JAK Przestac Przejmowac sie tym JAK wygladamy?Co inni mowia?

Warto sobie uświadomić, że na wygląd mamy bardzo ograniczony wpływ. Trzeba go zaakceptować ze wszystkimi wadami. Najlepiej przestać się porównywać z innymi, zwłaszcza z wyfotoszopowanymi modelkami w teledyskach czy reklamach. Nie wymienisz swojego ciała na inne, więc zostaje akceptacja. Zawsze będą ludzie brzydsi i ludzie piękniejsi. Warto popracować nad swoją samooceną. To, czy podobamy się innym zależy w dużym stopniu od tego, jak czujemy się sami ze sobą.

Warto częściej uśmiechać się do siebie w lustrze. Spróbować dostrzec w sobie te fragmenty urody, które się nam podobają. Można je wyeksponować. Można zacząć się więcej ruszać, chociażby skakać na skakance (spróbuj się nie uśmiechać, skacząc! nie da się).

Miałam straszne kompleksy, ale w pewnym momencie jakimś cudem udało mi się dostrzec, że mogę się ludziom podobać. Że mam w sobie coś. Od tego czasu już się nie zadręczam. Jednym będę się podobać, innym nie. Każdy ma inny gust. Nikt nie będzie się każdemu podobał. Zresztą po co? Uświadomiłam sobie, że jestem całkiem całkiem , staram się dbać o siebie i tyle. Dobrze się czuję we własnym ciele. Cieszę się z tego, co mam ładnego i mam świadomość, że tego, co mi się nie podoba, większość ludzi i tak nie dostrzega, bo to siedzi tylko w mojej głowie.

Zdecydowanie sie da. Pewnie jest wiele drog osiagniecia tego, mysle ze glownie chodzi o bycie zadowolonym ze stanu rzeczy. Wtedy nawet jak sie komus cos nie podoba to czlowieka to nie rusza. Ale trzeba tez sadzic, ze wygladasz dla siebie, a nie dla innych.

Na wyglad masz wplyw. Jasne, ograniczony, ale mozesz kupic sweter w paski albo sukienke. Jesli czujesz sie lepiej, piekniej w swetrze to powinnas wybrac sweter a nie sukienke, bo ktos tak powiedzial, ze to ladne i koviece. Warto sie radzic zyczliwych ludzi, ale polegac na wlasnym osadzie. Wybor stylu to jeden z prostszych krokow.
Jasne, jesli ktos rzuci cos wybitnie zlosliwego czasem ciezko sie chociaz troche nie zasepic. Ale czy to wazne co mysli jakies chamidlo? Jesli nie probujesz sie komus przypodobac, a uwazasz sie ze Ty wygladasz w tym dobrze, to czemu by Cie miala obchodzic czyjas opinia?

Z tym wygladem bardziej "wrodzonym" troche wiecej filozofii, wiec z telefonu nie mam sily pisac, ale pewnie wspomne jak bede przy komputerze. Niemniej tez opiera sie na byciu zadowolonym z siebie. Dodalabym tez nie przejmowaniu sie swoim wygladem. W sensie: to tylko jedno z kryteriow na ktore sklada sie czlowiek. Do tego bardzo wzgledne i malo wnoszace.

Najlepiej to zrozumieć że to jak wyglądasz i to jak się zachowujesz - bez względu na to kim faktycznie jesteś (i to dotyczy WSZYSTKICH ludzi jak wynika z moich własnych obserwacji) to zawsze będą ci którym to będzie odpowiadało i ci którym nie będzie. Ale ludzie nie mający problemów z samooceną po wielu trudach z czasem dojrzeli do patrzenia na to w taki sposób że koncentrują się na grupach tych którym pasują - i oni im - do nich lgną, z nimi trzymają kontakt (bo ich dowartościowują i rozwijają) a resztę traktują po prostu jak powietrze.

