Zostawił mnie z dzieckiem na 3 tyg przed ślubem

a powiedz dlaczego bierzesz na siebie wine za rozstanie ze to wspolna decyzja przed rodzina i znajomymi? dlaczego ty się tłumaczysz?

Jak dla mnie ma kogoś, dlatego się tak miota - i chce i nie chce z Tobą być niestety w tej sytuacji mało zależy od Ciebie, możesz jedynie czekać na jego decyzję.

Niestety obawiam się, że jednak jest jakaś pani..to typowe zachowanie faceta, który ma kogoś ale jeszcze nie jest pewny co z tego będzie, jak już będzie jej pewny to odejdzie... niestety tak to działa; póki co może Cie zwodzić jeszcze przez jakiś czas..np. będzie Ci mówił, że "się wypaliło" , że "nie pasujemy do siebie" i tym podobne rzeczy... to zachowanie może być przeplatane stwierdzeniami typu "musze przemyśleć" , "nie wiem co czuje do Ciebie" "musze pomyśleć" etc.... moja rada (coś podobnego kiedyś "przerabiałam") zadbaj o siebie, pokaż mu że jesteś atrakcyjna, idź do fryzjera, bądź pewna siebie, zapisz sie na aerobik, zumbe, nie żebraj o uczucie, zdystansuj sie, kup sobie fajne ciuchy - powiedz żeby został z dzieckiem bo masz wizyte u kosmetyczki... i pamiętaj bądź pewna siebie....i obserwuj... zobaczysz jak będzie się zachowywał

O kasiulek ( moja imienniczko) - dodałabym do tych wszystkich sztampowych tekstów jeszcze stare ale jare " potrzebuję czasu, coś pękło, potrzebuję złapać dystans, między nami nie było już tak, jak dawniej"
Jacy oni są przewidywalni....

Mój mąż tak zachowywał się po tym, jak mnie zdradził. Dokładnie te same tanie teksty, te same zdania..
I natychmiast urwał kontakt z tą dziunią zaraz po tej całej akcji.. ale przez jakiś czas tak się właśnie zachowywał. Bał się tego, co zrobił, nie chciał abym o cokolwiek pytała i węszyła, kąsał wręcz mnie bo byłam łatwym celem, obwiniał za marazm w naszych relacjach, sam się usprawiedliwiał.
A tamta desperatka zaczęła wypisywać smsy , trzymał telefon przy tyłku, żebym tylko nie zobaczyła.
Dlatego wiem o czym piszę. Ja tutaj akurat nie mam wątpliwości.
Nie wiemy czy już doszło do zdrady fizycznej ale do emocjonalnej z całą pewnością. Stąd tylko krok.

My się zbieramy po tym " wydarzeniu".
Jednorazowy wyskok był.. ale cierpienia tyle, że świat nie pomieści.
Ciągle taplamy się w tym choć ciut lżej, minęło dopiero kilka miesięcy.
Nie będę opisywać tego wszystkiego, ma to swój osobny wątek.
Jedna rada dla autorki postu, jedna i ta sama, musisz MIEĆ PEWNOŚĆ.
On sam może się nie przyznać.. choć kto wie, mój się przyznał , dozował mi informacje aż powiedział cała prawdę.
Ale raczej kłamią, niestety.

I popieram rady odnośnie fryzjera, kosmetyczki. Zrób to dla samej siebie, przede wszystkim dla poprawy samopoczucia.
Chociaż powiem Wam szczerze - całe życie dbałam, ćwiczyłam, pracowałam nad sobą .. jak ma zdradzić to zdradzi. zazwyczaj z brzydszą i glupszą.
Ale tak, łatwiej to znosić widząc w lustrze kobietę wartą uwagi, atrakcyjną, czyli samą siebie.

Nie pocieszyłyśmy Betsy biednej Gabiolki...

gabiolka - na pewno jest Ci ciężko jak cholera.
Znam ten ból, żal i wiem, jak to jest , kiedy patrzysz na człowieka a wydaje Ci się jakby był obcy, jakby wszystko miał w poważaniu, jakby za przeproszeniem podcierał się tym, co Was łączyło, wspólnymi latami, doświadczeniem, przeżyciami.
Najczęściej jest tak, że jak dowiesz się co się stało i masz dowody, pokazujesz mu to on " mięknie" i dociera do tego zakutego łba, że nie ma odwrotu, że może w tej chwili wszystko stracić i traci. I zaczyna się histeria i żebranie o szansę.
Nie to jest jednak najważniejsze ale dalsze miesiące, czas, w którym on może wiele dobrego zrobić aby postarać się choć trochę wynagrodzić krzywdę jaką zrobił.
Jeśli nie kiwnie palcem i nadal będzie grał kozaka - szkoda Twojej uwagi, czasu i zaangażowania.
Dlatego zastanawiam się, jak będzie reakcja Twojego narzeczonego jak się dowiesz, jak powiesz mu prosto w twarz, jak zapytasz go o decyzję..
Teraz on ma przewagę Twojej nieświadomości, strachu ( bo przecież ślub) , może Ci wciskać kitu całe tony, nic nie jesteś w stanie zweryfikować.
Stać Cię na detektywa?
Najlepiej by było właśnie. Nic się nie odzywaj, nie rób nic a niech ktoś go sprawdzi.
Przed Tobą jedna z ważniejszych decyzji w życiu, musisz ją podjąć z pełną świadomością tego, co bierzesz.
Ja jestem z mężem razem 15 lat, po ślubie prawie 10.. I co? Doczekałam się ..a myślałam, że jesteśmy niezłomni...

facet jak mówi, że nie kocha to znaczy ZAWSZE że jest jakaś inna... zawsze.

