Zdrada, nowy zwiazek, powrot?

Teraz to Ci może być szkoda... i ciesz się tym co masz długo nie potrwa... nie słyszałem o związku zbudowanym na zdradzie który by przetrwał... zdradzałaś męża... on zdradzał żonę... dlaczego ma nie zdradzać Ciebie?? Bo kocha?? ją też niby kochał... Ty niby męża dalej kochasz... dlaczego masz nie zdradzać??

Sorki, ale ja Ci życzę żebyś chociaż miała wątpliwości i Cię to męczyło do końca życia... Albo się kocha i naprawia, albo kończy... a Ty jesteś jak małpa... nie puści jednej gałęzi dopóki nie złapie drugiej...

Co dokładnie myślę o takich osobach pisać nie będę bo szkoda słów...

Liwia chyba pomylilas tematy.  A autorka tematu powinna sie wstydzić rozpieprzyla jak to mówi szczęśliwy związek kolegi z pracy. Jak jest zle w związku to sie go naprawia a nie skacze na boki.Zostaw tego obecnego męża innej kobiety bo karma powraca i szczęśliwa na pewno nie bedziesz a początki zawsze są cudowne. Piszesz, ze jest wspaniały.  Zdradzajacy dran?

Szczerze mówiąc, to średnio mnie obchodzi czy Twój "nowy" związek przetrwa czy też nie, jedyne wątpliwości budzą relacje Twojego jm ze swoimi dziećmi, czy będzie je podtrzymywał czy też ograniczy do minimum. To raz. Dwa to, czy zdajesz sobie sprawę, jaki wydźwięk mają te słowa (chyba że brak tu przecinka) :

Więc jak to było?

Przecież sama tamtego wybrałaś i tylko przez własną głupotę za to obrywałaś... ale to akurat jest potwierdzenie pewnej teorii dot. związków, więc nie Ty pierwsza i nie ostatnia.

Skoro tak potraktował swoją żonę może i potraktować ciebie. I bede oceniac bo po to zalozylas temat. Nie jestes wyjatkowa żeby zdradzacz miał potraktować cie inaczej czego zycze bys    podzielila los jego zony:D

Brzydze się zdradą i mnie to oburza,że jesteś az taką egoistka. W ogóle pomyslalas ze wpieprzasz sie w czyis związek? Nieważne co nie Grunt,ze Ty jestes zadowolona.Nieważne dzieci i żona. żenada.Wstydzilabys się.życzę ci tylko tego co ty zrobilas tej kobiecie.oby karma wróciła.Zapewne brak  ci empatii bo bys w życiu nie brała sie za zonatego i dzieciatego.w ogóle dziwię się ze tak oczywiste sprawy trzeba ci tłumaczyć ze skrzywdzilas żonę tego swojego kochanka.jestes widać pozbawiona su mienia

Zastaniwiasz się czy zrobiłaś wszystkoze żeby ratować małzeństwo.
Odpowiedź brzmi : NIE.

Gdybyś zrobiła wszystko co w Twojej mocy i nie dało to rezultatu to odeszłabyś z małzeństwa, rozwiodła się a dopiero potem próbowała ulozyć sobie zycie z kimś innym.
Ty, zrobiłaś inaczej.
Było Ci źle w małżeństwie, "coś" robiłaś zeby naprawić a następnie układałaś sobie nowe zycie będąc jeszcze w związku.
Bezpiecznie, cichutko, czerpiąc przyjemnośc z nowego związku i jednocześnie odnajdując coraz więcej powodów zeby związać się z kimś innym ( co jest naturalnym zjawiskiem - porównują swojego "rycerza" widziałaś w nim sabie zalety a jednocześnie mąż mógł być tylko bladą, szarą rzeczywistością, pełną wad, bez szans na to by zobaczyć w nim choć jedną zaletę).
Wykorzystałaś fakt, ze jesteś w związku do tego żeby założyć sobie drugie gniazdko, dopiero potem, kiedy już je "wymościłaś" - nowy facet zdeklarował się wymienić starą zonę na młodszy model poświęcając rodzinę, dzieci - przeniosłaś się do niego.

Wtedy, kiedy szykowałaś sobie bezpiecznie lądowisko, myślałaś tylko o nowym związku więc nie mogłaś ratować poprzedniego.

Dlatego - nie, nie zrobiłaś wszystkiego.

Ponadto, nie ma takiego powodu by kogoś oszukiwać, wykorzystywać partnera do tego żeby układać sobie życie z kimś innym.
Oszustwo to oszustwo, nic go nie tłumaczy, nie usprawiedliwia.

