jestem jedną z Was

trzy lata? ewalita, on ma romans trzy lata?
i cos do ciebie czuje?
jasne, przecież jesteś jego domem, miejscem, bezpieczenstwem i stabilizacją.
idealny ukłąd jest TERAZ
ty tutaj i dbanie o współny dom
ona tam, seks, przyhjemnoiści, uczucia, emocje i zpełnienie
jestes mu poitrzebna ewalita
bo jesli to trwa tyle czasu, to znaczy, że oni nie zamierzają być razem
zamierzają się bzykać i dobrze bawić a ty i jej maż macie wam zapewnić stabilizację i bezpieczenstwo

ewalita
tłumaczysz to sobie jak potrafisz, ale tak naprawdę facet jest w innym świecie od 4 lat, jest zaangażowany emocjonalnie. Spójrz prawdzie w oczy jakie są fakty, nie chce być z Tobą, chce rozwodu.

ewalita
no i co czekasz cierpliwie na jego decyzję bo biedny nie wiedział co robił I CO MA TERAZ ZROBIĆ (a przypominam, ze to nie jednorazowy skok w boku, a DŁUGOLETNI ROMANS). A gdzie jesteś Ty w tym wszystkim? Pasuje Ci taka rola, że czekasz co on zdecyduje?

A - jeśli mogę spytać, w jakim wieku byliście kiedy wzięliście ślub? 32 lata to szmat czasu... Rozumiem, że go szkoda, a widać że byłabyś skłonna mu wybaczyć. Ja niestety nic mądrego w tej materii Ci nie poradzę. Wg mnie powinnaś poszukać kogoś - mediatora, terapeuty - i spróbować rozmawiać z mężem skoro jeszcze nie jest pewien czego chce.

Problem zasadniczy polega na tym że w tej chwili i w takim stanie psychicznym w jakim jestem to właściwie ja chyba sama nie wiem czego chcę.Z jednej strony to wszystko mnie przerasta a z drugiej nie jest łatwo przekreślć 32 wspólnych lat z czego 29 było naprawdę udanych.Mamy dorosłe dzieci.mamy wnuka,mamy kredyty.Samo życie.Ale będę wdzięczna za każdą odpowiedź bo może wtedy inaczej na to wszystko spojrzę.

ewalita
poczytaj proszę mój watek.

Wiem i rozumiem, że Ci ciężko, ja przeżyłam traumę, koszmar prawie dwóch lat. Chodziłam do psychologa, na terapię i do psychiatry i mogę powiedzieć, że wychodzę na prostą.

Mieliśmy po 22 lata i nie był to jakiś ślub z przymusu a wręcz przeciwnie,był we mnie bardzo zakochany i przez te wszystkie lata okazywał to na każdym kroku,żeby było jasne z mojej strony też było oczywiście uczucie.

Ewa osobiście uważam, że związkowi zawsze warto dać szanse, jeśli obie strony tego chcą. Myślę, że Twój mąż wspomniał o rozwodzie przyparty do muru, ale ochłonie i zobaczysz, ze się z tego wycofa..
Rozwód to najkrótsza droga, piszesz, ze mieliście udany związek macie dzieci, wnuka i mnóstwo wspólnie przeżytych chwil..
Czy jesteś pewna, że chcesz to przekreślić, bo Twojemu mężowi hormony uderzyły do głowy!
Osobiście przeczekałabym, porozmawiała z mężem i jeśli jest wola z jego strony, dałabym nam szanse po 30 latach wspólnego małżeństwa.

Ewa, nigdy mu już w pełni nie zaufasz, bo teraz wszystko się zmieniło..
Nie zapomnisz o tym co się stało, ale możesz wybaczyć..
Pytanie czy zmienił się też on, czy najzwyczajniej w świecie "głupio" się zachował na starość.
Słowa" jak się nie uda" - świadczą tylko o tym, że nie jest pewien, czy uda mu się Ciebie udobruchać i że liczy się z konsekwencjami swojego zachowania..
Ewa, teraz działają emocje i to naturalne, ale myślę, że potrzebujecie czasu i poukłada się Wam.
Na rozwód zawsze jest czas..

ewalia
to się tylko może udać jeśli postawisz twarde warunki, terapia, naprawa, jego staranie, inaczej będzie pewnie jak mówisz, za rok tu wrócisz.

