Nerwica, jak z nią żyć

Rozwiązanie farmakologiczne jest tymczasowe. Powinnaś też chodzić do psychologa... Musisz zrozumieć skąd się ten problem bierze i jak z nim sama sobie poradzić. Trzymaj się mocno!

Piszę tę wiadomość do "sluu".Czytalam trochę Twojego bloga i Twój profil,zainteresowala mnie Twoja osoba.Ja mam 47 lat,na Forum pisałam,ale jakis rok temu,to było kilka wątków.Nie chcę sie tutaj za bardzo odkrywać,jeśli możesz,napisz do mnie na mojego maila,może popiszemy ze sobą?Co Ty na to?Ja mam diagnozę również "Depresja lękowa",walczę z nią od 2009 roku ,już nie placzę codziennie,ale jeszcze sie nie wyleczylam.I tak jak Ty miewam migreny.Interesuje mnie również taniec i psychologia,uwielbiam czytać poradniki psychologiczne i czasem magazyn "Sens".Resztę napiszę,jak zdecydujesz się napisac do mnie.Brawo za bloga!Pozdrawiam cieplutko.

Aniołek Witaj. Ja tez mam depresje lekową, myslę, że depresji nabawiłam sie poi części z powodu nerwicy, rozklekotanego serca no i zdarzenia  które odcisnęło piętno na mym zyciu...przewlekły stres temu pomógł ehhh. Ja już nie wiem co robić bo pierwsza wizyta u specjalisty była porażką, gorzej się czułam (przed nie wiedziałam co to atak paniki)

Wizyta u psychiatry obowiązkowo i zmiana leków jeśli na te źle reagujesz, możesz poprosić również o skierowanie do psychologa/psychoterapeuty. Zaburzenia lękowe się leczy i przy odpowiedniej pomocy da się z tego wyjść.
Swoją drogą wszystkim 'znerwicowanym' polecam blog szaffer.pl

Paulina92 najtrudniej jest wytłumaczyć wszystkim dookoła, że to nam się samo dzieje. Przychodzi i już, że nawet gdybyśmy starały się o tym nie myśleć to i tak nic nie da. Dzieje się tak dlatego, że kto tego nie miał, ten nie jest sobie w stanie wyobrazić co to za uczucie. Moi bliscy nie rozumieli, zadawali mi pytania w stylu "jak można się bać jechać autobusem?" Niestety można, samotne podróżowanie w przypadku nerwicy czasem staje się niemożliwe. Właściwie tylko mój chłopak starał się mnie zrozumieć i mi pomagać.
Kiedyś byłam u rodziców i pokłóciłam się z mamą. Do dziś jestem jej wdzięczna za tę kłótnię, bo to był dla mnie taki kop, żeby wyjść i wrócić do swojego domu autobusem. Byłam tak wściekła, że już mi było obojętne czy wrócę sama Wracałam do domu 45 minut i to bez żadnych lęków. Od tej pory postanowiłam, że już sobie będę jeździła, że przestanę postrzegać autobus jako "śmiertelne zagrożenie". Zaczęłam pozytywnie myśleć o samotnym podróżowaniu i to wiele zmieniło.
To jest tak, że jak pogryzie nas pies, to nasz mózg koduje to wydarzenie i innych psów zaczynamy się bać. Tak też jest z lękami. Mieliśmy atak paniki w domu, to ten nasz dom zaczyna się robić nie do końca bezpieczny, bo mózg zapamiętał tę przykrą sytuację. Należy się starać oswajać nasz mózg, że dom jest jednak bezpiecznym miejscem. Musimy się na nowo "przeprogramować".
Smutno mi kiedy myślę o tym co przeżywasz.. Wiem jak to jest kiedy wszystko zaczyna się wydawać nierealne, jak w koszmarze. Nic człowieka nie cieszy, nie wiesz kiedy nadejdzie kolejny lęk. Serce samo zaczyna szybciej bić.. Ja miałam też takie dziwne zawroty głowy. Nie miały one nic wspólnego z normalnymi zawrotami, niby nie kręciło mi się w głowie, ale jak spacerowałam sama, to czasem musiałam przystanąć i chwycić się płotu.. No i to uczucie, że traci się zmysły, że może to początki schizofrenii albo jakiejś innej choroby. Nie martw się kochana, to tylko subiektywne odczucie, pozostaniesz taka, jaka jesteś. Nie wariujesz. Po prostu musisz zmierzyć się z czymś, co sprawia, że jak już uda się to pokonać, to człowiek staje się silniejszy, mądrzejszy i szczęśliwszy niż był przedtem. Ja dzięki temu, że doświadczyłam tego koszmaru naprawdę jestem szczęśliwsza niż zanim zaczęła się moja przygoda z nerwicą.
Najważniejsze to nie uciekać przed lękiem, bo wtedy będzie się uciekać już zawsze. Ataki mają to do siebie, że zawsze mijają po krótkim czasie. Postaraj się z tym zmierzyć, nie walcz z lękiem, po prostu usiądź sobie i go przeżyj. Postaraj się wykrzesać z siebie odrobinę odwagi. W ten sposób mózg przestanie zapamiętywać sam lęk i sytuację z nim związaną, bo dojdzie do tego jeszcze poczucie zwycięstwa, a to już pierwsze zakodowane odczucie pozytywne. Staraj się aby tych pozytywnych było jak najwięcej, bo jak coś się dobrze kojarzy, to przestajesz się bać. Pogryzł Cię pies? Zaprzyjaźnij się z innym, a twój lęk zmaleje. Moim zdaniem tak to działa. Pozdrawiam i pamiętaj nie jesteś sama