Witam. Cóż można powiedzieć w takiej sytuacji? Naprawdę nie wiem. Dla mnie to wręcz nie do pojęcia, aż mi wstyd, że jestem tej samej płci, co ten, przepraszam za wyrażenie,  gnojek. Domysły o przyczynach jego zachowania, które przytaczają forumowiczki może i odpowiadają prawdzie, lecz nie w tym rzecz. Paradoksalnie, w ciągu kilku dni dowiedziałaś się o ojcu Waszego dziecka więcej, niż przez te sześć lat, kiedy byliście razem. Przy całym bólu i upokorzeniu, które odczuwasz i odczuwać będziesz jeszcze długo, w sumie masz szczęście, że do ślubu nie doszło. Trzeba po prostu spojrzeć na to z innej perspektywy. Wyobraź sobie, co by było, gdyby uległ Twoim błaganiom i presji  Waszych rodzin o powrót do poprzednich relacji i wzięcia ślubu? Co widzisz?
Trochę życie ludzi znam, więc myślę, że obraz ten wygląda, mniej więcej, tak:

1. Już na weselu, a później każego dnia, w każdej obcej młodej kobiecie, z którą zatańczył, zamienił kilka słów na ulicy, bądź tylko się za nią obejrzał, widziałabyś tę, która chciała go Ci odebrać, choć nie masz dowodów, że chodziło o kobietę.

2. Zadręczałabyś samą siebie myślami: dlaczego on mnie już nie kocha, dlaczego nie chce się ze mną kochać, dlaczego warczy na mnie, ...znów wrócił pijany, ...bije mnie, a dziecko na to patrzy...,
...co ja w nim widziałam?

Jednym słowem, Wasze małżeństwo nie przetrwałoby dłużej niż rok, góra dwa. Potem rozwód, upokarzające procedury i jawna wrogość między Wami.
Do tego czasu posiadłabyś pełnię wiedzy o "mężu".
 
Gdy tak na to spojrzysz, przestaniesz odczuwać wstyd przed ujawnieniem Twojego dramatu  poza najbliższą rodzinę i będziesz mogła głośno mówić o tym człowieku "nie warty mnie złamas". Jesteś młoda, znajdziesz kogoś dla siebie, tymczasem składaj wniosek o  alimenty.
Pamiętaj jedno. Gdy po roku, dwóch, niedoszły mąż będzie błagał Cię o możliwość powrotu, pozwól znów dojść do głosu wyobraźni...
Pozdrawiam.