Co do "rycerza na białym koniu".... szkoda gadać oszukał żone i dzieci....
Nawet, jeżeli dla Ciebie nieistotne jest co przeżywają inni pokrzywdzenie pod warunkiem ze to nie jesteś Ty..
myślisz, że potrafi oszukiwać wszystkich innych tylko nie Ciebie ?
Niby dlaczego ?

Teraz męczą Cię wyrzuty sumienia i próbujesz znaleźć dla siebie samousprawiedliwienie, wytłumaczenie że postąpiłaś właściwie...
Z pewnością zdołasz sie usprawiedliwić, ale to, na jak długo takie wmawianie sobie usprawiedliwienia wystarczy, to już kwestia osobnicza, pokładów egoizmu i braku empatii do innych.
Widać musisz jeszcze popracować nad tym, żeby zupełnie pozbyć się sumienia....
Ale z pomocą poglądów takie jak prezentuje Samiec Analfabeta z pewnością Ci się to uda !

Jesli chodzi o zdrade to zawsze wywoluje ona ekstremalne uczucia, no bo wszyscy przeciez wiemy ze jest z gruntu zla. Ale nie zawsze jest tak ze robimy to z wyrachowania. U mnie tak nie bylo. I czytajac posta samca alfaNAbety jakbym czytala o swoim zwiazku - 100%. Przed zdrada latami sluchalam jak to kiedys cos powiedzialam czy zrobilam (nieistotne rzeczy) i ciagle wypominanie bylo na porzadku dziennym. Mam pecha bo moja pamiec jest tragiczna a do tego nie zaprzatam sobie glowy rzeczami ktore nie maja znaczenia wiec nigdy w odwecie nie bylam w stanie sie bronic. I w ten sposob zrobilam z siebie ofiare. Zawsze bylo tak jak on chcial, albo wcale. Ile to razy slyszalam jaka to ja jestem zla, beznadziejna, gruba, wredna, nikt mnie nie lubi, za duzo przeklinam itp itd. Nigdy nie uslyszalam nic milego, same zj.by na okraglo. Przeciez on byl idealny, wszyscy go lubili (jego zdaniem) bo zawsze jak trzeba bylo zalatwic "brudne interesy" to przeciez ja - dziewczynka na posylki zalatwialam wszystko. Eh szkoda gadac. Nawet w dniu slubu nie uslyszalam jednego slowa o tym jak wygladam, czy mu sie podoba suknia - ZERO. Za to usyszalam jak to garnitur na nim dobrze lezy i jak wspaniale wyglada. On spedzal przed lustrem wiecej czasu ode mnie, zawsze potrafil siebie pochwalic, ja tez go chwalilam bo tak czulam. W zamian dostawalam same obelgi tylko. Taki typ. Och ile to ja sie nasluchalam o moim k.rewskim prowadzeniu zanim cokolwiek nawet zrobilam! Ze ten czy tamten sie na mnie spojrzal, a ja na pewno juz sobie cos pomyslalam. Kiedys spedzilismy cale walentynki klocac sie o to ze jak spotkalam znajomych to sie przywitalam pocalunkiem w policzek (bo tak sie witalismy zawsze, przez lata) ale on od razu myslal ze spalam zapewne z kazdym z nich. Chore jazdy, podejrzenia bez pokrycia. Pranie mozgu - dzien w dzien. Odseparowal mnie od WSZYTKICH moich znajmowych, jego znajomi byli moimi znajomymi, wychodzilam kiedy on mi pozwolil, on wychodzil kiedy chcial. Nosilam to co on chcial, tak na wszelki wypadek zeby cenzura zaakceptowala moj wybor i zeby przypadkiem jakis facet sie nie zainteresowal. A ja sie dawalam temu wszystkiemu bo go kochalam i zrobilabym dla niego wszystko.

Kilka miesiecy temy powiedzialam koniec - i sie postawilam. Zapytal od kiedy mam swoje zdanie?

Im wiecej o tym mysle tym bardziej wydaje mi sie ze to byla chora milosc, uzaleznienie od drugiej osoby. Co mnie dziwi bo jestem silna osobowoscia i nie dam sobie w kasze dmuchac. Z nim jednak bylo inaczej. Zylam w przeswiadczeniu ze nie moge bez niego zyc, ze bez niego jestem nikim. Rodzina zawsze mnie pytala dlaczego sie tak daje, ale ja myslalam ze tak trzeba ja sie kocham. Ze zwiazek to kompromisy. Szkoda tylko ze to zawsze ja szlam na kompromisy.

