Jak mężczyźni czują się w swojej roli

W żadnym wypadku ja nie chciałbym być, przynajmniej nie w naszym zdewociałym, dulszczyźnianym kraju.
To Wy, kobiety, macie (w większości wypadków) przegwizdane, zaczynając od bolesnych menstruacji, przez dyskryminację w pracy i nierówne traktowanie w sferze obyczajowej, po ból rodzenia. Nie chciałbym tego przeżywać.
Co do zachowań i stylu ubierania się a'la Jacyków u współczesnych mężczyzn. Metroseksualność jest ponoć cool, choć mnie osobiście to śmieszy (ach, to wychowanie w duchu "prawdziwego mężczyzny"!) i mimowolnie sugeruje zniewieścienie takich mężczyzn.
Pozdrawiam.

Zastanawiam się, o jakie konkretnie posty chodzi, bo tu dużo zależy, z jakiego powodu się rozpłacze i z czym sobie nie radzi. Ja nie znam za wiele osób, które by źle oceniły faceta, bo płacze, jak życie mu się ostro posypie albo jakoś realnie cierpi, straci kogoś bliskiego przykładowo. Ale jak ktoś zalewa się łzami z byle powodu, to średnio świadczy o jego równowadze psychicznej i to jest dość niezależne od płci. Ten brak równowagi faktycznie się chętniej kobietom wybacza, ale to seksizm właśnie przecież - "och, histeryzuje z powodu złamanego paznokcia, ale to baba przecież, baby tak mają". No nie, to w każdym przypadku średnio fajne i każda taka osoba powinna jakoś popracować nad sobą pod tym kątem.

Ciekawy temat

Czy cieszycie się z faktu że urodziliście się mężczyznami? - mimo dziwnych czasów, taak, bardzo

"-nie możecie sobie pozwolić na bycie miłym wobec kumpla bo on najprawdopodobniej źle, agresywnie na to zareaguje,"
Nie rozumiem, to nie ma sensu. Osobiście z kumplami często żartuję, śmiejemy się razem. Z częścią prowadzę ciekawe, poważne rozmowy, z innymi bardziej luźne. Relacje mężczyzn są całkowicie odmienne niż u kobiet. Są "prostsze"
Gdy facet jest chamem, ma mi nie wchodzić w drogę, będzie o tym wiedział.

"-macie mniejsza dowolność w doborze ubrań, nawet kolorowe spodnie są już źle widziane przez innych, a co dopiero większa ekstrawagancja,"
Racja. Pozwalam sobie jednak na dwu-kolorowe skarpetki i jest OK, czasem zabawnie
Poza tym przykładamy mniejszą wagę do mody ( generalizując ). JMa być po prostu luźno, Jak trzeba stylowo lub elegancko.

"-musicie ciągle bić się z innymi mężczyznami,  udowadniać siłę, udawać szorstkość, gdy jesteście wrażliwi/delikatni macie przejebane,"
Ponieważ szacunek, reputacja dla większości z nas jest bardzo ważna. Nie trzeba się lać po gębie by się nawzajem szanować. Faktem jest, że część chłopaków innego języka ( brutalność, szacunek zdobywany strachem ) nie rozumie, kwestia środowiska.

"-gdy mężczyzna się rozpłaczę, albo sobie z czymś nie radzi, jest wyśmiewany nie tylko przez mężczyzn, ale niestety też przez kobiety (dowiedziałam się tego na tym forum, zawiodłam się na was kobiety sad, a zawsze uważałam że jesteście bardziej empatyczne), nazywany pizdą, nieudacznikiem, niedojdą,"
Prawdziwy mężczyzna nawet gdy padnie na kolana to po czasie powstanie. Osobiście wyciągam wnioski, nie stronię od analizy, ale idę do przodu, czasem się zatrzymując i dając sobie chwilkę na refleksje.
"overthinking", udziwnianie, komplikowanie życia nie jest dla mnie. Stawiam na prostotę ( nie mylić z nudą ).
Emocjonalny świat to często temat tabu wśród mężczyzn. To cięzki kawałek chleba dla nas

"Jak się z tym czujecie? Czy nie chcielibyście być kobietami?" - oooj nie, dziękuję
Jako mężczyzna czuję się dobrze we własnej skórze.

