Ja nie chcę dziecka, on nie wie czy może i ma z tego powodu kompleksy

Witaj.

Patrząc obok na tą sytuacje to wydaję mi się że Twój partner ma po prostu uraz po wcześniejszym związku. Planowali dziecko więc relacja musiała być poważna, a tu nagle wszystko przez niego się rozpadło. Teraz też ma taką obawę, że przez to straci i Ciebie. Dlatego niektóre sprawy czy kłótnie tłumaczy tym że to własnie dzieję się przez to że on jest prawdopodobnie bezpłodny. Wydaję mi się, że to zachowanie wynika z wcześniejszego związku. Po prostu porozmawiaj z nim szczerze i nawiąż do tej sprawy z jego byłą, żeby niepotrzebnie się nie martwił.

Wcale nie absurd. Mało, która bezdzietna kobieta związałaby się z facetem,o którym wiadomo, że jest bezpłodny.  Każdy by miał kompleks. Pewnie bardziej, niż w przypadku kobiety nawet, bo dla kobiety jak nie może zajść w ciąże to raczej nie jest kompleks tylko osobista tragedia. Z tego co mówisz jego związek się rozpadł z tego powodu, więc jego reakcja jest uzasadniona.
Jeśli Tobie to nie przeszkadza to sobie wszystko przegadacie i już.

Mówisz że nie chcesz dziecka przez najbliższe pare lat i on zapewne o tym wie, pewnie martwi sie tak na zapas, że jak już będziesz miała ten instynkt to wtedy ewentualnie go zostawisz jak nie sprosta Twoim oczekiwaniom. A może da się to jakoś wyleczyć?

Trochę przykro mi się zrobiło, Kammiś, nie ze względu na Twojego faceta, a ze względu na Ciebie (ach, ta moja zaściankowość!). Ale może i dobrze, że nie chcesz być matką, skoro wiesz, że nie dałabyś dziecku miłości.
Natomiast, co do Was obojga.
Powiedz mu, że tak widocznie los chciał, abyście się spotkali i pokochali. Właśnie wy, tak samo, a jednocześnie inaczej, dotknięci przez los. Ty emocjonalnie, on fizjologicznie. Myślę, że to doceni.
Pozdrawiam.

A może on po prostu CHCE tego dziecka? Może to Was różni?

mhm - ok, postaram się na to wszystko odpowiedzieć

U mnie to jest tak - nie tylko nie chcę dzieci, ale też niesamowicie mnie drażnią. moje koleżanki już od kilku ładnych lat jak np. widzą płaczące dziecko to pocieszają, machają do niego, uśmiechają się, a ja jedyne co mam ochotę to "przywalić" (oczywiście tego nie robię, bo nie uznaję przemocy fizycznej wobec kogokolwiek - nieważne czy dorosły, czy dziecko, czy zwierze), ale taka nabuzowana się robię, irytują mnie dzieci np. w tramwajach, w sklepach, po prostu ich zachowanie (nie sama obecność) - ryki, krzyki, wrzaski, bezsensowne pytania. od zawsze nie toleruję dzieci. odkąd skończyłam 10 lat o młodszych mówiłam "bachory"

Excop - wybacz, ale nie życzę sobie wywodów na temat tego, jak to rzekomo jestem bardzo "dotknięta przez los".
Nie każdy człowiek musi być rodzicem. Jak tak patrzę na ludzi, to często sobie myślę, że wielu z nich nie powinno mieć dzieci i mi tych dzieci szkoda, mimo że za nimi nie przepadam. Tak, naprawdę - jak widzę matkę która sprawia wrażenie na każdym kroku że ma dość własnego dziecka (a tak jest np. z moją sąsiadką i z moją kuzynką), to tak myślę. Nie zamierzam robić krzywdy ani dziecku, ani sobie, więc uważam że przy moim charakterze - o ile on się nie zmieni - nie ma co planować dziecka.