Poczytaj inne wątki, naprawdę warto, między innymi Leny-jak się żyje w zawieszeniu, Joanki, która super zrobiła i wątki innych dziewczyn.

Wiecie,nawet nie myślałam że opinie obcych kobitek mogą zadziałać na człowieka pozytywnie.Właściwie powiem inaczej,nigdy nie myślałam że kiedykolwiek będę musiała korzystać z takich porad ale cóż najwyraźniej życie lubi zaskakiwać.Wiadomo że nikt za mnie decyzji nie podejmie a każda z Was ma po trosze racji.Właśnie dzwonił do mnie i niby ma świadomość że to on nawalił i że to on teraz musi się bardzo starać żeby zmienić nasze życie.Powiedzcie mi tylko czy teraz w rozmowach powinnam sie ciągle skupiać na tym co było czy należy probować ten temat zamknąć a skupić sie na tym co chcemy i jak chcemy żeby było.Bo ja już sama nie wiem czy takie wałkowanie w kółko tego co się zdarzyło nie doprowadzi mnie do jakiegoś oblędu.

Dzięki Ci Anhedonia za to co napisałaś.Zgadzam się z Tobą w 100%.Ja na szczęście nie należe do osób działających impulsywnie,owszem w tym pierwszym odruchu mogą paść różne słowa ale to jest powodowane emocjami i to jest chyba zrozumiałe ale potem kiedy emocje opadają góre bierze rozum.Mój mąż działa podobnie i w tej chwili z jego strony jest wola walki o nasze małżeństwo,wie że czeka go dużo pracy żeby naprawić to co [wulgaryzm].Ja wiem że rozwód to jest zawsze ostateczność ale wiem też że bardzo łatwo można przekreślić coś czego się potem żałuje.Łatwiej by było gdyby całe nasze życie było do bani ale tu się rozbija wszystko o ostatnie 3 lata.Co do tej separacji to teraz trochę właśnie tak jest bo spotkamy się dopiero za miesiąc i całe szczęście bo wydaje mi się że gdyby był przy mnie teraz to ciągle jeszcze jest we mnie dużo złości i bólu a to nie zadziałałoby na korzyść bo wiem też że ja ze swojej strony muszę się powstrzymać od jakichś docinek związanych z tym co zaszło a w tej chwilo pewnie byłoby ciężko.Rozmawiamy,piszemy esemesy i jest ten czas na to aby opadły emocje całkowicie.Wiem że może nie być łatwo ale jak sama powiedziałaś warto próbować.

Proszzzzz Cię bardzo Z tym "zrozumiałe" dla szerokiego ogółu, to bym nie przesadzała
Jestem z frakcji w której własna godność nade wszystko. Dlatego poniżej mojej godności byłoby NIE DAĆ OSTATECZNEJ - jednej, jedynej SZANSY. Choćby po to, żeby się przekonać, że WARTO (bądź nie) DLA człowieka z którym przeżyłam ponad połowę własnego żywota - nie wspominając o innych aspektach typu uczucia czy przysięga
SAMA chciałabym mieć taka szansę, gdyby mnie się zdarzyło "pogubić"... więc "Żyj i daj żyć"
Ale powtarzam - RAZ... Sama nazwa "ostateczna" na to zresztą wskazuje

Nie wiem czy TAK się mówi ZAWSZE...
Chyba to zależy również od wielu innych czynników... od wieku? I wychowania. Kiedyś mówiło się: "na dobre i na złe" teraz: "wymienić na lepszy model"
No i sytuacje nie zawsze nadają się do porównywania.
W jednym przypadku "zdrajca" uznaje swoje winy i CHCE naprawić szkody... w drugim się obraża i czeka na ruch skrzywdzonej/go (podświadomie ?) dążąc do tego BY za niego zadecydować - bądź GODZIĆ się na jego :"niedoskonałość".
Na każdą sytuację trzeba patrzeć indywidualnie.

hej ewa, poczytałam twój wątek
i zacznę od tego - długi staż małżeński a to zmienia, dużo zmienia

odnoszę wrażenie, że wcale nie chcesz mysleć o rozstaniu, rozwodzie...
i może nawet słusznie
nastawiam się w takim razie na myślenie, jak uratować to małżeństwo

zgadzam się z tym, co napisała takata - mąż się zauroczył, zafascynował, powiew świeżości, nowości i ... młodości
nie sadzę, że jest gotowy na zmiany
to zabawa, to taki sobie "smaczek", młoda mężatka - ja starszy pan i proszę jeszcze może być pięknie ...