Dziękuje za wszystkie odpowiedzi. Dodają mi otuchy. Te pierwsze pomogły przejrzeć na oczy. Cały czas mówi, że o nikogo nie chodzi. Jednakże mama zwróciła mi uwagę na pewną rzecz. Nie wspolzylismy dość długo. Przed porodem jakieś 2 miesiące i pół roku po. Ogólnie byłam szczera, że mam sumienie. Jestem osoba wierzaca i chce dopiero pp ślubie. Przez cały związek rzadko wspolzylismy. Zwykle na moje "nie", On nalegał, aż w końcu dostawał co chce. W końcu bałam się nawet całować. Od razu ręce zaczynaly mu wędrować. Mówił, że do Niczego nie dojdzie, a pozniej pytał, cóż może poradzić, że tak na mnie reaguje. I mówił, że tylko na mnie. Że sam mój widok. Przyznam, że od dawna miałam duże wahania wagi. Ale bardzo długi czas już mam nadwage, a po porodzie też ciężko mi zrzucić ten brzuszek. Nie mam czasu. Dlatego dziwię się, że mogłam go, aż tak pociągać. Widziałam też, że ma nagie zdjęcia kobiet na telefonie. One były piękne, szczuple. Może to u mężczyzn normalne. Jakkolwiek niedawno znów zaczął się starać o seks. Przy calowaniu na łące, jak tylko Mała poszła spać albo zostawiliśmy sami w domu. W końcu sama uleglam. I kilka razy doszło do zbliżeń. Dwa razy nawet mu nie przeszkadzalo, że jestem bierna. Mówiłam wcześniej, że jestem zmeczona i nie mam siły. Przytulac się za bardzo nie chciał. Ja z kolei potrzebowalam takich zwykłych czulosci, choćby polezec razem. Pogadać.
Ze ślubem wyszło tak, że udało Nam się zdobyć fundusze. Rzeczywiscie ja wyszlam z inicjatywa, ale się że mną zgodził. Mógł przecież powiedzieć, że nie chce. Nie zmuszalam go. Pytałam nawet, czy gdyby nie dziecko to by się że mną ożenił. Mówił, że tak, tylko może nie teraz jeszcze. Z drugiej strony ile mogłam czekać ? Nawet bez dziecka. Rozmawialismy wcześniej, że weźmiemy ślub. Zwodzil mnie ? Głupia już jestem. Te Myślałam, że znam trochę mężczyzn. Mam wśród nich przyjaciol. Jeden niedawno się ożenił. Zawsze się bardzo lubili. Nawet podobnie myśleli.  Poza tym rwal się strasznie do zakupow na wesele. Jego mama go stopowala.
Teraz właściwie nie chce mi się z Nim rozmawiać. A On się dziwi czemu... W niedzielę, po rozmowie z jego rodzicami, miałam jeszcze nadzieję. Jego mama tłumaczyła mu, że zauroczenie nie trwa przez całe życie. Że są problemy. Wymiany zdań. I często. wazniejsza w małżeństwie jest przyjaźń i przywiazanie. Potem porozmawialismy sami. Zdecydował się wyjechać odpocząć ode mnie, żeby zobaczyć czy będzie tęsknil. A potem tego samego wieczoru zniknął na kilka godzin, mówiąc, że idzie porozmawiać z najlepszym przyjacielem. Wrócił o 4 nad ranem. Kolega nic mu nie doradził, bo o tym nawet nie rozmawiali... Dociera do mnie, że nawet gdyby zmienił zdanie, nie wróci już tych słów, które powiedział. A mnie to nie daje spokoju. Nie płakał w ogóle przy naszych rozmowach. Nawet, gdy ja się rozkleilam w parku, przy wszystkich, pozostał niewzruszony. Nawet mnie ofuknal, że robię scenę. Jego mama ma jeszcze nadzieję, że to się wyjaśni. Ja coraz mniejsza.

Och, wiem dobrze, że powinnam być twarda i nie dać się przekonać. Ale robiłam to z miłości i cóż tu dużo mówić chwil słabości. Nie jestem z kamienia, a. On potrafił być uparty. Do tej pory żałuję, że nie zaczekalam. Do ślubu. Nie wybielam się, wiem, że też ponosze winę. Po około roku związku dałam mu w kość, bo miewalam różne nastroje. Wytrwał i ja się zmienilam. Miewalismy kryzysy i jedno rozstanie. Po urodzeniu dziecka chyba dojrzalam. Choć rzeczywiscie były chwile, że się na niego obrazalam,  bo mi nie pomagal. Nie chciałam wtedy rozmawiać. Ale gdy opadły emocje i się uspokajalam, próbowałam przegadac problem.
Dziś jego mama zapewniła mnie, że On nikogo nie ma. Na pewno. Rozmawiała z Nim i tak stwierdziła. Jakkolwiek nie wyobrażam sobie, że tak po prostu moglibyśmy do siebie wrócić. Nie wiem na czym byśmy tem związek oparli. Do niedzielnego popołudnia palił za sobą wszystkie mosty. Dawał do zrozumienia, że nie ma odwrotu. Zaufania nie ma. Przyjaźń, gdyby była to by ze mną rozmawiał. Choć w sumie. Nawet najlepszemu przyjacielowi wmowil, że była to wspólną decyzja. I tamten pochwalił, że umiemy się tak dogadać... On chyba z nikim nie umie być po prostu szczery.
Oczywiście chce w siebie zainwestować, ale jestem obecnie bez pracy. Poza tym najpierw chciałabym, żeby ta sprawa się wyjaśniła do końca. Muszę pomyśleć.  co dalej. Wiecie, gdyby zawalczyl. Gdyby wykazał jakąkolwiek skruchę, po tym ile rzeczy mi powiedzial. A zachowuje się jakby nic się nie
stało.

Jego mama nagle zmieniła front i zaczęła go tłumaczyć, obwiniając mnie. Powiedzial jej, że go ciągle ochrzanialam. Stwierdziła, że za dużo od Niego wymagalam. Za bardzo naciskalam. Powinnam być bardziej wyrozumiala i cierpliwa. Po tym co mi powiedzial, jak mnie zranił, chciała mnie przekonać, że pewne rzeczy trzeba przemilczeć. Bo się pogubil. Ona wciąż ma nadzieję, że to nie koniec. A On zwala winę na mnie. Systematycznie. To jego mama i zrozumiałe, że go broni. Ale obwiniac mnie ? Można być takim slepym ? Naiwnym ? Chociażby jako kobieta mogłaby mnie zrozumieć. Ale może to taki ttyp, że jak problemy to zamiesc pod dywan. Zapomnieć. Ja nie potrafię. Może gdyby miał wyrzuty sumienia, jakkolwiek było mu przykro. A On idzie w zaparte i chce się wybronic. W nocy przeszłam załamanie. Nie mogłam nawet wziąć dziecka na ręce. Myślał, że to będzie rozstanie w zgodzie. Nie umiem z Nim rozmawiać. Nie znam tego czlowieka. Jak Rozmawialismy to zaproponowal mi 300 zł miesięcznie na dziecko. Nawet przystalam. Jego mama była zbulwersowała. Teraz to nie ma dla Niej znaczenia. Wina jest moja i już.
No nic, teraz może być tylko lepiej. Ale nie chce go na razie widzieć, rozmawiać, itd. Nawet o dziecku. Nie ograniczam mu kontaktów broń boże. Ale o tym jak to będzie wygladac dalej na dłuższą mete nie potrafię rozmawiać...