Miłamała to po wizycie u specjalisty dostałaś ataki paniki? ja mam to od samego początku. Okropne ale musimy z tym walczyć chociaż proste to nie jest:(

Amelka 17 to aż nie możliwe że mam takie same objawy jak ty. Ale fajnie że jest ktoś kto w jakimś stopniu może mi coś doradzić. Dzięki:) Teraz wiem w 100% że można z tego wyjść bo na początku myślałam że jest to nie możliwe. Trochę boję się wizyty u psychiatry,ale chyba się zdecyduję tylko muszę nabrać więcej odwagi:)

Bardzo się cieszę, że już wierzysz, że można to pokonać, bo to bardzo ważne. Ja też przeczytałam kiedyś historię osoby, która z tego wyszła i bardzo mi to pomogło.
Ponoć co dziesiąty dorosły człowiek przynajmniej raz w swoim życiu doświadcza lęku i ataków paniki, a nam się czasem wydaje, że tylko nas to dotyczy.
Nerwica często pojawia się właśnie w naszym wieku, kiedy się usamodzielniamy i zostajemy rodzicami. U mnie zaczęło się niedługo po wyprowadzce od rodziców. W dzisiejszych czasach kobiety "powinny sobie ze wszystkim radzić". Nasz kobiecy mózg jest pięknie skonstruowany, ale też bardzo delikatny. Może dlatego nerwicy częściej doświadczają kobiety..
Nie martw się kochana, idź do lekarza, ale do takiego, który Cię wysłucha, a nie będzie oceniał. Jak Ci się nie spodoba, to zawsze możesz go zmienić, ale warto się za to zabrać jak najszybciej, bo po co się męczyć i utrwalać w sobie lęki.. Powinien Ci wytłumaczyć jak to wszystko działa w naszej głowie. Super, że napisałaś, bo to znaczy, że szukasz rozwiązań i chcesz "rozpoznać wroga". Czym więcej będziesz wiedziała na ten temat, tym będzie Ci łatwiej i lepiej poznasz siebie

