Stracone szanse

Dziękuję Ci za odpowiedź
Bardziej chodzi mi o to,że to nie przez niego mam taką niską samoocenę. Zawsze taką miałam, odkąd pamiętam niestety....

Odświeżam, bo chciałabym na moim przykładzie pokazać, jak można stracić zaufanie do kogoś bardzo bliskiego w 1 dzień.

Zawsze broniłam mojego Ex, usprawiedliwiałam go, uwierzyłam, że naprawdę jest tak, jak mówi o sobie - nie ma uczuć, wszystko jest mu obojętne. Proponowałam pomoc, wizyty u psychologa. Zawsze nie, bo on sam sobie musi pomóc. Pisaliśmy ze sobą, on dzwonił, czasami mnie odwiedzał w naszym dawnym mieszkaniu. Po moim nieodpowiednim zachowaniu w wakacje zaczął mniej się odzywać, ale odzywał. Jeszcze miesiąc temu żalił się, że może mieć raka, później że nie ma pieniędzy. Starałam się pomóc, pocieszałam. Aż tu 3 tygodnie temu przyznał się, że ma kogoś. Dostałam jakby obuchem po głowie. Weszłam z nim w dość żenującą dyskusję, w której próbował mi wmówić, że nie dawał nam żadnej nadziei na odbudowę związku, że zawsze twierdził, że powinniśmy iść swoją drogą. Po tym straciłam resztki zaufania. W jeden dzień przestałam wierzyć we wszystko, co słyszałam tyle lat. Napisałam krótko, że albo odbiera na następny dzień swoje rzeczy (tak, pomimo 9 miesięcy od rozstania nadal tkwiły w mieszkaniu) albo wyrzucam je do piwnicy. Przyjechał. Chciałam z nim ustalić, że w takiej sytuacji nie ma mowy o żadnym kontakcie.

Tutaj chwila wyjaśnienia - 3 lata temu moi rodzice wzięli dla niego kredyt, który przeznaczył na kupno nowego auta. Kredyt nie powiem, bo spłaca rzetelnie i jeszcze sporo rat zostało. Do tej pory było tak, że co miesiąc przyjeżdżał do moich rodziców i oddawał. Zaproponowałam,żeby od tej pory wpłacał na konto banku po prostu, żeby uniknąć przypadkowych spotkań. Co usłyszałam? Że dlaczego, że mnie i tak nie ma na tygodniu, to on sobie będzie ich odwiedzał.

Nie udało mi się nic ustalić, poza tym że powiedziałam,że nie będę się narzucać i wchodzić między nich, więc się odzywać nie będę. On oczywiście zaczął opowiadać,że zawsze mogę się zwrócić z każdym problemem i takie tam. Oczywiście musiał mi powiedzieć o swoich problemach, o tym że na nic nie ma czasu, bo tyle pracuje itd. Więc spytałam, kiedy ma czas dla dziewczyny? Odpowiedział mówiąc, że teraz jeszcze musi mieszkanie wyremontować. Przyznał mi rację, że wszystko co mówiłam było prawdą, że się nie myliłam i gadał, że się nam nie ułożyło. Do tego wypytywał się o moje zdrowie, o pracę, szkołę. Pamiętacie, jak mi pisał w smsach,że nie dawał mi nigdy nadziei? Otóż w rozmowie powiedział, że WALCZYŁ O NAS ale naciski go przydusiły do końca. Zaprzeczył więc sam sobie.

Na pytanie, dlaczego wcześniej mi o niej nie powiedział, bo podobno poznali się w wakacje, a więc wtedy gdy jeszcze ze mną pisał, odpowiedział że nie wie. Nagle znalazł uczucia, stwierdził,że sam sobie nie pomoże i przy niej uczy się wszystkiego od nowa. A więc skłamał.
Przed tym, jak się przyznał, złapałam go na kłamstwie parę razy. Nocuje czasami w weekendy u naszych znajomych i im opowiadał co innego, że u niego wszystko ok, że się mu w pracy wiedzie itd. Do mnie wprost przeciwnie - ma problemy, nie ma kasy. Tych kłamstewek było tyle, że początkowo myślałam, że z tą dziewczyną też kłamie. Szczególnie, że moi znajomi byli w szoku, bo gdy u nich nocował z nikim się nie kontaktował (wiadomo, związki na początku są takie, że się albo dzwoni do siebie albo smsuje). Co więcej! Nawet nie pisnął słówkiem, że ma kogoś, czyli kolejne kłamstwo.