Witam. Należało się spodziewać, że "teściowa" weźmie stronę syna. W głowie ma jedną myśl: "Co ludzie powiedzą?", gdy rozejdzie się, że ślub odwołany. Dlatego naciska na Ciebie i próbuje doprowadzić do tego, abyś, dla świętego spokoju, parła do zawarcia małżeństwa. Synowi też pewnie nakazuje to samo. Broń Boże, nie ugnij się, bo będziesz żałować.
Nie napisałaś w ogóle, z czego utrzymwaliście się do tej pory i kto "rządził kasą". Ty nie pracujesz i mieszkasz z dzieckiem u matki byłego. Jak sobie wyobrażasz dalszy pobyt?
Jeśli masz możliwość, natychmiast bierz dziecko i wracaj do matki. Wnieś do sądu o alimenty. 300 zł, które proponuje na dziecko jego ojciec, to śmieszna kwota. A co z Tobą? Pracowałaś kiedykolwiek?
Musisz znaleźć cokolwiek, choćby pracę w systemie nakładczym w domu.
Pozdrawiam.

Witam ponownie po ponad roku. W ferworze zmian nie pisałam (przeprowadzka, remont, praca). Po odwołaniu ślubu przeniosłam się z córką do mamy. Udało mi się znaleźć pracę i umeblować mój stary pokój dla mnie i dziecka. Mój były-niedoszły-mąż oczywiście zmienił zdanie po kilku miesiącach, ale nie specjalnie się starał, więc podejrzewam, że to inicjatywa rodziców. Wynajął pokój niedaleko Nas, ale córki często nie odwiedzał. Małą się nie interesował, nawet podczas dwóch tygodni urlopu ojcowskiego (który wziął niemal po roku od urodzenia dziecka). Dopiero ponad 6 miesiącach od planowanego ślubu rzeczywiście podjął starania. Przy pierwszym podejściu nawet się zastanawiałam, czy dla dobra dziecka spróbować. Ale starał się tylko wobec mnie. Dziecko trzymał na dystans. Kategorycznie odmówiłam. Przy kolejnej "przemianie" też sporo myślałam. Dopóki nie powiedział, że z kimś był. A później znalazłam wiadomość, że ta pani nie jest zainteresowana poważnym związkiem. Pewnie dlatego w te pędy rzucił się do powrotu. Do tej pory jednak nie przyznał się, co było przyczyną naszego rozstania. Mam tylko domysły. A kiedy próbuję porozmawiać, to mnie zbywa. Chciałabym wiedzieć, dlaczego moja rodzina rozpadła się z dnia na dzień jak domek z kart. On natomiast chciałby, żebym zapomniała o tych miesiącach jakby ich nie było. Sam się stara to zrobić, bo nie może sobie darować, że zachował się jak ostatni kretyn. Z jednej strony chce mi się śmiać, bo w sumie to było do przewidzenia, że jak go rzuci ta panna, dla której zostawił mnie, to wróci z podkulonym ogonem. Ale z drugiej strony chce mi się płakać. Zmarnowany związek, wyrzucona do kosza przyjaźń, lojalność i roztrzaskane serce. Tak po prostu, po sześciu latach razem. Jakby ich nie było. A później "zapomnijmy, że to się wydarzyło, przecież mamy dziecko, które potrzebuje obojga rodziców w domu". Miłość dawno się skończyła, ale tej pory nie mogę przeboleć tej przyjaźni. Był kimś najbliższym mi na świecie. A potraktował mnie jak śmieć, który w każdej chwili można wyrzucić. Widzę, że ma łzy w oczach, kiedy wychodzi od Małej i jest mi go nawet żal, bo mam te resztki empatii dla Niego. Ale jak pomyślę, że On na moje łzy nie reagował wcale, to bierze mnie złość. I wychodzi ze mnie cały żal. Zwłaszcza wtedy, kiedy rości sobie nadzieję, że jeszcze możemy być razem. W takich chwilach wracają te złe momenty. Najgorsze momenty w moim życiu. I już mu tak nie współczuję. I cieszę się z tego, bo z litości mogłabym się ugiąć. Dziecko nie będzie pamiętać, ale ja nigdy nie zapomnę. Nie chcę być lekiem na samotność, do czasu kiedy znów pojawi się ktoś ciekawy na horyzoncie. Możliwe, że nigdy już nie zaufam żadnemu mężczyźnie. Bo miał być tylko On na całe życie. To może głupie, naiwne i staroświeckie, ale o tym zawsze marzyłam. I ten właśnie człowiek sprawił, że patrzę na pary na ulicy i myślę sobie: "kiedy ją zdradzi ? kiedy odejdzie ?". Nie potrafię wybaczyć jemu, że odebrał mi wiarę w miłość, a sobie, że tak źle wybrałam... Ale jest też dobra strona, mam wspaniałą córkę, która daje mi mnóstwo radości. Dała mi siłę w najtrudniejszych momentach. No i mam pracę, dzięki czemu jestem niezależna. Dużo czeka mnie jeszcze pracy nad sobą, ale mam kogoś kto kocha mnie bezgranicznie i dla Niej warto walczyć o każdy dzień. Nawet jeśli nie wyjdę już poza rolę matki.