I pewnego dnia cos peklo. Moze to przyszlo z wiekiem. Moze juz nie dawalam rady. Z klebka nerwow przy nim, powrocilam do mojego spokoju po tym jak odeszlam... Zawsze mowil ze jestem nerwowa. Bylam, kiedy byl obok mnie. Odkad go nie ma czuje nareszcie wewnetrzny spokoj. I pomimo tego ze pieklo zaczelo sie po tym jak mu powiedzialam ze odchodze, i caly ten syf ktory byl (jest) po tym fakcie, to i tak jestem spokojniejsza z tym calym balaganem bez niego - niz bez tego calego balaganu ale z nim...

Nie szukam usprawiedliwienia dla siebie bo zdrada pozostaje zdrada, ale fakt jest taki ze wszystko dzieje sie z jakiegos powodu (najszczesciej). Chyba ze ludzie po prostu robia rzeczy z wyrachowania.

Najciekawsze jest to ze ludzie ktorzy sie o nas dowiedzieli ( np. wspolpracownicy) po tym jak powiedzielismy o tym oficjalnie w pracy, w wiekszosci wspieraja nas. Oczywsicie sa tez negatywne glosy. Ale wiekszosc tych ktorzy nas wspieraja to ludzie z dziecmi (!). Niektorzy mowia ze chcieliby miec na tyle odwagi zeby odejsc ze swoich zwiazkow ktore sie juz dawno wypalily ale nie moga bo kredyt, bo co ludzie powiedza, po przysiegali..

Bede czujna, i bede dbala. Chuchala, dmuchala i zrobie wszystko zeby sie udalo. Tak jak i on.
Czy sie uda - czas pokaze, ale ja wierze ze sie uda.

To, ze ktos raz zdradzil nie oznacza ze zawsze bedzie zdradzal.
To, ze ktos nigdy dotad nie zdradzil nie oznacza ze nigdy nie zdradzi. Nie ma reguly.

Samcu alfaNAbeta - bardzo dziekuje za wsparcie i rady. Dobrze jest wysluchac kogos kto wie o czym mowi, zwlaszcza jesli ma doswiadcznie, a nie polega tylko na swoich osadach i teoriach. Przykro mi ze Tobie dostalo sie rykoszetem Ale jak to mowia - co nas nie zabije to nas wzmocni!!

Kto chce rzucac we mnie kamieniem - niech rzuca. Jesli bedzie im od tego lepiej. Mnie to nie rusza. Moje sumienie, jak zauwazyl samiec alfaNAbeta, jest moja najdotkliwsza  kara i zadne slowa (kogokolwiek) nie sa w stanie mnie ruszyc tak jak to co ja o sobie mysle za to ze zdradzilam.

Witaj starr.

Dziekuje za odlozenia kamienia

Nie wiedzialam ze moja zdrada to rodzaj zdrady "odwetowej" - gdybym to wiedziala to napisalabym na samym poczatku

Bardzo chcialabym zeby tak bylo, zeby moj jm byl juz na tym etapie - i mam nadzieje ze tak jest, choc nie mam z nim kontaktu wiec nie wiem. Ale jak ostatni raz z nim rozmawialam przez tel (w sprawie rozwodu) byl nawet mily Weic chyba masz racje. Dzieki za rady, nie bede sie z nim kontaktowac, jestem pierwszy raz w takiej sytuacji wiec nie do konca wiem jak postepowac, ale Twoja rada brzmi rozsadnie. Po prostu dam mu przezyc zalobe (a moze juz jest po niej) i zyc dalej, zaczac nowy rozdzial. Tez mam nadzieje ze wyciagnie wnioski, zycze mu jak najlepiej.

Jesli chodzi o dzieci obecnego partnera to od samego poczatku byl to priorytet - zeby jak najmniej odczuly rozejscie sie rodzicow. Jak na razie idzie dobrze, to ona, to on maja dzieci, ja jeszcze nie uczestnicze w ich zyciu, bo jest za wczesnie ale mam nadzieje ze za jakis czas wszystko sie unormuje. Spedza z nimi tak duzo czasu jak moze (kosztem naszego wspolnego czasu) ale nie przeszkadza mi to. Wiem ze jest szczesliwy kiedy jest z nimi i to mi wystarcza. Obiecuje ze zadbam o to wraz z nim, zeby dzieci jak najmiej odczuly rozstanie rodzicow. Masz racje, to co jest teraz i tu jest najwazniejsze i wylacznie na tym sie skupie, to jest teraz dla mnie najwazniejsze.

