Umierające małżeństwo

Pewnie masz rację. Zawsze chciałem być przeciwieństwem swojego ojca którego nic nie obchodziło i niczym się nie zajmował. Za bardzo wpatrzyłem się chyba we wzorzec swojej matki, która była za wszystko odpowiedzialna. Zastanawiam się tylko czy cokolwiek da się jeszcze z tym zrobić.

zrób coś by poczuła się zagrożona , zazdrosna np: ubierz się elegancko i wyjdz wieczorem na disco, bar , koncert , pokaz, kino itp..  jak wrócisz a będzie krzyk ty spokojnie jej powiedz że męczysz się z nią w związku itd itd  potem idz spać  , jeśli ją ruszy rankiem będzie kawka

Witam, jestem tu nowa i nawet nie wiem czy piszę w odpowiednim wątku, no ale do rzeczy...

Rok temu wyszłam za mąż za wydawać by się mogło cudownego mężczyznę, na kilka dni przed ślubem dokładnie cztery moja teściowa zrobiła ogromną awanturę o to, że jej syn po ślubie wyprowadzi się do mnie (co między mną, a wówczas narzeczonym było ustalone na ponad rok przed ślubem głównie z uwagi na to, że do pracy mam 5 km, a mieszkając u teściowej miałabym 35), więc postanowiliśmy tak jak wyżej, zresztą mój mąż nie chciał mieszkać w swoim domu rodzinnym, ponieważ jego mama jest strasznie nieprzyjemną osobą.
Wracając do wyżej wspomnianej awantury, gdzie moja teściowa ubliżała mi i mojej mamie wyzywała nas powiedziała otwarcie, że mnie nie akceptuje itd. nawet nie chce mi się powtarzać tych wszystkich wyzwisk pod adresem moim i mojej mamy, mój wtedy jeszcze narzeczony spuścił głowę i nie odezwał się ani słowem żeby stanąć w mojej obronie nie powiedział dosłownie nic tak jakby sam bał się swojej mamy i chyba tak faktycznie jest do tej pory... Już wtedy powinno mi to dać do myślenia, że nie mogę czuć się przy nim bezpiecznie...

Od tego zajścia wszystko się zmieniło moi teściowie i szwagierka buntowali mojego męża, a on dawał i daje do tej pory sobą manipulować, zmienił podejście do mnie o 180 stopni. Między wierszami dodam tylko, że na przyjęciu weselnym teściowa, i reszta rodziny zdominowana przez nią nie odezwali się do mnie ani raz, na podziękowaniach dla rodziców także na oczach wszystkich nie podali mi ręki, którą do nich wyciągnęłam. Po weselu postanowiłam, że mimo wszystko dla dobra tego małżeństwa będę odwiedzać ich z moim mężem, oczywiście nie tak często jak on (bo on robi to prawie codziennie dodam, że mieszkają 30 km od nas). Kiedy po weselu dalej zaczęli miec do mnie pretensje, że nie jeżdżę tam wystarczająco często i jak to ja nie jestem okropna, postanowiłam, że jeździć tam nie będę, za co mój mąż miał piekło kiedy tam jechał, traktują go jak śmiecia liczy się tylko jego siostra, a on zaślepiony i obciążony poczuciem winy, że opuścił swój dom rodzinny co jest mu nagminnie wypominane nadskakuje im na każdym roku. Nie liczy się to co mówię ja liczy się tylko jego rodzina i to,że moje relacje z nimi nie są najlepsze według mojego męża z mojej winy, od ślubu ciągle się kłócimy tylko o to. Nie ma NAS MĘŻA I ŻONY ten temat nawet nie jest poruszany są tylko jego rodzice i to żeby im było dobrze.

Mój mąż zmienił do mnie podejście jest zupełnie innym człowiekiem, kiedy mu to mówię mówi że przejścia z rodzicami i to wszystko co on od nich usłyszał go tak bardzo zmieniło, ale jaki to ma związek ze nami z naszym uczuciem, nie rozumiem tego jak można tak bardzo zmienić się w stosunku do kogoś komu przyrzekało się i to tak niedawno dozgonną miłość.

Tyle razy go prosiłam o szczera rozmowę i to żebyśmy oboje powiedzieli o tym co nas boli i swoich oczekiwaniach względem siebie po prostu o naszym związku o nas tylko o nas, a nie jego rodzicach. W maju odpuściłam już nie proszę o rozmowę, nie proszę o szacunek nie tłumaczę już że to ja jako żona powinnam być dla niego najważniejsza, a on dla mnie. Nie mówię już tego bo po prostu już mi brakuje na to sił. To małżeństwo po prostu się rozpada nie mamy o czym porozmawiać, praktycznie nie rozmawiamy, nie potrafimy szczerze rozmawiać i właśnie to nas gubi konflikty się nawarstwiają, i za którymś razem zabrniemy w to tak daleko że już nie będziemy potrafili z tego wyjść - i cały czas mu to powtarzałam, a on swoje, że czuje się winny że zostawił rodziców itd. A gdzie w tym wszystkim jestemy my?