Jeśli chodzi o jego matkę, to nie rozmawiamy o tym. Raz tylko, zaraz na początku po rozstaniu, jego ojciec powiedział mi, że wiele z żoną przez Nas (mnie i mojego eks) przeszli... Mam ogromny żal, zwłaszcza do jego matki, bo w chwili mojego załamania nerwowego, zamiast pocieszenia, usłyszałam, że nie powinnam myśleć o sobie. Że powinnam była być dla Niego bardziej wyrozumiała. Ze względu na złe warunki mieszkaniowe i dobro dziecka, musiałam przeprowadzić się do obcych ludzi na drugi koniec miasta, gdzie większość dnia byłam sama. On pracował, jego rodzice również. Nie czułam się jak u siebie, choć starali się, żeby tak było. Byłam wykończona. Wszystkim. Sama z płaczliwym dzieckiem. Usypianie dziecka to był koszmar. Trzy godziny płaczu codziennie. A jak prosiłam, żeby mnie zmienił, to wytrzymywał góra 20 minut, po czym wręczał mi dziecko i stwierdzał, że nie potrafi i już. Dlatego byłam sfrustrowana i zła na Niego.
Ale jak tylko wróciłam do swojego domu, zaszła ogromna zmiana. We mnie i dziecku. Ona się uspokoiła i ja również. Bo wreszcie czułam się jak u siebie. Bo miałam spokój. I chociaż bolało strasznie: rozstanie i jego okoliczności, to właśnie dlatego doszłam do wniosku, że to była mimo wszystko dobra decyzja. Wiele mnie to wszystko kosztowało nerwów i jeszcze sobie z tym radzę, ale jestem zadowolona. Nikomu nie muszę się tłumaczyć i wiem na czym stoję.
Co do jego rodziny, to jego matka próbuje podtrzymać relacje. Jest bardzo miła. Może ma nadzieję, że się zejdziemy. Właściwie to nie mam co do tego wątpliwości, bo opowiadała mi kiedyś o bratanicy, która się rozwiodła po zdradzie męża. I teraz są w bardzo dobrych relacjach i według niej niedługo do siebie wrócą. Może myśli, że czas wymazuje takie rzeczy, jakby ich nie było. Nie rozmawiamy już o tym w ogóle. Wracają do mnie jej słowa, że "niektóre rzeczy trzeba przemilczeć". Pewnie dlatego jej syn do tej pory nie wyjaśnił mi konkretnych powodów rozstania. Żeby w razie czego zostawić sobie furtkę.
Jego mama sprawia, że czuje się zobowiązana uczestniczyć w ich życiu. Zaprasza mnie do nich bardzo często. I zwykle się wymawiam, bo choć chcę zachować dobre relacje, wciąż mam żal o jej zachowanie po rozstaniu. Jest kobietą i do pewnego stopnia powinna być dla mnie bardziej wyrozumiała wtedy. Dla Niej ja się nie liczyłam. Tylko dziecko i jej syn, który przecież mnie zranił. I teraz tak po prostu zaprasza mnie do siebie i rozmawiamy sobie jak gdyby nic się nie stało. A z tego co słyszałam, czuje się odrzucona, kiedy nie przyjmuję zaproszeń. Cytuję: "Skoro ma teraz swoją rodzinę, to o Nas już nie pamięta". Po prostu szkoda słów. Czy u innych też tak jest po rozstaniu ? Czy to normalne, żeby dążyć do takich relacji, skoro wcześniej nie dało się wsparcia ? Czy to normalne wymagać od innych takich zobowiązań ? Gdyby nie dziecko, zerwałabym kontakt całkiem.

