Brak pochwał w dzieciństwie a niska samoocena w dorosłości.

Widzisz, ja jestem taką okropną perfekcjonistką, jak coś robię to maksa się w to angażuję, mam też zasadę, że albo robić coś doskonale, albo wcale się za to nie zabierać. I tak naprawdę dopiero od jakiegoś czasu uczę się sobie odpuszczać. I ze zdziwieniem zauważam, że wcale świat mi się nie wali, za to jestem zdecydowanie spokojniejsza. Zawsze bardziej mobilizowały mnie jednak pochwały niż nagana, kiedy ktoś mnie docenił wychodziłam z założenia, że teraz przecież nie mogę zawieść.

W dzieciństwie czułam się kochana, bezpieczna, ale rodzice nie mówili mi wprost, że są ze mnie dumni. Tata nie karcił co prawda, ale też nie był nigdy zbyt wylewny. To od ciotek czy nawet sąsiadek słyszałam kiedy chwalił się moimi świadectwami, albo mówił, że jestem jego kochaną córcią (takiego właśnie określenia używał). To co mi powtarzał to jedynie, że docenia mnie za ambicje. Był to jednak (niestety od kilku miesięcy nie żyje) człowiek apodyktyczny, nie znoszący sprzeciwu, ale w związku z tym, że jako jedyna w domu miałam odwagę głośno mówić co na dany temat myślę- to tak naprawdę liczył się tylko z moim zdaniem.

A jak z moim poczuciem własnej wartości? W dzieciństwie i jako nastolatka naprawdę byłam z siebie zadowolona, czasy studiów i tuż po nich, pierwsza praca, potem wkraczanie w prawdziwą dorosłość też nieźle wspominam, ale był taki czas kiedy miałam bardzo pod górkę, wtedy się podłamałam i ta samoocena też bardzo spadła. Za to teraz znowu daję radę .

Ja także muszę robić wszystko idealnie, doskonale. Jestem niewolnikiem własnego perfekcjonizmu, co mnie bardzo męczy. Nie potrafię pracować w grupie, bo wydaje mi się że inni zrobią to gorzej, ja muszę zrobić wszystko sama, bo inaczej nic się nie uda, tak myślę. Jest to oczywiście błędne, bo inni też potrafią się wykazać. Przez co czasami jestem wykorzystywana, potem czuję się podle. Także nie pamiętam jakichkolwiek pochwał słyszanych od rodziców. Wręcz przeciwnie, zawsze wytykano mi wszystko co zrobiłam źle, natomiast, gdy coś mi się udało, tzn zrobiłam coś dobrze nie chwalono mnie.
Wydaje mi się, że powinna być równowaga pomiędzy chwaleniem i naganą. Nie można też na każdym kroku mówić dziecku, że najwspanialsze, najcudowniejsze, bo wyrośnie na zakochanego w sobie narcyza. Dziecko poprostu musi czuć, że nieważne co zrobi i jak zawsze będzie kochane i to nie stanowi o jego ocenie, jako człowieka.

Także porównywanie z innymi dziećmi jest bardzo krzywdzące. Byłam świadkiem sytuacji, w której mój 8-letni kuzyn był ganiony przez ciotkę za to, że dostał 4 z matematyki. Ciotka mówiła: "Twój kolega z ławki dostał 5, a ty się nie nauczyłeś." On wręcz płakał i mówił: "Ale jego pani nie pochwaliła za to, że ładnie czyta." Ciotka na to: "Co z tego, nie zmieniaj tematu, mówimy o matematyce." Gdy na to wszystko patrzyłam, to chciało mi się płakać, bo przypomniałam sobie jak to było ze mną w tym wieku, także znajdowałam się w podobnych sytuacjach.

Gdy będę miała swoje dzieci nie popełnię tego błędu. Także tutaj wkrada się mój perfekcjonizm. Pragnę być idealną matką, chociaż wiem że to jest niemożliwe. Nie chciałabym, aby moje dzieci w prawie dorosłym życiu, czuły się tak jak ja teraz.