Ciekawe jest to ze kilka dni przed rocznica slubu az do wczoraj (do rocznicy) tesknilam za jm ale po tym jak juz ta data minela i z Waszym ogromnym wsparciem (oraz kasliwymi komentarazmi pozostalych uczestinow dyskusji) mam wrazenie ze zamknelam tamten rozdzial. Teraz mysle juz wylacznie o nowym zwiazku. Chyba tez przezylam swoja mala zalobe i jestem gotowa ruszyc naprzod.

sj - uwazam ze moj maz mnie kochal, a ja kochalam jego. I nadal potrzymuje ze jest dobrym czlowiek (ogolnie). Co nie znaczy ze byl dobry dla mnie. Jest dobry dla swojej rodziny, znajomych, nie jest zlosliwy, nie zyczy ludziom zle, pomaga jak moze. Nie napisalam ze jest chamem, nigdy tak nie uwazalam, ale ma bardzo dziwaczny sposob okazywania milosci jesli chodzi o mnie. Uwazam ze jest to jego wina bo tak mnie traktowal, ale i moja - bo mu na to pozwolilam. Czasem ludzie "na pokaz" sa cudownymi kochajacymi mezami/zonami, a w domu maltertuja swoje zony/mezow, czasem psychicznie, czasem fizycznie lub to i to na raz.

Owszem, to ze zdradzilam bylo egoistyczne, ale podkreslam jeszcze raz ze przez cale zycie stawialam innych i ich szczescie ponad moje, zawsze chcialam by inni byli szczesliwi, nawet moim koszte. Bylo to glupie i zle dla mnie. Odebranie komus meza tez jest glupie i zle a do tego egoistyczne. Roznica polega na tym ze ja ogolnie jestem empatyczna i nie jestem egoistka w najmniejszym calu, z wyjatkiem tej jednej sytuacji. On natomiast byl bardzo egoistyczny w relacji ze mna.

Dzieci sa w wieku 3 i 7 lat. Szczerze mysle ze dlugo tak wytrzyma poniewaz ja robie wszystko zeby pomoc mu przejsc ten trudny okres. I oboje mamy nadzieje ze za jakis czas jak sie wszystko troche unormuje bedzie mogl je zabierac do nas do domu i spedzac z nimi wiecej czasu. Ja nie chce i nie mam zamiaru byc dla jego dzieci macocha. One juz maja matke i nigdy nie bede probowala jej zastapic. Nigdy nie naciskalam na to aby jak najszybciej wprowadzil mnie do ich zycia, on o ty dobrze wie i wie tez ze dzieci potrzebuja czasu i trzeba to robic stopniowo.

Nie wiem co bedzie za rok, 5 czy 20 lat. Nikt tego nie wie. Nigdy nie ma gwarancji.

Przykro mi ze zostalas zdradzona, przykro mi ze kochanka Twojego meza probuje Cie zastapic Zycze Ci duzo wytrwalosci i duzo sily oraz mam nadzieje ze ulozysz sobie zycie z kims kto na Ciebie zasluguje.

No racja, nie pomyslalam o tym wczesniej... Kurde, ciekawe kim bylam w poprzednim wcieleniu w takim razie - moze lepiej ze nie wiem, bo strach by bylo rano z lozka wstawac ha ha