Zaczął się do mnie bezczelnie odzywać krytykować szczególnie kiedy wraca od swoich rodziców, niedługo po ślubie kiedy kładliśmy się do łóżka włożyłam bieliznę (którą kupiłam na noc poślubna, a przez kłótnie nawet nie miałam okazji jej założyć), zaczęłam się do niego przytulać całować, a on podniósł głowę i powiedział " przestań co robisz przecież chce mi się spać" poczułam się po prostu jak szmata - nie jestem odpychającą kobietą i do tamtej pory czułam się atrakcyjna i dowartościowana, lecz po tym jak mnie potraktował nie będę miała więcej odwagi, żeby zainicjować cokolwiek...

Kiedy mówię, że jest w naszym małżeństwie źle, to mówi że szukam nie wiadomo czego i ciągle mi coś nie pasuje - więc twierdzi żebym poszukała sobie innego, który będzie taki jak ja chce, czy to tak wiele, kiedy oczekuje tego żebym to ja była na pierwszym miejscu w jego życiu. Jestem tak rozczarowana tym wszystkim zwłaszcza dlatego, że przed ślubem było naprawdę cudownie wiele rozmawialiśmy o tym że chcemy aby nasze małżeństwo było inne przepełnione miłością, szacunkiem, szczerością, czułością i kiedy mu to przypominam to odpowiada mi, że chyba nie myślałam że tak będzie życie jest życiem.

Długo tłumaczyłam to sobie tak, że może faktycznie to jak został potraktowany przez rodziców go tak chwilowo zmieniło, ale mija rok i co dalej to samo, a nawet gorzej, nie rozumiem po prostu nie rozumiem.

Nie chcę utrzymywać kontaktu z jego rodziną bo mam do nich żal za to wszystko co mi powiedzieli i zrobili, a on obwinia mnie razem z nimi że to wszystko moja wina, ale co ja takiego zrobiłam?

Potrzebuję obiektywnej opinii, bo ja już sama nie wiem, czy jest coś nie tak ze mną czy z mężem i jego rodziną...

Cała ta sytuacja kosztowała mnie i kosztuje do tej pory wiele nerwów strasznie schudłam, od czasu ślubu mało się usmiecham, a zawsze byłam bardzo pogodną osobą.

Pytam męża, czy nie widzi jak niszczy mi zdrowie i jakie to może mieć skutki w przyszłości i nic.

Nic nie jest  tak ważne jak Jego rodzice których skrzywdziłam, bo ich syn wyprowadził się z domu i zamieszkał ze mną.

Przepraszam za chaotyczność, ale ja już nie potrafię zebrać myśli a robiłam to pokrótce, ponieważ jak bym chciała opisać wszystkie zdarzenia jakie miały miejsce musiałabym siedzieć to do wieczora.

Pozdrawiam

Dziękuję Ci za odpowiedź na mój wpis.

Dzisiaj mój mąż powiedział mi, że to ja go niszczę psychicznie i dłużej tak nie da rady i będzie albo tak jak mówi jego mama czyli kupimy mieszkanie i wyprowadzimy się od moich rodziców, albo on dłużej tego nie wytrzyma (tylko nie wiem co miał na myśli mówiąc, nie wytrzyma i co? Pytałam, ale nie odpowiedział). Zapytałam kiedy zaczniemy żyć własnym życiem, kiedy wreszcie skończą się kłótnie o jego rodziców o Jego rodzinę? Powiedział, że ja powinnam zapomnieć o tym co oni mi zrobili i być wobec nich ok skoro, oni teraz są w miarę mili (przynajmniej w mojej obecności).

Powiedziałam mu korzystając z okazji, chwilowej o dziwio szczerej rozmowy, że cały czas powtarza to co mówi jego mama, odpowiedział, że ciągle ją bez żadnych podstaw atakuję. Powiedział także, że nigdy nie odetnie się od rodziców w takim stopniu jak ja tego oczekuje i że zawsze będzie tam jeżdził praktycznie codziennie i nie będzie mieszkał tutaj u nas w domu, tylko chce kupić mieszkanie, (na które musielibyśmy wydać całe nasze oszczędności), obecnie mieszkamy w domu jednorodzinnym i nigdy nie chciałam mieszkać w bloku i nie będę tego zmieniała na rozkaz teściowej. Mówiłam przecież ustalone było ponad rok przed ślubem, że zamieszkamy u mnie, odpowiedział że sytuacja się zmieniła - pytam w jakim sensie się zmianiła odpowiedź - po prostu.