Ja też za wszystko co dobre dostawałam prezenty itd. a rodzice chwalili się mna i moim bratem na około i ciągle stawiali nawe wyzwania i poprzeczkę coraz wyżej ale zrobili nam krzywdę bo teraz jesteśmy od nich uzależnieni finansowo a zero jakiegokolwiek wsparcia. Nie jesteśmy ludźmi z niską samooceną wręcz przeciwnie wpoili nam że nalezymy do tych najlepszych a porażkę jest okrutnie ciężko znieść przez co za wszelka cene nawet innych ludzi idziemy do celu i to jest złe.Mimo że to widzę to nie mogę a może teraz to juz nie chcę a perfekcjonistami to nie jesteśmy bo wiemy że jak coś nie wyjdzie to zawsze mamy kase przelewaną na konta.

To jest temat rzeka i cholernie trudny. W ogóle psychologia człowieka jest trudnym tematem.. Na to jacy jesteśmy nie składa się jedynie nasza osobowość ale przede wszystkim środowisko w którym dorastamym. Również wiele złego może wyrządzić zewnętrzny świat. Koledzy z podwórka (dzieci często są okrutne) środowisko w szkole - choćby sposób traktowania  przez nauczycieli i rówieśników, ulica i zachowania przechodniów wobec innych, nas. Mam kilkoro rodzeństwa i uwierzcie, że każde z nas jest inne. Inaczej spostrzega świat i ludzi. Mimo, że (jak mi się wydawało) rodzice traktowali nas podobnie, zaszczepiając w nas wiele dobrych wartości, okazało się, że moje rodzeństwo również ma problemy ze sobą. Przerysowaną ambicję, niskie poczucie własnej wartości, które nadrabiają wiecznym udowadnianiem, że coś znaczą.. Ja z kolei mam jeszcze inny problem, który akurat nie psauje do tej dyskusji ale sama zastanawiam się dlaczego się we mnie narodził.. Nigdy rodzice nie karali nas za gorsze oceny ani nie wytykali błedów przesadnie. Mama prowadziła z nami mądre rozmowy, a nie próbowała wpajać coś krzykiem. Ale okazuje się, że moje rodzeństwo miało zupełnie inne relacje z ojcem niż ja. Ja nie jestem w stanie zarzucić mu tego o czym mówią Oni. Ale zmierzam do tego, że na pewne lęki moich braci i właściwie siostry też, wobec ludzi oraz ich niską samoocenę , przyczyniło się środowisko zewnętrzne. Okrucieństwo równieśników przede wszystkim. I to również jest przerażające. Zupełnie jak z jazdą samochodem. Możemy się trzymać drogi, przestrzegać wszystkich przepisów, jechać tak jak należy ale znajdzie się ktoś, kto z kolei poprzez swoją bezmyślność może narobić wielu szkód.. Właściwie koło się zamyka. Wychowanie... inni nie krzywdziliby nas gdyby zostali inaczej wychowani.
Ale chciałabym wiedzieć, jak postępować z osobą, która, choć zdaje sobie sprawę ze swojej przerośniętej ambicji, ze swoich słabości choćby niepochamowanej agresji(bo w domu wiele wycierpiała na podobnym podłożu ze strony najbliższych) nie potrafi zmienić swojego zachowania.. a po psychoterapię nie sięga.

Chciałabym umieć pomóc a przede wszystkim nie bać się jej..

Mam to samo. Nie potrafię przyjąć ani pochwał ani podziękowań, bo nie uważam, że mi się należą. Ani nie cieszę się z tego co uda mi się zrobić.

dokladnie to moj przypadek

Odwrotność, co proponujesz? Zdajemy sobie sprawę ze swojego problemu, ale nasze myślenie jest już tak zaprogramowane, że nie potrafimy przyjąć pochwały albo jeśli już przyjmiemy to nie jesteśmy do końca przekonane o jej słuszności.

witajcie, też jestem ofiarą marzeń rodziców. Mam kilkoro rodzeństwa, ale z moją młodszą siostrą do dziś nie mogę otwarcie i dłużej pogadać. To jest okropne, ale wolę nie cierpieć potem. Zawsze to skrzętnie wykorzystywała, a rodzice nie widzieli problemu. Też jak cos robię, to staram się do perfekcyjnego bólu i mam zal do siebie, ze pochłania to tak wiele czasu, a nie zawsze jest doceniane. Przez nieswoje ambicje przegrałam trochę życia. Potem poznałam cudownego mojego męża i docenia mnie już całe kilkanaście lat słowem i czynem. Wspaniale mi z tym, choć stracone jakieś wyrazy ciepłych uczuć w domu rodzinnym ciągle gdzieś tkwią w podświadomosci.
Zyczę sobie i wszystkim Wam wiary w siebie.