Limango , dziękuję za Twoje życzenia i słowa pocieszenia. Wiesz, jednak nie zmieniam zdania- możemy być przez całe życie ludźmi pełnymi empatii i zrozumienia, ale wystarczy jeden czyn by zniweczyć to wszystko. Ty właśnie tak postąpiłaś- romansem z żonatym facetem z dwójką małych dzieci przeszłaś na ciemną stronę mocy. Na nic Twoje tłumaczenia. I nie mów, że wiesz, że Twój partner to długo wytrzyma. Tego nigdy nie będziesz pewna. Nie zrozumiesz tego. Dlaczego? nie jesteś matką. Gdybyś miała dzieci Twoje postrzeganie wyglądałoby inaczej. W innym wątku napisałam o nadziei, uczuciu które będzie wszechobecne w takich związkach zbudowanych na zgliszczach i po trupach. Ty będziesz czuła to samo. Nie miej też nadziei, że dzieci zaakceptują Ciebie. NIGDY TEGO NIE ZROBIĄ. Wiesz dlaczego? Dla nich zawsze będziesz tą, która odebrała im ojca i rozbiła im rodzinę. Ich matka nie musi ich nawet nastawiać, one to same czują. I zawsze będą dążyły do tego by ich rodzice byli razem. Ja nie nastawiam i nigdy nie będę nastawiać dzieci przeciwko ich ojcu, ale już widzę, że mój starszy syn na swój sposób interpretuje pewne rzeczy. A o kochankę mego męża się nie martwię- nigdy nie zastąpi mnie, obecnie chce po prostu przypodobać się swemu lubemu i pokazać mu jaka jest wspaniała. A Twój partner- cóż, śmiem napisać, że wcale nie jest lepszy od mojego męża. Ten sam typ. Czy zastanawiałaś się nad tym, że kiedy to wszystko się zaczęło młodsze dziecko miało dwa lata? Dla małżeństwa okres, kiedy są małe dzieci jest najtrudniejszy. A Twój partner wykazał się zarówno względem żony jak i dzieci mega nieodpowiedzialnie. Zastanawiałaś się co czuła przez ten rok jego żona, gdy widziała jak jej mąż staje się coraz bardziej nieobecny? Co czuje od dwóch miesięcy? Jestem tego pewna, że Twój partner, jak to opisujesz czuły i wspaniały względem Ciebie względem żony zachowuje się jak ostatni drań. Ja mojego męża teraz nie poznaję. TO NIE ON! A jednak on! Bardzo często mylimy zauroczenie i zakochanie z miłością. Tylko że to pierwsze i drugie czasami mija szybciej niż się pojawia.
A tak na marginesie uważam że oboje poszliście na łatwiznę. Zarówno Ty, jak i Twój partner. A wiesz jak szybko sprawić by ten czar i urok prysł? Niech dzieci zostaną przy ojcu, mama dwa, trzy razy w tygodniu, a może codziennie przyjdzie do dzieci na godzinę, weźmie co drugi weekend do siebie, pobawi się, uspokoi swoje sumienie, ze tak wspaniale wychowuje dzieci o alimentach nie wspomnę, jak najmniejsze, bo przecież dziecko wiele nie potrzebuje. I tatuś będzie zadowolony, i mamusia i Ty (nie wiem jak długo), szkoda tylko dzieci. No ale cóż, życie przecież jest takie lekkie, przyjemne i jest tylko jedno...

@limango

Nie martwił bym się o to, kim było sie w poprzednim, ale kim będzie się w następnym.

sj - wiem ze jest to ciezka sytuacja dla jego zony, zdaje sobie z tego sprawe. Nie jestem nia ale moge sobie tylko wyobrazic co sie z nia dzieje. Chociaz wydaje sie ze na tym etapie ktory jest teraz juz troche "przetrawila" te sytuacje. Mam nadzieje ze przynajmniej dzieci nie beda mnie nienawidzic. Jesli beda - coz nic na to nie poradze, moge tylko starac sie im to wynagrodzic. Jesli chodzi o to jaki on jest w stosunky do dzieci to jest troche inaczej niz to jak opisujesz - on widzi dzieci przed 4-5 godzin 2 razy w tygodniu i zabiera je do siebie na 1,5 dnia w weekend. Mamy nadzieje ze z czasem beda mogly spedzac nawet wiecej czasu u nas w domu. Jesli chodzi o alimenty to rowniez nie jest tak jak piszesz, nie wiem jak zachowuja sie inni faceci ale moj nadal splaca swoja polowe kredytu za dom w ktorym juz nie mieszka (z wlasnej woli) i ktory bedzie wlasnoscia jego zony, zostawil jej oszczednosci ze wspolnego konta, co miesiac wplaca kwote na knto dla dzieci na przyszlosc a do tego bedzie placil za szkole/pzedszkole dzieci i daje miesiecznie sporo sume na ich utrzymanie - i to sie nie zmieni. Ja sie w te sprawy nie wtracam, to jest kwestia miedzy nimi, ale on nigdy nie zostawi ich bez pieniedzy i pomocy.

W tej calej sytuacji jest sporo "poszkodowanych", dzieci, jego zona, moj maz, ale tak bywa, ludzie codziennie sie rozstaja. Oboje chcemy tylko zrobic wszystko zeby jak najbardziej wszystkim z nich pomoc przejsc przez ten trudny czas. Szczerze wolalabym zeby nikt nigdy nie musial przechodzic przez cos takiego z mojej winy, ale tak sie stalo  - ja mam teraz swoja kare i swoje wyrzuty sumienia. Mam tylko nadzieje ze ich dwoje uloza sobie zycie na nowo i beda jeszcze szczesliwi.

