kobieta krótko po przejsciach a nowy zwiazek...

Napewno,Ci tutaj kobiety pomogą

Robię wpis co by post było lepiej widać

Dzięki za wpis, przypomniały mi się pewne sprawy które moga się przydać
A co do problemu musisz wyluzować, tylko powoli i stopniowi, a nie nagle przestać sie kontaktować.
Kiedyś robiłem podobne głupstwo kilkugodzinne rozmowy codzień przed snem, xx smsów w dzień plus sygnały itd.
A potem zdziwienie że ja tęsknie bardziej niż ona...

rzecz w tym, ze zachowywalem sie jak kumpel, z niczym nie naciskalem, wlasciwie to ona sama robila kroki do przodu, ktore w pewnym momencie przestaly wskazywac na relacje czysto kolezenskie. to mnie tez poniekad zmylilo i pewnie zaczalem przekracac granice. tylko, ze pojawila sie tutaj ta niespojnosc, jakby podczas przebywania ze mna zaczynala mnie traktowac jako kogos blizszego niz kumpel a potem po spotkaniu wlaczala sie lampka, ze zaburzam jej samodzielnosc. wiedzialem, ze potrzeba czasu, ale tutaj sie pojawily skrajnie rozne sygnaly-te podczas kiedy przebywalismy razem i kiedy bylismy daleko od siebie,o czym dowiedzialem sie pozniej. stad tez moja mylna intepretacja.

Kolejny zawiedziony "związkeim" wita drogie Panie))

Czytając ten temat na prawdę dziwię się, że nawet w tym wieku ludzie borykają się z takimi problemami.
Jestem sporo młodszy od autora tematu ale moja sytuacja wygląda bardzo podobnie. Z różnicą przedziałów czasowych, w moim przypadku są znacznie krótsze.
Otóż poznałem dziewczynę, bardzo miło nam się rozmawiało, naturalnie zechciałem aby ta znajomość przerodziła się w coś lepszego, większego, piękniejszego. Zacząłem działać.
Jestem typem człowieka impulsywnego, i praktycznie bez wyjątków postępuję tak w każdej sferze życia. Kontakty damsko męskie to jeden z moich najsłabszych punktów bo nie potrafię tłumić emocji, uczuć. A więc tak też i postępowałem w tym wypadku, nie szczędziłem na wszelkiego rodzaju czułościach. Było miło bo w zamian również dostawałem to samo. Myślałem, że  wszystko idzie w dobrym kierunku, aż do pewnego dnia gdy się dowiedziałem, że dziewczyna wszystkie te czułości wobec mnie próbowała sobie wmówić. (tak twierdziła ale jestem w kropce bo czułem, że wszystko dzieje się tak jak powinno i nie wyobrażam sobie, że można by siebie zmuszać do takich rzeczy bo to wymaga jednak uczuć).
Moja droga koleżanka zerwała jakis czas temu z chłopakiem, i wydaje mi się że to też ma z tym wszystkim jakis związek. Twierdzi, że przyzwyczaiła się do bycia samej, az tutaj nagle pojawiłem się ja. Próbowała bardziej się zagłębić, ale nie potrafiła nic z tego wyciągnąć. Najboleśniejsze dla mnie w tym wszystkim jest to, że widzę, że się przywiązała ale dostałem propozycję bycia przyjacielem. Normalnie starał bym się jak najszybciej zapomnieć o wszystkim bo to faktycznie straszne bolesne doświadczenie. Po raz kolejny, gdy myślisz, ze wszystko jest super, dostajesz kosza.

Rozmawiając z nią na ten temat, i czytając odpowiedzi w tym temacie zrozumiałem, że faktycznie jestem za szybki. Powiedziała mi już wcześniej, gdy wszystko wydawało się być w porządku, że "takim ekspresem jeszcze nie jechała".
Mam więc do Pań pytanie. Czy warto to kontynuować? Czy w zaistniałej sytuacji jest jeszcze szansa na coś poważnego. Nie chcę być tylko przyjacielem bo dziewczyna za bardzo mi się podoba i takie bezowocne postępowanie doprowadziło by mnie do szału bo czuję znacznie więcej. Ona twierdzi, że nie może tego kontynuować bo nie chce mnie skrzywdzić, chciała by ale nie może mi odpowiedzieć w takim stopniu jak ja okazuję jej swoje przywiązanie.

Wczoraj w 15 minut sytuacja obróciła się o 180 stopni, dzisiaj emocje opadły, trochę się wszystko uspokoiło, rozmawialiśmy, było trochę czułości, ale ona wciąż stawia na swoim i twierdzi, że jej to nie pomoże się otworzyć na mnie.

Kompletnie nie wiem co robić, nie chcę palić za sobą mostów, bo mi na niej zależy, ale nie chcę też cierpieć przez to wszystko tak jak teraz. Poradźcie drogie Panie, jak być?