On mi powiedział, że jego zdaniem to decyzja kobiety, bo większość odpowiedzialności i wysiłku spoczywa na kobiecie z przyczyn czysto biologicznych. On wie, że ja jestem lekko egocentryczna i nie potrafiłabym np. odmówić sobie wyjść przez 9 miesięcy, pracy przez rok, że zależy mi bardzo na sobie samej bardziej niż na dziecku. Zaraz mi ktoś powie że nie potrafię kochać - to nieprawda. Kocham nad życie ludzi, których już znam, aczkolwiek nie potrafię sobie teraz powiedzieć że będę kochać bardziej niż siebie coś czego jeszcze nie ma. Nie chcę po prostu tego tworzyć.
Byłam kiedyś u psychoterapeuty - powiedział mi jedną rzecz, która objawia się także w moim stosunku do dzieci. Że w pewnych kwestiach (edukacji, pracy, stylu życia, rodziny) mam męski charakter i nie potrafię kochać za nic - tak jak ojcowie - ich miłość pojawia się z czasem. Poza tym jestem (wg psychoterapeuty) zbyt wymagająca zarówno wobec siebie, jak i wobec innych, co mogłoby bardzo takiemu dziecku zaszkodzić, a we mnie rodzić ogromną frustrację.
Owszem - miałam kiedyś przy winie z koleżanką taką fazę na rozmowę o dziecku - ale (może to niektórym wydawać się przykre) nie miałam takiego podejścia opiekuńczego jak ona. Po prostu miałam określone wymagania - nie takie nie do spełnienia - ale po prostu pewne plany - dobre stopnie, szkoła muzyczna albo taniec, zajęcia z tenisa, dobra szkoła, marzyła mi się mała elegantka I oczywiście myślałam o dziecku około 10 lat - mniejszego nawet nie potrafię sobie wyobrazić. Aczkolwiek rozmowa przy winie minęła w niepamięć i wróciło życie Poza tym to było z 4 lata temu, gówniarą byłam

Martwię się o to, że mój facet ma kompleksy. Tym bardziej że ktoś taki jak on nie powinien mieć żadnych kompleksów - powiedziałam mu to dzisiaj, on mi się tylko głupio odgryzł, że ja też nie powinnam mieć, a mam. Ale kobiety zawsze mają, każda kobieta, nawet najpiękniejsza i najmądrzejsza, poza tym moje kompleksy to zasługa mojej matki - pani "może być jeszcze lepiej". A on? Dlaczego on w ogóle miałby mieć kompleksy? Przecież to nie jest rzecz którą widać, to nie jest kwestia jego osiągnięć, inteligencji, wykształcenia, wyglądu, zamożności, niczego. Więc nie rozumiem jego kompleksów i przez to nie wiem jak mu pomóc w tym dole. On w ramach relaksu 2. dzień z rzędu spędza ze swoim kumplem z pracy, ale czy to coś pomoże to nie wiem. Może faktycznie taka męska rozmowa mu się przyda... z tym że faceci nie lubią rozmawiać o problemach, więc pewnie po prostu idą na tego tenisa czy siłownię albo do klubu i obgadują laski - dobra psychoterapia nie że mam coś przeciwko, bo nie jestem zazdrosna i sama obgaduję facetów, tylko boję się że on się w tych swoich kompleksach jeszcze bardziej pogrąży.

Patrząc z boku na inną osobę łatwo się dziwić, że ma jakiekolwiek kompleksy. Bo przecież gołym okiem widać, że ich nie powinna mieć. Tyle tylko, że kompleksy to takie "cóś", co je się ma mimo.

Często - niestety - spotykany jest właśnie taki sposób myślenia: "To, że ja mam kompleksy, to oczywiste. Ja mam powody. Dlaczego jednak ona/on ma kompleksy? Przecież ona/on nie ma żadnego powodu (albo powody przez nią/niego podawane są nieistotne)."

Życzę i Tobie, i jemu, Twego zrozumienia.

Jeżeli mężczyzna nie może mieć dzieci to zawsze jest to dla niego "hańba". Czuje, żźe utracił swoją męaskoąść.