Witaj olga55. Dziekuje za Twoja wypowiedz, szczegolnie ze jestes osoba ktora zostala zdradzona i zostawiona. Wiekszosc komentarzy osob ktore sa/byly w takiej sytuacji jest negatywna (i nic w tym zlego), ale ciesze sie ze sa tez osoby takie jak Ty ktore rozumieja ze zdrada nie dzieje sie z dnia na dzien, ot tak ze budze sie rano i zostawiam 11 lat zwiazku, ide do pracy, wyrywam sobie pierwszego lepszego faceta i jestem z nim. To dlugi proces - cos zlego dzieje sie w zwiazku skoro osoba jest w stanie zdradzic. Wiele osob nie dba o swoje zwiazki (pomimo prosb i grozb) a pozniej sa zaskoczeni ze cos takiego sie stalo.

Nie ma usprawiedliwienia na zdrade zadna wymowka nie jest wystarczajaco dobra zeby ja rozgrzeszyc.
Ale nie ma tez usprawiedliwienia  i wystarczajaco dobrej wymowki zeby olac swoje malzenstwo, olac wspolmalzonka, zyc obok niego, nie dbac o zwiazek - tylko dlatego ze jestesmy leniwi, znudzeni albo uwazamy ze jak przysiegal/przysiegala przed Bogiem to bedzie przy naszym boku na zawsze, bez wzgledu na okolicznosci...

Olga55 - kiedy doszlo do rozpadu Twojego zwiazku? Jak wyglada Twoje zycie teraz? Czy potrafisz na nowo cieszyc sie zyciem?

Secondo1, nie mysle winnych za kryzys z winnymi za zdrade.
Zgadzam sie w 100% z tym co mowisz, osoba zdradzajaca sama podejmuje decyzje i jest to decyzja egoistyczna. Oczywiscie ze zdrada nie rozwiazuje problemu. Dla mnie zdrada nie byla czyms zeby zarzegnac kryzys w moim malzenstwie. Ja sie zakochalam. Po prostu.

Nie obwiniam osoby zdradzanej o to ze jest zdradzana. Kryzys malzenski i zdrada to 2 odrebne rzeczy. Nie zdradzilam dlatego ze bylo mi zle w zwiazku i chcialam sie z niego wydostac, bo jesli tak by bylo to moglabym po prostu odejsc, bez udzialu osob trzecich. ale trwalam w tym zwiazku przez tyle lat bo chcialam, bo kochalam, bo bylam uzalezniona od mojego meza, od jego milosci, pomimo ze z perspektywy czasu widze ze byla to troche chora milosc. Chcialam alczyc o zwiazek i walczylam, przez wiele lat bo od samego poczatku mielismy wiele powaznych kryzysow, wiele razy rozwazalam decyzje o odejsciu i wtedy zadne osoby trzecie nie byly zaangazowane. Ale zostawalam, dawalam szanse, wierzylam ze sie zmieni, wierzylam ze nasza milosc pokona wszystko... I co? Poprawialo sie, na dzien, tydzien, miesiac. a pozniej to samo. Bo ludzie sie nie zmieniaja, nie mozna zmienic podstawowych cech swojego charakteru.

I pewnego dnia sie zakochalam, w kim innym. Tak innym od mojego meza, jak dzien i noc. Obecnego partnera znam od ponad 6 lat, wiec nie jest to kwestia miesiaca czy dwoch.

Obudzilam sie pewnego ranka i stweirdzilam ze mam dosyc takiego zycia, bycia samej w mojej walce o zwiazek, traktowania mnie czesto jak czlowieka drugiej kategorii, wykorzystywania mojej slabosci do wlasnego meza i tego ze zrobilabym dla niego wszystko. Zobaczylam ze moje zycie moze wygladac inaczej. skoro w wieku niespelna 30 lat nie bylam szczesliwa to jak moglabym sie czuc za 30 lat? A co gdyby pojawily sie dzieci? Ponoc pojawienie sie dzieci to najciezszy czas dla zwiazku - jak poradzilibysmy sobie z nimi skoro nie potrafilismy poradzic sobie nawet wtedy gdy ich nie bylo?

