Nowe związki z bagażami /rozwodnicy z dziećmi /-jak sobie radzicie

Cieszę się że tak Wam się ułożyło.
Pozdrawiam

Bo wszystko jest super dopóki wystarcza czasu i pieniędzy dla wszystkich. Jak zaczyna brakować jednego lub drugiego to trzeba zrezygnować z czegoś. A wiadomo rezygnujemy kosztem jednej osoby by dać drugiej. I wtedy się zaczyna.

Ja mu nigdy nie zabroniłam kontaktu z synem, nigdy go o nic nie prosilam. A od kad  z nim mieszkam ma podobnie czas raz to jest jeden dzien, raz dwa czasem zdarza sie więcej,ale to już bardzo rzadko. Nie dopminalam sie o nic,mimo ze dla niego wyprowadziłam sie 500 km od domu od wszystkich bliskich mi osób i siedze tam zupelnie sama, mialam problemy ze zdrowiem musialam odlozyc przez jakis czas szukanie pracy. Zawsze jak bral syna to nawet ja wiecej sie z nim bawilam, siedzialam kupowalm jakies drobiazgi, ale co wiedzialam ze lubi. Tyle zedawniej jak nie patrzyl maly potrafil przez chwiel mnie przytulic dac buziaka na szybko i bylo mi bardzo milo.
Przez ten czas od stycznia poprosilam go tylko o jedno popoludnie kiedy chcialam odbic sobie imieniny, ktore spedzilam sama jak palec i jeden dzien naurodziny kolezanki.
Zawsze byly to dni kiedy bylo wiadomo, ze nastepnego dnia tez ma wolne i nastepny dzien caly spedzi z synem,a nie ze nastepnego dnia jedzie i go nie zobaczy,bo ja akurat sobie cos wymyslilam.
Chcialabym poprostu, ze jak wie ze ma minimum dwa dni wolnego, przyjezdza zazwyczaj popoludniu kolo 16, by juz to popoludnie spedzil ze mna,a nastepny dzien caly z synem normalnie i nastepny jesli jeszce okaze sie ze nie jedzie.
Albo gdy przyjezdza i ma jechac nastepnego dnia i bierze syna o 12, to chociaz by odwiozl go tak bysmy w domu byli po 19 a nie 21, zebysmy zdarzyli cos porobic razem chociaz glupi spacer we dwoje.

Olga- większość z nas w takich związkach czuje się czasami podobnie .
Bijemy się same z sobą - bo rozumiemy tych naszych M że oni nie są z dziećmi na co dzień , że chcą im dać gwiazdkę z nieba, że cały czas by im poświęcili... ale wtedy też widzimy ile miłości i czasu dają komuś.. a nie ma tego dla nas , choćby trochę.
Bijemy się same z sobą , bo jak tu konkurować z dzieckiem ?? jak być zazdrosnym o czas i uwagę dla dziecka ??
często nie mówimy o tych naszych odczuciach długo.. próbujemy zwrócić uwagę partnerowi w różny sposób , a to prosimy o godzinę z całego dnia, a to o 1 dzień urlopu z 2 tygodni.... narasta w nas uczucie odrzucenia, braku ważności .. widzimy okazywanie miłości przez M dla jego dziecka i dla nas ... zaczynamy wątpić w jego uczucie .. zaczynamy być sfrustrowane.. wybuchamy żalami ...A ON widzi tylko, że jego dziecko zaczyna nam przeszkadzać....

Rozmawiaj z parterem, zanim zabrniesz w to jak ja, jestem na takim etapie że ciężko cokolwiek zrobić by było lepiej.
Bo ja nie wierze w zmianę , każde starania mojego partnera interpretuję jako .. chwilowe pod sytuację, żeby wróciło do stanu jak kiedyś..bo jemu jest tak dobrze .
M niby widzi, niby rozumie , nawet stwierdził że on chyba źle reaguje na syna, bo wszystko co z nim związane u niego daje reakcje ścisku serducha i guli w gardle, że mu ciągle tęsknota siedzi w duszy, że on reaguje emocjami, że inaczej nie umie, że nie wie jak.