Rozumiem, że dla Twojego faceta to kompleks. Wielu facetów tak to odczuwa. Ja nie byłam w takiej sytuacji, rozumiem, że to poważniejsze, ale powiem Ci, że jak mój facet np czymś się przejmuje to najlepiej działa dać trochę czasu, nie mówić od razu, że to nie problem, nie przekonywać, bo wtedy odbiera to lekko jak na siłę. No wiesz pewnie o co chodzi. Wiadomo, faceci też są różni, ale wydaje mi się, że może tak być u wielu facetów. Dlatego można dać mu trochę czasu, by to nie wyglądało na wymuszone "pocieszanie", a potem porozmawiać. Powiedzieć co jest dla Ciebie ważne i że nic w Twoich oczach nie stracił itp, że dla Ciebie nic się nie zmienia, inne rzeczy są ważniejsze, a on jest nadal jest tym samym męskim facetem, na którym tak Ci zależy

Zgadzam się też z Tobą, że jeśli byś kiedyś chciała mieć dzieci to są też inne metody. Dlatego wiadomo jak Wam na sobie zależy, to nie musi to Was poróżnić, nawet jeśli byś chciała dziecka. Możliwości teraz jest wiele.

Odszukalam watek i stwierdzilam ze napisze tutaj bo to w sumie ciag dalszy.....
no, dola juz chyba nie mial. ale ostro pobalowali ostatnio
wole nawet nie wiedziec gdzie, ale we dwoch (z kumplem) robili chyba wszystko - chodzili na imprezy, biegac, na tenisa, na silownie, nawet na zakupy. W ich tematy wole nie wnikac - jak to tematy facetow, chociaz ogolnie uwazam ze sa nieszkodliwe
Przeszlo mu ale zrobil sie cholernie zazdrosny. to znaczy jakos to wytlumacze, nie wiem jak. Chodzi o to ze mi nic nie mowi ale np. krytykuje strasznie innych facetow. Ja mu nie daje powodow do zazdrosci, to ze daja je jacys faceci na ktorych bym nawet nie spojrzala to nie moja wina.
bo naprawde zazdrosny jest o jakis gowniarzy (nie lubie mlodszych i rownolatkow) ktorzy do piet mu nie dorastaja. to mozliwe zeby tak mu samoocena spadla zeby bal soe konkurencji gdzie jej nie ma???
nawet raz probowal podpytac jak mi sie ukladalo w lozku z bylymi... prawda byla taka ze w ogole mi sie nie ukladalo, ale nie lubie o tym ani myslec ani mowic.
nie wiem co mu odwalilo!

To wszystko jest porabane!
Jak on tak sie zachowuje to ja stwierdzilam ze bede sie zachowywac tak samo. Lazilam z kolezanka na zakupy a potem na drinka. potem krytykowalam inne kobiety. A on stwierdzil, ze niby.... mam sklonnosci do vendetty   to bylo z jego strony chamskie i w dodatku jeszcze mi wypomina bardzo dalekie koligacje rodinne ktore nie maja znaczenia. prababcia byla wloszka i podobno "to zla kobieta byla" i niszczyla fscetow psycjicznie i finansowo. . Mowilam mu o tym bo to ulubiona historia w roszinie. ale mnie posadzac o vendette? Tez mi cos.

Ja wiem ze jestem nie do konca stabilna emocjonalnie. dlatego potrzebuje stabilnego emocjonalnie faceta. ja jestem zbyt emocjonalna poprostu. skonczylo sie na tym ze najpierw sie poryczalam, potem sie smialam, a potem sie na niego wydarlam. i co gorsza sama nie znam powodu swojej reakcji.
ale ja bym wszystko oddala byleby on sie ogarnal!