Okazało się kim jest owa wybranka serca. Młodsza o 7 lat dziewczyna, z 3 klasy LO. Wiem, wiem, wiek to nic, aleeee...Ex ma problemy z psychiką. Śmiało mogę powiedzieć, że poważne. Nie jest stały emocjonalnie. Sam mi powiedział, że ją też może skrzywdzić. Do tego dochodzą inne kłopoty. Gdy dowiedziałam się, kto to jest, myślałam że źle usłyszałam. On! On który zawsze się śmiał z takiej różnicy wieku, On, który nie cierpiał tak zwanych "lanserów" (dziewczyna uwielbia opowiadać o swoim życiu na portalach społecznościowych, milion zdjęć itd. itp.) i Ona, dla której to pierwszy chłopak, która wdała się w związek z facetem po przejściach, po 7letnim związku, który jeszcze w tym roku miał zakończyć się ślubem.

Nie powiem, wstrząsnęło mną to, ale nie chcę im życzyć źle. Będzie, co ma być. Nie wiem, czy Ona go udźwignie, nie wiem czy On wydobrzeje. W sumie to nie powinno mnie już obchodzić.

I teraz moja przestroga: Nie wierzcie bezgranicznie, nie litujcie się i nie żałujcie, nie proście o miłość. Ja przez takie coś wypaliłam się emocjonalnie. Nie wiem, jakim cudem osoba, którą znałam jak własną kieszeń nagle stała się tak obcą, że w ogóle jej nie rozpoznaję. Nosił mnie na rękach, bardziej chciał ślubu niż ja, gadał że byłam miłością jego życia. I co ? I posłuchał swojego brata, mamy. Zachował się jak dziecko, mimo tego że zawsze uważał siebie za nad wyraz dojrzałego. Teraz mam mętlik w głowie, już sama nie wiem co było prawdą a co nie, ale staram się o tym nie myśleć.

Wiem, jestem przekonana, że nasze drogi jeszcze się przetną (część rzeczy nadal zalega w moim rodzinnym domu, łóżko które kupił dla nas i miał odebrać do tej pory stoi w pokoju, mamy wspólnych znajomych) i wiem, że gdyby zaczął znów robić tę minę zbitego psa i się żalić, to by mi się zrobiło go żal. Ale są pewne rzeczy, których nie da się naprawić. I będę trwać w tym postanowieniu. Dlatego, jeśli będzie Wam kiedyś żal swoich ex partnerów, najpierw zastanówcie się, czy to co mówią jest szczere i czy naprawdę jeszcze coś do Was czują. Okazuje się, że niczego i nikogo nie można być pewnym na 100 procent. No, chyba że śmierci jedynie.

Dziękuję Na razie jestem na etapie, że jeszcze kocham i czasami trudno mi znieść tą myśl, że sobie taką młodą dziewczynę wybrał, która jakby nie było, nie przeszła jeszcze tego co my, jest mniej dojrzała...że w ogóle zawsze opowiadał, że z taką nie mógłby być. No cóż, widocznie poprzestawiały mu się priorytety.

Kicur, żeby facet nie był solidarny ze swoim gatunkiem ?

a tak w ogóle, to co myślicie ? Dziewczyna, młoda, dla której to pierwszy chłopak i On - 25lat, po 7letnim związku, chęci na ślub i dom. Jak myślicie, związek może być udany? Ja tak powiem od siebie, że myślę, że tylko wtedy, jeśli ona będzie bardzo dojrzała, a on poukładany w środku i szczery.

Nie jestem kobietą tylko facetem.

Na pierwszy rzut oka wygląda na to, że dziewczyna "dodaje sobie" dorosłości, by zaimponować koleżankom związkiem z dorosłym mężczyzną.
Czego oni od siebie oczekują naprawdę i jak to się potoczy, trudno powiedzieć.

Ps. Dzięki za zwrócenie uwagi, Kicur, że istnieją dwie płci. Postaram się zapamiętać.:)

Na początek napiszę, że jesteś bardzo inteligentną dziewczyną Umiesz ładnie pisać, bez byków, a to teraz rzadkość.

A teraz przejdę do rzeczy. Jak tylko przeczytałam Twojego pierwszego posta to od razu pierwsze co mi przyszło na myśl to to, że Ty mu się po prostu znudziłaś po tych 7 latach i dlatego gada jakieś bzdury, wymyśla jaka Ty byłaś niedobra i w ogóle, byle tylko znaleźć jakąś wymówkę, żeby Cię spławić. Żeby mieć po prostu powód do rozstania.

Ogólnie chłopak kompletne zero, nie masz za kim płakać, szkoda tylko zmarnowanych 7 lat. Zachciało mu się nastolatki do łóżka, to poderwał jakąś łatwą licealistkę i teraz będzie mieć z nią seks i pewnie o to mu chodziło, bo widocznie z Tobą już mu się sprzykrzyło. I myślę, że tu głównie o to chodzi. Zwykły dupek i tyle.

