Jak nauczyć dziecko asertywności?

Monia to raczej nie brak asertywności, a po prostu .... strach przed życiem. Wyzwaniami- czyli życiem poprzez nadmierne przeżywanie wszystkiego, a okres dojrzewania jest tu dodatkowym potworem.
Córka na pewno jest w czymś dobra- i warto to doceniać, chwalić. Wiesz.... nie sztucznie, żeby tylko coś powiedzieć, ale jestem pewna, że potrafisz dostrzec w np. rysunku coś wyjątkowego i to pochwalić. RÓWNIEŻ warto i trzeba chwalić nie tylko zdolności, talenty, ale i..... postawy. Np. empatię (zamienić tę nadwrażliwość na empatię właśnie) dobroć, zachowanie zimnej krwi, ODWAGĘ (kiedy tylko postanowi zmierzyć się ze sobą i np. pójść na ten trening koszykówki). I robić to natychmiast. To jest ważne: córka wykaże się np. dobrocią/wspaniałomyślnością -od razu to docenić, powiedzieć.

A czy Twoja córka ma jakąś najbliższą przyjaciółkę? Zwykle nastolatki, o ile są kompletnie zagubieni w grupie, są sobą w relacji przyjacielskiej i jeśli taką właśnie akceptację będą miały zapewnioną, reszta też się ułoży.

Rozmawiaj z córką. Może dzieje się coś, czego wychowawca nie widzi i dla niego nie ma problemu, a dla dziecka jest to bariera nie do przeskoczenia. Przed wszystkim nie pozwala jej się wycofywać, bo to pogłębi strach, ucz ją rozwiązywać problemy, samodzielności. Nakieruj ją na takie rzeczy/aktywności, które sprawią jej przyjemności, z robienia których będzie dumna, dzięki czemu poczuje więcej pewności siebie.
Być może dobrze byłoby porozmawiać z psychologiem (szczególnie jeśli problem tkwi w emocjach związanych z relacjami w grupie).

Mój syn nie ma takich problemów, ma bardzo fajny kontakt z ludźmi (nawet jak narozrabia, to potrafi przeprosić, zagadać tak, że jeszcze zyskuje sympatię). Czasem obawiam się czegoś innego, aby nie był zbyt podatny na innych, by myślał samodzielnie.
Dużo z nim rozmawiam np. prosił mnie o pozwolenie na założenie konta na FB. Zaczęliśmy od czytania różnych art. - o nastolatkach, którzy pod presją rówieśników popełnili samobójstwo, o "publicznym" życiu i jego skutkach, itp a na koniec musiał przeczytać cały regulamin. Starałam się wyjaśnić, że ani on nie może krzywdzić innych, ani nie może godzić się na złe zachowania względem siebie i jeśli spotka się z taką sytuacją to zawsze może zwrócić się do mnie.
Myślę, że jest to nie najgorszy sposób, bo dziecko wie z jakimi sytuacjami może się spotkać i wie, jak je rozwiązać (ewentualnie do kogo zwrócić się o pomoc). Radzenie sobie z problemem/kontrolowanie swojego życia, jest jakby wstępem do asertywności - do pokazania gdzie jest granica między życiem społecznym-rodzinnym a osobistym-intymnym.

moniaCo być może jest tak m.in. dlatego, że.... poczuła się bezsilna wobec rozstania rodziców, rozumiesz: nie mogła nic zrobić.
Dla nas-dorosłych ludzi to normalne, że to nie jest wina dziecka. Ale dzieci mają tendencję do obarczania się za rozpad rodziny.

Dziękuję wszystkim za cenne wskazówki:-)
Endi...jesteś wielka!!