Niestety trudno jest się uporać z nerwicą bez pomocy, jednak najważniejsza jest praca jaką się samemu wykonuje. U mnie to było tak, że obserwując siebie zauważyłam, że lęki dopadają mnie najczęściej kiedy jestem smutna i niezadowolona z życia. Kiedy udało mi się coś ważnego (np. znalazłam fajną pracę) to nie miałam żadnych lęków przez 3 miesiące, bo cieszyłam się życiem. Niestety kiedy ten stan minął, zaczęła się rutyna i codzienne obowiązki, lęki powróciły. Rozmawiałam z moją lekarką rodzinną i poprosiłam ją o przepisanie antydepresantu. Ona bardzo mi pomogła, wytłumaczyła, że te objawy ze strony mojego ciała nie są groźne, ale zaznaczyła też, że jeśli się lepiej nie poczuję, to muszę iść do psychiatry.
Zaczęłam stosować antydepresant ( był już sprawdzony, bo kilka lat wcześniej brałam ten sam lek na depresję ). Pierwsze 2 tygodnie to był koszmar. Miałam takie ataki paniki jak nigdy wcześniej. Już miałam się poddać i go odstawić, kiedy poczułam się lepiej. Później coraz lepiej, aż w końcu lęki zniknęły zupełnie.
Trochę bałam się odstawić mój lek, bo bałam się, że jak przestanę go brać, to nerwica wróci. Lekarka zaleciła w jaki sposób mam go odstawiać i spróbowałam. I w tym momencie okazało się, że cała moja wiedza na temat sposobów walki z lękiem okazała się wystarczającą tarczą ochronną. Wiedziałam już co mi dolega, jakie są reakcje mojego ciała i jak w razie potrzeby stawić im czoła.
Dziś mijają prawie 2 lata od odstawienia leku i nie miałam w tym czasie żadnego ataku paniki, a z małymi lękami, które mnie czasem dopadały, potrafiłam się doskonale uporać, jeszcze zanim się rozwinęły.
Nie wiem czy dałabym radę bez leku i bez pomocy wspaniałego lekarza, natomiast wiem, że największym lekarstwem i zabezpieczeniem dla mnie na przyszłość jest moja praca nad umysłem, moje sposoby na lęki i to, że zrozumiałam jak działa nerwica. I nawet jeśli ona miałaby kiedyś powrócić ( choć nie wierzę, że wróci ) to mam już cały arsenał swoich sposobów na udaną walkę.
Najgorsze są pierwsze chwile z nerwicą, bo człowiek nie wie, co się z nim dzieje. Widzisz Ty też się lepiej poczułaś, jak stwierdziłaś, że jednak nie wariujesz I o to chodzi.
Cieszę się, że nabrałaś nadziei, jednak muszę dodać, że wyjście z tego nie jest łatwe, wymaga dużo pracy nad sobą i trwa dość długo. Niestety to tak szybko nie mija. Nie chcę, żebyś się rozczarowała, że mimo pozytywnego nastawiania lęki wracają. One pewnie będą jeszcze wracały ale najważniejsze są dwie zasady. Po pierwsze - na 100% da się z tego wyjść, po drugie - lęki i reakcje ciała nie są dla nas groźne, nic nam się od tego nie stanie ( oczywiście pod warunkiem, że są spowodowane nerwicą, dlatego aby mieć pewność należy zrobić sobie badania). Życzę wytrwałości, nie poddawaj się, pozdrawiam

A zanim zaczęłaś brać Spamilan, to kłuło Cię w sercu? Tabletki mogą Ci pomagać, działają przeciwlękowo, ale ja bym na twoim miejscu zmieniła lekarza. No kurde, dziwne to, że Ci mówi, że przesadzasz..  Wydaje mi się, że jego podejście raczej nie pomoże Może lepiej poszukać psychiatry, do niego nie trzeba mieć skierowania, a jest lepiej zorientowany w temacie. No i nie powinien Cię oceniać. A dostałaś skierowanie na badanie hormonów tarczycy?

Zapytałam o ten spamilan, bo on ma czasem w skutkach ubocznych bóle w klatce piersiowej. To super, że mama poleciła Ci lekarza, daj znać, jak już będziesz po wizycie jak się czujesz. Cieszę się, że się zdecydowałaś, trzymam za Ciebie kciuki! No i zdrówka życzę

Amelka 17. Hej no i jestem zarejestrowana do psychiatry na 24.09. Trochę się boję tego... Ale muszę iść bo jest coraz gorzej teraz zaczęły trząść mi się ręce coraz częściej mam ataki duszności i ból w klatce. Ostatnio w niedzielę jechałam do taty na ur to przed wyjazdem myślałam że się uduszę... nie mogłam złapać powietrza okropne no i teraz jak nie mam sił z tym walczyć to zaczynam płakać i się jeszcze bardziej nakręcam że to na pewno nie nerwica tylko jakaś inna nieuleczalna choroba....:(

Amelka17. No i byłam u tego psychiatry,ogólnie było dziwnie zapisał mi Parogen który mam brać codziennie i Afobam ten mam brać jak ma 'atak'. 22 mam się zgłosić znowu do niego. A jak tam u Ciebie? czemu tak długo się nie odzywasz? Pozdrawiam