Witaj, Gabiolko.
Wszystko przed Tobą, dzielna dziewczyno! Za wcześnie chcesz swoje marzenia o prawdziwym, opartym na miłości związku  z mężczyzną zawiesić na kołku na strychu.
Masz córkę. Wielu mężczyznom to może przeszkadzać, jak wynika z kilku wątków traktujących o tym problemie.
Równie dużo jest jednak tych, którzy kochając kobietę, jej dziecko potraktują jak własne, o ile będą oboje - matka i dziecko, tego chcieli.
Teraz jesteś zawiedziona i uprzedzona. Powoli, daj czasowi leczyć.
A tymczasem ciesz się, że "tatuś" nie został Twoim mężem.

Witaj, przeczytalam Twoja historie wzruszyla mnie az sie poplakalam bo wrocili mi moje wspomnienia. Mam corke i meza ktory porzucil nas po 4 mcach po slubie. Corka jest moja z innego zwiazku. 9 lat razem roznie bywalo. Zachowywal sie jak Twoj facet. Nie sypial ze mna nie rozmawial wychodzil na cale dnie nie idbieral tel. Wszystkim obarczyl mnie ze to moja wina. Nie wspieral ja dawalam z siebie wszystko on mnie ignorowal. Psychicznie bylam wykonczona...koszmar tak Ci wspolczuje bo to straszne uczucie serce krwawi ze ktos z kim planowalo sie przyszlosc my dziecko tak iszukal zranil. Trzymaj sie. Moge meila Ci podac pisz jak chcesz Justyna7314@wp.pl

Bardzo wszystkim dziękuję za słowa otuchy. Wychodzę z założenia, że nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Może po roku czasu widać to o wiele wyraźniej, ale cieszę się, że tak wyszło. Teraz mój niedoszły mąż przejrzał na oczy i docenił swoje dziecko. Bo córka ma niemal dwa latka i już coraz lepiej się komunikuje z otoczeniem. Wcześniej pewnie był dystans, bo skoro nie umiała odpowiedzieć, to myślał, że nic nie czuje i nie widzi... No, ale nie będę narzekać. Kontakt mają dobry. Widać, że zmienił nastawienie. Nawet ją zabiera do siebie na 2 dni co jakiś czas. Cieszę się tym bardziej, bo sama straciłam ojca w wieku 12 lat i wiem jak to jest bez Niego. Myślałam, że Ona nawet nie pozna tego poczucia bezpieczeństwa: że ten mężczyzna będzie ją chronił za wszelką cenę. No i tym bardziej bolały okoliczności rozstania. Teraz trochę boli fakt, że będzie to rozbita jakby nie patrzeć rodzina. I nie pomaga fakt, że inicjatywa nie była moja. Jak to wpłynie na dziecko ? Teraz jest we mnie sporo obaw w tym kierunku. Ale jestem dobrej myśli. Moje dziecko dało mi siłę w trudnych chwilach ponad rok temu. Na pewno tego nie zmarnuję.
Jeszcze raz dziękuję wszystkim

musisz się dowiedzieć czy ma kogoś  i dorwać telefon   jak inni radzą ?
nie masz innego wyjscia  bo bedziesz nie pewna do konca 

my kobiety  zagrniczne  powiemy  ci co nas spotkało  ze strony  dupków polskich  !
wyobraż sobie  ze fagas polski   nas oszukiwał    nie powiedział w prost  ze ma drugą kobietę   i do tego żonę
zonę  czy nażeczoną   dla tego zwiał  .  ale potem jak nas oszukał   i ta ozna czy nazeczona  kopnwła  go w tyłek
ale w tedy  bylismy ostrozniejsze    i wyczulismy  czy kłamnię czy muwi prawdę !
na drgi dzień powiedział niewie czy w padnie  !
całe  szczeście  ze ja z tym  idiotą  nie byłam w zwiazku  piekło  bym przezyła  prawdziwym   tylko byłam  jego przyjaciółką   więc szybko  sie pozbierałam  !
moja sister  to samo przezyła        nieiwedziala czy pierwszego  faceta brać czy wybrać drugiego faceta  !
wiec  mu  sisz tez tak samo postąpić  czy cię dupek  oszukuje  czy nie  ?
musisz go sprwdzić   nie masz innego wyjscia  , ale za mocno  go nie naciskaj  jesli ma się z tobą ozenić 1
zabież telefon  to bedziesz wiedziała na czym stoisz  należa ci się od niego  jakieś wyjaśnienia  to tyle

Masz racje

Ale mam takie dwie uwagi. Po pierwsze nie wierze w milosc ze strony autorki. To bylo przywiazanie, forma przyjazni co potwierdza to co dzisiaj czuje autorka. Ona oszukiwala tego mezczyzne.

Po drugie wg. mnie to ona, przytocze jej slowa "potraktowała GO jak smieć". A raczej ciagle tak traktowala. Jak smiecia, natreta, kogos nieodpowiedniego, zle sie zachowujacego, itp.

I tak jak napisalem, jestem za zyciem w zgodnosci z soba, swoja wiara i przekonaniami ale i za konsekwnecja. Tutaj niestety wg. mnie zostal skrzywdzony mezczyzna postepowaniem autorki. I to bardzo skrzydzony. To co przeczytalem z jej strony to nie byla milosc tylko jakas karykatura zwiazku, bycia razem. Wrecz nie moge wyjsc z podziwu jak ten facet wytrzymal z autorka dluzej niz rok w tym.

