Witam, pytalam w innym wątku i rade, gdyż jestem w 37tc i mąż powiedział ze odchodzi... Byłam załamana, jednak ostatnio przeprowadziliśmy poważna rozmowę o tym co się dzieje, dlaczego zostawia mnie teraz skoro wydawało mi się ze razem planowaliśmy powiększenie rodziny.
A było to tak, w kwietniu tamtego roku po wyjeździe do UK zaszłam niespodziewanie w ciążę... Przez pierwsze dwa dni od zrobienia testu mąż kazał mi usunąć ciążę, bo bardzo nie chciał mieć dziecka. Dla mnie była to straszna trauma, bo nie mieliśmy za co żyć, do tego taka wiadomość.. Ale po 2 może 3 dniach przeprosił mnie, obiecał ze damy sobie rade, był najcudowniejszym człowiekiem odkąd się poznaliśmy. Troszczyl się o mnie, nosił na rękach. W połowie maja poornilam... Obiecał mi ze we wrześniu jak mój organizm się zregeneruje spróbujemy raz jeszcze bo teraz dojrzał do tego żeby być ojcem.. Fakt ze we wrześniu to ja trochę naciskałam na seks żeby zajsc w ciążę, ale skoro planujemy to planujemy... Przez czas kiedy nie byłam w ciąży ostro imprezowal, oszukiwał mnie i podpprzadkoeyeal swoje życie kolegom, a ja byłam na ostatnim miejscu. Dlatego wiedziałam że jak zajdę znowu w ciążę, wszystko się zmieni, po ostatnich doświadczeniach z maja.. Jednak ciągle się klocilsmy, miał do mnie o wszystko żal, nie układało nam się kompletnie... Parę dni temu powiedział mi ze odchodzi bo nienpasujemy do siebie, ciągle się klocimy, że on tak dłużej nie chce żyć, ale zabezpieczy mnie jeśli chodzi o mieszkanie i życie... Bardzo to przeżywałam bo mam tylko 24 i mam nagle zacząć sama życie z małym dzieckiem bez wsparcia? Wczoraj między nami z byle powodu znowu wywiązała się awantura.... Uciekłam z domu bo się bałam.. Zadzwonił ze musimy porozmawiać... Przyszłam i dowiedziałam się... Nie chodzi o to ze się klocimy, że ma kogoś ze mnie nie kocha. On panicznie boi się ze skończy mu się 'wolność' ze nie będzie mógł imprezowac, żyć jak do tej pory, a kochał to życie, będzie uwiazany, poprostu on tego dziecka nie pokocha, bo według niego to dziecko zrujnuje mu życie... Znamy się prawie 6 lat. Pierwszy raz na moich oczach płakał.. Nigdy wcześniej tego nie zrobił, chociaż się działy różne rzeczy w naszym życiu... Poprosilam go aby został, że może weźmie dziecko na ręce i poczuje instynkt ojcowski, żeby dal dziecku szanse, bo potem może żałować tego ze odszedł a nie poczekał kilku dni... Nie wiem co mam robić... Wiem ze on będzie najlepszym ojcem na świecie bo widziałam jka zajmował się siosrzenica... Ale czy pokocha swoje dziecko? a jeśli nic nie poczuje i odejdzie?
Podobne tematy
2 2014-07-13 17:46:28 Ostatnio edytowany przez renatafbm (2014-07-13 17:47:14)
Mozolna po przeczytaniu Twego posta az się we mnie zagotowało.Błagam co Ty piszesz,myslisz,ze byłby najlepszym ojcem,bo zajmowal się siostrzencem.Dla Twojego dobra i dla dobra malenstwa wykop go z Twojego zycia raz a dobrze a kopnij tak mocna aby juz nigdy nie zmarnowal CI zycia poczytaj tego bloga http://uciekamydoprzodu.blog.pl/. Zamij się sobą i cudnym dzieciatkiem a on niech idzie w c..j .
- Aniaa34
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Mozolna pierwsza ciąża to wpadka, druga ciąża pod przymusem. Do tego facet, który dziecka nie chce. A ty jeszcze biadolisz, że on się z tobą kłóci i mówi ci, to co czuje, że to nie dla niego.
Tą drugą ciążę obiecał ci, bo pewnie fiksowałaś po stracie tej pierwszej, a on nie wiedząc co robić, to ci obiecał. Pod wpływem chwili, a nie że rzeczywiście tego chciał.
Wiesz nie wszyscy uważają, że dziecko to istota naszego bycia na tym świecie.
To, że zajmował się siostrzeńcem wcale nie znaczy, że chce to robić 24h na dobę. Są ludzie, którzy uważają, że dzieci są fajne... cudze i na chwilę.
Tobie się wydaje, ze każdy musi mieć dzieci i je kochać. A twój mąż ma inny pogląd.
Zresztą o takich sprawach jak dzieci rozmawia się przed ślubem a nie po.
Wiesz nie łudź się, że spłynie na niego miłość ojcowska jak weźmie dziecko na ręce. Bo ona nie spływa nawet na niektóre matki.
A jeśli nie poczuje i odejdzie to lepiej dla was. Bez kłótni, bez awantur i wzajemnego oskarżania się.
Zobaczysz co przyniesie czas. Nikogo nie zmusisz do pokochania.
A ja bym go tak od razu nie skreślała. Mam brata, który nie lubi dzieci, od bycia chrzestnym zawsze ucieka, dzieci są ble i koniec. A gdy urodził mu się syn od chwili przyjścia na świat, gdy go pielęgniarka ubrała, nie odstępował go na krok i ...płakał. Byłam w szoku patrząc na brata który przez łzy się śmiał i mówił do mnie, zobacz jakie ma paluszki, a jakie to, jakie tamto. Teraz brat po nocy spędzonej w pracy cały dzień jest z dzieckiem, gotuje mu obiadki, bawią się i mogę powiedzieć, że jest świetnym ojcem. Nawet mam wrażenie, że mały woli zostawać z nim jak z mamą.