na pewno, rzeczowa na ile można spokojna rozmowa z mężem, jasne przedstawienie swojego stanowiska, konsekwencji jego postępowania ...
może nawet pokusiłabym się o rozmowę z tamtą panią ale to tylko pod rozwagę

Zapomiałam dodać że we wczorajszej rozmowie mój mąż stwierdził że to nie ja teraz się muszę starać tylko on musi zrobić wszystko żeby naprawić to co zepsuł,bo z mojej strony nie ma żadnej winy.Za sukces ja poczytuję sobie to że w tej chwili mąż zaczął ze mną normalnioe rozmawiać i widzi problemy i wie że do tej pory nie chciał rozmawiać jak ja prosiłam bo uważał że ja się czepiam i tyle.Na chwilę obecną zmienił rozumowanie.

Zapomniałam dopisać że ostatni raz widzieli się dwa lata temu i od tego czasu jest to znajomość tylko esemesowa.

Masz to samo co ja Ewalito . Sentymentalnie rozpamiętujesz przeszłość . A przeszłość to przeszłość . Już nigdy nie będzie tak jak kiedyś , Czas zamknąć za sobą drzwi do tej przeszłości . Szkoda tylko , że nie mamy po 20 lat . Pozdrawiam i przytulam . Ale z jednym się zgaszam z innymi . Wygzi się i wróci . Jak chcesz to czekaj

2 lata się nie widzieli i się "wygzi"... Faktycznie: "to samo"
A wystarczyłoby wyjść poza czubek własnego nosa i pisząc do kogoś ZAPOZNAĆ się z jego sytuacją...

Ewalita - cień, cieniem ale życie macie jedno... Zadaj sobie to stereotypowe pytanie: "CO będę robić/co się ze mną będzie działo za 5, 10, 15 lat..."? Widzisz siebie samą czy z nim? Wolisz BEZ kłamcy czy... może (z pomocą psychologa np.) ZASYPAĆ ten DÓŁ? Nie wiem czy to czujesz - ale ja osobiście Ci zazdroszczę, że POWAŻNY kryzys małżeński spotkał WAS dopiero po 29 latach... Do tego taki trochę "wirtualny" więc mało rzeczywisty...
Ale jak już była mowa: w KAŻDEJ chwili możesz spalić wszystkie mosty. Twoje prawo... najwyżej zostaną zgliszcza. Byleście tylko OBOJE za to nie płacili, bo to nie będzie dla Ciebie żadnym zadośćuczynieniem krzywd.
Może zrób "bilans" ?

Wiesz Anhedonia mój mąż zawsze twierdził że łatwo przechodziliśmy wszelkie małe kryzysy bo mieliśmy bardzo dobre fundamenty.To zawsze były jego słowa.Teraz na moje stwierdzenie że już nie ma fundamentów tylko są ruiny odpowiedział mi że z ruin też da się wybudować tylko
trzeba się postarać.
Pytasz mnie jak sobie wyobrażam za 5,10,15 lat,otóż nie wiem bo zawsze myślałam że się razem zestarzejemy,zresztą nie raz sobie to wyobrażaliśmy jak to będzie jak będziemy staruszkami.
Bardzo się cieszę że nie ma go teraz przy mnie bo wiem że to byłby koszmar,ten czas jaki będziemy oddzielnie daje szanse na uspokojenie się bo po 5 dniach od całego zdarzenia(zdarzyło się we wtorek) jest wszystko tak świeże chociaż i tak już ciut mniej boli.

ewa
przepraszam jeśli błędnie to zinterpretowałam, tak mi się wydawało. Oczywiście, że jakby kobieta miała klasę, ale niewiele jest takich.