P.S. wybaczcie literowki - telefon i pospiech

Ale on nie jest zaborczy. Niczego mi nie zabrania. A że sobie coś pogada... no dobra.
Jest stabilny emocjonalnie, jest. To była jedna głupia sytuacja
Nie pokłóciliśmy się, jak tutaj imputujesz
Poszłam pogadać o tym wszystkim z ojcem, w sumie nie ma drugiej osoby która byłaby do mnie nastawiona tak jak on - zawsze mnie poprze, a jakbym robiła głupstwo, to powie mi o tym na osobności, ale choćbym zrobiła coś najgorszego to przy ludziach będzie za mną. Opowiedziałam mu wszystko bardzo dokładnie.
Powiedział jedną rzecz, która mi się nie spodobała. Że mam temperament po prababce, której nawet nie znałam, ale dużo o niej słyszałam. Była zmienna, kapryśna, miała słabość do bogatych mężczyzn, nie liczyła się właściwie z nikim jeśli chciała coś osiągnąć. A ja siebie takiej nie widzę... Cieszę się, że mam trochę jej cech z wyglądu (na szczęście nie mam typowo polskiej/ słowiańskiej urody, która wybitnie mi się nie podoba - wszystko takie mdłe i delikatne)  ale w życiu nie chciałabym mieć jej charakteru!
Dochodzimy jakoś do ładu. Pogadaliśmy sobie, bedziemy się normalnie zachowywać....
Ja jestem emocjonalna - mimo że okazuję to tylko wśród najbliższych i czasem duszę w sobie - to fakt. Potrafię być czasem mściwa - to też fakt. Ale nie zamierzam się mścić na własnym facecie.

Nie wydaje mi sie, ze ten zwiazek przetrwa. Chyba, ze on by bardzo popracowal nad soba i Ty tez.
Ale Ty jestes mloda i strasznie niestabilna wiec ten zwiazek raczej umrze z czasem.

To jest wiadome, COŚ czujesz i to mocnego. Co to jest okaże się. Tak jak pisałem, znam takie wybuchy uczuć u dziewczyn (dałaby sie pokroić, martwią się, usychają z tęsknoty) które sie kończą pozniej w moment. No ale moze to akurat TO mimo wszystko, bo w koncu nie wszystko co dobre musi sie konczyc. Po prostu mowie ze uczucia nie musza swiadczyc o niczym, a jeszcze wiele 'kryzysowych' sytuacji, nieporozumien, sprzeczek itp przed wami i to na tle jak widac dosc powaznym.

Nigdy nie wiemy co drugiej osobie siedzi w głowie... tak na sto procent.
Ale on okazuje swoje uczucia... stara się bardzo. to widać. ja to widzę właściwie codziennie (poza tym małym kryzysem, który już zażegnaliśmy). pogadaliśmy sobie, powiedzieliśmy że to nie jest dla nas żaden problem, a jakby za te 10 lat był, to są różne rozwiązania, różne metody, a medycyna idzie do przodu. powiedziałam mu też jasno że ilość plemników jest ostatnią rzeczą która świadczy o wartości mężczyzny i że dla mnie jest szereg o wiele wiele wiele ważniejszych rzeczy niż to, a to mi wcale nie przeszkadza. i że długo szukałam faceta z którym w ogóle chciałabym się spotykać i że wreszcie znalazłam i żebyśmy tego nie zepsuli, wręcz go o to poprosiłam.
Zaskoczył mnie dzisiaj... mówi że chciałby się budować i prosił żebym pomogła mu wybrać projekt, bo "chciałby żeby ten dom mi się podobał i żebym się w nim dobrze czuła". Naprawdę jestem zaskoczona, w sumie nawet nic nie powiedziałam, bo nie wiedziałam co powiedzieć. Ale bardzo miło z jego strony. Mam wrażenie że chciałby żebym uczestniczyła w jego życiu, a ja chce żeby on uczestniczył w moim. Właściwie to uwielbiam dni kiedy mamy właściwie wspólne życie - teraz są wakacje, on ma w pracy trochę więcej luzu (bo nie ma sezonu na usługi prawne), nie ma roku akademickiego, możemy ze sobą spędzić dużo czasu.
Dzisiaj na przykład spędziliśmy cudownie miły wieczór. On śpi jak zabity (nawet jak kot po nim przeszedł to się nie obudził ), ja nie wiem czemu nie mogę zasnąć.
Ja się będę starać. Obiecuję to samej sobie i (we własnych myślach) jemu. I popracuję nad sobą, bo moje emocjonalne reakcje są męczące nawet dla mnie samej.