Na siłę męża nie zatrzymuj .Oboje tu wykazaliscie sie niedojrzałością.
Nie biadolilam po stracie dziecka, byłam załamana, ale tlumilam to w sobie bo zawsze skrywam takie uczucia w sobie, wiec on nie obiecał mi dziecka pod wpływem mnie, bo zrobił to nie po paru dniach od straty dziecka tylko może minął miesiąc? I nie jest tymbardziej osoba, na której da się coś wymusić. Jeśli czegoś nie chce, tego nie zrobi, wiec wiem ze wtedy tego Wlansie chciał. Tamtego dziecka tez chciał.... A tej sytuacji teraz nie potrafię logicznie wytłumaczyć..żałuję że nie powiedział mi parę miesięcy wcześniej o swoich watpliwosciach, bo większość kłótni była między nami nie potrzebna..mielibyśmy więcej czasu na rozmowy o tym i może jakoś udało by się wcześniej rozwiązać ta ssytuacje...
GGdybym miała jakiekolwiek podejrzenia ze tak się stanie, to dopóki nie miała bym 200%,pewności ze on chce mieć dziecko tu i teraz, nie dopuscilabym do tego. Tak więc wiem ze zachowalam się niedojrzale... On też bo wiedział co robi, a nie powiedział ze mu się odwidzialo.. Czasu sie nie cofnie....
- czasymira
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Bardzo skomplikowana sytuacja. Bardzo Ci współczuję. Nawet nie wiem co Ci w takiej sytuacji doradzić. Niewątpliwie pozytywne jest to, że On w końcu się przełamał i powiedział Ci, dlaczego nie chce mieć dziecka i jakie ma obawy. Radze Wam po prostu pójść z tym do psychologa.
- truskaweczka19
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
No racja, psycholog może mógłby pomóc to poukładać. Może to chwilowy jego kryzys, coś pisałaś, że się kłócicie. Może nie jest tak, że nie chce mieć dziecka. Tzn, jak zaszłaś wtedy w UK to początkowo jak widać nie chciał, chciał aborcji (no niefajnie, ale skoro potem zmienił zdanie, to ok), ale potem zmienił zdanie, więc może tak naprawdę chce tego dziecka, tylko coś pogubił się. Może ma gdzieś w głowie wdrukowane, że dziecko to tylko wyrzeczenia, a tak nie jest. No chyba, że okaże się, że naprawdę nie chce dziecka, to wtedy faktycznie Wam nie po drodze, ale nie musi koniecznie tak być sądzę. Psycholog może mógłby porozmawiać i doszlibyście jak to jest. A rozmawialiście mam nadzieję o tym przed ślubem?
Znaczy co... zaszłaś w ciąże, bo on poszedł w tango i myślałaś, ze przez ciąże się zmieni?! Mimo, że kłótnie były na porządku dziennym i się nie dogadywaliście?!
Ręce opadają...
A ja powiem inaczej. Że niektórzy faceci tak reagują. Po prostu. Tak bardzo panicznie się boją, że starają się na siłę to wszystko zepsuć i uciekać jak najdalej. A prawda jest taka, że żaden facet od razu dziecka nie pokocha. To nie matka, która je nosi w sobie i już wtedy wydzielają się hormony, które za to odpowiadają. Ojciec potrzebuje czasu, musi wziąć na ręce, przytulić, usłyszeć pierwsze "tato". Powiedz mu, żeby poczekał, że jeżeli nie pokocha tego dziecka, to nie jest jego wina, żeby się tak nie spieszył i dał sobie chwilę na odetchnięcie. Ale na spokojnie, bez awantur. Co nie znaczy, że jeżeli po tym wszystkim rzeczywiście Cię zostawi, masz go nie kopnąć w dupę i ciagnąć jak najwyższe alimenty. Po prostu faceci są naiwni. I jeżeli on poczuje, że dajesz mu wolność, to nie będzie jej ciągnął na siłę. A teraz czuje się ograniczony. Trochę go nabierz 
A sama nabierzesz też siły, by później sobie poradzić. Stres w ciąży to nic dobrego.
Znaczy co... zaszłaś w ciąże, bo on poszedł w tango i myślałaś, ze przez ciąże się zmieni?! Mimo, że kłótnie były na porządku dziennym i się nie dogadywaliście?!
Ręce opadają...
Noooo... Jak kobitę weźmie wściek macicy, to takie kwiatki są na porządku dziennym. Ja również nie słyszałam by dziecko miało uzdrawiający wpływ na związek. Jak się źle dzieje, to przyjście dziecka na świat pogłębia wręcz kryzys.
Teo napisał/a:Znaczy co... zaszłaś w ciąże, bo on poszedł w tango i myślałaś, ze przez ciąże się zmieni?! Mimo, że kłótnie były na porządku dziennym i się nie dogadywaliście?!
Ręce opadają...Noooo... Jak kobitę weźmie wściek macicy, to takie kwiatki są na porządku dziennym. Ja również nie słyszałam by dziecko miało uzdrawiający wpływ na związek. Jak się źle dzieje, to przyjście dziecka na świat pogłębia wręcz kryzys.
Z tym nie można się nie zgodzić. Ale jeżeli zgryz jest właśnie przez tą bojaźń to może wszystko się poukładać
- Beyondblackie
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Zgadzam się z Teo. Tu wyraźnie się nie układało przed ciążą, a facet prezentował się jako co najmniej niedojrzały burak, więc co najmniej naiwne było myślenie, że się zmieni.
I co - zostajesz z nim?