Poza tym szokuje mnie jak mogłaś dopuścić do tego, żeby Twoi rodzice brali kredyt na niego. Dla mnie to chore. Nie rozumiem tego brania kredytów na faceta. Nie rób tego więcej bo to głupota.

Tutaj Cię zdziwię. Uwierz, że przez 6,5 roku było wszystko okej, tzn. On się bardziej nawet starał niż ja. Nie umiem tego wytłumaczyć, bo nie potrafię teraz streścić tylu lat, ale naprawdę jego plany były poważne i gdybym miała go określić, jako typ psychologiczny to zdecydowanie - depresyjny,. Wieloma rzeczami się przejmował (nie wiem, jak teraz), opinią innych też. Poza tym bardzo wpływowy człowiek, o czym przekonałam się najbardziej po rozstaniu, gdy przyznał,że słuchał "mądrych rad" swego brata. Jego największym problemem jest przeszłość i określanie siebie jako DDA.

Staram się być obiektywna. Nie bronię Go, nie wybielam siebie. Wiem, co robiłam źle, wiem,że to było też głupie. Myślę, że najbardziej mnie zabolało nie rozstanie, ale to  jaki jest teraz. I wiesz co jest najgorsze? Że gdy jest sam, w naszym dawnym mieszkaniu, widzę że nadal gdzieś tam w głębi jest tym, kim był. To mi najbardziej nie daje spokoju, ale słowo się rzekło... Wiadomo, że boli, że cierpi człowiek, ale mam swój honor i nie po to buduję ciągle swoją samoocenę, żeby znów Go słuchać.

Co do kredytu, to uwierz, został wzięty, bo wtedy naprawdę był tak lojalnym człowiekiem, że nikomu by to nie przyszło do głowy. W sumie to myślę, że z tym się nie zmienił, bo raty spłaca zawsze w terminie. Co więcej chciał mi zostawić rzeczy, które kupował z zamiarem wstawienia do naszego przyszłego mieszkania. Uznałam, że to zbyt drogie prezenty i chce je oddać. Nie chcę, żeby za pewien czas ktoś mi coś wypominał.

Dziękuję, że odpisałaś i za komplement Z tym pisaniem różnie bywa

Jeśli to, co on o niej mówi jest prawdą, patrzyłbym na to inaczej.
Wygląda mi to na to, że dziewczyna trzyma go na dystans, "sprzedając" mu takie teksty.
Może nie jest taka naiwna, czego można by się było spodziewać po 18-latce?
On z kolei rzeczywiście jest dupkiem, jakich mało, skoro pozwala sobie opowiadać byłej narzeczonej o rozterkach nowej wybranki.
Robi z Ciebie "przyjaciółkę od serca" i jednocześnie sugeruje, że znajdzie "pocieszenie" u Ciebie, gdyby z młódką mu nie wyszło.
Chłopak rzeczywiście nie wie czego chce.
Tym bardziej nie powinnaś godzić się na traktowanie Ciebie, jako ewentualnego "towaru zastępczego".

Pozdrawiam.

Ciesze się że coraz więcej na tym portalu widzę silnych i dowarzanych a przed wszystkim mądrych kobiet to napawa mnie optymizmem po co niektórych osobach już nie wspomnę jakich...

Odświeżam, bo znowu się pogubiłam. Już było dobrze, już się pozbierałam. Znalazłam nową pracę, dostałam awans. Czasami docierały mnie informacje, jaka ta dziewczyna jest z nim szczęśliwa (nadal milion zdjęć w necie) i coraz częściej śmieszyło mnie to niż smuciło. I nagle jego urodziny. Konsekwentnie nie składam życzeń, a w nocy dostaję 2 smsy. Jeden z pytaniem o numer do naszego wspólnego kolegi, a drugi z treścią,że brakuje mu 4 lat do 30stki a duchowo czuje się na 40ści. Podaję mu numer i życzę 100 lat. A ten zaczyna rozmowę. I ja, głupia (!!!), odpisuję. O dziwo, nie jest agresywny, nie reaguje, gdy piszę mu,że jestem zdziwiona jego nagłą przemianą. Ze spokojnego człowieka w lansera. Wypytuje o pracę, czy mam kogoś itd. Rozmowa ucina się wieczorem - on pisze,że jest zaskoczony,że chcę z nim rozmawiać, ja mu odp,że to on ciągnie rozmowę a nie ja i że choćbym chciała,to się go nie wyprę, bo nie mogę go wymazać z życiorysu,ale to nie znaczy,że nie mam żalu. Za 2 dni dzwoni z jakimś głupim pretekstem i na koniec pada zapowiedź odwiedzin w mojej pracy. Od tego minęły 3 dni a ja coraz częściej o nim myślę, głowię się o co mu chodzi. Wiem,że nie ma szans na żadne powroty,a z drugiej strony serce zabiło mocniej. A już myślałam,że się udało pozbierać chociaż trochę...