Nie mam sił naprawdę nie wiem co mam robić dalej, naprawdę nie wiem czy moja postawa jest dobra, czy nie po prostu nie wiem już sama.

Kwestia rozwodu w moim przypadku jest trudna, ponieważ jestem osobą wierzącą. Wezmę rozwód i co dalej?

Mój mąż twierdzi, że niszczę go psychicznie, on mnie również, wiec jaki sens być razem i się krzywdzić wzajemnie.

Teraz pojechał do swoich rodziców, obrażony bo ja od pewnego czasu tam nie jeżdżę, a za każdym razem prosi, abym pojechała.

Mąż twierdzi, że odcinam go od rodziny, ale ja przecież mu nie zabraniam tam jeżdzić owszem wkurza mnie to, że jeździ tak często, ale nigdy mu tego nie zabraniałam, bo to są w końcu jego rodzice i ja to rozumiem. Niech sobie ma z nimi kontakt, ale skoro oni tak mnie nie cierpią to po co chcą żebym tam jeździła, żeby ludzie nie gadali, że synowa do niej nie jeździ.

Siedzę zalana łzami i naprawdę nie wiem co dalej...

Mąż wrócił od rodziców oświadczył mi, że tak nie może być jak jest, mówił że nie jestem nauczona szacunku do starszych, bo nie pojechałam do jego rodziców (akurat to są ostatni ludzie na tej ziemi, którzy mogliby uczyć mnie kultury). Powiedział, że jeśli nie zmienię swojego postępowania to On nie wie co będzie, bo nigdy nie zerwie więzi z nimi.

Pytałam czy nie widzi, jak te kłótnie niszczą nasze małżeństwo, powiedział że murem stoi za swoją rodziną i wszystkiemu winna jestem ja. Twierdzi, że jest to niepojęte i chore, że ja nie chcę utrzymywać kontaktu z Jego rodziną. Mówiłam przecież jak tam jeździłam to tylko się patrzyli na mnie jakbym im kto wie co zrobiła i nawet nikt się do mnie nie odzywał, a mój mąż powiedział tak: A co mieli się Cię pytać (np.) Kasiu może Cię c**** swędzi? Jak to usłyszałam zwątpiłam we wszystko dosłownie we wszystko. Mąż powiedział, że nieważne jak to się odbija na moim zdrowiu mam robić tak jak będą chcieli jego rodzice.

Wczoraj powiedziałam do męża, że skoro tak jest to nie niszczmy się wzajemnie, nie doprowadzajmy do tego że się znienawidzimy całkowicie, tylko się rozstańmy z godnością. Odpowiedział no to ok. I na tym się rozmowa zakończyła. Zanim przyszłam do pracy przepłakałam cały poranek.

Dopiero po wczorajszej rozmowie zdałam sobie tak naprawdę sprawę, że jest to początek końca.

TOMEK.
Jeśli zależy ci na małżeństwie to szczerze porozmawiaj z żoną. może uda wam się naprawić wasze relacje.

Mika współczuję Twojemu mężowi takiej matki....    Tobie oczywiście też.

Chłopiec wybierze matkę,
mężczyzna wybierze żonę,

może podam dosyc dziwaczny sposób ale spraw aby czuł się przy Tobie jak mężczyzna, by czuł się spokojnie i bezpiecznie, nie zalewaj go pretensjami, róbcie to co lubicie robić, a może to go przekona  i dojrzeje do odcięcia pępowiny.  Będzie wolał wracać do Ciebie niż jechać do matki, bo jak narazie to pewnie nie chce wracac do Ciebie jesli od matki naslucha się takich bredni, wiesz ta tesciowa to niezle poczucie winy pewnie w nim wzbudza.

niestety z teściową nic nie zrobisz. staraj sie miec dyplomatyczne stosunki i czas czas czas.

moze on kiedyć odwdzięczy Ci się za to że wzielas taką odpowiedzialność na swoje barki.

i oczywiscie jesli jeszcze masz sily. niech Twoja miłość pozwoli mu dojrzeć. bo to jeszcze chłopiec, który boi się stracić mamę.

