Brak wiary w siebie, niska saoocena, kompleksy- to ja...

Myslalem, ze kazda kobieta taka jest, wiec uzalezniaja szczescie od faceta. On poprawia humor, organizuje zycie, rozumie i wtedy kobieta jest ok. Jak nie to zrywa:P

Matahari, a jest coś co ci sprawia przyjemność? Jakieś hobby, które sprawia, że przez pewien wyłączasz myślenie i cieszysz się chwilą? Czemu nie wierzysz w psychologów? Dobry psycholog potrafi bardzo pomóc. Musisz odbudować swoje poczucie wartości, bez niego każdy związek będzie tylko uzależnieniem i nieustanną próbą dopasowania się do drugiej osoby, a nie kompromisem.

obecnie nie ma juz nic takiego. Wygaslo wszystko. zainteresowania, wiara w siebie, dobry nastroj, wszystko.

Otoz to....moge ignorowac wiec thepass ignoruje Cie

zaufalam,nie raz, nie dwa, i sie zawiodlam.

MataHari, wbrew temu co sądzisz, Twoje zachowanie nie jest ani dziwne, ani odosobnione. Mnóstwo osób ma kłopoty z adekwatną oceną własnej osoby. Gdybyś nie koncentrowała się na swoim lęku, tylko porozglądała dokoła, to spostrzegłabyś, że nie jesteś jedyną kiepsko myślącą o sobie. Są różne sposoby radzenia sobie z takim myśleniem. Jeden to taki, który Ty stosujesz: głośne zachowywanie się (głośny śmiech, głośna mowa, wygadana, pyskata), bardzo pewne, wykonywanie zamaszystych gestów, a wszystko po to, by ukryć swoje obawy. Drugi - to stać się niewidzialnym.

Jak jednak naprawdę zacząć sobie radzić ze sobą?
Przestań myśleć nad tym, jak inni Cię ocenią.
Przestań myśleć, że jesteś owieczką w stadzie wilków.
Przestań źle myśleć o innych.
Przestań być wrogiem swej osoby. Zlikwiduj, a przynajmniej weź na bardzo krótką smycz wewnętrznego krytyka i zacznij zauważać swe zalety. Masz je. Masz ich sporo, tyle tylko, że albo ich nie zauważasz, albo deprecjonujesz. Gdy zauważysz jakąś zaletę, zapisz ją w małym notesiku. Zapisuj systematycznie, gdy tylko usłyszysz dobre słowo na swój temat.

