Witam wszystkich jestem mama 2 letniej dziewczynki, jest moim oczkiem w glowie, kocham ja nad zycie. Moja corka gdy skonczyla 7 miesiecy musiala isc do zlobka bo ja musialam isc do pracy. I wtedy sie zaczelo od tamtej pory jest caly czas chora!!! Juz nie mam poprostu sily, jak juz wydobrzeje to ja panicznie sie boje tego ze zaraz bedzie znowu cos, pomalu mam wrazenie ze to jest chore, teraz jest wlasnie taki krytyczny momeny, nic sie nie dzieje jej jest ok wszystko, a ja normalnie fiksuje!!! Boze mam dosc! Wszystko wiaze sie z robota nie mam jak jej zapewnic opieki gdy jest chora, sama musze wiecznie sie zamieniac, maz nawet nic nie pomaga bo nie ma jak pracuje od rana do nocy, rodzina nie chce pomoc nam. Katar pod nosem ja zawal kaszlnie umieram! Potrzebuje duchowego wsparcia! Prosze
Podobne tematy
Tak,to bardzo duźy stres sama przez to przechodziłam więc doskonale Cię rozumiem.
Bardzo waźna jest odporność dziecka- poradz się lekarza co mogłabyś podawać małej.Mój syn ma dziś 18 lat ale w wieku przedszkolnym sprawdził się tran i bioaron C .
Źyczę Ci duźo wewnętrznego spokoju,optymizmu w to źe sprawy poukładają się dobrze ,wiary w to źe jeśli nawet pójdzie coś nie tak to znajdziesz rozwiązanie.
A moźe gdzieś w pobliźu jest jakaś mama która ma podobne problemy.Warto rozmawiać .
Mąź teź powinien się czasem pogłowíć jak zapewnić opiekę dziecku.Jeśli tak duźo pracuje to moźe ns wypadek choroby córki zatrudnić bośnię?
Nie chcę bronić mojego męża, ale często czuje sie sama i samotna z tym wszystkim! Bezradność to słowo które jest ciągle w mojej głowie! Babci nie ma na miejscu zresztą ich zaangażowanie jest 0%. Zazdroszczę rodziną które wspierają sie wzajemnie, w których babcia i dziadek cieszy sie na samą myśl że zobaczy wnuki, no cóż ale to nie u mnie 
Tak właśnie czułam .
Jesteś zapewne młodą męźatką i pewnie dla świętego spokoju próbujesz sama wszystko ogarnąć - ale nie jest to mądre.
Od samego początku naleźy męźa i ojca angaźować w sprawy rodzinne,zwłaszcza źe pracujesz zawodowo .Takie postawienie sprawy wzmacnia więzi. rodzinne.
Mąż musi Ci pomagać, to jest Wasze wspólne dziecko! Na Twoim miejscu poszłabym do immunologa i zapytała czy to nie są juz zaburzenia odporności. Musi Ci byc strasznie cięzko, przechodzic przez to wszystko samej..
Jest mi zle, nie ma jeszcze 21 a ja juz leze i szykuje sie do snu, bo inaczej moj mozg nie pomiesci tego natloku mysli! Wiem ze nie mozna krakac, ale jak przestac, nie robic tego,to nie wiem?! Po co czlowiek sam wyrzadza sobie krzywde !? Jedyn co to cieszy mni to ze jutro piatek i moja corcia ostatni raz pojdzie do zlobka w tym tygodniu. Nie dlatego ze jest tam zle, ale dlatego ze bede mogla byc przy nieh, mam takie poczucie ze uchronie ja od wszystkiego zlego! A co do lekarzy to juz tylu odwiedzilismy, wychodzi ze jest alergikiem dotego z podejrzeniem ze moze zmienic sie to w astme:( a po za tym lapie wszystko co w zlobku.
Dodam jeszcze ze moj maz pomaga mi duzo, tyle ze stracil prace i obecnie ma nowa i pracuje tak ze nie ma nawet wolnego, kontrakty teraz wykanczaja ludzi, a kredyt hipoteczny trzeba splacac. Wiec jak mala jest chora to tylko ja musze zamieniac kombinowac, a to mnie wykancza, chcialabym zeby tylko moj maz wiecej ze mna rozmawial a nie juz ci mowilem...
Może to tylko chwilowy kryzys, który u młodych małżeństw jest normą. Warto wypracować jakiś kompromis. Spróbuj nakłonić męża do rozmowy. I niech to nie będą tylko dyskusje na temat obowiązków, pracy, kredytu, bo faktycznie można się wykończyć.
Moze i faktycznie dobrze by bylo tak zrobic, bo wszytstko co zle to tylko ostatnio jest na tapecie. Jedno zwala wine na drugie. Za nim nasza mala sie urodzila postanowilismy ze zawsze bedziemy trzymac jeden front, ale niestety juz tak nie jest. Potrafilismy gadac godzinami, a teraz nie mamy wspolnego tematu! Co robic?:(