Ewalita Myślę, że chcesz jeszcze spróbować? Ale proszę pomyśl o sobie, zastanów się jakie wyjście będzie dla Ciebie najlepsze?Ja nie wiem też tego, jakbym się zachowała będąc w takiej sytuacji jak Twoja. Wiem za to co zrobiły dwie z moich koleżanek. Wzięły rozwód. I ? na pewno nie wyszło im to na dobre.  Wydaje mi się, że gdyby dały mężowi drugą szansę, dalsze życie ułożyłoby się im lepiej, ale tego też nie jestem pewna na 100%. Każda z nas jest bowiem inna.  Oczywiście że można a nawet powiedziałabym, że trzeba dać drugą szansę, ale tylko pod warunkiem, że oboje tego chcemy, że  nie tracimy przy tym godności i kiedy wiemy, że nie skrzywdzimy tą decyzją siebie? W jednym z postów piszesz, że On rozumie wagę problemu ale ja się boje ze to jest gra na zwłokę,wyciszyć emocje a potem grzeczny rozwód bez orzekania o winie,tym bardziej ze za miesiąc nie miałby gdzie wrócić s zima idzie a tak zimę przeczeka a na wiosnę powie ze sie jednak nie udalo i sobie wyjedzie ponownie.Moze to tylko moja wyobraźnia.  Ewalita, pamiętaj o tym, że przynajmniej przez pierwszy okres odbudowy Waszego związku, będziesz ?widziała wszelkie poczynania męża na czarno?, będziesz podejrzewała go o rzeczy których teraz nie robi( tak zakładam), podobnie  jak w tej Twojej odpowiedzi, którą zacytowałam. Odpowiedz sobie zatem na pytanie, czy dasz radę żyć w taki sposób i czy jesteś na tyle silna, aby w ten sposób żyć i nie wpaść na przykład w depresję. Czy jesteś na tyle silna, aby wygrać z ciągłymi podejrzeniami, albo czy przypadkiem nie wpadniesz  w jakąś obsesję?  Bo cóz z tego, że męża będziesz miała przy sobie, skoro nie będziesz się tym potrafiła cieszyć? I sobie i jemu, gdyby naprawdę on  chciał nadal być z Tobą dalej w związku,  popsujesz  życie. Pamiętaj, że chcieć nie zawsze znaczy móc? Życzę powodzenia i trafnej decyzji?

DLA Ciebie... a dla autorki?
Chyba to jej życie a nie Twoje?
Ty wogóle czytasz słowa autorki - czy skupiasz się na tym, by było "po mojemu... (po głupiemu)"?
A w razie gdyby skutki przerosły wyobrażenia i uczyniły ją nieszczęśliwą, powiesz "sorry - pomyliłam się"

Autorka być może potrzebuje różnych punktów widzenia... niekoniecznie "jedynie słusznej racji"... Ni mojej, ni twojej.
Ja jej nie wciskam swojej percepcji na siłę, doradzam rozwagę i namysł.
Czy to nie Ty w swoim wątku robisz dokładnie odwrotnie od tego co radzisz TUTAJ?

Powtarzam - ZAWSZE się zdąży WSZYSTKIE mosty popalić. NIC się nie stanie, jeżeli odsunie się definitywne decyzje w czasie - na rzecz RZETELNEGO namysłu. Co nie oznacza, że należy się bujać z decyzją BEZ KOŃCA... Nawet w sądzie wymyślono, że w sytuacji "tymczasowej", gdy się nie jest pewnym, można skorzystać z separacji a nie OD RAZU brać rozwód.
Ale pośpiech rzadko jest dobrym doradcą

ale oprócz tego, że emocje wyciszysz powinnaś całą tą sytuację "przerobić"
bo inaczej te złe emocje będą ... nawracać ale oczywiście, to ty wiesz najlepiej czego potrzebujesz

bo może Anhedonia, to też kwestia ... wieku

po 50 już nie tak łatwo wszystko zmienić, zapomnieć kilkadziesiąt lat, zaczynać wszystko od nowa...
może też łatwiej ... zrozumieć, wybaczyć, zapanować nad emocjami
i żyć dalej ... pomimo

Ponoć starsi "nie są TAK w gorącej wodzie kąpani" jak świeżo upieczeni dorośli? znaczy WIĘKSZĄ rozwagą się ponoć cechują? Przynajmniej ta część, która miała szczęście (?) dojrzeć.
ZAWSZE zostaje jeszcze omawiany patent w postaci separacji. Nawet kościół ją honoruje... jako "kubeł zimnej wody" na zgubiony łeb?
COŚ w tym jest...