Pozdrawiam

Jakoś mnie twoja schematyczna ocena nie dotyczy. ubieram się jak chcę. Nawet do pracy.
Nie muszę się z nikim bić, o cokolwiek bo po co. Nie mam potrzeby być szorstkim, aby udowadniać na zewnątrz że taki jestem. Wszystko zależy od sytuacji i tego co się dzieje a nie od faktu że tak muszę bom facet.
Jak trzeba to podnoszę głos, jak nie ma potrzeby to nie. Jak wyczuwam że w łóżku żonka oczekuje klapsa, to go dostanie. A jak wyczuję że potrzebuje relaksu, to masuję jej całe ciało.
Nie wiem, skąd takie wnioski.

Tak cieszę się. Jak bym się urodził kobietą też bym się cieszył (oczywiście chciałbym się czuć kobietą, a nie facetem w kobiecym ciele).

NIe można być za miłym, bo to trochę takie "pedalskie", z facetami to inna relacja. Można być miłym dla koleżanki. Np. z facetem nie dam rady rozmawiać na temat tego jak on wygląda... Z koleżanką zero problemu... Mogę natomiast facetowi powiedzieć, że coś dobrze zrobił, świetnie, rewelacyjnie, że jestem zachwycony. Ale to nie jest rozmowa o nim, ale o przedmiocie jakimś-tam. Innymi słowy nie mogę być facetem osobiście zainteresowany, tylko światem poza nim. Rozmawiając z koleżanką mogę rozmawiać o niej samej.

W klubie można robić błyskotekę jak PUA Mystery. W życiu codziennym wolę standardowe ubiory... Najchętniej to bym chodził całe życie w jakimś jednym mundurze, albo ubierał się wg z góry ustalonego wzorca, zawsze tak samo.

Nieprawda. Nie trzeba się bić... Wrażliwość można zostawić dla dziewczyny. Bitka i seks -- to są jakieś naturalne instynkty. Dobrze, że bitka mnie już nie pociąga.

Tak to jest w zyciu, że pewne problemy rozwiązuje sie samodzielnie i nie ma znikąd pomocy. Czasem jest się totalnei samemu. Lubię jak inni faceci z mojego otoczenia są sami z problemami i sobie radzą i nie narzekają i mam pewność, że ja na ich miejscu też bym msuiał sobie poradzić. Nienawidzę zaś takich co tylko oczami pomocy szukają, zamiast samemu kopnąć się w tyłek i zagonić do rozwiązywania problemów.

super temat
nie jestem mężczyzną ale w domu mam dwóch, dwa pokolenia
a ponieważ rodzina, gdzie mówi się wszystko ( nad czym nieraz ubolewam ) zabiorę głos
obserwując moich panów zauważam, że w ciągu tych dwudziestu kilku lat zmieniło się bardzo dużo w świecie mężczyzn
mój syn do ojca powiedział " ... trochę ci zazdroszczę, bo w moim świecie na twoich warunkach już nie da się przeżyć", dotyczyło to spraw damsko - męskich

A ja chciałbym na jakiś, krótki czas zostać... kobietą, żeby poczuć dokładnie jak to jest (analiza wszystkich myśli w głowie). Większość cech, które wymienione są w pierwszym poście, mnie nie dotyczą . Wiadomość dla złośliwych: Nie, nie jestem homo/bi, nie noszę rurek i nie zamierzam się przebierać jak Drag Queen, ani też robić z siebie Ladyboya...

Uważam, że obecnie wymaga się wiele od obu płci, nie tylko od mężczyzn. Kobieta ma być matką, kochanką, gospodynią domową, wsparciem dla męża, świetnym pracownikiem itp. Wielu mężczyzn (także młodych) nadal uważa, że kobieta POWINNA wziąć na siebie domowe obowiązki, mimo że ona również pracuje. No i najlepiej, by była dziewicą. Z jednej strony kobietom teraz dużo wolno, ale z drugiej strony jeśli skorzystają z tej wolności, to są szykanowane. Co też świetnie widać na tym forum.