Mamamamusia. Wiesz ja mieszkam akurat na wsi i nie mam prawka i za bardzo możliwości dojeżdżać na terapię... Oprócz tego mam ogromną nadzieję że te tabletki mi pomogą. Ja byłam pierwszy raz w życiu u psychiatry i właśnie z NFZ wrażenie mam dziwne może to dlatego że nigdy nie byłam u tego typu lekarza ale jak pytałam jego pacjentów o opinię o nim mówili że jest bardzo dobrym lekarzem i że na pewno w jakimś stopniu mi pomoże uporać się  z tą chorobą. Wszyscy mówią nie przejmuj się to tylko nerwica ale nie wiedzą co mówią. Nie wiedzą jak ta choroba potrafi uprzykrzyć życie. Podziwiam wszystkich którzy piszą że z nerwicą można być szczęśliwym człowiekiem ja na tą chwilę mam zupełnie inne zdanie i nie życzę tę choroby najgorszemu wrogowi. Pozdrawiam:)

Słuchajcie, nei chce też od razu biegac po lekarzach i brać jakies silne i mocne leki antystresowe. Moze jest coś co mozecie polecić , ale coś takiego sprawdzonego na stres, poddenerwowanie co moge kupić bez recepty ?
Bede bardzo wdzieczna.

Patryckab jeżeli masz nerwice to bez leków lub wizyty u lekarza długo nie dasz rady. Też na początku myślałam że kupię sobie malisę czy jakieś krople uspokajające i będzie dobrze a to nic nie daję z biegiem czasu jest coraz gorzej. Także idz do lekarza bo samemu ciężko jest z tego wyjść

Witajcie,jestem tutaj nowa i  chciałabym się dowiedzieć czy znacie taki lek coaxil,zapisał mi go kardiolog ponieważ miałam kołatania serca a teraz duszności wiec stwierdził nerwice,wogole cały czas odczuwam taki wewnętrzny niepokój,lek nie wiadomo przed czym,blagam Meza żeby wczesniej wracał z pracy bo boje się być sama.czuje się strasznie i nawet nie mam z kim pogadac:-)

asoltys12- znam ten lek, najlżejszy z możliwych. Nie ma skutków ubocznych tyle że czasami może być za słaby, albo na kogoś nie działać.

Dziewczyny blagam napiszcie czy to kiedyś minie? Ja mam ciągle cos duszności arytmia strach ,boje się ze nie dam rady,wyprobowalam juz tysiąc metod i nic,wybudowalismy dom na takim zadupiu ze juz tu po prostu wariuje! Nawet nie mam się do kogo odezwac i boje się ze jak zemdleje to córeczka będzie w szoku i co zrobi?a do tego ciągle mierze puls czy jest ok.ech ciężko mi:(

Tak wiem o tym ale nie jest to proste bo z kim dziecko zostanie,juz tak myslalam ze jak mi nie przejdzie po lekach to mała będzie jeździć ze mną,naprawdę najgorsze jest to ze jestem tutaj sama nawet sąsiadów nie ma i to mnie przeraża:-) każdy kto przyjeżdża jest zachwycony cisza spokój widoki a ja się codziennie mecze i odliczam godziny do powrotu Meza z pracy,chyba przez to nabawilam się tej nerwicy

Ostatnio miałam taki atak że wylądowałam na pogotowiu. Ale nic mi podać nie mogli bo sama musiałam się uspokoić. Tak jestem cały dzień sama z małą jak rano wstaję już myślę o tym żeby nic mi się nie stało itp.. od czasu kiedy poszłam do psychiatry jest lepiej nie boję się aż tak bardzo i jestem spokojniejsza. Ogólnie musisz mówić sobie że nic ci nie będzie że nie umrzesz itp i starać się nie myśleć o tym. Myśli same przychodza wiem o tym ale staram się wtedy zająć czymś żeby tylko nie myśleć. Okropna choroba:(

ja jak mam duszność biorę albo holsa albo w aptece kupiłam tabletki o nazwie validol są miętowe i uspokajające. Ja mam tak że wewnątrz mam strach nie wiadomo z jakiego względu. Ja jestem z kujawsko-pomorskiego mam 22 lata i 2 letnią córkę. Nie mam gg niestety. Podałabym ci mój nr tela byśmy mogły mieć kontakt ze sobą o ile byś chciała ale odrazu każdy by go miał. może podam ci moją pocztę? koże razem łatwiej by było pokonać to cholerstwo:)