witam ja jak większość z was nie byłam chwalona przez swoich rodziców przynajmniej tego nie pamiętam.zawsze słyszałam jakieś uwagi dotyczące swojej osoby.W sumie to byłam skazana sama na siebie nie brakowało mi jedzenia ani nic z tych rzeczy ale brakowało tej więzi miedzy rodzicem a dzieckiem wspólnych rozmów itp.Rodzice pracowali nie mieli zbytnio czasu lubili sobie wypić pewnie to było tego powodem i tak się człowiek wychował .Morze gdyby bardziej się interesowali  wybrałabym inną szkołę niż zawodówka.Gdy już podrosłam wciąż, gdy popili czepiali się do mnie.gadali ty najlepiej już się wyprować i dużo innych przykrych słów.W końcu jestem na swoim nie jestem jakąś pewna siebie zarozumiała panienką nie zawsze mam co do powiedzenia .a poczucie swojej wartości hmm trudno mi powiedzieć .Szanuje siebie.Jestem wrogiem alkoholu nie palę tak więc nie każdy wynosi nawyki rodziców z domu.Swojemu synkowi staram się dawać tyle ile mogę .Jeszcze jest malutki ale zamierzam dać mu to czego mi brakowało i robić wszystko by wyrósł na poczciwą osobę,która w przyszłości będzie szanować swoich staruszków :)dziecko musi czuć się kochane mieć z kim pogadać na każdy temat,wtedy się rozwija aby potem być wartościowa osoba.Która ceni siebie i innych mam nadzieje że uda mi się tak go wychować

Na całe szczęście nasze pokolenie dorasta w świadomości, tego jak ważne są pochwały. Nie popełnimy błędów naszych rodziców. Obyśmy tylko znaleźli czas na przemyślenia. W wysoko rozwijających się krajach dzieci chwalone są za najdrobniejsze osiągnięcia, w związku z tym otrzymują puchary, medale, dyplomy. Dzięki temu czują się wartościowe i ważne.
Mi jakieś pochwały świtają w głowie: a to ładnie śpiewam, a to ładnie tańczę, ale ogólnie nie czułam nigdy, że jestem jakaś wyjątkowa, wręcz przeciwnie-to co robiłam dobrze, miałam robić jeszcze lepiej..o ironio:( Nagany otrzymywałam o wiele łatwiej i częściej niż pochwały. Dziś milion razy zawaham się zanim coś zrobię i potem rozmyślam czy dobrze zrobiłam i szukam akceptacji u innych i dręczę się, że mogłam inaczej, lepiej. Takie są efekty.

Droga Olinka jestem jak najdalej od tego by wychwalać dzieci gdy tak na prawdę na to nie zasłużyły, bo tak jak sugerujesz w przyszłości Ktoś życzliwy i tak otworzy im oczy i doznają wielkiego zawodu:( Miałam na myśli, aby nie zapominać o pochwałach, gdy czegoś dokonają, czemuś sprostają. W szaro burym świecie bywa, że osiągnięcia są mniej zauważane przez bliskich niż potyczki. Dorośli nie mają czasu skupiać się na emocjach i psychice swoich pociech. Fajnie je4śli nawet malutkie kroczki do przodu są chwalone, ponieważ dziecko nabiera zapału by iść dalej, doskonalić się. Gdy przez długi czas nie słyszy, ani nie zauważa zainteresowania tym, że wykonuje coś dobrze, albo coraz lepiej-zwyczajnie się zraża-zresztą tak samo jak My-dorośli:)