Maniek, skoro tak dobrze wczuwasz się w sytuację mojego byłego narzeczonego, to może wytłumaczysz mi, czego On ode mnie teraz chce ? Skoro tak bardzo go krzywdziłam i terroryzowałam, to po co znowu chciałby się w to pchać ?? Od Niego nie jestem w stanie usłyszeć rzeczowej odpowiedzi, więc może Ty mi powiesz. Najwyraźniej dobrze go rozumiesz. Zważywszy, że przez ostatni rok mamy raczej chłodne stosunki, nie mogłam mieć na Niego większego wpływu. Nawet nie narzucałam mu kontaktu z córką. Bo tak przy okazji, rozumiem, że brak seksu tłumaczy obojętność wobec własnego dziecka. W każdym razie, sam przyznał, że był w związku z inną kobietą. Mniemam, że lepszą, bo seks był. Dlatego za nic, nie mogę sobie wyobrazić, po co miałby chcieć wracać do mnie. Wszak posmakował w końcu lepszego życia i chyba powinien szukać kogoś takiego, kto da mu to czego potrzebuje. Dla mnie podstawą związku nie jest seks, a wzajemnie zaufanie, wspólne zainteresowania i właśnie przyjaźń. Trwałą bliskość buduje się, gdy się kogoś poznaje, rozmawia. Seks nie przekona mnie, czy mogę na kimś polegać czy nie. Fizyczna bliskość to uzupełnienie bliskości emocjonalnej. Ja byłam szczera od początku w swoich przekonaniach. Może nie do końca konsekwentna, ale czy są ludzie nieskazitelni ? Idealni ? On natomiast z tej "wielkiej miłości do mnie", najwyraźniej ślepej, najpierw wyznał, że mnie już nie kocha. No, może jak siostrę. A teraz twierdzi, że się pomylił, a to, że tak mnie potraktował, utwierdziło go w przekonaniu, że naprawdę mnie kocha. Chyba naprawdę zrobiłam mu pranie mózgu. Dlatego dla jego własnego dobra, dałam mu błogosławieństwo do szukania szczęścia gdzieś indziej. Życzę mu tego z całego serca.

Maniek, nie dostrzegam odpowiedzi na moje pytanie. Silisz się natomiast na psychoanalizę zakończonego już związku, nie znając nawet wszystkich szczegółów. Nawiasem mówiąc nie wiele ma ona wspólnego z rzeczywistością. Nie znasz mnie i nic o mnie nie wiesz, a osądzasz mnie bardzo jednoznacznie. W Twoich oczach jestem wielką perfidną manipulantką, której wpadł w sidła po prostu słaby, nieogarnięty chłopiec. Potrafię być bardzo samokrytyczna i przyznać się do błędu, jeśli argumentacja jest konkretna. Twoja mnie nie przekonuje. Choć teraz i tak nie ma to znaczenia, bo związek się rozpadł, powiem Ci parę rzeczy.
Przeczytałam wszystkie posty od samego początku i nie rozumiem, na jakiej podstawie stwierdzasz, że nie chciałam ślubu. W żadnej mojej wypowiedzi nie padły takie słowa. Faktem jest, że zwlekaliśmy ze względów finansowych. Przynajmniej w moim przekonaniu.
I wiele można mi zarzucić, ale nie kłamstwo. Nigdy mojego partnera nie okłamałam. Poznał mnie bardzo dobrze i wiedział o wszystkich moich ewentualnych problemach, które z aseksualnością nie mają wiele wspólnego. Kiedy pojawiał się kryzys, chciałam rozmawiać, On nie widział problemu. Myślę, ale może to tylko moje odczucie, że gdyby był uczciwy, to by dał jasno do zrozumienia, że taki związek mu nie odpowiada. A jednak był ze mną przez 6 lat i, jak sądzę, decyzję o ślubie podjął świadomie. Mógł powiedzieć cokolwiek. Dał mi jednak wierzyć, że tego ślubu rzeczywiście chce. Być może przestał mnie kochać z dnia na dzień.
Ironia w poprzednim poście była skierowana do Ciebie. Bo jak wspomniałam, oceniasz wszystko jednotorowo. Zarzucasz mi jak to nazwałeś "kurestwo", a jego bronisz, choć również tego człowieka nie znasz. Wbrew temu co myślisz miał więcej doświadczenia niż ja, jeśli chodzi o związki. Nie przyszło Ci nawet do głowy, że może to On mnie oszukiwał. Że był ze mną, bo wiedział, że mogę mu ulec. Że może nie dawałam tyle, ile chciał, ale zawsze coś. A gdy znalazł kogoś, kto dał mu nadzieję na więcej, odszedł. Kiedy okazało się, że ta druga kobieta jednak go nie chce na dłużej, to wrócił na stare śmieci. Czy go kochałam ? Tak.  Nic co powiem Cię pewnie nie przekona, bo mnie nie znasz. Zresztą nie zależy mi na tym jakoś specjalnie, bo dopowiadasz sobie to czego nie wiesz i uważasz, że wszystko rozumiesz, jakbyś w tym związku uczestniczył.
Pomimo okoliczności rozstania, życzę mu dobrze. Jest ojcem mojego dziecka. Naprawdę mam nadzieję, że znajdzie kogoś kto da mu szczęście. Bo sama układam sobie życie na nowo. A żal owszem pojawia się, bo gdy ja chcę zerwać z przeszłością, On do Niej uparcie wraca. I wymaga ode mnie, że zapomnę i wszystko będzie jak dawniej. Żąda wyjaśnień gdzie chodzę i z kim. Zdaje mu się (jego rodzinie chyba też), że tego minionego roku po prostu nie było.

