Kobieta jedzie na delegacja - jak jej to wybić z głowy?

Jednym słowem, praca w delegacji to inaczej związek na odległość.
wiadomo jakie są realia takiego związku, często nic z tego nie wychodzi.

Dziwi mnie to najbardziej, że Twoja dziewczyna bardziej kieruje się zarabianiem pieniedzy, niż uczuciem do Ciebie. Kupiłeś mieszkanie, szykujesz gniazdko , a ona się wymyka. Jestem kobietą, gdybym kochała swojego faceta, doszlibyśmy na pewno do porozumienia. jest wiele rozwiązań, nie trzeba od razu decydować się na taką pracę. Jeśli Cię stać na jej utrzymanie, niech poczeka jakiś czas, aż znajdzie coś, co będzie jej odpowiadać.

W każdej pracy obiecują "gruszki na wierzbie", a potem się jest jedno wielkie rozczarowanie. uprawnienia to może sobie prywatnie zrobić, nie musi od razu podejmować się pracy i czekać aż w ramach jej pracy , pracodawca to sfinansuje.
Ma 27 lat, i z tego co piszesz, wnioskuję, że bardziej liczy na to, że podczas delegacji będzie się dobrze bawić.. no soryy... ale tak to może myśleć nastolatka, która jest sama i nie wie co z sobą zrobić. jeżeli jest z Tobą ileś lat, to uważam, że jej myślenie powinno iść w innym kierunku, a jeśli chce się bawić, to powinna pomyśleć o zabawie z Tobą, czy znajomymi. a nie czerpaniu jakiś nowych doświadczeń z pracy jako delegatka. chyb a nie muszę pisać, z czym się kojarzy "zabawa" w pracy na delegacji.

jeśli jeszcze nie wyjechała, a Ci zależy na niej, porozmawiaj z nią, być może brakuje jej poczucia bezpieczeństwa z Twojej strony, czyli pierścionka na palcu, zapewnień, że jest ważna dla Ciebie, że z nia wiążesz przyszłość. to tylko moje przypuszczenia, nie koniecznie musi tak być.

co Was nie zabije to wzmocni, bolesne ale prawdziwe,
nie możesz ograniczać drugiej osoby, na siłę ją próbując zatrzymaĆ

nie wierze że od razu dostanie lojalkę, kolego, aj jak się nie sprawdzi np
a jak zachoruje
itd itp

nie panikuj,

tu piszesz że boisz się że związek nie wytrzyma, tam piszesz że młody jesteś zaczniesz do baru chodzić
no kurde nie myśl tylko o sobie, dziewczyna chce się realizować w życiu, a ty chcesz ją ograniczyć, to na dłuższą mete bedzie lipa, jak będziesz tka podchodził

ale mogę sie mylić, poza tym jak do niej mówisz że ma "głupi łeb" to nie dziwię się że chce ci udowodnić że nie

pozdr

Nie chodzi o ograniczanie. Nic nigdy jej nie zabraniałem i chcę żeby się rozwijała zawodowo, mogłaby poczekać aż dostanie pracę na miejscu. Zwłaszcza, że nie była w takiej sytuacji, żeby musiała brać byle jaką prace byle gdzie. Czy wymagam zbyt wiele? Byłoby to dużo łatwiej dla nas obu. To wszystko jest bardzo nieprzemyślane, będzie kosztować nas sporo nerwów i dużo możemy stracić.

Pytasz "a jak zachoruje". Jak zachoruje to będę musiał brać urlop, żeby być przy niej. Gorzej jak już wykorzystam cały urlop.

Nie mogę spać. Cały czas myślę o tym i po prostu boję się o nas. Mieliśmy wspólne marzenia, żeby działkę kupić, jeździć razem po świecie i być razem szczęśliwi. Bardzo mnie zabolało, kiedy powiedziała, że "chce się wyszaleć na delegacjach". Nie wiem co będzie dalej i nie wiem ile lat ona tam będzie siedzieć. Mam bardzo złe doświadczenia ze związkami na odległość.

Aha - to w TYM problem - "jak ja biedniuśki będę NA TYM stratny ? Jakich wyrzeczeń będę musiał doświadczyć?

Więc jest to kwestia ewentualnie ROKU? Nim Ty będziesz mógł do niej dołączyć?
I PRZEZ ten raptem ROK nie potrafisz być lojalny w stosunku do dziewczyny, poza którą ponoć świata nie widzisz (no chyba, że jakaś kusicielka by się przysiadła?)
A może to ONA ma świata poza tobą nie widzieć?

Więc co ONA by mogła zrobić, w twoim mniemaniu już wiemy. A co TY byś dla niej mógł zrobić?

I te złe doświadczenia rzutują Ci najwyraźniej na całokształt... albo żyjesz w iluzji. Zwyczajnie nie chcesz jej spuszczać z oczu... jakby to mogło ZAMIAST lojalności ZAPEWNIĆ pewność
Wszystkie te Wasze plany na nic - jeśli nie ma za grosz zaufania jednego do drugiego

Taaaak. Z powodu swoich urazów i swoich lęków nie słyszysz/widzisz/rozumiesz jej sytuacji. A przecież sam stwierdziłeś, że Twoja partnerka miała problemy w dotychczasowej pracy. To, Twoim zdaniem, nie jest powód do znalezienia pracy dającej jej satysfakcję. Bo liczy się Twój strach. Strach i brak zaufania do niej. Ważnym, jeśli nie najważniejszym, są też te zdania:

Już wiesz, że zdradzisz, ale... to ona będzie winną.

Współczuję. Jej. Współczuję jej, że wybrała sobie człowieka, dla którego jej potrzeby nie są ważne, że wszystko ma być podporządkowane jemu, że on już wie, że zdradzi.

Współczuję też Tobie. Współczuję takiego sposobu myślenia o sobie, o partnerce (w przedstawionej sytuacji nie jest to adekwatne słowo), o relacjach w związku.

Tyle, że AKURAT w tej dziedzinie NIE MASZ PRAWA się nie zgadzać. Nawet w małżeństwach, tak daleko ingerencja partnera się nie posuwa.
Bo czyż Ona decyduje gdzie Ty możesz, bądź nie możesz pracować?
Weź się człowieku zastanów czy gdyby Ona się zachowywała w ten sposób co Ty teraz,  w analogicznej sytuacji dotyczącej ciebie, nie uważałbyś jej zachowania za niewspółmierne i histeryczne. To zwykłe zaślepienie... Co jak co, ale na obiektywizm to Ty zdobyć się nie umiesz.

No popatrz autorze, a mój mąż w takim systemie 20-ścia lat pracuje. Lubi się poniewierać po kraju. Nigdy nie myślałam o jego pracy w ten sposób, że będę stratna. Każdy musi obrać jakąś drogę rozwoju. Ona chce zrobić uprawnienia, a to faktycznie nie takie proste. Jest też kobietą, wiecznie się poniewierać nie będzie, zechce dzieci, a to już kobiecie mobilność znacznie utrudni.

Uważam tak jak poprzednicy - liczą się tylko twoje potrzeby, twoja racja, twój temperament. A to wszystko okraszone brakiem zaufania. Niezły sprawdzian dla waszego związku.

Tak, tak.... Oni na tych delegacjach nic nie robią, tylko się bawią, burdele odwiedzają, romanse nawiązują. Poczekaj aż się połowa załogi pochoruje, pogoda spłata figla, projekt przy którym pracuje złapie poślizg.