To jak jesteśmy traktowani w dzieciństwie ma kluczowy wpływ na nasze dorosłe życie. Doświadczyłam tego i ja. Moja matka była apodyktyczna, wiecznie wymagała, nigdy nie chwaliła, krytykowała nawet, gdy coś dobrze zrobiłam. Doprowadziła do tego, że nawet gdy na studiach dostałam 5, a do maksymalnej liczby punktów brakowało mi jednego, bałam się wracać do domu. Jak byłam na 4 roku moja mama zmarła. Dopiero wtedy zrozumiałam, że na studia poszłam, głównie dlatego, żeby udowodnić jej i światu, że jestem coś warta. Nie  zdałam jednego egzaminu (po raz pierwszy w życiu) i było mi tak wstyd (a może to urażona duma?), że zrezygnowałam ze studiów, zamiast mieć warunek. Nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Mimo, że mamy już nie było, wiedziałam, że jakby żyła, to pewnie by mnie zabiła. W nikim nie miałam wsparcia. Ojciec też mnie nigdy nie chwalił, traktował jak coś zbędnego, jak coś co przeszkadza. Na wiadomość, że już nie studiuję powiedział "Wiesz co robisz". Zero rady, zero wsparcia. Rodzice błędnie wyznaczyli mi granicę między dobrem a złem. Nauczyli mnie wstydzić się za rzeczy zwyczajne, a co najgorsze za osiągnięcia. Powoli leczę się z moich obsesji. Grunt to mieć świadomość. A od października wybieram się na studia. Tym razem już dla siebie...

zgadzam się z tym, ja również byłam i jestem często krytykowana przez moich rodziców, ale uważam, że trzeba z tym walczyć, choć wiem jak to jest strasznie ciężko. Moi rodzice zawsze uważali, że tak jak oni myślą - jest najlepiej. Cokolwiek bym nie zrobiła i mój brat też - zawsze jesteśmy krytykowani, a teraz nic nam nie wychodzi w życiu, bo w psychice został fakt, że nic nie umiemy, do niczego się nie nadajemy. Bardzo utrudnia to życie i mnie i mojemu bratu. Tylko, że rodzice zwalają winę na nas, a swoich błędów nie widzą.
Jednak jest to problem z którym musimy sobie radzić, ja przestałam zwracać uwagę na krytyki, co uważam za słuszne to robię, a czy będzie to źle czy dobrze to się okazę.

Kazdy lubi byc chwalony ,ceniony i wyrozniany.Kazdy lubi cieple i serdeczne slowa. Nie ma znaczenia czy jest to czlowiek czy inna istota zyjaca. Wszyscy domagaja sie milosci , pochwal  i czulosci oraz nagrod .Ale niestety w zyciu realnym jest zupelnie inaczej. Wiadomo nie od dzis , ze to rodzice od wczesnego dziecinstwa ksztaltuja osobowosc i charakter kazdego z nas. To  wlasnie oni  otaczjac nas cieplem i miloscia wpajaja wszystko to co ma sie nam przydac w zyciu doroslym i samodzielnym. Ale czestokroc zapominaja ,ze maly czlowiek ma tez swoje wazne oczekiwania i potrzeby. W ferworze obowiazkow i pogoni za codziennymi sprawami oczekiwania malej istoty sa nie wazne i nie maja zadnego znaczenia  dla rodzicow .Poniewaqz uwazaja, ze to sa zwykle fanaberie dzieci. Wg. rodzicow to tylko oni maja patent na wszystko co dotyczy wychowania. Ale praktyka pokazuje , ze jest zupelnie inaczej. Sfera uczuciowa jest tak samo wazna jak jedzenie a nawet wazniejsza bo to ona  rzutuje na nasza dorosla przyszlosc. To ona decyduje o naszej samoocenie w doroslym zyciu. Wychowanie to niezwykle trudny temat. Ale RODZICOW sie nie wybiera  rodzicow sie poprostu MA.Jesli rodzice ofiaruja swoim dzieciom cieplo ,serdecznosc i docenianie ,to bedac doroslym bedziemy pozbawieni kompleksow i narzuconych nam przez rodzicow roznych fobii..Czesto  apodyktyczny styl w wychowaniu powoduje straty nie do odrobienia w zyciu DOROSLYM.   W swojej milosci do dzieci rodzice  uprawiaja styl realizowania swoich niespelnionych marzen czy planow np.  nakazujac wybrac taka a nie inna szkole., taki lub inny zawod.  W tej realizacji zapominaja  aby chwalic, aby doceniac i utwierdzac ,ze cos dzieci zrobily wspaniale i dobrze.Niewatpliwie odbije sie to na psychice w doroslym zyciu. Dlatego chwalmy nasze dzieci za wszystko to co robia dobrze ,badzmy konsekwentni ale madrze i pamietajmy ,ze ten maly  bezbronny czlowiek to w przyszlosci bedzie dorosly osobnik ktory jesli bedzie mial zaszczepione dobre wzorce wyniesione z dziecinstwa    to jego dorosle zycie bedzie nieskomlikowane i z wysoka samoocena.  Czasami uczmy sie dyskretnie od  naszych dzieci bo one sa otwarta ksiazka i wystarczy tylko UMIEC ja przeczytac a  wychowanie   bedzie prostsze. To co dostajemy w dziecinstwie to prezent lub klopoty w doroslosci. .