Temat dotyczy mężczyzn i ich niedoli, ale wcześniejszymi zdaniami chciałam pokazać, że obie płcie mają takie same wymagania, czasem bardzo rygorystyczne, czasem dziwne. Jeśli chodzi o przytoczone w pierwszym poście przykłady, to nie zgadzam się z kolorowymi ubraniami albo byciem miłym dla kolegów. Chyba, że mieszka się na jakiejś wsi zabitej dechami, gdzie ludzie na każdą nowość patrzą podejrzliwie. Zgodzę się tylko z tym, że istnieje zjawisko wyśmiewania męskich słabości. Mężczyzna powinien być zaradny, silny psychicznie itp. Tylko nie wiem co niby się zmieniło, bo wcześniej też nikt nie padał na kolana przed niedorajdami, a dla kobiet tacy mężczyźni nie byli atrakcyjni. A przecież to nie są jakieś wybujałe wymagania, bo czasy są teraz trudne. Jeśli mężczyzna jest słabym psychicznie mięczakiem, to kto przy zdrowych zmysłach będzie chciał się z nim związać? Przecież taki bidulek załamie się, gdy straci pracę, gdy trzeba będzie zaciągnąć kredyt i mieć długi itp.  Podwyżki też prawdopodobnie nie dostanie, bo będzie grzecznie czekał, aż ktoś sam mu ją da. Oczywiście generalizuję, ale właśnie takie skojarzenia budzą słabi mężczyźni. Kiepski materiał na partnera lub tym bardziej na głowę rodziny. Dawniej wcale nie byłoby inaczej. No ale przecież tacy faceci też znajdują żony. Tylko najpierw sami muszą obniżyć wymagania, zamiast szukać pięknej księżniczki, która będzie w nich zapatrzona.

Także sądzę, że współcześnie wszyscy musimy poodnajdywać się w nowych rolach. Nie wystarczy, by kobieta była potulna, posłuszna, by gotowała i siedziała w domu. Tak samo nie wystarczy, by mężczyzna był tępym jaskiniowcem, który zaciąga żonę za włosy do domu. A czy to jest źle? Stoimy przed dużymi wyzwaniami i wymaganiami, ale jednocześnie mamy mnóstwo możliwości. Ja bym się nie zamieniła na życie w tych gloryfikowanych, wcześniejszych czasach.

Uśmiałem się, znowu, na tym forum.
Przedłużam wypowiedź.
Przedłużam wypowiedź.
Przedłużam wypowiedź.
Przedłużam wypowiedź.
Wypowiedź jest już dostatecznie długa.
Odczuwanie empatii. (czytaj jak poniżej)
Bratanie z kobietami, bo w końcu to też ludzie.
Koniec.

Też sądzę, że wyolbrzymiasz i nie jesteś obiektywna. Widzisz tylko to, co chcesz widzieć. Zresztą jak dla mnie to bardzo niespójne co piszesz. Sama przyznałaś, że kobieta może szukać ciepła u matki, koleżanki i przyjaciółki, a facet nie może u kolegów. Kobieta też raczej nie będzie tego szukać u ojca, przyjaciela i kolegi (choć są wyjątki). Mężczyźni z reguły inaczej rozwiązują problemy, inaczej odbierają świat niż kobiety. Jak mam problem i chcę go rozwiązać, to zawsze zwrócę się z tym do mężczyzny. Natomiast jak chce się tylko wygadać i wypłakać, to przyjaciółka lepiej to zrozumie. Jeśli mężczyzna chce się wygadać, to tak samo może iść do matki, koleżanki, przyjaciółki itp. Robisz problem z tego, że obie płcie mają inne podejście do życia, co jest zupełnie normalne. Natomiast pisanie o konieczności bycia szorstkim, zimnym, cynicznym jest przesadzone. Nie wiem też skąd bierzesz to ubliżanie, bójki i bijatyki, bo ja się z tym nie spotkałam.

Myślę że ten temat, ma formę 'odwróconej psychologii'.
lilly25 chciała żeby faceci się trochę bronili. W między czasie pisząc, co tak naprawdę myślą o kobietach.
No, i może coś więcej.

Nic podobnego Martainn, żadnych jaj sobie nie robię, to że ktoś ma odmienne od większości zdanie, wyciąga inne wnioski ze swoich obserwacji, nie oznacza że robi sobie jaja, albo trolluje (tak jak mi zarzucano). Jedyne posty dla żartu jakie napisałam ( i je pamiętam) były w temacie o Świętach Wielkanocnych, i zauroczeniu dziecka ale trochę wtedy wypiłam, wszystkie pozostałe są jak najbardziej na poważnie. Zawsze miałam swoje zdanie, różniące się od ogółu, i nic na to nie poradzę.

Od kilku lat obracam się wśród mężczyzn głównie, znam niewiele kobiet, ale nie tylko na tej podstawie wyciągam swoje wnioski. Zaobserwowałam to przede wszystkim w czasach szkolnych, i kiedyś (dosyć dawno temu) czytając męskie fora. Najgorzej wobec siebie zachowują się mężczyźni w wieku nastoletnim. 