Bu55, wcale się nie pozbierałaś, bo wciąż żyjesz jego życiem.
A czy oni mają szanse? takie same jak wy mieliście. Mają i to spore, różnica 8 lat jest idealna, ona jest młoda, energiczna, z tego co piszesz inteligentna, to dlaczego miałby się nie zakochać?

Tak to właśnie jest, że kiedy udaje nam się trochę chociaż zapomnieć i pozbierać on się odzywa i serce zaczyna bić mocniej a kolejne dni toczą się z myślą o nim...dużo już za Tobą... zaczęłaś żyć swoim życiem a on przestał być Twoją pierwszą myślą i ostatnią i mimo tego, że znowu zaczęłaś się nad nim zastanawiać najgorsze już na pewno za Tobą.
Powodzenia bo jesteś silną kobietą i poradziłaś sobie w najgorszym momencie!

Ja z moim ex też nie jestem od paru miesięcy, dokładnie 4. Dopowiem, że aktualnie jest ze swoją ówczesną kochanką (od jakiegoś pół roku może trochę dłużej). Oczywiście do mnie też dochodzą informacje od "życzliwych" o wspólnych zdjęciach i ich szczęściu. Ja urwałam kontakt całkowicie (łączy nas aktualnie kredyt za wyposażenie wspólnego mieszkania). Prosiłam żeby robił tylko przelew bez informowania mnie o tym- przecież mogę sobie sprawdzić wpływ na konto w razie gdyby go nie było to się skontaktuję. Niestety mój ex chyba nie rozumie, że nie chcę mieć z nim kontaktu. Telefon na urodziny, co miesiąc telefony i smsy, że zrobił przelew. Ostatnio przypadkiem spotkaliśmy się na imprezie ciągle podchodził i próbował zagadać. W końcu nie wytrzymałam i wyszłam- od razu smsy i telefony czy to będzie duży nietakt jak by chciał ze mną chwilę porozmawiać. Odpisałam krótko "nie mamy o czym" w końcu dał spokój. Od tego czasu względna cisza.

A teraz jaki był cel tego posta:
Póki nie dasz jasnego komunikatu, że nie życzysz sobie kontaktu to będzie mącił Ci dalej w życiu. Wiem, że to trudne jak się jeszcze nie odzyskało pełnej równowagi,ale on teraz zburzy wszystko co udało Ci się zbudować. Pisałaś, że nie ma powrotu, ale już pewnie próbujesz rozgryźć "a może mu się nie układa, a może jednak dalej coś czuje itd". Takie myślenie powoduje tylko cofanie się na początek drogi. Nie pozwól sobie na to cierpienie po raz kolejny bo wiesz doskonale jak to boli. A jemu? Pewnie się układa jak to w związkach. Pokłóci się z dziewczyną to sobie przypomni o Tobie. Czy jest szczęśliwy?- Nie istotne nad tym już nie powinnaś dumać.

Maniek, no na pewno nie z moją mamą, ale zdrady już nie wykluczam...

Najgorsze,że za miesiąc idę na przyjaciółki wesele i on tam ma być z dziewczyną. Najstraszniejsze jest to,że moja przyjaciółka ich nie prosiła a jej narzeczony, bo mieli być świadkami na naszym ślubie i z przyzwoitości został zaproszony. Co więcej, narzeczony przyjaciółki powiedział im wprost, że ona ich nie zaprasza. Jakie było wszystkich zdziwienie, gdy mimo to potwierdzili swoje przybycie... Unikam z nim kontaktu, na smsy nie odpisuję. Ale niestety wpadłam na niego, gdy byłam u rodziców. I zaczął coś gadać o swoim wieku,że już ma tyle lat i że stary. Tak, jakby nagle mu coś z tym uwierało. Do tego stwierdził,że na tym weselu pewnie będzie usadzony ze starszymi osobami. Powiedziałam mu wprost,że nie musi przecież iść... no to nic na to nie odpowiedział. Ja już nie wiem, czy on jest taki głupi, czy chce się pokazać z tą swoją, czy to w końcu ona chce pokazać swoją wyższość?

Wiem jedno, muszę jakoś dać radę. Pierś do przodu, uśmiech i idę. Chociaż już czuję, że to spotkanie z nimi odchoruję zapewne.

Excop! Dziękuję, że odpisałeś. Jakoś Twoje odpowiedzi zawsze mi dają wiarę. Przeczytam, oczywiście. Nie mam żalu do przyjaciółki, ale troszkę było mi przykro, gdy dowiedziałam się, że zostanie zaproszony. Oczywiście, że pójdę. I znając mnie, doskonale zachowam nerwy na wodzy. Tylko, że właśnie muszę mu dać do zrozumienia, że żadną wielką, kochającą się rodziną nie będziemy.