Nie chcialam sie obudzic pewnego dnia i stweirdzic ze zmarnowalam zycie. I choc zdrada to nagorsza (prawdopodobnie) rzecz jaka mozna zrobic wspolmalzonkowi - stalo sie, takie jest zycie. Nie ja pierwsza i nie ostatnia.

Smallangel - mysle ze mialas duzo szczescia no i najwazniejsze ze OBOJE chcieliscie sie zmienic i postanowiliscie postarac sie o to zeby bylo lepiej. Mozesz mi powiedziec kiedy to bylo? Jak duzo czasu minelo od zdrady i jak duzo czasu minelo od Waszej metamorfozy? Co dokladnie sie zmienilo - jakie zachowania? Pytam bo zastanawiam sie czy mozliwe jest to aby zmienic cechy charakteru - co nie wydaje mi sie mozliwe. Zachowanie owszem, reakcja na rozne sytuacje zyciowe, to jakie bysmy podjeli decyzje w danych okolocznosciach - na to mamy wplyw. Ale takie rzeczy jak cechy charakteru sa bardzo ciezkie do zmiany, niektore wymagaja bardzo duzo pracy i samozaparcia (jak np. zwalczanie chorobliwej zazdrosci w przypadku zazdrosnikow), ale wydaje mi sie ze niektorych nie da sie zmienic (jak np. upor i stawianie na swoim - mozna tymczasowo "pofolgowac" ale na dluza mete jest baaaardzo ciezko odpuscic jesli ma sie taki charakter ze walczy sie do ostatniej kropli krwi o to zeby postaic na swoim, bez wzgledu na to czy ma sie racje czy nie). Niektore zeczy sie zmieniaja na jakis czas, a po "naprawie" i jak juz jest przez jakis czas dobrze wtedy wraca sie do swoich nawykow najczesciej.

Zycze aby Wasza przemiana byla stala i oby Wam sie jak najlepiej ulozylo. Trzymam kciuki za Was oboje.

Szczerze gratuluje ci odwagi i checi do zmiany siebie i swojego zwiazku, jestes niesamowita za to ze potrafilas odlozyc emocje na bok (po tym jak juz przetrawilas to ze zostalas zdradzona), wziac sie w garsc i dac mezowi jeszcze jedna szanse. No i przezde wszystkim gratuluje tego ze sie udalo!

Wiem co znaczy powtorka z rozrywki i wcale sie nie dziwie ze to bylo cos co Cie powstrzymywalo. U mnie wczesniej nigdy nie bylo tematu zdrady przez lata, ale temat naprawy zwiazku i potencjalnych rozstan pojawial sie co jakis czas. I tez obiecywalismy mocne postanowienie poprawy, tez staralismy sie pracowac nad zwiazkiem, tez staralismy sie zmienic to co nas od siebie oddalalo... dzialalo na jakis czas... a pozniej wracalismy do starych przyzwyczjen i wszystko bylo tak jak wczesniej...

Ale naprawde ciesze sie ze Wam sie udalo, bo to mnie napawa optymizmem ze jest to mozliwe!

Z tego co piszesz o sobie wynika ze bylas taka jak moj maz - i Twoj maz jest szczesciarzem ze otworzyly Ci sie oczy pewnego dnia. Moj jm zatrzymal sie na etapie ktory Tobie szczesliwie udalo sie ogarnac czyli:

- Gdy wiemy co można zmienić, by poprawić relacje w małżeństwie.
- Gdy słuchamy o czym mówi do Nas partner.
- Gdy dostrzegamy różnicę pomiędzy kobietą, a mężczyzną.
- Zmiany zacznijmy od siebie. Nie próbujmy zmieniać nikogo.

Niestety moj maz chcial zebym byla taka jak on chce, chcial mnie po swojemu wychowac, jesli nie zrobilam czegos tak jak on chcial/tak jak on by to zrobil, znaczylo to ze zrobilam to zle. Powtarzalam mu z million razy ze ja nie jestem nim i ze nie moze oczekiwac ze bede zawsze postepowac tak jak on tego chce bo ja po prostu nie jestem nim. Jak grochem o sciane. Albo tak jak on chcial albo wcale.

Tak sobie mysle ze rozwiazanie jakie Wy zastosowaliscie - to ze pozwolilas mezowi byc po prostu soba byloby rozwiazaniem ktore mogloby uratowac moje malzewnstwo. Bo to byl glowny powod wiekszosci naszych klotni. Zazdroszcze (pozytywnie) ze potrafilisci znalezc swoja droge i rozwiazanie. I przede wszystkim ciesze sie ze zrobilas to dla siebie. Nikt Ci tego nie odbierze co zrobilas aby ulepszyc siebie. Naprawde szczerze gratuluje i trzymam kciuki

Do tanga trzeba dwojga.
Bez przyzwolenia drugiej strony nic by nie zdzialal.

