Jak nauczyć dziecko... nieufności?

A próbowałaś rozmawiać z nią na ten temat? Z tego co piszesz, to masz madrą córeczkę. Może jak wychodzisz z nią na spacer to dawaj jej przykłady w stylu "Popatrz, gdyby pan, którego nie znasz (tu pokaż obojętnie jaką osobę) podszedł do ciebie i chciał cię gdzieś zaprowadzić, to nie możesz z nim iść, bo mamusia będzie się martwić." A potem co jakiś czas w zabawie zadawaj pytanie pokazując na kogoś "czy z tym panem możesz pójść?" i wtedy dziecko odpowie, że nie nauczy się na spokojnie odróżniać, że ze znajomymi można, a z nieznajomymi nie.

No to może tłumaczenie, że jak rodzic pozwoli z kimś zostać to może, a jak nie pozwoli (córka nie ma możliwości zapytania się) to nie może. Mi to tłumaczono na zasadzie własnie znajomy, nieznajomy. Nawet jak ktoś był nieznajomy, to jak mama mnie zaprowadziła np. do sąsiadki (mi do tej pory nieznanej) i powiedziała- zostaniesz u Pani, a ja za godzinkę wrócę- to w tym momencie stawała się "znana", bo mama powiedziała kto to i kiedy po mnie wróci. Tak samo z odbieraniem z przedszkola (chociaż mnie zawsze rodzice odbierali) trzeba tłumaczyć, ze dzisiaj przyjdzie po Ciebie moja koleżanka, ma długie blond włosy i nosi ładną złota bransoletkę. Dziecko po znakach rozpoznawczych rozpozna, więc w jej głowie już nie będzie "nieznana".

A teraz dlaczego to wszystko jest takie ważne. Jak ja byłam mała to aż tak często nie porywano dzieci. Ogólnie było spokojniej niz teraz. Moja mama pracowała w nieciekawej okolicy, w centrum. W budynku, który mieścił się w tak zwanym podwórku- studni. Poza internatem, w którym pracowała mama, były też zwykłe mieszkania. Ja jak przychodziłam z mamą do pracy, np. w wakacje, czasami bawiłam się z miejscowymi dziećmi z tej kamienicy. Kiedyś bawiłam się sama, bo nikogo z moich kolegów nie było, miałam z 5-6 lat, czyli byłam już starszym dzieckiem. Przy trzepaku stał jakiś facet, ja, kilkanaście metrów od niego. On mnie wołał i powiedział, żebym z nim gdzieś poszła, mówił "no chodź, no chodź"- pamiętam nawet jak był ubrany. Oczywiście od razu zwiałam do mamy i wszystko jej powiedziałam, jak wyszła na zewnątrz, już go nie było.
Dopiero 4 lata temu dowiedziałam się, od rodziców mojego byłego chłopaka, którzy mieszkają uliczkę dalej od tamtego miejsca, że własnie w tamtych latach, zaginęło dwoje dzieciaków w tych okolicach.

Tłumaczenie jest bardzo, bardzo ważne, trzeba zakorzenić w dziecku, ze nie może ufać obcym i jakoś określić tych obcych. dodatkowo trzeba dziecko uświadamiać, ze nawet jak ktoś znajomy zrobi coś złego, to żeby dziecko powiedziało rodzicom. Przecież wiele złych rzeczy dzieje się w obrębie rodziny (pedofilia, molestowanie, kary cielesna)

Babo, może pomyślisz, że Ci tutaj ''cukrze'', ale po Twojej postawie wobec dziecka, wiem, że nie będzie dla Ciebie problemem pokazanie dziecku, jak podchodzic do ludzi, komu ufac, a komu nie.
Ogromne znaczenie ma tutaj normalna, zdrowa rodzina.