Podepnę się pod temat. Nie wiem czy ktoś tutaj jest w stanie mi pomóc, ale się chociaż wygadam
Mam od lat (od zawsze?) problem z niską samooceną. Czasami, tak jak teraz, ten problem bardzo mi ciąży i utrudnia normalne funkcjonowanie w społeczeństwie.
Jestem z rodziny z przemocą. Ciągłe awantury, straszny strach.  Ale bardziej o mamę niż o siebie. Ojciec psychopata. Pierwszy powód do załamania się mojego poczucia własnej wartości. Potem rozwód, po którym jako nastolatka musiałam pełnić rolę córki, matki, partnera i psychologa dla swojej mamy, która wpadła w straszną depresję. Moja mama- półsierota, te same problemy z niską samooceną, czarnowidztwem, ogromną, niezaspokojoną potrzebą bycia kochaną. A tak bardzo skrzywdzona przez męża tyrana. Starała się być dobrą matką, dbała o nas, choć bardziej bytowo niż emocjonalnie. Chyba nie potrafiła, nie miała dobrych wzorców. Swoją pesymistyczną postawę niestety skutecznie prze lata przenosiła na mnie.
Nigdy nie było ze mną problemów wychowawczych, zawsze byłam spokojna, ułożona, bardzo dobrze się uczyłam. Ale gdy przynosiłam do domu 6kę, to było ?aha?, a jak 4kę to ?ale jak to, czemu tylko 4? A co dostała koleżanka??.
Świetnie zdałam maturę. Rekrutacja na studia- ?Ojej, no nie wiem czy się gdzieś dostaniesz?. Mamo dostałam się do Lublina- Aha. No ale do Warszawy i Krakowa, to się pewnie nie dostaniesz.- Mamo, są wyniki, dostałam się do Warszawy.- Aha. No ale do Krakowa to pewnie się nie uda, bo tam najwyższy poziom.- Mamo! Dostałam  się do Krakowa!- Aha. No olaboga, teraz to akademik trzeba załatwiać. A tak w ogóle to nigdy nie pogodzę się z tym, że poszłaś na ten kierunek, a nie na medycynę. Bo powinnaś być lekarzem.
Praktycznie nigdy nie słyszałam od mamy pochwał. Wiedziałam, że pewnie w głębi duszy się cieszy moimi sukcesami, ale nigdy tego nie potrafiła okazać, a ja bardzo tego potrzebowałam.
Nigdy nie usłyszałam od niej żadnego komplementu odnośnie mojego wyglądu. Wiem, nie jestem miss polonia, jestem przeciętną dziewczyną, z wieloma kompleksami. Z kompleksami bardzo skutecznie podsycanymi jej słowami, że mam to brzydkie, tamto też, a koleżanka oh jaka to ładna dziewczyna. No strasznym jest usłyszeć od własnej matki ?masz krzywe nogi, nie ubieraj tej spódnicy, bo odkrywasz ich najbrzydszą część?. No kurcze, mam krzywe, nie chcę, żeby mówiła mi nieprawdę, ale co mi da, że mi to wytknie?
W dniu mojego ślubu nie usłyszałam od niej nawet głupiego ?ładnie wyglądasz, cieszę się, że jesteś szczęśliwa?. Chodziła ze mną na przymiarki sukienki. Wielokrotnie ją pytałam co myśli, czy się jej podoba itd. Wykręcała się przed odpowiedzią, że aż krawcowa widząc jej zachowanie patrzyła na mnie wymownie. I ja wiem, że jej się ta sukienka podobała, mamy podobny gust,  czułam to (no chyba, że mi się wydawało), ale potrzebowałam to po prostu usłyszeć.  Potrzebowałam usłyszeć, że cieszy się, że po wielu zawirowaniach jakoś się nam ułożyło, a nie słyszeć tuż po moim ślubie biadolenia, że moja starsza siostra to pewnie ślubu nie weźmie i że ona się tym tak martwi. No i że ona to pamięta, jak on mnie zostawił. No właśnie, jak facet zostawił mnie miesiąc po zaręczynach, to ona zamiast mnie wspierać, to siadała, zaczynała płakać i wypytywała czy aby to nie jest moja wina. Za jej małżeństwo też się obwiniała. Nawet nas- dzieci obwiniała. Wszystkich tylko nie jego.
Niedawno usłyszałam ?ty nigdy nie będziesz mieć tak dobrze, jak twoja koleżanka, jej się w życiu wszystko udaje (cudowny mąż, kasa od rodziców, dobra praca, dziecko), ale ty nie masz co o tym marzyć?. A co, niech mnie kurde dobije?
Takich sytuacji oczywiście była cała masa. Podałam kilka drobnych przykładów.
Mam problemy zdrowotne, które wyłączyły mnie z jakiejkolwiek aktywności sportowej. Przytyłam. Zawsze byłam szczupła, w sumie to chuda.  Gruba jakoś nie jestem, ale już nie chuda. Czuję się ze sobą okropnie, nigdy tyle nie ważyłam. Nie potrafię się głodzić i być na ostrej diecie, brak mi trochę silnej woli i potrzebuję czasem zjeść coś słodkiego.  Mam nadzieję, że wreszcie się wyleczę i zacznę się ruszać, tak lubiłam chodzić na zumbę.
Pojechaliśmy do niej na weekend, mieszka samotnie, jeździmy, żeby z nią pobyć.
Usłyszałam od niej, że strasznie przytyłam i tym podobne.  Że nogi to mam chyba grubsze od niej. Powiedziałam jej, że doskonale widzę jak wyglądam, jest mi z tym źle i takie jej uwypuklanie tego jest dla mnie przykre i mi nie pomaga. Szczególnie, że wie jaką mam sytuację zdrowotną.
No ale czarę goryczy przelało to, jak na następny dzień za moimi plecami zaczęła mówić to samo do mojego męża. Że jak ja to utyłam, jaki mam brzuch wielki (no kurde bez przesady, nie mam aż tak wielkiego), że pewnie się opycham itd. No zagotowało się we mnie. Powiedziałam jej tylko, że czy musi jeszcze z moim mężem rozmawiać na temat mojej wagi, pokazując mu wskaźnikiem gdzie ma patrzeć, żeby dostrzec mój tłuszcz? Wyszłam z płaczem. Przepłakałam cały dzień, skumulował się we mnie wieloletni żal. Nie było żadnej reakcji z jej strony. Nie odzywamy się.
Jest mi strasznie ciężko, tym bardziej, że z mężem od dawna różnie mi się układa w tych sprawach. Kiedyś była między nami ogromna chemia, kochaliśmy się często, była iskra. To sprawiło, że moje straszne zakompleksienie trochę się wyciszyło. Czułam się dla niego atrakcyjna. Teraz tego nie ma, jego zainteresowanie bardzo spadło (dodam, że to się zaczęło, zanim przytyłam), plus porno. To wszystko też niszczy resztki mojego poczucia wartości. Czasem czuję się jak śmieć. Czuję się nic nie warta, niekobieca, nie dość że ze zrytą psychiką, to jeszcze zdrowie mi siadło. A on, zdrowy, wysportowany, przystojny mężczyzna. Boję się ciągle, że nie ułoży mi się, tak jak mojej mamie. Że odejdzie kiedyś do innej, lepszej bo przecież większość jest lepsza de mnie. Nie skrzywiona takimi patologiami, nie taka problemowa.
Te myśli mnie wyniszczają, odbijają się na pewno negatywnie na moim związku.
Chodzę do psychologa, ale jest to mało efektywne, ciągle jestem bombardowana nowymi sytuacjami, w których najbliższe mi osoby- mama i mąż, depczą moją godność. Nie umiem się temu przeciwstawić. Depczą pewnie dlatego, że im podświadomie na to pozwalam, bo zawsze wracam jak wierny pies. Nawet teraz, po tym jak mama sprawiła mi taką przykrość, jest mi jej szkoda, że siedzi tam sama i myślę o niej.
Nie wiem skąd, w jaki sposób mogłabym czerpać siły, żeby coś zrobić z tym moim zakopleksieniem, żeby zacząć wierzyć w to, że mogę być szczęśliwa, żeby przestać uzależniać swojego samopoczucia od tego co powie i zrobi mama czy mąż. Żeby po prostu zacząć się czuć sama ze sobą dobrze

infinity, chciałabym porozmawiać z Tobą na priv o Twojej sytuacji. sprawdź maila

Hej nie umiem sobie poradzic nie wiem czy sama ze soba czy z calym swiatem?