Miało być Paulina sorki

Założe ale jutro ok? bo dziś tak za bardzo nie mam czasu... No najgorsze jest być samej w czasie ataku ale tak na prawdę to wszystko jest w głowie tam trzeba sobie przestawić że nic ci nie będzie że przeżyjesz itp łatwe to nie jest. Ludzie którzy tego nie przeżyli nie będą cię rozumieć bo dla nich wydaję się że wariujemy bo boimy się np być same w domu,czy wyjść do sklepu...

U mnie bez zmian codzienna walka,dzisiaj stałam w kolejce na poczcie i juz myslałam ze wyjce bo tak panikowalam ze się udusze:(masz juz to gg

Ja to juz jestem taka wystraszona ze ledwo otworze oczy to juz myślę jaki mam puls i czy przypadkiem nie za wysoki!!!!wogole teraz to tylko mysleo tej nerwicy i na niczym sie nie mogę skupić,boje się cokolwiek robić żeby mi puls nie skoczył,to normalnie jest juz jakaś paranoja,biorę ten coaxil ale dopiero tydzień a on działa po mcu,muszę wytrzymać,do lekarza dopiero w listopadzie:(najgorzej ze jak serce zaczyna walić to jestem sama i nie mam się do kogo odezwac i wtedy jeszcze bardziej panikuje!fajnie by było gdybyś założyła GG to byśmy na bierzaco pogadaly,na pocztę tez możemy pisać asoltys12@wp.pl,oj ile bym dala żeby żyć normalnie i nie czuć juz tego lęku:-) jaki lek bierzesz?

Witam.Mam te same objawy co Ty Paulina92.Dopadło mnie to ok. 7 lat temu.Przechodziłam przez duszności ,nie mogłam nabrać pełnego oddechu,zawroty głowy,drętwienia rąk i nóg,szybkie bicie serca,do tego lęki i niepokój,czasami czułam jak bym odpływała.Robiłam masę badań.Byłam u psychiatry i psychologa.Cały czas do niego chodzę raz w tygodniu.Ale u mnie to wszystko wzięło się przez boreliozę.Po 2 latach chodzenia po lekarzach,w końcu dowiedziałam się co mi dolega.Nie potrzebne mi były psychotropy tylko inne leczenie.Chociaż objawy są takie jak przy nerwicy,leczenie jest zupełnie inne.Ja niestety zbyt późno dowiedziałam się co mi dolega,więc chyba nigdy już z tego nie wyjdę.Mój żołądek jest za słaby,żeby znieść takie ilości leków.Opisuję swój przypadek,tam gdzie inne osoby piszą o nerwicy,bo może komuś tym pomogę i dla niego nie będzie za późno.Gdybym dostała jeszcze jedną szanse,gdyby tak czas się cofnął,gdyby...gdyby...Płakać dziś mi się tylko chce,że tak zaniedbałam swoje zdrowie,że tak się muszę teraz męczyć,że jestem taka nie normalna.Jednak żyję nie poddaje się,walczę.Nie zawsze jest tak źle.

Hej.Paulina92 Żeby wykryć boreliozę trzeba zrobić badanie z krwi na boreliozę.To badanie jest płatne.Wiesz ja nie twierdzę,ze nie mam nerwicy,możliwe,że mam jedno i drugie.zanim zrobiłam te badania,byłam u wielu specjalistów.Zaliczyłam kardiologów,neurologów,gastrologów,ortopedów,okulistów.Miałam problemy ze wzrokiem.Mam je do tej pory,również ze słuchem.Mam niedosłuch.Czasami taki okropny rozdźwięk w prawym uchu jak ktoś głośniej mówi,ciężko to opisać.Zdarzały mi się podwójne widzenia.A przy zasypianiu,czasami taki straszny szum w głowie jak by samolot startował.Kiedy drętwiały mi ręce i nogi.Znalazłam się na pogotowiu,tam stwierdzili nerwice.Jak się powtarzało wzywałam pogotowie i też słyszałam,że to nerwica.Zaczęłam przyjmować psychotropy.Ale poprawy nie było.W końcu jak zrobiłam te badania.Okazało się,że bardzo przekroczyły normę.Lekarz który je oglądał od razu skierował mnie do szpitala,był bardzo zdziwiony,że ja jeszcze mogę mówić,chodzić.Wtedy to mi dopiero stracha napędził.Spędziłam 3 tyg w szpitalu na leczeniu.Ale w moim przypadku to za krótko.Jednak niektóre objawy ustąpiły.Nie mam już drętwienia rąk i nóg.Wiesz tu na którymś wątku też jeden chłopak opisywał te same objawy i przez 2 lata słyszał,że ma nerwicę.W końcu jakiś lekarz,chyba neurolog podpowiedział mu,żeby zrobił badanie na boreliozę i okazało się,że ją ma.