Co innego jeśli dziecko poznaje świat samo, niby gdzieś jest matka, albo sprawia wrażenie, że nią jest.
Ja od dziecka poznawałam świat sama. Ufałam wszystkim i właśnie myślałam tak, że wszyscy dorośli są dobrzy.
Od pierwszej klasy jezdziłam sama autobusem do szkoły, 8 km, do miasta. Nieraz nie zdążyłam na autobus. Setki razy jezdziłam okazją, to nie był problem, bo dziecku zawsze ludzie się zatrzymywali. Moja mama o tym doskonale wiedziała.
Po lekcjach nieraz włóczyłam się po mieście, bo nie było autobusu. Znałam wszystkie zakamarki, kilka razy zabłądziłam w mieście, ale zawsze ktoś przyprowadzał mnie do centrum.
Miałam swojego ulubionego pana, z którym nieraz rozmawiałam na ławce.
Miałam ulubionego kierowcę autobusu, który pozwalał mi guzikami otwierac i zamykac drzwi.
Często też kręciłam się po pobliskim bazarku i obserwowałam grupkę osób ze świata przestępczego, którzy oszukiwali ludzi na pieniądze. A gdy ludzie próbowali odzyskac pieniądze to dostawali gazem po oczach.
Pierwszy szok dla mnie był, gdy poszłam z jednym panem, bo mnie prosił, że potrzebuje pomocy. Nie będę już pisac co robił, ale to było nadużycie seksualne. Powiedziałam o tym mamie, za to zaczęła na mnie krzyczec, wyzywając mnie od wariatek. Wiedziałam wtedy, że jestem głupia, ale nie wiedziałam serio dlaczego. Powiedziała o tym swojemu mężowi i patrzyła na mnie z pogardą, szyderstwem.
O dalszych moich ufnościach nie będę pisac. Zawiedli mnie ludzie na całego, najbardziej najbliżsi, zostawili mnie samą. Nauczyłam się tyle, ile dostałam po d...
A kiedyś przecież ufałam wszystkim, dzisiaj to dla mnie kosmos.
Może wystarczyłoby przynajmniej mnie uświadomic, od dziecka.

Właśnie zacząc powoli, małymi kroczkami.
Nie za dużo naraz, aby nigdy nie straciło wiary w ludzi, bo to wcale nie jest też dobre.

Trudne pytanie.
Sama sobie je wielokrotnie zadawałam kiedy moje dzieci były małe.
Z jednej strony chęć uchronienia ich przed pewnymi sytuacjami, a z drugiej - jak to zrobić, by nie wychować ludzi nieufnych.
Ponieważ w przypadku dzieci uważam, że najlepszą nauką jest przykład, starałam się przy różnych, sprzyjających okazjach, wskazywać na różne możliwości. Mimochodem, tak by nie było to traktowane jako indoktrynacja (moje dzieci są na to bardzo czułe ).

U mojej córki ta naturalna ufność się sama zmniejszyła. Początkowo jako malutkie dziecko była ufna i chętnie do wszystkich łapki wyciągała. W wieku przedszkolnym już mniej ufnie patrzyła na obcych i podchodziła do nich z większą rezerwą.
Zaczęłam w pewnym momencie mówić o tym, że nie wolno z obcymi się oddalać, brać cukierków od nieznajomych itp.
Stopniowo tłumaczyłam jej, że świat nie składa się tylko z dobrych i życzliwych ludzi.
Jakoś to wszystko naturalnie wychodziło.
Teraz jako mama młodziutkiej nastolatki muszę tłumaczyć kolejne rzeczy..nowe zagrożenia jakie w tym wieku na nią mogą czyhać....ech temat rzeka!

Chcesz wytłumaczyć półtorarocznej dziewczynce, że nie wolno ufać obcym? Przecież, w sytuacji opisanej wyżej, ona była pod opieką swej babci. Przecież półtoraroczne dziecko (trochę starsze również) nie wychodzi bez opieki na dwór, nie spaceruje samotnie.