Gabiolka dlaczego na to pozwalasz?

Dla Ciebie miniony rok był i minął.
Nie chcesz do niego wracać to przecież nie musisz, nie musisz jemu mówić gdzie i co robisz.
Tym,że pozwalasz sie wkręcać w ich rodzinę ,a nie chcesz chyba tego, robisz źle dla siebie.

"Że był ze mną, bo wiedział, że mogę mu ulec"

Związek nie polega na walce o dominacje i tym ze ktos ma albo nie ma komus ulec. Traktowanie seksu w sensie nagrody i kary, niezrozumienie ze jest to element wiazacy, budujacy wiez, to traktowanie siebie i kogos w sposob przedmiotowy. To samo dotyczy stawiania pieniedzy na pierwszym miejscu przed budowaniem zwiazku, relacji, itp. Tak to widze, mam takie zdanie jakie mam i nie widze powod zeby je zmieniac. Samo prawo def. relacje miedzy malzonkami jako wiez fizyczna, psychiczna i materialna. Zaburzenie tej rownowagi, odrzucenie jednego z filarow oznacza dzialanie przeciwko relacji.

Poza tym, ja u was milosc nie widze, nie widze jej przede wszystkim, z Twojej strony. I na ty polega oszustwo. Tworzenie relacji z kims bez milosci, dzialanie przeciwko tej realcji i zlosc, pretensje, zal do kogos o wlasciwie efekty swojego wlasnego dzialania. Tak to widze.

A skoro wszystko jest juz jasne to skad ten gniew, zal, zlosc? Podobno najtrudniej jest wybaczyc samemu sobie i podobno przede wszystkim to innych obarcza sie swoja wina.

Maniek, dziękuję za wyrażenie swojego zdania. Zakończmy na tym. Nie chcę tego rozgrzebywać. Poszłam już z życiem dalej i tego się trzymam.

załamana1982, na pewno będzie lepiej. Może nie dziś, nie jutro, ale będzie. Tylko musisz walczyć o siebie i dzieci ! Tak mi poradziła moja mama i tylko to dało mi motywację. Oczywiście wsparcie bliskich jest bardzo ważne, ale kiedy człowiek zostaje sam na sam z problemami, inaczej się patrzy na sytuację. Ja jeszcze nie wszystkie łzy przelałam. Nie było kiedy. A po jakimś czasie się odcięłam od tego. Nie myślę o tym. Staram się żyć dniem dzisiejszym i skupiać na wychowaniu córki, która bardzo szybko rośnie. Rok temu robiła pierwsze kroki, a dziś już całkiem ładnie mówi i rozumie wszystko co do Niej mówię. Tylko rok, a tak wiele zmian. Ty masz podwójną motywację. Do tego dziecko, które ma już świadomość sytuacji. Musisz być silna. Wyznaczaj sobie cele, choćby mniejsze i na krótki czas. No i pomyśl też o sobie. Zrób dla siebie coś miłego albo coś, co chociaż pozwoli się wyładować. Wiadomo, że przy dzieciach nie można się załamywać, a gdzieś te stresy się odkładają. Mnie np w rozładowywaniu napięcia pomogło rozebranie starych mebli, przed remontem. Naprawdę się wyżyłam.
Jeśli chodzi o przyszłość, to staram się na tym bardzo nie skupiać. Kiedyś marzyłam o tym jedynym i gromadce dzieci. Poważnie, to było to, czego chciałam do szczęścia. A teraz ? Teraz mam awersję do mężczyzn. Mam przyjaciół wśród nich, ale miłość ? To już nie dla mnie. Może za świeże to wszystko po prostu. Mam dziecko i ono jest i będzie dla mnie najważniejsze. Człowiek uczy się przez całe życie. Doświadczenia go kształtują, więc postrzeganie świata, własnego życia też może się zmieniać.
Dlatego trzymam kciuki za Ciebie i wierzę, że przyjdzie dla Ciebie wkrótce taki dzień, kiedy spojrzysz na wszystko inaczej. Kiedy na sercu będzie lżej. Wiem, że tak będzie.