żanetka no u mnie nie ma takich objaw naszczęście. strasznie Ci współczuję.  A z tym wyjściem z domu to zgodzę się z tobą. Ja teraz tak się cieszę że mogę wyjść z domu bez żadnego lęku czy zawrotów głowy. kucia w klatce itp

Witajcie,jestem tu nowa,zdecydowalam sie napisac na forum poniewaz potrzebuje porozmawiac z kims kto ma podobne dolegliwosci . Wszystko zaczelo sie niecale 4 miesiace temu...urodzilam dziecko,ciezki porod...po porodzie szybko wrocilam do szpitala...rozwinela sie sepsa,otarlam sie o smierc bo bylo naprawde zle. Teraz meczy mnie ciagly strach,lek,do tego bole w klatce ,miesni,zawroty glowy..a przeciez musze zajmowac sie dzieckiem! Nie pamietam juz kiedy sie dobrze czulam uporalam sie dopiero z nadcisnieniem po ciazy ale rozwinela sie jakas nerwica. Mialam wszystkie badania zeby wykluczyc chore serce. Kiedy wyniki powychodzily ok,stwierdzono ze to nerwica. Jak sobie radzic z napadami ? Od wczoraj znow czuje sie gorzej,glownie wieczorami...trzese sie,raz mi goraco raz zimno,bole w klatce..tlumacze sobie ze przeciez jestem juz zdrowa,ze nie jestem sama,ale to nie pomaga! Syropek na uspokojenie tylko usypia,a ja chce normalnie funkcjonowac,wychodzic do ludzi,na zakupy..itp.a sama sie nigdzie nie ruszam..bo sie boje;(  prosze o wsparcie

Minie. Ja Wam mówię, że minie:)
Hihi, pół roku temu sama stojąc w kolejce na poczcie myślałam,że się uduszę lub dostanę zawału i umrę. Ale nie wyszłam,czekałam aby nadać list. I chciałam walczyć.
Oczywiście podstawą jest pomoc specjalistów - psychiatrów, psychologów, do której namawiam. Osobiście uważam, że samemu nie można dać rady - ale to moje zdanie. Szczere chęci nie wystarczą.
Niektórzy nie są zwolennikami farmakoterapii. Ja nie miałam obiekcji i bardzo ona mi pomogła. Od ok. 2 miesięcy jestem samodzielna, zaczęłam nawet nową pracę. Nie jest idealnie, moje życie nie do końca wygląda jak wcześniej. Ale myślę, że wyglądać tak nie będzie. Choćby dlatego, że nerwica jest dla nas ogromną szkołą życia. Zmienia podejście do wielu spraw.
Obecnie jestem "naprawiona"na tyle,że funkcjonuję w społeczeństwie. Wiem natomiast, że najważniejsze przede mną -terapia, na którą czekam.
Ja męczyłam się ok. pół roku - może dla niektórych to krótko,ale szybko dowiedziałam się co mi jest i wiedziałam, że nie ma co robić serii kolejnych badań.
Trzymam za Was kciuki.

Droga do wolności zależy też od naszej sytuacji. Oczywiście najlepiej mieć w kimś wsparcie. Tak jak np do zajmowania się dzieckiem. Niestety, leki na początku bardzo usypiają i otępiają... Trzeba to przeczekać. Ja prawdziwe wsparcie miałam tylko w zasadzie w mamie. Reszta, która wiedziała, olała to raczej ciepłym moczem. Ale wiedziało niewiele osób,nie mówiłam o tym. Nerwica tak naprawdę zweryfikowała wiele znajomości;)