To nie jesty tak, ?e kiedy kupujemy kradziony towar, wiedzac o tym, to nie staniemy si? winnymi  paserstwa.
Naiwnoscia jest sadzic ?e nie staniemy si? wspolnikami zlodzieja.

Dziekuje za wypowiedzi.

Przyszlosc - masz racje, bez znaczenia jest to kto zawinil bo to ja dobilam moje malzenstwo zdradzajac. Zdecydowanie mam wyrzuty sumienia i zawsze bede je miala. Chcialabym zeby moj jm pewnego dnia znalazl kogos i byl szczesliwy i powiedzial mi ze zostawienie go bylo najlepsza przysluga jaka moglam mu wyswiadczyc
Wasze opinie duzo mi pomogly a Twoja szczegolnie odnosnie mojej przyszlosci z mezem. Tak jak mowisz nasz zwiazek chorowal. Byla to dlugotrwala choroba niestety i zdawalam sobie sprawe z tego... Mam wrazenie, ze moja rocznica troche mnie dobila, ale po tym jak dzien rocznicy sie skonczyl poczulam sie lepiej i zdalam sobie sprawe ze chyba tego czego mi brakowalo i za czym tesknilam juz nie ma - z mojej winy zreszta. Tak sobie mysle ze to chyba szok po rozstaniu (pomimo zdrady) i to ze mojego jm nie ma juz w poblizu i ze po prostu nie mam z nim kontaktu... Wydaje mi sie ze to z czasem minie - kwestia czasu. Dziekuje za to ze napisalas ze on widocznie jakos sobie radzi skoro zlozyl pozew - szczerze mam nadzieje ze tak jest i mam nadzieje ze jego "zaloba" niedlugo sie skonczy, bo wtedy to pomoze rowniez mi, swiadomosc ze on sobie radzi.

Tak, zdaje soie sprawe ze moj nowy zwiazek to zwiazek wysokiego ryzyka i oboje jestesmy troche na to wyczuleni. Jednak ja staram sie "wyzerowac" licznik i nie myslec co ewentualnie moze sie zdarzyc w przyszlosci. Jesli ma zdradzic to zdradzi, mam nadzieje ze tak nie bedzie, ale bede sie tym martwic jesli to sie stanie, nie mniej bede miec sie na bacznosci

Dbamy - oboje. W koncu nie chcemy zeby caly ten balagan poszedl na marne, ale przede wszystkim kochamy sie i naprawde checmy ze soba spedzic reszte zycia.

Poukladalam juz sobie w glowie przez ostatnie kilka dni i zdecydowanie nie rozwazam juz powrotu do meza. Chce dac mu szanse na szczescie i nie chce macic mu w glowie, poza tym uwazam tez ze na niego nie zasluguje skoro zdradzilam - widocznie nie potrafie kochac go tak jak powinna kochac dobra zona. Rocznica mnie dobijala, ale tuz po tym jak skonczyl sie dzien ogarnelam sie i uswiadomilam sobie ze przeciez ja kocham mojego obecnego partnera nad zycie, a jm kocham i zawsze bede kochac ale jak kolege (co miedzy innymi bylo przyczyna tego ze poszlam na bok). Czas ruszyc na przod i skupic sie na nowym zwiazku.

Zdecydowanie nigdy nie bede stawac pomiedzy nim a dziecmi. Zrobie wszystko zeby mu pomoc w tej sytuacji, ale tez wszystko zeby dzieci jak najmniej odczuly te sytuacje.

Dziekuje za zyczenie mi powodzenia i wzajemnie zycze wszystkiego najlepszego

Nie jest łatwo oceniać. Nie jest łatwo dokonać analizy swojej przeszłości, porównać z problemem kogoś kogo się nawet nie widzi, a potem napisać swoje przemyślenia. W wielu tkwią jeszcze demony...

Wyszłaś za mąż za pijaka? po co?
Liczyłaś, ze się zmieni po ślubie? Zonk.... Stworzyłaś mu komfort picia i zadziałałaś tylko i wyłącznie na niekorzyść siebie i rodziny.

zdrada z zemsty?... obrzydliwość do kwadratu.
W wolnych chwilach polecam lekturę wątku LonelyM http://www.netkobiety.pl/t75886.html