Tak naprawdę ja już nie mam sił odtrącał mnie kiedy chciałam mu pomóc kiedy chciałam przejść przez to razem, wszystko kręci sie wokół mojej teściowej, a nie nas. Ile mogłam tyle naprawdę dałam rady teraz, po prostu czuję się bezradnym i bezwartościowym człowiekiem, nie poznaje samej siebie.

Nie mogę zrozumieć dlaczego nie liczy się dla niego to co jest między nami relacje w naszym małżeństwie, tylko najważniejsze jest to co powie jego rodzina i jakie ja mam kontakty z nimi.

Nikt nie jest na moim miejscu to jest trudno oceniać, ale powiedzcie mi czy decyzja o rozstaniu po roku walki jest zbyt pochopna?

Chciałam chociażby szczerze z nim rozmawiać o tych wszystkich zajściach jakie miały miejsce tłumaczyłam, że naważniejsze jest to co jest między nami jako mężem i żoną, że zawsze może ze mną poromawiać o wszystkim nie będę tego oceniać komentować, ale byle mu było lżej żeby nie dusił tego w sobie, pewnego razu jak przyjechał od nich zapłakany, to powiedział do mnie, że on już nie ma nikogo w tym życiu, wtedy nie wiedziałam jakie miejsce ja zajmuję chyba właśnie takie jako "nikt". Chciałam rozmawiać po prostu rozmawiać na bieżąco rozwiązywać nieporozumienia, na tym ma polegać małżeństwo, że byle kto od tak może mu naopowowiadać bzdur na mój temat i on w to uwierzy i zmienia podejście do mnie o 180 stopni?

Jestem problemem w jakim sensie? Sugerujesz, że ma rację obwiniając mnie o wszystko co się dzieje, a on nie ma sobie nic do zarzucenia? Wina zawsze jest w małżeństwie po jednej i po drugiej stronie, ja o tym wiem.

Nikt nigdy nie powiedział mu złego czy przykrego słowa wręcz przeciwnie, bardzo go polubili od samego początku. Nigdy na to nie narzekał, że jest mu tu źle, a wiele razy o to pytałam.

Czy uważasz, że w małżeństwie powinno się walczyć o względy współmałżonka (nie chodzi mi tu o dbanie o związek i pielęgnowanie go, bo to jest oczywiste), mam go przekonywać, że jestem tą samą osobą, którą byłam, a nie tą jak przedstawiają mnie Jego rodzice, to jest chyba chore.

Nie może być tak aby nie poruszać tematu teściowej wczoraj powiedział mi dosłownie, że stoi za nią murem i kiedy ja nie zmienię podejścia do nich to będzie mnie traktował dalej tak jak to robi obecnie - tylko nie zdaje sobie sprawy, że ja sobie na to nie pozwolę. Nie mówi nic od siebie tylko powtarza to co nie raz mówiła jego mama nawet podczas awantury bezpośrednio do mnie.

Wczoraj pytałam go o to czy jest mu u nas w domu źle, czy ktoś mu sprawia przykrości - odpowiedź "nie nigdy tego nie powiedziałem. Moje pytanie więc dlaczego zaproponowałeś zakup mieszkania, bo moja mama nie życzy sobie żebym tu mieszkał. A mi opadły już ręce w tamtym momencie.

Z kwestia mieszkania to jest taka sprawa gdyby powiedział kupujemy mieszkanie, aby zacząć wszystko od nowa, aby zostawić to co było złe między nami za sobą, zacząć żyć jak małżeństwo to ok, wyjście rozsądne. Ale kiedy argumentem kupna mieszkania jest to, że jest ono potrzebne po to, aby podzielić nasze życie na jakieś dwa światy, to jest po prostu żałosne.
Owszem mój mąż nie radzi sobie z ta całą sytuacją od samego początku on boi się swoich rodziców, konkretnie mamy i nie ukrywa tego. Niedługo po weselu żalił się, że poczuł się jak śmieć kiedy go tak potraktowali, kiedy zrobili co zrobili. Ale złego słowa im nie powiedział, nie powiedział nawet jak go to wszystko zabolało i jak się poczuł, tylko wyżywał się na mnie.

Czy będę gotowa na wyjazdy, nie wykluczam tego, chodzi mi też po głowie to, aby pojechać do teściów i uświadomić im powiedzieć pierwszy raz w życiu szczerze co mnie boli, co oni tak naprawdę zrobili i że niszczą to małżeństwo buntując męża na mnie. Tylko nie wiem czy to ma sens ta kobieta nie potrafi słuchać, ani spokojnie rozmawiać.