Ale czy to rzeczywiste spostrzeżenia..czy tylko słowa na moje potrzeby , na potrzebę chwili.

chceuciekacstad dziękuje za słowa miło wiedzieć, że ktoś rozumie. Teraz jestem te 500 km od niego w swoim domu musialam odetchnac, bo powoli "wariowalam", coraz czesciej sie klocilismy i wogole, o to ze porownywal mnie do zony, ze na wszystko jest na nie, bo wszystkiego sie boi, proponowalam mu oszczedzanie to nie, bo milion powodow pozniej przyznal ze bal sie ze go zostaiwe i mu pieniadze zawine.... czas razem od czasu do czasu zgodzi sie ale nie obywa sie bez gderania... milosci sie nie porownuje ale mniejak tydzien nie widzi to jakos nie zuca sie na mnie z usciskiem tylko pyta o obiad ;P a jak syna widzi to by go udusil i tylko gada ze jedzie po niego jest nie obecny myslami jakby mnie nie bylo.... rozmawialm z nim ze za 2 lata najpozniej chce miec dziecko tez bylo milion powowdow na nie , a pizniej okazalo sie ze glowny powod to ze mu kaze siedziec tylko z naszym dzieckiem no paranoja...
I o wspolnym czasie tez gadalam a razcej pisalam bo akurat byl w serbi to drogo tam by dzwonic a akurat taka rozmowa wyszla ... pierwsze oczywiscie zaczol dramty zrozumial to tak ze kaze mu wybierac, to mu tlumacze ze nie o to chodzi, zas nie zrozumial ze sie nie dogadamy itd ja dalej mu tlumacze ze wszystkoda sie jakos zorganizowac, a nie jak w jakims amoku, ze o nasz zwiazek tez trzeba jakos zadbac, bo coraz czesciej sie klocimy itd ze czasem wspolne popoludnie czy dluzszy wieczor a jak sie nie da to jak chociaz ukradkiem da mi buziak i mnie przytuli jak jest syn to tez bedzie milo.
Niby sie pogodzilimy jest milszy, ale zobaczymy sie za pare dni jak on wroci ja wroce, zobacze co to bedzie.

Ja jestem po rozwodzie z 8 letnią córką, mój partner, z którym jestem w związku od dwóch lat, jest też po rozwodzie jednak dzieci nie ma z byłą żoną. Mieszkamy razem od roku, relacje mojej córki z nim są bardzo dobre, typowe córka - ojciec. Jemu od początku związku pasowało wręcz, że mam dziecko i traktuje ją jak swoją własną córkę.  Teraz staramy się o własne dziecko i zastanawiam się jak to będzie, boję się żeby nie odtrącał mojej córki jak będzie miał własne. Aczkolwiek mój partner jest spokojnym, ułożonym i wartościowym człowiekiem; lecz mimo to niepokój jest...

Z tej strony na to nie popatrzylam, bo on ma taki charakter ze nic mu za bardzo nie mozna powiedziec, bo zraz mowi "tak wiem jestem eznadziejny, do niczego Ty jestes dobra wspanial, ja nie umiem inaczej zyc, mam depresje, zaslugujesz na kogos lepszego, paulina miala racje ze jestem pi**da nie facet itd"

Ja mam taki związek. Choc dopiero za miesiąc zamieszkamy razem to sprawa wygląda tak, że ja jestem kawalerem, ona po rozwodzie i ma trójkę dzieci. Ale jestem optymistą i wierzę, że wszystko będzie dobrze. Jej synowie są bardzo energicznymi dziećmi, lubią broić (w sumie choć mam 31 lat to ja też taki jestem) i czuję, że nieraz dostane opierdziel za to. Z mojej strony będę się starał żeby zapewnić im prawdziwego Ojca. Myślę, że z moim charakterem nie będzie żadnego problemu, tym bardziej że lubię dzieci. Mam nadzieję, że wszystko będzie dobrze.

Pozdrawiam

Blue ,
ja mam znajomych gdzie jest taki związek jak Twój- i jest w miarę ok .
Czytając posty tu na różnych forach , widzę że to my kobiety mamy zastrzeżenia do związków , w których to mężczyźni mają dzieci z poprzednich związków .
Myślę że ma to związek z faktem, że my kobiety potrzebujemy więcej uwagi , czułości , adoracji niż mężczyźni.
Dla nas to wyraz Waszej dbałości i miłości , potwierdzenia że to właśnie ja jestem ta najważniejsza, jedyna. 
Dodatkowo skłaniam się teorii , że mężczyźni jakby mają za naturalne że kobieta akceptuje jego dziecko jak swoje , często mylicie instynkt macierzyński z chęcią opieki nad cudzym dzieckiem.
Mój parter ma takie podejście, choć sam źle znosi wizyty np. swoich bratanków w podobnym wieku jak jego syn.
Bo mu wtedy przeszkadza , że głośno, że biegają , że bałagan.. ale jak to samo robi jego syn to jest wniebowzięty , i na moje uwagi reaguje emocjonalnie i z pretensjami.