Może ja też wyolbrzymiłam tę jego zazdrość. No skrytykował parę razy jakiś facetów. Może ja byłam za bardzo wyczulona, bo oboje w sumie lubimy sobie niektórych poobgadywać... Ja też w sumie krytykuję inne kobiety (nawet w rozmowach z własną matką, gdzie żadnego celu i zazdrości nie ma), ale nie dlatego, że zazdrosna jestem, bo potrafię docenić i kobiecą urodę i inteligencję - zazwyczaj krytykuję jak mi ktoś mocno na nerwy działa to na nim nie zostawiam suchej nitki Ale kobiety inteligentne i piękne doceniam i nie wstydzę się tego powiedzieć głośno, a on im kto był lepszy, tym bardziej go krytykował, dlatego tak mnie to zirytowało (nawet mojego ulubiona aktora zjechał ). No ale mu przeszło.
Nie jest zazdrosny i widzę że ma zaufanie bo potrafi nawet powiedzieć "o, będziesz mieć egzamin z (nazwisko), to wiesz, krótka sukienka, dekolt, szpilki i masz 5" Nie świrował też jak próbowałam zmniejszyć mandat na swój urok osobisty albo jak sobie delikatnie flirtuję z innymi facetami (nie uważam tego za coś złego, bo to tylko rozmowa, poza tym nie przekraczam pewnych granic, jak on chce to też niech sobie tak gada).
Dlatego uważam że tak mu tylko na krótki czas odwaliło...

Eh, on sie chyba dalej tym przejmuje
Znaczy wczoraj podsluchalam jak gadal o tym z kumplem. Nyli u nas i pili cos tam, kumpel powiedzial ze mu sie z narzeczona nie uklada a moj o tym i ze on sie zastanawia czy ja go traktuje jak normalnego mezczyzne przez to (jak mu w ogole moglo cos takiego strzelic do glowy???).
Teraz sie zastanawiam czy udac ze nic nie wiem czy przyznac sie ze podsluchiwalam i pogadac z nim.
Nie chce zeby sie dolowal

I slusznie. Po co dzieciakowi dzieciak?
Szkoda tylko tego Twojego partnera, bo on chyba jednak zateskni kiedys za ojcostwem, skoro tak ten swoj feler przezywa.

Zatęskni za ojcostwem? A nie okazało się przypadkiem, że on nie moe mieć dzieci? Czy coś pokręciłam? No i on chyba jest też dużo starszy i skoro do tej pory nie chciał dziecka, to może można sie spodziewać, że tak zostanie.

Do tego skoro pokochał kammiś, która nie chce mieć dzieci i się z tym nie kryje, to naga zmiana zdania i ewentualne wyrzuty w stosunku do niej były po prostu nie fair.

Ale w praktyce to nic nie zmienia, bo dzieci miec nie może. To tak, jakby tęsknił za możliwością samodzielnego latania...
Wydaje mi się, że to nie tęsknota za ojcostwem, tylko zwyczajne małe męskie kompleksy. Przez to mógł poczuć, że nie jest prawdziwym mężczyzną albo mężczyzną gorszego sortu. Podobne problemy mają faceci np. z jednym jądrem.
Teraz duża rola kammiś, żeby go wsparła i pomogła ustabilizować jego męskie ego.

Pokrecilas
Nic sie przypadkiem nie okazalo. Jest tak jak bylo.

Ja nie rozumiem,dlaczego kogoś to dziwi, że on to tak postrzega. A Ty byś się nie czuła wybrakowana nie mając komórek jajowych? Bo ja bardzo. Bezpłodność to choroba,a dodatkowo choroba, która uderza w organy związane z naszą płcią. To bardzo przykre.
Co innego podjąć świadomy wybór o braku dziecka, a co innego jak przez jakiś defekt natura decyduje za Ciebie.