Już jej mówiłem, co myślę o takiej "przyjaźni"
Tak też i zrobię, albo wszystko albo nic.
Tylko najbardziej mnie dziwi to jej zachowanie przed tą radykalną zmianą poglądów. Tzn od początku była taka niepewna ale był moment że się przekonała do mnie. Następnego dnia... bum. Ta jej niepewność powraca z podwójną siłą.

Każdy odpowiada przez pryzmat własnego doświadczenia, a więc:

Ojej, ilu ja mam kumpli, którzy są bardzo ciekawymi facetami... I wcale mi nie szkoda, ze nie są moimi partnerami A jak próbowali to tylko od czasu do czasu przypominałam, że przecież mieliśmy być tylko przyjaciółmi... I zawsze jakoś byłam pewna, że oni zadowolą się tą rolą, bylebym całkiem z ich życia nie zwiała. To prawie jak "zjeść ciastko i mieć ciastko".

Owszem. A zamiast łatki "przyjaciel" dostaniesz łatkę "upierdliwiec"

Tak postąpił tylko jeden z tych, którym "przyjaźń" proponowałam. Od roku mieszkamy razem

Jest jeszcze jeden aspekt: kobiety lubią być zdobywane, ale nie jest dobrze, jak stają się za bardzo pewne siebie w danej relacji. Jeśli taka kobieta uzna zbyt szybko, że ma Cię na tacy, że jesteś gotów chodzić i pyłki jej spod stóp usuwać - nie będzie patrzyła na Ciebie jak na faceta, tylko swojego osobistego rycerza. Rycerz będzie zawsze obok, będzie wielbił damę swego serca, bronił przed smokami codzienności, ale wiadomo, że księżniczki za rycerzy nie wychodzą tylko za królewiczów

Zdobywanie w kontekście, który Ty nazwałeś niematerialnym. Jeśli kobieta zbyt szybko zorientuje się, że facet się w niej zakochał po uszy i na pewno jej nie ucieknie - zaczyna tego faceta traktować jak swoją własność. To takie romantyczne mieć wiernego adoratora, ale trudno w tym adoratorze dostrzec mężczyznę.

Ja też   Zwłaszcza tym "facet"   Wybieram Mężczyznę

To co Ty proponujesz to czysta manipulacja

Jak ją "zdobywasz" ?

A jak długo ona jest sama ? Na Ciebie ? czy obojętne kogo ? Może ona nie chce związku ?

hm .... w słowotreści

Jak długo... wiesz, że nawet nie wiem. Około miesiąca, wiecej?

Raczej na mnie, bo z tego co mi wiadomo to innym szybko pokazywała że nie mają czego u niej szukać.

Czy nie chce związku? Myślę, że to całkiem możliwe, chociaż może i chce ale nie jest na to gotowa bo inaczej jak wytłumaczyć to, że mną jednak się zainteresowała i mnie do siebie podpuściła.

No nic każdy ma prawo sądzić jak chce

Szanuję więc Twoje zdanie

@bellew

Oczywiście, że dam jej czas.
Już mi wieczorem takie mile rzeczy dzisiaj wypisuje, mam nadzieje, że jej w głowie nie siedzi "przyjaciel"

Co do manipulacji.
A czy kobietą nie trzeba czasami manipulować, aby wyjść na swoje?) Tym bardziej jeśli wiadomo, że obojgu efekt wyjdzie na dobre.

Mam wrażenie, że za często się używa słowa manipulacja. Tak naprawdę wszystko jest manipulacją. To, że noszę stanik też. Bo przecież mogłabym chodzić bez, żeby od razu było widać, dokąd "na żywo" wiszą mi cycki...
Przepraszam za obleśne porównanie, ale przecież nie da się życ całkowicie bez "manipulacji". Każdy dobór słów jest manipulacją. Chcąc nawiązać znajomość bez manipulacji należałoby na pierwszym spotkaniu wręczyć dziewczęciu ankietę do wypełnienia o jej cechach charakteru, zainteresowaniach, wizji dalszego życia, potem kazać jej się rozebrać, żeby od razu było widać, czy nie manipuluje chcąc wyglądać lepiej niż wygląda. Oczywiście, obowiązkowo, należy też oświadczyć jej, że się szuka żony, oczekuje się trójki dzieci, a cała ta szopka po to, żeby nie marnowac czasu na osobę, która kryteriów nie spełni.

Jak ma mi to na dobre wyjść, to proszę bardzo)

Lubisz, gdy ktoś za Ciebie decyduje, co jest dla Ciebie dobre?

E tam,zmień grę

Powodzenia w czym ?

Ależ wcale tak nie myślę. Dlatego noszę stanik. Bo długość mojego biustu uważam za tak mało istotny fakt, że samiec nie ma prawa czuć się urażony tą drobną manipulacją w obliczu faktu, że przecież bez manipulacji pokazuję mu całą wspaniałość mojej osobowości

A na czym opierać tą szczerość i zaufanie? I kto ma zadecydować, że już pora na szczerość?
Kto i skąd ma mieć wiedzę, że tak droga jest dobra? I dla kogo jest dobra? I jak może być dobra, gdy oparta na braku szczerości i zaufania?
A co jeśli dobra droga jednej osoby jest dla drugiej drogą z wertepami?