W końcu powiedzenie "jeszcze się taki nie narodził co by każdemu dogodził" nie wzięło się znikąd i osobiście zgadzam się z nim w zupełności. Nawet jak zaczniesz zachowywać się fałszywie żeby zyskać aprobatę innych części ludzi nie będzie się to podobało się to że jesteś fałszywa i zamiast mieć swoje zdanie i charakter jesteś osobą niegodną zaufania - taką chorągiewką na wietrze co gdzie nie pójdzie tam mówi co innego (to co inni chcą usłyszeć) - w ten sposób będziesz odpychająca dla tych co cenią bardziej jakość kontaktów z innymi zamiast ilości. Więc o znajomościach z ludźmi z których możesz najwięcej zyskać (przyjaźń, miłość) z założenia możesz zapomnieć z takim podejściem. A będąc powietrzem dla tej 2 kategorii którym nie przypasujesz - co tracisz?

Za dużo tu skupiania się na wyglądzie, a wygląd to najmniejszy problem tak naprawdę. Co z tego, że kobieta jest klasycznie ładna, jeśli ta kobieta ma niską samoocenę, to i tak nigdy nie uwierzy, że może się podobać, będzie robić wszystko, by tą urodę ukryć, będzie się ubieraćw wielkie swetrzyska, nie będzie chodzić do fryzjera - ot szara myszka.

Ja mam problem taki: otóż mam przekonanie, że nie zazwyczaj wywieram złe pierwsze wrażenie, że nie podobam się ludziom. Czasem u niektórych zyskuję po bliższym poznaniu. Jednak sam ten moment poznawania to dla mnie jest tortura. Wierzę, że się nie "spodobam" i wolę się trzymać z boku, pozwolić innym osobom mówić. To pewnie działa jak błędne koło, taka samospełniająca się przepowiednia. Planuje zmienić pracę, ale boję się okropnie, że mi się nie uda, bo będę źle wypadać na rozmowach kwalifikacyjnych.

Jestem świadoma tego problemu, chyba wiem skąd to się wzięło, ale nie wiem, jak temu zaradzić.

Może założę osobny wątek na ten temat.

Ja chyba też "za mało" się uśmiecham. Piszę w cudzysłowie, bo co to właściwie znaczy za mało? Nie umiem być uśmiechnięta non stop. Czasem czuję się neutralnie, ani super szczęśliwa, ani smutna i moja twarz jest neutralna, ale ludzie to chyba odbierają jako smutek/naburmuszenie/powagę, nie wiem sama. To chyba jest taki typ urody. Niektórzy mają twarze takie słoneczne, niemal ciągle roześmiane, kąciki ust zawsze uniesione, a ja mam twarz "prostą". Kiedyś czytałam o czymś określanym jako bitch face syndrome, to by mogła być trafna diagnoza

Kliknęłabym "lubię to" gdyby netkobiety miały taką funkcję

Cóż poradzić, jak się ma gębę niewyjściową... Trzeba jakoś z tym żyć

Mnie to do furii niemal doprowadza - "uśmiechnij się", "czemu taka poważna", "coś taka zła" - podczas gdy nie jestem ani zła ani smutna, wręcz przeciwnie. Po takim tekście - niestety - od razu robię się zła. Poza tym co to w ogóle za komentowanie czyjejś twarzy? Nie jestem tam dla czyjejś przyjemności popatrzenia sobie na ładną buzie. A może mam powód by być smutna? Niczyja sprawa.

Ja często zastanawiam się co inni o mnie sądzą, jak wyglądam? Sama sobie podobam się, ale co inni sądzą tego już nie wiem i chyba nawet wolę nie wiedzieć, bo jakbym się dowiedziała, że ktoś mnie wyzywa brzydkimi słowami to by mi się to na pewno nie spodobało, więc zostaję przy twierdzeniu, że najważniejsze jest się samemu sobie podobać i olać innych.

To wszystko zależy od wieku, ja jako młoda dziewczyna zadręczałam sie każdym defektem, teraz mam na to "wyrąbane" jako 28 latka;)
znam swoje liczne wady, których nie wystawiam na światło dzienne:)