Wśród płci męskiej każdy przejaw wrażliwości odbierany jest jako "ciotowatość", "pizdowatość". Załamany chłopak decydujący się na zwierzenie ze swojego problemu jest wyzywany, wyśmiewany. Ogólnie mężczyźni bardzo nie lubią uczuciowości u innych mężczyzn, i każdy przypadek okazania przez innego osobnika uczuć traktują jako okazję do "pojazdu". Dodatkowo od rodziców/swojej rodziny chłopak słyszy - "Bądź mężczyzną", "Nie marz się, co Ty baba jesteś?' itd. Nic dziwnego że faceci częściej dokonują samobójstwa, skoro zawsze wymaga się od nich bycia jak skała. Najgorsze że również kobiety wymagają tego od nich, tak jakby nie cierpiały kobiecej strony (czyli siebie) w mężczyznach.

Zauważyliście też pewnie że faceci denerwują się gdy komplementuje ich inny mężczyzna.

Kobieca przyjaźń polega często na wzajemnym zachwycaniu się sobą, adoracji, oraz roztapianiu sie w błogiej akceptacji, natomiast męska na rywalizacji. To drugie jest na dłuższą metę bardzo frustrujące, dlatego mężczyźni częściej są drażliwi, znerwicowani, zapadają na depresję.

Dość osobliwe stwierdzenia, "mężczyźni w wieku nastoletnim" potem "Załamany chłopak ". Żeby potem wszystko wróciło,
do "mężczyzny". Więc jak? Nastolatek czy mężczyzna. I sprawa najważniejsza, komu oni wszyscy kibicują? Bo wiesz nasi
ostatnio wygrali.
"Kibice Lecha Poznań mogą pochwalić się nie lada wyczynem. Wygrali ostatnio turniej legalnych ustawek, gdzie walki toczą się według reguł MMA". Super wyczyn. Szacun.

Mam podobne odczucia. Przecież rozmawiam z moim mężem i gdzieś tam między wierszami udaje mi się wychwycić o czym z kolei on rozmawia ze swoimi znajomymi, gdy są sami, we własnym, męskim gronie, nawet tymi z pracy, gdzie z reguły rywalizacja jest największa. Pojawiają się tematy tak różne, a przy tym również nastawione na wartości, wzajemną pomoc, życzliwość i szczere zainteresowanie drugim człowiekiem, że samą mnie czasem to zaskakuje.
Znam zresztą męskich przyjaciół mojego męża, wiem jakimi są ludźmi i jak potrafią sprawdzić się wówczas, gdy zachodzi taka potrzeba - to nie ma nic wspólnego z tym, o czym napisałaś, Lilly.

Edit: O, przypomniała mi się pewna sytuacja - kiedyś zepsuł nam się samochód (odkąd pamiętam, to chyba raz jeden jedyny), byliśmy jakieś 200 km od domu, to była niedziela, zadzwoniliśmy do dobrego znajomego ze zwykłym, technicznym zapytaniem, ale on nawet nie chciał słyszeć, że nam nie pomoże. Zrezygnował z wycieczki w górach, wsiadł w samochód i przyjechał na miejsce.
Facet z opisu Lilly miałby satysfakcję, pewnie zacząłby drwić, szydzić, cieszyć się z cudzego nieszczęścia i się nim upajać, a nasz znajomy nawet nie chciał wziąć pieniędzy za paliwo, bo tak oczywistym wydał mu się fakt, że jak ktoś ma problem, to trzeba mu pomóc.

Raczej nie zamieniłbym się na bycie kobietą, ale nie czuje aby bycie mężczyzną w dzisiejszych czasach było dobre gdyż kobiety mają po prostu łatwiej (pomijam kwestie fizjologiczne).
Kilka przykładów:
-nie muszą się o nic starać, bo jaka brzydka by nie była to i tak mężczyźni się będą dobijać
-maja lżej w pracy - liczą na pomoc przy różnych czynnościach od współpracowników płci męskiej mimo tego, że ci drudzy mają płacone tyle samo
-łatwiej im załatwić różne "sprawy" jeden uśmiech i już 10 chętnych do pomocy

Mnie osobiście to rozwala jak mężczyźni się płaszczą i jawnie dają wykorzystywać jednocześnie kłamiąc aby dopiąć swego.
Jak widzę, że laska ma świadomość tego, że jest bardzo atrakcyjna i próbuje pomóc sobie swoimi uśmiechami w załatwieniu czegoś, to działam dokładnie odwrotnie do większości napaleńców - utrudniam, bo niby dlaczego jej ma być lżej niż pozostałym ludziom? Ot taka przekora