Drogie Panie (i Panowie)!!
Alarm.

Jesteśmy razem z dziewczyna o której pisałem wczesniej. Cos nam wyszło jednak.
Na początku było dobrze. Później coś się zepsuło, ostatnio dosyć często się kłócimy ze względu na różnicę zdań.

Dostałem zarzut bycia bluszczem chyba, jestem oskarżony o trzymanie jej "w klatce".
Ostatnie kilka dni było straszne. Cały dzień negatywnych emocji, żeby pod wieczór pogodzić się i poczuć odrobinę ciepła. Tutaj cieszy fakt, że po ciężkich emocjach nie jest obojętna wobec mnie i gdy sie godzimy widzę w jej oczach uczucie.
Jednak po nocy powraca ten chłód...

Wczoraj usłyszałem dosyć przykre słowa - możesz mieć każdą, może znajdź sobie kogoś innego, kto będzie potrafił pokochać cię w 100%...

Ona chce odpocząć, a mi wydaje się, że tylko się od siebie oddalamy.
Co robić? Odpuściłem trochę, staram się zająć czymś aby nie myśleć tyle o niej, ale gdy ją widzę z neutralnie smutnym wyrazem twarzy załącza mi się jakis automat, że muszę coś zrobić aby była szczęśliwa. Zauważam, że moje objęcia i pocałunki nie działają, a wręcz ją chyba odpychają...(poprawka, działają tylko wieczorem gdy się z nią godzimy)

HELP!!

Doszło do wszystkiego szybko.
Wyglądało różnie, ale suma sumarum było nam razem dobrze i nie szczędziliśmy sobie na wyrażaniu swoich uczuć. Aż do pewnego momentu.

Później były sprzeczki ideologiczne dotyczące związku.
Ja byłem cholernie zazdrosny o to, że ona nadal utrzymuje kontakt z byłym i jeszcze jakieś interesy z nim ma, na przykład przywieźć jej to, tamto, zawieźć ją do domu na weekend...
Prosiłem ją aby z tym skończyła bo źle się z tym czuję w naszym związku i wprowadza tym tylko niepokój i złe emocje.
Powiedziała mi, że nadal z nim trzyma bo nie ma co do mnie 100% pewności ale jeśli wszystko będzie dobrze to zrobi to dla mnie i przestanie wykorzystywać swojego byłego do różnych celów.
Jak w jakiś sposób chciałem w to ingerować, ona się wkurzała niemiłosiernie, wyglądało to katastrofalnie bo momentalnie stawała między nami niewidzialna ściana.
Później odpuściłem, a ona sama doszła do takiej refleksji, że przeze mnie zaniedbała tyle osób do okoła... (domyślam się, że i byłego też)
Wczoraj zaczął jej powracać humor, dzisiaj było już lepiej, częściowo poczułem, że wszystko zaczyna wracać do normy.
O te jej huśtawki nastrojowe chyba zacznę obwiniać tabletki, które przyjmuje...

No dzisiaj jest już o wiele lepiej.
Tak jakby wcześniej niczego nie było.

Wybrana przeze mnie opcja to chyba taka mieszanka 2 i 3.
No jak na razie, na daną chwilę trzyma się to jeszcze kupy i cieszy mnie to.
Na temat byłego to fakt, żart kiepski i to bardzo, zobaczę co to będzie, nawet jeśli ona się znudzi to ja też nie mam stalowych nerwów i mi się też może odmienić z tego wszystkiego.

Nie no nie jest tak tragicznie.
Wczoraj urządziliśmy sobie ładne "pożegnanie" i na pewno mniej już się o to wszystko martwię.

Martwi mnie jedynie to, że jak chciałem ją odprowadzić dzisiaj na autobus to zostałem odesłany z kwitkiem bo ona ma "dużo rzeczy i załatwiła sobie transport". (u byłego najprawdopodobniej...)

Cześc) mam problem poznałem w pracy dziewczynę która mi sie spodobała i podobno z wzajemnością.ona odeszla z pracy i od prawie 3 miesięcy kontaktujemy się wylącznie przez facebooka, ona za nic nie daję sie nigdzie wyciągnąć( jest panna z dzieckiem)ona pisze do mnie codziennie na fb, przesyla buziaki itp. rozmawiamy godzinami.chłopaka na 99 %  nie ma... mówiła że jest po nieudanym związku lecz nie wiem jak długo....nie wiem o co chodzi ... jak ją przestałem interesować to po co pisze? zaczyna mnie to męczyć ten internetowy  teatrzyk... może ona szuka kolegi , a ja liczylem na coś więcej?zalezy mi na niej ale ona traktuje mnie z góry ... nie wiem czy warto to dalej ciągnąc...