Mąż alkoholik.

Wiesz co masz dalej robic bo wiesz ze alkoholizm to choroba. Wiesz rowniez, ze on sam sobie z tym nie poradzi i Ty tez go nie wyleczysz. Wies, tez, ze jestes wspoluzalezniona i tylko fachowa pomoc Ciebie wyzwoli. Jego rowniez, ale pod warunkiem ze bedzie tego sam chcial.
Jesli chcesz cos zmienic to musisz zrobic ten krok, ktorego sie boisz. Psycholog, prawnik, 'koniec wspoluzaleznienia' i do przodu! Ja wiem, ze to bedzie ciezkie i bedziesz wynajdywac miliony powodow by to odwlec, ale zdecydowanie ciezej i Tobie i dziwcku bedzie ciagnac ten stan dalej. A on sie bedzie zmienial na bank. Jak myslisz, na lepsze?

Nigdy nie byłam w Twojej sytuacji, ponieważ mam dopiero 22 lata i zapewne nie jestem w stanie poradzić Ci w temacie czegoś tak poważnego jak małżeństwo, ale mogę powiedzieć Ci jak będzie to wyglądało z perspektywy Twojego dziecka, albo przynajmniej jak wygląda z mojej perspektywy. Mój tata jest alkoholikiem i od kiedy pamiętam życie z nim było koszmarem. Raz był kochanym tatusiem, a pięć minut później potworem, który rzucał meblami i robił nieziemskie awantury o byle co. Moja matka była z nim przez 25 lat, z czego ostatnie 19 tylko po to, żebym miała tak zwaną "pełną rodzinę". Ja tymczasem marzyłam o tym, żeby coś z tym zrobiła, a najlepiej go zostawiła. Miałam ciągłe poczucie winy, że znosi to wszystko dla mnie, a nawet to jest bez sensu, bo nie ma z tego nic dobrego. Teraz w końcu moi rodzice się rozstali, a ja zostałam z poczuciem prawie 20 lat straconych na ratowanie czegoś, co nie miało szansy przetrwania. Te puste nadzieje zniszczyły nas wszystkich, a teraz wszystkie moje problemy sercowe odnoszę do tego jak funkcjonowała moja rodzina i ciągle trafiam na chłopaków, którzy potrzebują "naprawiania" i najczęściej też mają problemy z alkoholem. Doradziłabym Ci więc żebyś spróbowała czegokolwiek - psychologa, lekarza, terapii, albo potraktuj go z zimną krwią - wyprowadź się i może wtedy dotrze do niego, że straci swoją rodzinę, jeśli się nie zmieni. A jeśli wszystko to nic nie pomoże to musisz to zakończyć, inaczej obudzisz się za 20 lat jak moja mama i nie będziesz już pierwszej młodości, a życie umknie Ci na ratowaniu kogoś, komu nie da się pomóc.

Lepiej działaj teraz póki dziecko jest małe... Nie chcesz wiedzieć jak czuje się dziecko potem, kiedy jest starsze. Czytając adeline22 to tak jakbym sama to pisała. Wieczne wyrzuty do mamy, że znosi poniżanie, awantury... Im więcej swobody tym więcej będziesz miała problemów. Jeżeli zgodzi się na leczenie możesz starać się naprawiać ten związek, ale jeśli ma to w nosie to Ty miej go w nosie także. Walcz o dobro swoje i dziecka.