Przekonywanie kogoś,że to nie ma znaczenia jest bez sensu.
Według mnie  w ogóle nie powinnaś poruszać  z nim tego tematu, jeśli on sam go nie podejmie. Nie przekonasz go w żaden sposób,ani nie pocieszysz, on sam musi się ze sobą ułożyć i to zaakceptować.

Trafilas z tymi krwinkami idealnie!
Wlasnie, jezeli ktos jest w tym zwiazku wybrakowany to ja - mam zaburzenia odpornosci. Zaczelam przerwe swiateczna z zapaleniem oskrzeli a dzisiaj egzamin zdawalam z jeszcze niewyleczona angina. Do tego migdalki i podejrzenie przepukliny tak sie smieje (bo od zawsze chorowalam i potrafie sie smiac ze jestem slaba jak to mowi wujek jak gowno w betoniarce ) ale to utrudnia zycie i jezeli ktos nie podolal czasem na plaszczyznie damsko-meskiej to ja.

Ja nie wiem jak, ale musze mu uswiadomic ze nie powinien miec kompleksow bo czlowieka sie ocenia po calosci. I powinien zobaczyc co o nim mysla ludzie a na pewno nie uwazaja ze jest wybrakowany. Zreszta standardowo prowadzacych sie obgaduje i wiem co o nim mowia dziewczyny - to jeszcze z czasow jak znalismy sie tylko z widzenia, na stopie formalnej. I na pewno nie padlo nigdy okreslenie "wybrakowany". Zreszta wiem po sobie. Niby bylam wtedy w zwiazku ale prawda byla taka ze jakby wtedy chcial mnie poderwac to zrobilby to z predkoscia swiatla przekreslajac caly owczesny zwiazek. A byl dla mnie wtedy obcym czlowiekiem. Moze to o mnie nie najlepiej swiadczy ale to opisuje to jak bardzo mi sie podobal wlasciwie od pierwszego zobaczenia.
I powinien sobie uswiadomic to ze bije innych facetow na glowe a bycie mezczyzna to nie mozliwosc zrobienia dziecka tylko caloksztalt.

Zreszta moj stosunek do niego najlepiej obrazuja slowa jego kumpla (podsluchane w tej rozmowie): "wyluzuj, panny na ciebie leca a ona to jest w ciebie wpatrzona jak w swiety obrazek". To prawda. Znaczy chodzi o to ze bedac w poprzednich zwiazkach zauwazalam innych facetow i mnie pociagali. Teraz ich w ogole nie dostrzegam bo jakos podswiadomie wiem ze i tak nikt mu nie dorowna i nie bedzie dla mnie lepszy.
Fajnie to obrazuje sytuacja ze kiedys to ja zastanawialam sie czy dany facet nadaje sie dla mnie, czy jest wystarczajaco jakis tam (madry, wyksztalcony, przystojny itd.). Pierwszy raz w zyciu wlasnie jak zaczelismy ze soba krecic to ja zastanawialam sie czy nie jestem dla niego za slaba w czyms tam (od wygladu poprzez edukacje na seksie konczac).
I nie wiem co zrobic zeby on sam siebie tak postrzegal.

ROZCZULASZ mnie po prostu...
"TO NIE NA TELEFON"... ale do roztrząsania na forum o zasięgu krajowym, to i owszem, to i tak

Jak myślisz, jak by się poczuł Twój partner, gdyby się zorientował... jak jego życie intymne jest przedmitem plotek i dyskursów? a pro pos EMPATII.
Jesteś niesamowita

I jak się sprawy potoczyły, kammiś?

