Jak to wytrzymac???

Bylam z moja pierwsza miloscia przez 9 lat, mamy 5 -letniego cudownego synka, jakies trzy tygodnie temu wyrzucilam , a raczej pomoglam mu sie wyprowadzic.Nigdy nie potrafil nic dla nas zrobic, przez ostatnie trzy miesiace bardzo czesto bral narkotyki , obiecywal nam wyjazd na wakacje ale zawsze cos innego wypadalo. Nie dalo sie wiecej tak zyc, musialam zareagowac. Dwa lata temu pierwszy raz chcial nas zostawic, okazalo sie ze zakochal sie w mojej siostrze, co wykrylam przez przypadek... wybaczylam i jej i mu, pomogalam jej po rozstaniu z mezem itd. , on po paru spotkaniach z innymi kobietami wrocil, mowil ze jestem ta jedyna ... wrocil i nic sie nie zmienil, jego najwazniejsza rzecza w zyciu stala sie silownia, co drugi dzien, my sie nigdy nie liczylismy. Z siostra kontaktu nie mam poniewaz mi opowiedzial mi ze pol roku po calym incydencie, znow probowala sie zblizyc. On prawdopodobnie poznal inna kobiete, bez niego nie mam szans na wykonywnie mojej pracy, godziny przedszkola , czyli ciagle widzenia, musi przebywac w moim mieszkaniu ze wzgledu na synka, ja nie daje rade , nie potrafie nie niego patrzec bez zalu i nienawisci, doslownie mi odwala, nie moge sie skupic na niczym innym , nie potrafie wziasc sie w garsc , mam wrazenia ze niedlugo wyladuje w psychiatryku , jak wylaczyc te uczucia pomozcie ??? Dodam ze po rozstaniu udaje przykladnego tatusia, robi ze mnie rozzalona wariatke , smieje mi sie w twarz..
.