Pytanie dlaczego się ze mną ożenił zadawałam nie jeden raz, odpowiada bo Cie kocham. Kochać i tak postępować. O rozmowy o wzajemnych oczekiwaniach wobec siebie, o tym co czujemy, co nas boli, co musimy zmienić, żeby się wzajemnie nie ranić prosiłam nie raz, bo to jest podstawą dobrych relacji w małżeństwie szczera rozmowa.

Myślisz Iwona, że teraz kiedy jest tak źle między nami zakup mieszkania ma jakiś sens?

Mika
Kobieto, opamiętaj się. O czy m Ty piszesz? Praktycznie nie masz męża, tylko bezwolnego zombi, sterowanego przez jego własną matkę, kobietę, która robi z nim co chce. Co Ci da zakup mieszkania? Kłopoty finansowe? Ratuj dziecko z tego toksycznego związku.
Nie widzisz, że Twoje małżeństwo to zdalnie sterowany samochodzik w rękach Twojej teściowej? Chcesz je ratować, to ciągnij męża na terapię. Jeśli terapia pomoże i chłop uwolni się spod wpływu mamusi i rodziny, to będziesz miała fundament do budowania dalszego życia.
Na razie nie masz nic, poza dzieckiem i rozchwianym emocjonalnie facetem, który nie stanowi dla Ciebie żadnego oparcia.
Ile jeszcze takiego życia wytrzymasz? To nie odległość od mamusi jest problemem tylko jej wpływ na Twojego faceta.

mika_13:"Myślisz Iwona, że teraz kiedy jest tak źle między nami zakup mieszkania ma jakiś sens?"
Tego akurat nie wie nikt,ale na pewno nie powinna to być decyzja twojej teściowej tylko twoja i twojego męża.Zakup mieszkania to poważna i kosztowna sprawa.Kto sfinansuje zakup?Niech zgadnę-teściowa?Jeżeli ona wyłoży kasę to z pewnością zakupi mieszkanie na siebie.Czy chciałabyś mieszkać w "nie swoim" mieszkaniu?
Jeżeli tak wygląda sytuacja,to lepiej mieszkać w wynajętym i od razu ustalić z mężem wizyty jego rodziców u was,bo z pewnością teściowa nie odpuści i bedzie czestym gościem w waszym domu. Najważniejsze jednak jest to na którym miejscu twój mąż stawia ciebie a na którym swoją matkę,bo żeniąc się z tobą dokonał wyboru (???).
Jeżeli myśli inaczej to jego problem a ty też możesz podjąć decyzje co do dalszego swojego życia. Natomiast jeżeli zależy mu na waszej rodzinie, to powinien "przepracować" problem relacji ze swoją matką,najlepiej na psychoterapii.
Dlatego możesz  mu uświadomić co zrobisz jeżeli on nie zmieni swojego zachowania/myślenia..Niestety twój mąż nie zachowuje się dojrzale,jest uzależniony emocjonalnie od mamusi.
To twój wybór co z tym zrobisz.

Dziękuje wszystkim za odpowiedzi.

Mój mąż powiedział, że nie będzie dobrze dopóki ja nie zrozumiem, że robię źle nie utrzymując kontaktu z Jego rodzicami.

Powiedziałam mu jeżeli nie wiążesz życia ze mną, tak jak mówiłeś że nigdy nie będę ważniejsza niż oni to po prostu ode mnie odejdź - odpowiedział, żebym powiedziała tylko jedno słowo wyjdź i nie wracaj, a wyjdzie... Ja odpowiedziałam, że ja mu tego nie powiem, nie zdecyduje za niego i niech sam postanowi z kim chce żyć ze mną czy ze swoją mamą, bo tylko na to czeka, abym powiedziała ostatnie słowo wyjdź, a on pobiegnie z płaczem do mamusi "mamo zostawiła mnie"

Postanowiłam, że na spokojnie (o ile się tak da) porozmawiam z Jego rodzicami uświadomię, że niszczą to małżeństwo, powiem wszystko co myślę, dlaczego i za co czuję żal.

Jeszcze tylko dodam ktoś pisał o dzieciach - my nie mamy dzieci.
Druga rzecz nasz wiek: mąż 27 ja 26

Dziękuję Wam Wszystkim i przepraszam, że zajęłam wątek Tomkowi, nigdy nie udzielałam sie (nie szukałam pomocy) na takich forach, także nieświadomie weszłam Tomkowi w wątek.

Dziękuję jeszcze raz, jakoś sobie poradzę, ta sytuacja musi się jakoś skończyć, albo źle albo dobrze ale dłużej tak byc nie może.

Pozdrawiam

uciekaj szybciutko !....póki jeszcze jest czas.To zły układ i będzie tylko gorzej.