Problem tkwi w tym, że niezależnie czy facet chce dziecka, czy nie, boli go że nawet teoretycznie nie może (gdyby chciał). I nie chodzi o faktyczne posiadanie dzieci, a o coś, co biologicznie sprawia, że facet czuje się mężczyzną. Po prostu mężczyźni tak do tego podchodzą, nawet jeśli nam wydaje się to śmieszne - taki sprawdzian męskości, jak "postawić dom, posadzić drzewo i spłodzić syna". Może to być obiektywnie całkiem nieprawdziwe, a facet super i męski, ale dla niego jest tak i już.
U nas odpowiednikiem są np. kobiece kompleksy - za duże to, za małe tamto, chociaż nikt na zewnątrz tego nie widzi, a już nasz osobisty mąz najmniej i jest święcie przekonany, że wlasnie to co mamy jest najpiękniejsze i najlepsze na świecie. A nam przeszkadza, boli i już... I chyba z tym u mężczyzny jest tak samo.
Może mu przejdzie, jakos przeboleje i potem zrozumie, że w sumie ma szczęście - dziewczynę, która i tak nie chce mieć dzieci, więc naprawdę mógł gorzej trafić

Dlugo sie zastanawialam czy tu o tym napisac... Ale JA SAMA nie wiem co o tym myslec.
Dowiedzialam sie co pewnie jest przyczyna jego kompleksow teraz. Kolezanka (narzeczona jego przyjaciela) wie raczej wszystko - mieszka ze swoim facetem i wie co sie w domu dzieje przeciez, a moj czesto u nich przesiaduje "jak cos".
No wiec... Tamta (i cisna mi sie tu same niecenzuralne slowa) potraktowala go chyba najgorzej jak mozna.
Cytuje kolezanke:
"Zdradzila go w jego mieszkaniu i w jego lozku z gosciem bez pozycji spolecznej, bez wygladu, bez wyksztalcenia, bez porzadnej pracy, bez pieniedzy". Dlaczego? Bo chciala miec dziecko. Podobno miala jakiegos swira na punkcie dzieci juz wtedy pod koniec ich zwiazku - wszedzie je widzziala i uwazala ze ona MUSI byc w ciazy na juz.
Wyprowadzila sie tego samego dnia w ktorym zostala "przylapana" i podobno na odchodnym powiedziala cos o facetach-nieuzytkach.

Strasznie ciezko mi udawac ze nie wiem.
Z drugiej strony nie wyobrazam sobie powiedzenia ze wiem.
I ciezko mi uwierzyc ze sa takie "kobiety" i ze to jednak prawda moze byc.

Co jest najgorsze on o niej mowi... No moze nie pochlebnie ale nie uslyszalam obelg.
Ale teraz rozumiem dlaczego tak bardzo zywo i stanowczo wypowiada sie na temat zdrad zawsze nawet jak mi taka informacja umknie w natloku innych.

Dalej udaje ze nic nie wiem i dalej zastanawiam sie czy dobrze robie.

Wsciekla jestem na siebie bo przez glupote podkopalam jego ego
Znaczy nienawidze jak sie do mnie mowi mala i KAZDEMU facetowi z ktorym jestem na stopie minimum przyjacielskiej tak odpowiadam.
On do mnie: co wkuwasz mala?
Ja do niego: mala to jest twoja...
Powiedzialam zanim pomyslalam, wiem, powinien mnie ktos za to kopnac w dupe.
Ale nie sadze ze ma kompleksy akurat na TYM punkcie bo nie musi

Mala to jest twoja....
Tak, mialam kompleks - bylam najnizsza w klasie w kazdej szkole. Dopiero pozniej dotarlo do mnie ze to nie ja jestem karzelkiem bo 163 to nie tak malo tylko trafialam do klasy z wysokimi osobami po prostu - taki pech.
Na studiach za to jest sporo nizszych
Dzisiaj sie smieje z tego kompleksu.
Moze on sie tez wyleczy ze swojego.... Chociaz moj w porownaniu z tym to pikus.
Doszlam do jednego wniosku. On tamta kobiete (dziewczyna to juz nie byla, teraz ma chyba 31 lat o ile dobrze ogarniam) naprawde kochal.

Kammiś, czyli my już jesteśmy na stopie minimum przyjacielskiej?
Chciałem sprawdzić...
O curwa, ale kyrk!

Oj zartowalam
Na forum to kazdemu bym tak napisala