nie rozejdą:-P musisz to wytrzymać:-) Pozdrawiam:-)

no najgorsze co możesz zrobić to zostawić je same sobie, niby są "dorosłe" niby mogą podejmowac decyzje ale bez nakierowywania w dobra strone, zginą w tym swiecie, moja mama najgorszy błąd swojego zycia popełniła gdy się zakochała wyprowadzila się z moimi siostrami młodszymi do swojej milosci a mnie z bratem rok starszym zostawila samych na dwa lata a byliśmy gowniarzami... tak się nie robi, niech twoje córki zawsze wiedzą ze jesteś, naprawdę kiedyś ci podziękują i przeproszą za te cyrki:-) Teraz nic nie zrobisz, możesz ich zachowania obserwować ale jak zle się dzieje to interweniować:)