A mnie chwalili, doceniali i wierzyli, ze moge osiagnac bardzo wiele, jesli tylko bede chciala, ale nie w taki niezdrowy i glupi sposb, ze moge doslownie wszystkiego dokonac, nawet zostac genialnym fizykiem, choc zawsze bylam noga z przedmiotow scislych. Nie bylo w tym tez zadnego slepego zapatrzenia pt. 'moje dziecko jest najlepsze zawsze i we wszystkim'. Nie wymagano ode mnie nigdy tego, zebym byla perfekcyjna i robila wszystko idealnie; kiedy cos mi nie wyszlo to zawsze bylam wspierana. Jak mialam kilkanascie lat caly czas bylam doceniana, nadal zreszta jestem (mimo ze niewiele osiagnelam). Cale moje zycie slyszalam komplementy i mialam wsparcie. A MIMO TO nie wierze w siebie. Uwazam, ze ludzie mnie przeceniaja. Po prostu. I teoria sie sypie.

Dziecku/Doroslej osobie z niska samoocena bardzo ciezko jest w zyciu,czuja sie gorsze od innych,inni ludzie tez to wyczuwaja i co niektorym sprawia radosc dowalanie takim osobom z niska samoocena.Bardzo czesto bardzo  przejmuja opinia innych.

A jak sie nauczylas nie przejmowac opinia innych,nie brac jej do siebie?
Bo wiesz jak np ludzie wiele razy smiali sie z kogos wygladu i czlowiek pozniej proboje... niby nie przejmuje sie ,az do momentu gdy znow "zyczyliwi ludzie" zaczynaja Ci przypominac o Twoich niedoskonalosciach... i znow powtarza sie to.I jak tu czuc sie pewnie siebie,nie przejmowac sie.

Olinka, moi rodzice to byla para przegrywow (nie w sensie spolecznym, ale psychologicznie), ktorzy nie potrafili zniesc tego, ze ich corka jest bardziej utalentowana czy tez bystrzejsza od nich. Taka jest smutna prawda. Klulo ich w oczy, ze obok nich wyrastają szersze horyzonty, ze ktoś może podwazyc ich autorytet. Moglabym ksiazke napisac o rodzicielskim narcyzmie

Nie jestem już dzieckiem i wiem w czym jestem dobra, a w czym nie. O ile pianistka jestem bardzo przecietna (mam ciezka lape), to mój zawod wykonuje swietnie i mam fantastyczna zdolność organizowania ludzi i przedsiewziec. Misiek zawsze na mnie polega w sprawach domowych i podziwia mnie jak radze sobie z planowaniem inwestycji czy tez, ostatnio, z kupnem domu.

Co wyniosłam z mlodosci to swiadomosc, ze niektórzy ludzie to po prostu wybrakowane jednostki starające się zalatac dziury we własnej psychice kosztem  innych. I należy ich unikac.

Mnie glownie wychowywala mama bo tata pracowal zagranica...ale mama od zawsze byla zimna jak lód...nie potrafila przytulic...pochwalic...w momencie kied starszy brat znalazl sobie dziewczyne, ktora uczyla sie lepiej ode mnie wszystko potoczylo sie strasznie...przy rodzinnych obiadach chwalila ja zadobre oceny..mowila jaka ona jest fajna..madra...a omnie byla cisza...moze nie bylam najlepsza w nauce...ale mialam spote osiagnieca sportowe...tego moja mama tez nie widziala..Dzis ja calkiem inaczej podchodze do swoich corek...pokazuje im ze je kocham...slucham tego co maja mi do powiedzienia...chwale za kazda drobnostke...nie chce popelniac tych samych blędow co moja mama...