Baba -A konkretnie córka sztuk raz w jakim wieku jest?? bo to zależy od wieku jakich tłumaczeń użyć i argumentów

W tym wypadku przestrogi  i wzbudzenia lęku  1.5 roczniakowi  wobec  dorosłych i obcych efekt może przynieść gorszy od zamierzonego
Dziecko w tym wieku jest jeszcze pod ścisła kontrola i nadzorem ,one zdane jest tylko i wyłącznie  pod ich opiekę ,  bardziej dorosłym wbijaj do głowy ze poza domem  niech dziecko mają na oku

Jasne, że 1,5 roczne dziecko jest zawsze pod czyjąś opieką, ale co to Wielokropku ma do rzeczy?
Jasne, że nic jej się nie stanie w tym czasie, ale mimo to co to ma do rzeczy?
Nie chcę, aby była jak 'cygańskie dziecko', które pójdzie z każdym jak ten tylko poprosi o rękę. To wkurzające.
Nieważne czy ma opiekę w tym czasie.

Aha, może źle to opisałam. Ta babka trzymała Młodą za jedną rączkę, a teściowa za drugą. Nie samopas z obcą babą.
Teściowa by na to nie pozwoliła bo wie, jaka byłaby wojna.

Nie wiem co bym powiedziała i dlatego zabrałam głos w tym wątku.
No, ale cóż...

Strzało, zazdrosna o dziecko? Proszę Cię...Nie żartuj sobie.
Mam je 24 h na dobę i jestem świadoma ile dla siebie znaczymy. Nie muszę być zazdrosna. Szczerze? Nigdy zazdrość przez myśl mi nie przeszła.
Ale ok, redaktor działu psychologia pewnie wie co pisze i wychodzi na to, że to moja paranoja i zazdrość.

Ja tylko nie chcę, aby przez zbyt wielką ufność stała się mojemu dziecku krzywda.
Tyle psychologii.

Jest różnica miedzy 3 latka a 1.5 roczniakiem. Takiemu trzylatkowi już można prostym językiem powiedzieć, ze  w każdej sytuacji kiedy chce gdzieś dalej pójść-oddalić sie ,czy ktoś nieznany  ją  woła do siebie  ,mała ma najpierw zapytać się mamy(lub osoby która w tej chwili się nią zajmuje) czy może i dokąd/ do kogo chce podejść. Bez pytania i pozwolenia  nie powinna nigdzie się oddalać i z kims iść gdzieś ,bo  mama/ciocia/babcia/ niania  będą się bardzo martwic jak zniknie z pola widzenia
Roczniaczek jeszcze tak tego nie zalapie na dluzszą mete

Hej, trafiłam na to forum przypadkiem bo mam ten sam problem z córką . Ma 1,5 roku i praktycznie od zawsze jest bardzo ufnym dzieckiem , uśmiecha się do każdego. Zaczepia obcych ludzi na ulicy , obojętnie czy to dorosły czy dziecko. Dosłownie nikomu nie przepuści, najchętniej każdemu podałaby rękę na ulicy. Czasem jak ktoś wyciągnie rękę do niej ,to chce z nim iść. Dla mnie to kłopotliwe bo nie każdy jest przyjaźnie nastawiony a poza tym nie chce żeby ufała każdej napotkanej osobie bo to niebezpieczne.Jak na razie mówi tylko w swoim języku , więc nie mam za bardzo jak jej wytłumaczyć takich rzeczy. Poza tym jest bardzo uparta , wyrywa się jak tylko idzie ze mną za rękę , nie chce siedzieć w wózku . Czasem zakładam jej szelki , żeby nie uciekała ale po czasie też się denerwuje że mam ją pod kontrolą. Nawet dziś , idąc z moją mamą złapała za rękę obcą dziewczynę i chciała z nią iść. Może macie jakieś pomysły , jak ją zniechęcić troszkę do obcych, żeby nie była taka ufna  ?